Zniszczylam swoje zycie

A ten temat o tej nie powiem kim jeszcze się ciągnie?

krota, idź sobie ulżyj i nie marudź, bo to prawda, że nuda te twoje smęty

masz rację Elle - zresztą, jak zwykle

Aurora,

Zostawże naszą Dzidzie Piernik zramolałą już lekko, ale ciągle jarą ze swoim problemem.
Niech zacznie je sama rozwiązywać.

Do tej pory było tak, że Mama i Papa zachwyceni córcią, potem ten biedny mąż (swoja drogą z dużymi problemami, że wziął sobie narcyzkę na małżowinę), a teraz że niby co -MY? Mamy trzymać za rączkę, co by krocie się kulosy nie rozjeżdżały co kilka dni ?
A dejjjta spokój

Klimakterium to nie wyrok - sama musi sobie z drugą młodością poradzić. Teraz ma atak ostatnich podrygów, najwyżej se od tych kuksańców nogi połamie.
Jak w tej piosence: "Przewróciło się, niech leży."
Zostawić.
A jak se nie poradzi to są specjaliści przecież.
Wyciągnijcie jej poduchę spod dupska i przestańcie  podawać butelkę, to może przed 50-ką przejdzie na pokarm stały..

Wydaje mi się, że przede wszystkim na nowo powinnaś odpowiedzieć sobie na pytanie:
czego tak naprawdę chcę, jak ma wyglądać moje życie ?

To, czego oczekiwałaś wczesniej udało się: kolega nie nagabuje, stosunki w pracy są poprawne, życzliwe
a jednak szczęścia i spokoju to Ci nie dało.

Więc na nowo. Kartka na stół i długopis do ręki ......z gorszych kłopotów ludzie znajdują wyście.
Ale trzeba znaleźć w sobie silną motywację i poźniej uparcie dążyć do poprawy sytuacji.

krotka doskonale wie czego chce i do tego dąży: chce odnowić romans z biurowym Romeo, a to co tutaj pisze to forma samousprawiedliwienia tego, co wkrótce się stanie kropka.

Ja pisałem to samo chyba ze 20 stron tematu temu. A Ty się dopiero obudzilas?

Jednak tekst autorki, który to przeczytałem:

"Nie mam siły na to."

Jakos mnie tak, niepozytywnie powalil. W sumie chyba jest to logiczne ze stawianie pokusy przed sobą pogarsza sytuacje? Decyzyjnosc zerwania z nałogiem, bowiem polega na podjęciu decyzji wcześniej, czyli jak nie pije to unikam sklepu alkoholowego a tu autorka stawia jeszcze sobie pelna butelke wodki, przed sobą, na widoku. Nie ma to jednak jak pogon za kasa, egzystnencjalizm ponad cele, nawet te najważniejsze i własne.

W sumie jestem ciekawy również jak tez poradzi sobie z tym inna kobieta, która zaszalała w Egipcie. Ona tez "wyjezdza" na delegacje w nieodpowiednim momencie. Ciekawy jestem czy wezme pod uwagę na 1 miejscy dobro związku, czy prace. To wiele powie o niej i o przyszłości tego związku wogole. No i mam nadzieje, ze tego tutaj nie przeczyta, bo nie chce na to wplywac. Po prostu uważam ze na sile, nie da się stan kims innym, kim się nie jest (tu Elle się ze mna zgodzi w 100%), w każdym razie nie w tamtym przypadku, kiedy wszystko uzaleznia się do meza. Chlop ten jednak nie jest na tyle swiadomy żeby w 100% "kontrolować" sytuacje, wymagac i w końcu prędzej czy później sprawa się rypnie, nawet jak nie przez sama jakas nowa zdrade, jego czy jej, ale przez wykreowanie określonych myśli, w określonej sytuacji. I tak samo tamta dziewczyna tego nie rozumie, tak samo jak "slynna" autorka tutaj również.

