Zniszczylam swoje zycie

Koledzy-studenci, żądni redukcji naprężeń okolic biodrowych, w desperacji szukając spełnienia, rzucali też inne powiedzonko na temat studentek: "Najwyżej głowę się gazetą zakryje..."

Oj Kroteczko, jakie tam one znowu wyszukane. Smaruję, co mi ślina na język przyniesie, a Ty, zaiste przyczyniasz się do pobudzenia pracy moich ślinianek... ;-)

Pisałam Ci już kiedyś, że słowa, język, są nośnikami znaczeń, a nie tylko kolekcją znaków. Problem w tym, że nie potrafisz, albo nie chcesz dojrzeć sensu słów innych niż te, które sama wypowiadasz lub które nie mieszczą się w Twoim systemie poznawczym. Sama w ten sposób redukujesz możliwość ZROZUMIENIA innych, a pośrednio i siebie samej, gdybyś dała sobie wewnętrzne przyzwolenie, aby ich słowa odbiły się echem od Twojego serca lub umysłu.
Zważ, że w Twoim wątku skupiłaś największe analityczne umysły tego Forum, które z uporem godnym lepszej sprawy usiłują wejść z Tobą w głębszy dialog. Często są to Osoby, które problematykę zdrady znają od podszewki. Ja nie posiadam takiej wiedzy, ani umiejętności spenetrowania Twojego sposobu myślenia, który realizujesz za pomocą pewnych postaw budzących jawny sprzeciw. Stąd trudno mi wnieść coś jeszcze do owego "meritum", o którym piszesz. Moje posty to zaledwie didaskalia wobec postów forumowych Gigantów, którzy chcą Ci tu ze wszech sił pomóc. Jednak ich opinia również "wisi Ci kalafiorem"...

Tu nie chodzi o kwiecistość czy suche badyle moich słów. Rozumiem, że mój styl Ci się nie podoba. Nie musi. Nie mam takich ambicji.
Mojej polonistce też się nie podobał i sadziła mi "lufy" jedna za drugą ze wszystkich możliwych prac pisemnych, więc mylisz się, bo niczyim pupilem nie byłam. Mnie pisanie "pod publiczkę" nigdy nie interesowało. Miałam być panią inżynier :-))) Ale w ogóle nie o to nie o Kroteczko biega, bo to nie dział Debiuty Literackie, tylko Rozstanie - Flirt-Zdrada- Rozwód i jakoś innym uczestnikom dyskusji w Twoim wątku nie stawiasz stopni za styl, kompozycję, ortografię i interpunkcję... 

Ja zaś przyznaję, że trochę w Twoim wątku błaznuję. Wychodzę jednak z założenia, że skoro jesteśmy na Twoim "dworze", a Ty jesteś Księżniczką, to zatroskany Stańczyk może się tu przydać... ;-)))

Jeśli masz taką pasję - bądź jurorką oceniającą powaby innych kobiet. Mnie takie zajęcie kompletnie nie interesuje. Zostawiam tę sferę mężczyznom. Są w tym dużo lepsi, obiektywniejsi, kreatywniejsi i bardziej wyrozumiali niż niejedna z dam. Na dodatek niektórzy potrafią się tym niewieścim wdziękiem pięknie zachwycać, niekoniecznie podszczypując ich "hemisfery", jak Twój Dyzio w zakładzie pracy.

Słowa mizoginia dotąd nie znałam. Dziękuję Ci za impuls do poszerzenia mojego zakresu pojęciowego.

Kroteczko, zanim się z Tobą pożegnam i odczujesz ulgę z powodu mej nieobecności, pozwolę sobie jeszcze na ostatni akord. Tym razem już zupełnie poważnie...

Możemy skakać po stokrotkach Twojej urody, sex appeal'u, intelektu, wyniku testów Mensy. Możemy wędrować do czasów Twego dzieciństwa, by powywlekać na Forum wszystkie ideały i błędy wychowawcze Twoich Rodziców. Możemy pootwierać grobowce wspomnień o Twoich przodkach do czwartego pokolenia wstecz i badać zły wpływ Twego dziadowuja, który kazał Ci siedzieć grzecznie na jego kościstych kolanach, tak że to wydarzenie miało później bardzo głęboki wpływ na wybór przez Ciebie nieodpowiedniego małżonka. Możemy przelecieć wszystkie Twoje relacje z chłopakami. Możemy poodkurzać wieńce laurowe Twych sukcesów sportowych od szóstej klasy podstawówki wzwyż. Możemy zrobić badania porównawcze Twojego powabu, i powabu Twoich koleżanek z pracy oraz zbadać empirycznie, która z nich robi wrażenie na Twoim Dyziu, a która nie. Możemy porównywać profile psychologiczne kochanek zdradzających mężów. Tyle, że do niczego to nie doprowadzi oprócz kolejnych 50 stron wpisów. Nic się nie zmieni, bez poważnej, strukturalnej przemiany w Tobie, bo nie ma cudownego medykamentu, utartego szlaku, nie istnieje taki rodzaj prestiżu, sukcesu, czegoś na zewnątrz Ciebie, co mogłoby dać Ci szczęście i wyprowadzić z sytuacji, w której tkwisz.