Kroteczka, rzeczywiscie przejawiasz zachowania nalogowe. A za kazdym nalogiem, tez uzaleznieniem od seksu czy/i romansow staja bardzo bolesne i nieuswiadomione emocje. Nie wiem, czy korzystalas z pomocy psychologa. Mysle, ze psychoterapia moglaby ci pomoc. Bo chociaz zycie nalogowca czesto wydaje mu sie wyjatkowe i  kolorowe, jest autodestrukcja. Zajmij sie soba, zobacz przezd czym uciekasz w zapomnienie seksualnych i romantycznych doznan, wnoszac do twojej rodziny, zagubienie, chaos, niepewnosc, niepokoj. Mysl teraz o swoich dzieciach, one potrzebuja cie stabilnej i zrownowazonej.

A mi to wygląda na jakiś "projekt" studentki psychologii, która bada anonimowych forumowiczów pod kątem jaki wskazał extra terrestrial, czyli   
"częstości podejmowania i niepodejmowania jakiś tematów, z podglądania ukierunkowania uwagi piszących (co ich zajmuje, co nie), z tego co może ich wkurzyć a co ich nie rusza, z tego, które posty ignorują i na które odpowiadają, z tego o czym nie piszą a powinni, z tego kiedy włączają im się emocje a kiedy piszą obojętnie itp."

Kocham, lubię, szanuję kobiety. Takich kobiet jak wymyślona tu na potrzeby "projektu" kobiet nie ma. Prooooszę, Kroteczka, napisz, że nie ma.

Wiesz, odnoszę takie samo wrażenie, co do kilku wątków na forum.

Ale, cóż świat wirtualny ma w sobie element iluzji. Jedni z forumowiczów lubią pomagać i doradzać w trudnych sprawach,
inni w kłopotach naszych bohaterów szukają wskazówek postepowania we własnym życiu,  inni uciekają od swoich problemów
czytając o troskach obcych ludzi, a inni mają jeszcze inne powody.
A czy to prawda, co tutaj się pisze? W wielu przypadkach mam nadzieję, że nie.
Mam nadzieję, że kobiety mają do siebie więcej szacunku, nadal są strażniczkami domowego ogniska , oraz bez względu na własny samorozwój zawodowy i społeczny, nadal najwięcej radości sprawia im  szczęście własnej rodziny.

Nie wiem, czy sytuacja Kroteczki jest prawdziwa, ale jest bardzo prawdopodobna. Także znam takie sytuacje. Niestety to kobiety zazwyczaj ponoszą koszty emocjonalne i nie tylko romansu w pracy. Winna, niewinna? Jakie to ma teraz znaczenie? Ważne jest aby wyjść z tej sytuacji i zachować zdrowe zmysły.
I mam nadzieję, że kobiety mają do siebie więcej szacunku...Takie ogólne przemyślenie. To nawet nie jest personalnie do Krotki- takze uważam, że się zakochała i masakrycznie pogubiła w zyciu.
Moim zdaniem jednak bez wsparcia kogoś bliskiego, kto ja przeprowadzi, uświadomi pewne rzeczy , otworzy oczy, może nie potrafić wyjść z tego stanu.

Nie wiem, ale wydaje mi się, ze forum Jej nie pomoże.

Nie chodziło mi o to, że nie ma kobiet, które zdradzają mężów, bo "się zakochały" albo z różnakich powodów. Nie uważam też, że nie ma ludzi, którzy postępują źle. Uznając, że nie ma takich kobiet miałam na uwadze 63 strony tego wątku i ostatni wpis Autorki....(niespotykana upierdliwość nawet przy założeniu anonimowości forum).

Co za "smakowity" pure nonsense! A jednocześnie leitmotiv całego tego wątku...

Mnie wpajano, że miłość, to nie taka prosta sprawa ;-))) Że taka prawdziwa,może rozwijać się tylko w bardzo sprzyjających warunkach. Kazano mi zwracać uwagę głównie na trzy aspekty:

1.Wolność
Miłość potrzebuje żyznej gleby serca. Dobrze zaoranej. Nie może na niej rosnąć nic a nic. Żadna interesowność, pragnienie posiadania, wypełnienie samotności, pożądliwość, zawiść, niezdrowa ciekawość, cudza krzywda. To wszystko są chwasty. Aby móc pokochać, trzeba być wolnym i móc z tej wolności dać czerpać temu, kogo się pokocha.

Wniosek: Krotka, w chwili, gdy spotkała Dyzia nie była wolna ani wewnętrznie, ani w sensie stanu, okoliczności zewnętrznych, ponieważ jest mężatką.

2.Radość
Gdy pojawia się miłość, przychodzi z nią radość, zadowolenie, przepełnienie czymś dobrym, otwartość, chęć dzielenia się, współprzeżywania, entuzjazm, ufność, gotowość, odwaga, duma...

Wniosek: Krotka jest ciągle smutna i przygnębiona.

3.Jawność
Jeśli się kocha, to nie trzeba tego ukrywać przed światem. Miłość lubi jasne, pełne światła przestrzenie, a nie nory biurowych korytarzy, półcienie hotelików na integracyjnych wyjazdach, ukrywane spojrzenia, wyrwane z harmonogramu dnia minuty na pospieszną bliskość, potajemne spotkania, nerwowość "bo ktoś zobaczy"...

Wniosek:
Krotka dostaje ochłapy pożądliwości Dyzia, który w ubikacji, w ukryciu przed własną żoną lub podczas samotnych wieczorów, gdy się upija posyła jej "w dowód miłości" pikantne SMS-y. Sama zaś miota się przed mężem, szefem, dziećmi, znajomymi z pracy...

To nie jest wina. To jest brak rozsądku, empatii i elementarnych zasad.

Anastacjo, jesteś zbyt inteligentna, by nie wiedzieć, że wszystko ma swoją praprzyczynę.

Zobacz, ile wskazówek dostała Krotka. Prosiła o rady mężczyzn. Dostała 27 kilo postów od Mężczyzn. Kiedyś Ją o to pytałam, co z tym zrobiła? Jakie wnioski wyciągnęła?...

Nie jestem w sytuacji Krotki, to fakt. Nie zdradziłam. I nie zdradzę.
Wystarczy, że mój Ojciec zdradził moją Matkę i rozpadło się przez to ich małżeństwo, a tym samym moja Rodzina.

Słusznie.
To są "moje dogmaty".
Twoje są matematyczno- fizyczne, nieprawdaż? Liczba całkowita i swobodny suw są Twoją doktryną.
No i git.

Zakres moich możliwości percepcyjnych na podstawie 63 stron wpisów w tym wątku (w tym również i Twoich, Pitagorasie) pozwala wnioskować, że "miłość" Krotki skaszaniła jej życie. Jeśli Ty uważasz, że je uwzniośliła - daj dowód.

W sensie od środy po podwieczorku, od przyszłego tygodnia, od maja do października??? ;-)))

Ciebie miłość nie uwzniośla, Pitagoras? Nie czyni lepszym, szlachetniejszym, duchowo bogatszym?
Jestem w takim razie bardzo ciekawa Twojego rozumienia miłości.

Tu pełna zgoda.
Jednak wystartowałeś z takiego punktu:

Teza:
Anastacjaa twierdzi, że Krotka kocha Dyzia i że ta miłość jest przyczyną jej problemów.

Antyteza:
aurora borealis (zwana przez Ciebie pieszczotliwie boreliozą ;-)) twierdzi, że Krotka nie kocha Dyzia, a zaistniałe problemy nie mają nic wspólnego z miłością.

Przesłanki logiczne:
Przyjąłeś, że aurora nie ma zdolności oceny czy Krotka kocha, czy nie, bo jej możliwości percepcyjne uznałeś za niewystarczające.

Rację ma Anastacjaa, bo jej możliwości percepcyjne są wystarczające i pozwalają na prawidłową ocenę uczucia Krotki.