Moim zdaniem, to, co usiłujesz teraz robić, czyli rozpatrywanie dlaczego taka piękna, inteligentna, wrażliwa, świetnie radząca sobie w sferze osobistej i zawodowej Kroteczka doprowadziła swoje życie do takiego stanu zupełnie mija się z celem.
To, co już o sobie wiesz, czyli, że w sprzyjającym momencie jesteś w stanie narazić się na to, że wylądujesz w wyrze z zakładowym Belmondo, który nie ma Ci nic poważnego do zaproponowania i będziesz wzdychać długimi tygodniami do tych nocy, które z nim spędziłaś, kompletnie dezorganizując sobie świat - to jest ważne dla Ciebie odkrycie. Teraz spróbuj te wcześniej wymienione walory (urodę, wdzięk, pracowitość) wykorzystać, by robić w życiu coś z sensem, a nie przeciwko sobie i ponaprawiać (jeśli to możliwe) to, co da się jeszcze naprawić.

Powodzenia!

O'kruszynko, Inko, dziękuję Wam serdecznie. Do tej pory jedynym forum na jakim pisywałam było Allegro i Amazon w dziale "Kupię" :-)
To moje pierwsze wprawki w "upublicznianiu" poglądów i doświadczeń. Miło mi wiedzieć, że ktoś je czyta.

ale Krotka dalej wierzy, że w jej przypadku to jest love

Krotko to że dzieci o nic nie pytają uważasz ze one nie maja pytań ??

Skupiałaś sie na tym co powie otoczenie w pracy , co mówią , co myślą współpracownicy. W dalszym ciągu wszystko sie kreci  wokoło romansu

Dlaczego nie zastanawiasz sie dlaczego dzieci w takiej sytuacji nie maja odwagi zapytać Ciebie co sie dzieje w domu.

Mamo dlaczego mieszkacie z Tatem w osobnych pokojach,
Mamo dlaczego z Tatem nie rozmawiacie ??
Mamo czy to my ( dzieci )  jesteśmy winne tej sytuacji ??
Mamo co będzie dalej z nasza rodziną ??

W przyszłości Twoje dzieci mogą to samo powiedzieć o Tobie.

Naprawdę uważasz ze one są w tej chwili szczęśliwe ??

Nie chce uprzedzać ale albo zignorujesz tego posta albo odpowiesz tak lakonicznie ze nie bedzie żadnych wniosków

Ryba to ze nie odpowiadam na jakiś post nie znaczy że go ignoruje.
Staram się dla dzieci jak mogę. Rozmawiam z nimi, aktywnie spędzamy czas.
Czy dzieci odczuły zmianę?  Myślę że w niewielkim stopniu, z mężem od dawna żyjemy trochę obok. Dużo pracujemy,  dodatkowo mąż często wyjeżdża w delegacje. Ja trochę też.
Nie wiem czy dzieci zastanawiają się czy się rozwiedziemy. Chyba za małe są na to. Choć wśród znajomych i rodziny jest trochę rozwiedzionych par, a nawet patchworkowe, więc nie jest to dla nich coś z kosmosu.
Jeśli się rozwiedziemy będą jakoś musiały to przeżyć. Inne dzieci dają radę,  moje też dadzą. Trudno,  będę przy nich, ich tata będzie.

Nie interesuje mnie adoracja facetów z portali.  Wystarczające wrażenie robię na facetach na żywo , nie muszę szukać w wirtualnym świecie.
Z moim kochankiem było tak że on też przez wiele lat szanował to że jestem mężatką.  Ciągle robił różne subtelne aluzje, ale spotykał się tylko z moim śmiechem.  Ale na fali kryzysu ja faktycznie zaczęłam chyba wewnętrznie dopuszczać że mogło by coś między nami być. I w końcu pozwolilismy sobie na zbyt namiętny taniec (to było raczej wiele tańców). Po tym on się straszliwie wykręcił,  zaczął chyba wierzyć że może mnie jednak uwieść. Trwało to jeszcze długo zanim nastąpiły następne kroki. Było jeszcze wiele firmowych imprez zanim poszliśmy dalej.
Wiem że to ja na to pozwalałam, on by się nie ośmielił robić i mówić wielu rzeczy gdyby nie czuł przyzwolenia. Tak jak teraz nie czuje przyzwolenia i zachowuje się właściwie.