Pokusisz się o syntezę?

ale czy ta strzała amora usprawiedliwia wszystko? i w jaką część ciała ten amor strzelił
chociaż na ile w przypadku krotki jest to strzała amora a na ile zupełnie coś innego ( oj pitagoras by użył dosadnie adekwatnego słownictwa ),
te tłumaczenia na forum, ach wiem robię źle ale ta miłość ... no do zarzygania są

Miłość moim zdaniem zawsze jest idealna:)
Nie zawsze jednak życie z daną osobą jest dla nas dobre.
Znam młodą, bardzo atrakcyjną kobietę. Próbuje się uwolnić od związku, który wie że nie jest dla niej dobry. Wyleczyć z "faceta".  Byli ponad 10 lat razem. Nie umie się przekonać do nikogo innego. Pożąda tylko jego. Ona wolna, on też. Jest twarda. Już chyba ponad pół roku sama. On nie daje za wygraną.
Nie wiem co jest dobre dla Krotki. Na forum może pisać o tym jak bardzo pociąga ją kochanek.
Myślę, że tego właśnie potrzebuje. Być może nie ma komu o tym powiedzieć, z kim porozmawiać.

Bet, ze szczególnie mocnym akcentem na ostatnie zdanie Twojego wpisu.
Myślę, że wszyscy się już powomitowali od słuchania tego - nawet jeśli w realnym życiu Kroteczki były jakieś życzliwe uszy, które chciały słuchać o tych problemach.
Drugi koniec kija życzliwości jest taki, że jeśli po zylionie udzielenia dobrych rad, wysłuchiwaniu, opiniowaniu, tłumaczeniu, rozmowach i wszystkim co tutaj przez 62 strony już było - nadal mamy BETON, BETONOWY i BETONEM poganiany - to w końcu odechciewa się słuchać, czytać i pisać.
Po prostu trzeba się pogodzić z tym, że tutaj już nic nie pomoże.
Przez tydzień będzie cisza, bo naprawdę wszyscy już stracili cierpliwość, a z resztą, nie ma co w kółko jednego i tego samego mielić, bo nie dociera.
Później po tygodniu, 10 dniach Kroteczka wpadnie i znowu puści bombę pod tytułem - jestem taka biedna nieszczęśliwa, nie potrafię, bla, bla, bla ... coś dokładnie w takim samym tonie jak napisała w pierwszym swoim wpisie.
I tak w kółko będzie się to kręcić.
Aż w końcu w 50-tym cyklu nikt już jej nie odpowie.

Synteza jest następująca:
Skoro Krotka twierdzi, że kocha Kochasia kochaniem kochającym, to nie ma powodów jej nie wierzyć.
Na dywagacje o tym czy jest to miłość 'prawdziwa' czy nieprawdziwa jestem za stary, bo już kilka prawdziwych mam na sumieniu, jedna prawdziwsza od drugiej.
   Co tu więcej pisać.Opcje są dwie: zerwać całkowicie kontakt z kochanym Kochasiem kochająco kochającym.Brak kontaktu zagłodzi największą miłość, tylko czasu potrzeba.
Albo przestać robić ceregiele z 'zostawaniem przyjaciółmi' i zobaczyć czy coś z tego wyjdzie.
Wszelkie inne opcje są zachowaniem pozornym, markowaniem działania czyli co najwyżej obrotem o 360 stopni.
Ot, i cała synteza.

Horses,

Przede wszystkim nie piszę, jak powinna wyglądać miłość i nikomu jej nie odmawiam, piszę o tym jakie warunki powinny być spełnione, aby w ogóle mogła się ukorzenić. Do czego warto dążyć i być może dlaczego Krotce się nie układa?

Widzisz, tak jak w Tobie budzi wątpliwość moja postawa, tak mnie wprost zdumiewa Twój relatywizm. Zatem 1:1.
A skoro pytasz o mnie, to pośrednio napisałam Ci dlaczego nigdy nikogo nie zdradzę. Bo zdrada dotknęła mnie osobiście, jako dziecko, a jej konsekwencje są bardzo złożone.

Kobiet, Mężczyzn i ptactwa nie ?obrączkuje? się bez powodu, Horses. Ignorowanie obecności złotego krążka na palcu, dowodzi właśnie nie miłości, ale jej braku wobec drugiego człowieka. I trzeciego, czwartego i piątego człowieka także, bo za tą obrączką kryje się czyjaś żona lub mąż oraz dzieci, rodzina?

Na dowód tego ?niedowidzenia?, chcę podać przykład. Kilka lat temu, krążył w necie taki gif: ?Nadmiar seksu powoduje miopię?. Bawiło mnie to wtedy setnie. Teraz jednak, czytając ten wątek dostrzegam, że to nie żart. Krotka nie widzi już nic? Mój sąsiad powiedziałby to bardziej dosadnie, że "jej oczy ci*ą zarosły?" (za wielkim przeproszeniem).

Zdrada, to negacja czegoś, co w świecie ludzi uchodzi za najwyższą wartość, dobro, jakąś ?świętość?. I jeśli o mnie pytasz, nie jest mi obojętne, że mężczyzna ma na palcu obrączkę. To sygnał, dokładnie taki, jak znak ?STOP?, jak czerwone światło. Jasne, że możesz złamać przepisy, zaryzykować, strzyknąć adrenalinką, ale nie nazywaj tego na Boga miłością!

Taki cudzy mąż, może być dla mnie kumplem, przyjacielem, powiernikiem moich sekretów (bo mężczyźni są w tym dużo lepsi niż kobiety), mogę go serdecznie wyściskać, ucałować w czoło, zabrać na najpyszniejszą gorącą czekoladę do "Wedla", wspierać go, gdy mu się życie posypie, michę podstawić jak będzie pawiował, ale... nic ponadto. I tak już robię od wielu, wielu lat... ;-)))

Nie zdradzę też dlatego, że nie jestem w stanie wyobrazić sobie bliskości z człowiekiem, którego żona zna dokładnie każdy centymetr jego ciała, i który do niej należy. Tu mi się włącza silne poczucie estetyki? To tak, jak z chlebem, którego wcześniej dotykał ktoś inny? Fe!

Powiem więcej! Miłość nigdy nie jest idealna. I całe szczęście, bo byłoby nudno! ;-)

Wzajemnie!

Drogi Pitagorasie,

Z dialektyki masz u mnie lufę, z chłopskiego myślenia mogę Ci postawić ewentualnie 3-

Nadal Cię lubię, choć Twoimi ?prawdziwymi miłościami? tak  hojnie okraszasz rozmaite wątki na tym Forum, jak ja rodzynkami okraszam ciasto drożdżowe ;-))).  Dowodzisz tym samym, iż tak jak Krotka, masz zwyczaj nazywać miłością, coś, co do miłości nie jest nawet podobne.

Jakbyś miał jeszcze jakieś ?wąty? do mnie to pisz śmiało na Berdyczów ;-)

Halo!

Od 63 stron jesteśmy w wątku Krotki! Wake up!

Masz przykład rewelacyjnej, głębokiej miłości. Krotka nie jest wolna, jest smutna jak klapa od kibla, przemyka się cichcem po życiu, by nikt niczego nie zauważył. Dyzio zaś zaproponował Krotce rozmnażanie! Jak Wielki Królik im pobłogosławi, to może nawet będą z tego pięcioraczki. Cała Polska będzie je w zachwycie wychowywać. Nie jest ważne, że Krotka ma męża, nieważne co on czuje, co stanie się z ich dziećmi. Przecież Krotka ma z mężem wspólną lodówkę i pralkę, jakby co, on z całą pewnością wyciągnie jej kleszcza, gdy po upojnym spacerze z Dyziem po mokradłach i chaszczach wróci do domu. Dzieci z tego związku też niczego nie widzą, nie czują i kibicują matce ze wszystkich sił, bo ona je przecież tak bardzo kocha. Najważniejsze, że Krotka będzie teraz szczęśliwa i dochowa wierności Dyziowi. Przecież to, co czuje jest takie autentyczne!