A dlaczego zakładasz że nie będą w pełnej rodzinie, myślisz że nie ma dla was już ratunku o ile dojdzie do najgorszego to weżmiesz winę na siebie.

pomimo sarkazmu przeczytałam to z uśmiechem

Może rzeczywiście ten umysł ścisły, dobre wyniki w nauce, czy uprawiane mniej lub bardziej 'zawodowo' dyscypliny sortu... mają coś z tym wspólnego choć nie muszą...
Jeżeli tak, to (w moim odczuciu) wyłącznie w kontekście upodobania do rywalizacji, adrenalinki, chęci bycia najlepszym, uznania, pewności siebie... ale to bardziej dusza sportowca za tym przemawia niż typ umysłu (czy ścisły czy humanistyczny).
Bo w relacjach damsko-męskich logiczne mylenie bierze często w łeb...;)

Elle co innego facet po 2 str komputera śliniący się na zdjęcia, wiadomości od nieznajomej... a co innego adoracja faceta którego się zna, który też w oczach innych kobiet jest obiektem pożądania... jeżeli już mówimy o samym dowartościowaniu.. Inna rzecz, że w normalnym życiu są normalne emocje, poznajemy się takimi jakimi jesteśmy a nie wirtualnie.. przez net więcej można, odważniej...
Ale to jak ktoś się wobec nas zachowuje na co dzień jest naprawdę ważne...

Elle moja potrzeba adoracji (naturalna chyba dla każdej kobiety) jest zaspakajana przez kolegów i innych mężczyzn. Nie to że on nagle jako jedyny okazał mi swoje zainteresowanie. On po prostu był o tyle wyjątkowy że sam miał bardzo dużo adoratorek a interesował się tylko mną. Nie poświęcał uwagi innym kobietom. To mi niestety schlebialo. Niektóre koleżanki patrzyły na mnie z zawiścia, parę razy słyszałam złośliwości typu "no tak, jak zwykle X tańczy tylko z Y". Koleżanki wyciągaly X na parkiet a on odmawiał i oczywiście one na mnie z niechęcią patrzyły że niby ja nie wiadomo co robię że X się tak zachowuje. A wtedy nic nie było między nami.
Nie potrzebowałam tej adoracji do niczego, to powodowało tylko problemy. Musiałam nieraz wychodzić z imprez przed czasem bo X zaczynał być trochę nachalny,  głupio się czułam on żonaty ja mężatka. Tak samo jak załatwiał delegacje. Ja miałam już wszystko uzgodnione a on nagle załatwiał żeby też jechać.  To potem wychodziło przy różnych okazjach.

Nigdy tak wcześniej nie miałam że nie potrafiłam się opanować, X był pierwszy. Zanim do czegokolwiek doszło długo trwała "przyjaźń", może jak ktoś to napisał wcześniej,  było to tylko przygotowanie pościeli - nie wykluczam. Ale sądzę że on nie wierzył kiedyś że cokolwiek wydarzy się między nami.  Zresztą wiele razy mówił niby żartem niby z wyrzutem że on na pewno nie ma u mnie szans. Czasem nawet jakby chciał we mnie wzbudzić poczucie winy,  że on się tak stara a ja nic.
Oczywiście on ma cechy które mi się w mężczyznach podobają,  inaczej pewnie bym się nie zaprzyjaźnila. Problem w tym ze on był wyjątkowo bezczelny w uwodzeniu mnie. Podobało mi się to,  jednak to wynika też z jego niedojrzałości.
Poza tym ten tekst na lunchu o pożądaniu i o wspólnym dziecku - to też było bezczelne. Który normalny facet by tak powiedział?
Myślę że na swojej drodze nie spotkam już kogoś takiego.
Teraz w ogóle chcę odpocząć od mężczyzn.

O tak.
W sytuacji Kroteczki to doprawdy świetne rozwiązanie.
Zrobić sobie dziecko z kochankiem.
Bo przecież on na pewno mówił poważnie, ze chce mieć z nią dziecko.
Z całą odpowiedzialnością i świadomością takiej decyzji.