Twoje obserwacje, Horses nie pokrywają się nijak z ogromem tragedii opisywanych w wielu wątkach, ani z tym, czego ja jestem świadkiem tutaj i w realnym życiu.

Ale nie będę Ci więcej psuć samopoczucia. Twoje rozumienie tego, czym jest miłość i szczęście są mi obce, jak literatura rodem z Burkina Faso. I bardzo bym chciała, aby na zawsze już tak pozostało.

No nie!
Skoro Krotka ?kocha? Dyzia i to, co tu nam z siebie wydziela jest na tę miłość dowodem, to ja muszę wziąć w obronę Dyzia.

Dyzio ?kocha? Krotkę jeszcze mocniej. On ją kocha do nieprzytomności, którą to nieprzytomność osiąga dzięki C?H?OH. On jest taki czuły, tyle dla niej poświęca: samochodem pruje przez całą Polskę jak wariat, by zobaczyć ją w piżamie z grubej flaneli we wzorek w drobną łączkę, z porannym afro na głowie i bez makijażu (sic!).

On jej robi tak dobrze? On korzysta z każdej chwili, by dać namacalny (podkreślam ? namacalny) dowód swojego afektu. To jest prawdziwy mężczyzna! A jak nie może dać namacalnych dowodów, to wali w nią strumieniem SMS-ów, opisujących gdzie on właśnie teraz ją flancuje. (?Nie spocznieeemy, nim dojdzieeeeemy?/nim dojdzieeeemy chociaż raaaaz?).

On wiersze dla niej pisze. Ty wiesz, Horses, co to znaczy wiersz napisać???
Ja wiem, bo napisałam w życiu z sześć, siedem? (po prawdzie dwa z nich to gnioty, ale co tam!)

Dziewczyno, żeby taki wiersz napisać, to ja  przez pół roku całą antologię współczesnej poezji polskiej przewertowałam. Na lodówce magnesikami miałam przypiętych sto rymów proparoksytonicznych i dwanaście homonimicznych. Ja w nocy się zrywałam, by choć ze dwa wersy jeszcze dopisać. Poetycką myślą zapładniałam me sny, tak jak Słowacki swoimi utworami zapładniał naród! Ja dlatego tak polubiłam krotkowego Dyzia. On mi jest taki bliski w swojej twórczości, w tym wydalaniu z siebie poezji miłosnej w warunkach sanitarno-hydraulicznych?

I jaki on jest pragmatyczny ten Dyzio! Nuż na wieść o projekcie w fabryce, w której razem pracują chciał dzielić z Krotką apanaże! Niech i ona czerpie ze skarbca i trzos napełnia, by mogli razem do Ciechocinka kiedy pojechać.

No i to dzieciątko?
Przyznaj Horses, ilu mężczyzn w Twoim życiu zaproponowało Ci, że pragnie właśnie z Tobą zaludniać naszą ziemską ojczyznę Gaję? No ilu? Toż to najwyższy, zaraz po poproszeniu o rękę, dowód miłości mężczyzny! Dyzio nie prosił po prawdzie Krotki o rękę, bo po co, jak ona mu już wcześniej dużo więcej organów dała? Zaproponował więc, by jego miłość zmaterializowała się demograficznie?

Doprawdy nie wiem, skąd się biorą Twoje wątpliwości, co do uczucia Dyzia, głębokiego przecież jak Rów Mariański!
Toż on na pół metra tryska miłością!

Horses,
Jak to o co chodzi?
O tę "miłość" chodzi, co ją od dwu dni wałkujemy...

Moim zdaniem Dyzio też bardzo "kocha" Krotkę, tyle, że organoleptycznie...
Ale każdy przecież kocha tak, jak umie, jak może, jak się nauczył i na ile mu kuś i "dama jego kusia", pozwala...

Jakież to wysublimowanie gombrowiczowskie! "Jak nie zachwyca, jak zachwyca?..."

Ja mam i to sporo, ale teraz muszę już odpalić Vespę i kupić kuskus i suszone pomidory... Nie chcę też Moderacji przysparzać problemów...

Zgoda.
Mnie też już ten wątek przyprawia o wapory. Janie! Przynieś pani chusteczki odświeżające! Byle szybko!

Dzięx! Trochę go dziś zmitrężyłam, ale się poprawię...

Trzymaj się, Horses!
Keep smiling!

Widzę że niektórzy upajają się poczuciem swojej wyższości nade mną. Tak macie prawo czuć się lepszymi. Może poprawia wam to nastrój.
Gdybym mogła cofnąć czas to bym to zrobiła.

Ludzie lubią w taki sposób podwyższać swoją wartość.

Może niektóre wpisy są przesadzone, rzeczywiście za dużo ostrego sarkazmu i ironii, ale może bierze się to stąd, że pewnych rzeczy nie chcesz widzieć Kroteczko. Ludzie pomagają, doradzają, a Ty wciąż troszczysz się w myślach o ten swój obecny stan.

Tu masz  dwa rozwiązania.

ROZWIEŚĆ SIĘ

PORZUCIĆ OBECNY STAN I SKUPIC SIĘ NA TWORZENIU SZCZESCIA W RODZINIE.

Brawo !!!
Widzisz, jest progres, poczyniłaś pierwsze kroki i idziesz do przodu. Gratuluję. To musi trochę potrwać, więć życzę Ci wytrwałości.

Podjełaś decyzję, powinnaś być dumna, ale pamiętaj, nie poddaj się, bo zaprzepaścisz cały wysiłek.

A On? Jak możesz go darzyć takim uczuciem? Kogoś kto zdradza i nie potrafi podjąć decyzji? To jest mężczyzna???? Żal nie chłop, daj sobie z nim spokój. A to, że jest kochany i czuły i nie dopuszcza innych kobiet do siebie, to po to by wzbudzić zaufanie.

Ale... być może, jeśli zakładając, że byłaby to wielka milość, to myślę, że teraz jest dla niego czas, na podejmowanie własnych decyzji.

Definicja zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego
Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne czyli nerwica natręctw to choroba objawiająca się  natrętnymi myślami (obsesjami) oraz czynnościami (kompulsjami), którym nieodłącznie towarzyszy lęk. W przebiegu natręctw pojawia się także depresja, derealizacja, czasem autoagresja. W międzynarodowej klasyfikacji chorób ICD-10, ZOK umieszczono w kategorii zaburzeń lękowych i oznaczono symbolem F42.
Obsesje (z greckiego obsessio - osaczony) to wyjątkowo uporczywe, natrętne myśli lub wyobrażenia, których nie sposób się pozbyć. Pojawiają się w najmniej pożądanym momencie i pomimo wysiłku woli nie chcą ustąpić. Można porównać je do fragmentów filmowych, które powracają w myślach, zmuszając do przypominania sobie tego, o czym chciałoby się już dawno zapomnieć. Ich treść jest daleka od uznawanych norm, dlatego często powodują poczucie winy. Te najczęściej opisywane to:
Obsesyjne wątpliwości, np. ciągłe analizowanie wykonanych czynności prowadzące do kompulsyjnego sprawdzania.
Obsesje hipochondryczne, tzn. myśli wyrażające lęk przed chorobą, śmiercią.
Obsesje religijne, czyli szczególnie dokuczliwe, natrętne myśli bądź wyobrażenia zakłócające spokój w czasie modlitwy, medytacji.

Obsesje seksualne, czyli myśli i wyobrażenia o treści erotycznej. Mogą pojawiać się w sytuacjach intymnych, ale często stanowią treść obsesji religijnych.
Obsesje kontrastowe, tj. nigdy nie realizowane agresywne zamiary wobec osób najbardziej kochanych, obdarzanych autorytetem.

nerwica natręctw- psychiatra.pl

Cóż poradzisz, taka już natura co poniektórych. Mają okazję się wyżyć, by poczuć się lepiej, więc to robią, niemal się prześcigając w dosadności opinii. Wcale bym się nie zdziwiła, jakby się okazało, że Ci najbardziej wylewni są na co dzień mega sfrustrowani czy zakompleksieni.. ale tu idealni, nieskazitelni itd.

Piszesz, że gdybyś mogła cofnąć czas... Pytanie do jakiego miejsca? Romansu, przyjaźni z kolegą, czy może małżeństwa lub decyzji o dzieciach? Nie da się ani cofnąć czasu ani przewidzieć co by było gdyby. Pewne rzeczy się wydarzyły. Ja się nie zgadzam z tym, że nad wszystkim się ma kontrolę, bo nigdy nie wiesz co się wydarzy, jak zareagujesz w danej sytuacji.

Znam osoby, które zdradzają i nic w tym złego nie widzą, nie mają żadnych wyrzutów sumienia, bo seks traktują jako coś tak naturalnego jak niemal oddychanie. Jedyne co ich jakoś ogranicza to, żeby się to nie wydało. Myślę że wiele osób tu piszących o swoich idealnych związkach, czy miłości, nawet nie wie, że zostało zdradzone. Może w ten sposób odreagowują swoją niepewność?

W takich sytuacjach najbardziej cierpią osoby wrażliwe, mające sumienie, które nie przewidziały konsekwencji swoich czynów. I to nie tylko tych daleko idących jak rozbicie rodziny, rozwód, ale chociażby swego stanu psychicznego - destrukcji.
Pewne powiedzenie mówi, że zmiany się wydarzą dopiero wtedy kiedy przestaniemy robić to co zwykliśmy dotychczas. Ty jak mówiłaś pracy nie zmienisz, na rozwód też chyba nie jesteś zdecydowana. Co więc mogło by się zmienić? Pewnie poza pracą masz niewiele czasu, bo masz dzieci. Coś jednak musisz wymyślić, bo nie wyjdziesz z tego tak szybko.
Z czasem uczucie do kolegi minie samo, tylko kiedy? Za rok, dwa? Tylko szkoda zdrowia by czekać...

Inna rzecz co on teraz myśli, piszesz, że jest uprzejmy, uczynny itd. że nie ma się do czego przyczepić, ale taki zawsze podobno był. Na jakim on jest etapie? Czy zaczął pracować nad małżeństwem, czy nad tym by Cię znów zdobyć, a może szuka kolejnej "ofiary"? Jeżeli dla niego seks jest tak ważny, a ten z żoną mu nie wystarcza, to niemal pewne, że znajdzie kogoś innego. Jak się wtedy poczujesz? Czy będziesz żałowała, że go odsunęłaś, czy poczujesz ulgę, że masz za go go znienawidzić? Nawet jeśli to drugie, co ze świadomością, że przez taką osobę najprawdopodobniej rozpadnie się Twoje małżeństwo? Jest też opcja że Ty kogoś poznasz... ale czy chcesz, czy jesteś gotowa? Na te pytania musisz już sobie odpowiedzieć sama.

Oczywiście że jest progres. Nie pisałam o tym,  bo napisałam dopiero w chwili kryzysu. Stąd może zabrzmiało to jakbym się cofala a ja naprawdę jestem dużo dalej niż jeszcze miesiąc temu.
Jak mogę go kochać?  Nie wiem,  to irracjonalne. On obiektywnie na miłość nie zasługuje. Zresztą moje uczucie do niego gaśnie,  nie czuje już tego co dawniej.  Czekam aż się całkiem wypali.

co z oczu to z serca

Chyba innego wyjścia z tej pułapki nie masz.

Tak, Anastacjo, musi być dla Ciebie cholernie drażniące to, że ktoś taki jak ja, komu zdrada rozwaliła świat już w dzieciństwie, ma czelność wypowiadać się ostro w wątku Krotki i głosić, że przede wszystkim dlatego, że straciłam w ten sposób ukochanego ojca i rodzinę NIGDY NIKOGO nie zdradzę. Wcale nie jestem idealna i nieskazitelna, ale wyciągam wnioski z tego, co mi się zdarzyło.