Halo ?! Tu ziemia ....

kroteczka jaka zmiana od pierwszych postów, bo teraz zastanawiasz się nad dzieckiem z kochankiem,
nie ma to jak komplikowanie sobie życia na własne życzenie

A dla mnie nie ma w tej sytuacji nic niezwykłego.
Taka "propozycja" to najzwyczajniej powielenie raz przerobionego schematu, kiedy katalizatorem do przejścia związku na inny poziom staje się dziecko, a nie dojrzała i odpiwiedzialna decyzja dwojga dorosłych osób.

Kurcze, a miałem się nie wypowiadać już w tym wątku...

Jeśli o facetów Ci chodzi, to każdy... za to pewnie żaden mężczyzna by nic takiego nie powiedział...

Myślę, że spotkasz jeszcze nie jednego, coraz więcej takich. Ale chyba będziesz wiedzieć co z takim można, a czego nie należy...

Błąd, kroteczka, błąd... Teraz powinnaś otaczać się mężczyznami... natomiast od facetów odpoczynek należy Ci się...

Ciekawi mnie Twoja pewność, że pisze z domu.
Chyba nie ma już telefonów w których nie da się zablokować połączenia, a jak nie ma sam telefon, to można nabyć odpowiednia aplikację i problem rozwiązany.
/.../

Nikt nie obiecywał, że będzie łatwo...
A Masz jakiś pomysł na swoje życie w obecnej sytuacji?

,,Tylko po co wypisuje te smsy po nocach.  Co ta żona sobie myśli jak on siedzi z komórką i do 2 w nocy pisze monologi.
Pisze że ten tydzień był straszny dla niego. ,,
nie wiem Kroteczka ale to tylko słowa i tylko smsy

Wiesz pewnie podświadomie te jego smsy dają mi poczucie że on mnie kocha. I chyba też cieszę się że on nie jest szczęśliwy beze mnie. To płytkie bardzo ale niestety tak czuję.
Mam jakieś głupie poczucie satysfakcji, że on teraz tak walczy.
Już nie o seks, tylko o to żebym chociaż z nim rozmawiała.

Pewnie jeszcze jestem mentalnie kochanka,  ale już widzę znacznie więcej niż jeszcze kilka miesięcy temu. Skupiam się na jego wadach,  fizycznie go sobie obrzydzam. Trochę działa.

Tak to stety lub niestety działa. Kiedy nagle ktoś podejmuje decyzję, że chce coś przerwać, skończyć i przestaje się odzywać, druga osoba 'szaleje'. Ty choć też się męczysz masz nad tym kontrolę, bo to Ty zdecydowałaś i Ty znasz tej decyzji powody, ale on nie. Ja też przez to przechodziłam... tyle że przez jakiś miesiąc, dwa nie byłam konsekwentna w swoich decyzjach, dopiero potem urwałam wszelki kontakt. I było to samiutko - smsy, wyznania, upijanie się... itd. No i pytanie czego od niego oczekuję? Tyle że mój Z od razu doprecyzował, czy chcę by się rozwiódł...
Myślę, że jeszcze długo nie da Ci żyć, bo ta sytuacja w jakiej jest na pewno niekorzystnie odbija się na jego małżeństwie - myślę że nawet bardziej, niż kiedy Wasz romans kwitł. On wtedy wracał zadowolony do domu i wszystko było ok. Teraz dopada go frustracja.
Jeśli jesteś pewna, że nie chcesz z im być, a wygląda na to że tak jest, powinnaś mu chyba to uświadomić, bo za jakiś czas, jak się jego małżeństwo na dobre rozpadnie może być za późno. Choć z 2 str jak ma się rozpaść to i tak rozpadnie...

W sumie masz rację. Dobra dla niego taka nauczka, może coś w końcu zrozumie... że od myślenia jest głowa a nie inna część ciała.

On je rozwalił.. serio??

A jeśli ja do ciebie zacznę pisać smsy i Cię podrywać to też będę winna rozpadu Twojego małżeństwa czy to Ty podejmujesz taką decyzję, wchodząc w interakcję ze mną lub nie?

Uważaj na taki sposób myślenia, bo ciągle odbijasz piłeczkę odpowiedzialności na zewnątrz.

Dobra nie on, ale przez niego to się stało.  I tak go zawsze będę obwiniać.

Kobito Nie przez niego to się stało, powodem była Twoja nieznajomość tego co lubisz w seksie i Twoje nierozbudzenie, nieznajomość swoich potrzeb - on był katalizatorem tylko. "Pomógł" Ci dotrzeć do tego CO lubisz, intuicyjnie go "wybrałaś".
Gdybyś znała wcześniej swoje potrzeby to albo:

a) wybrałabyś na męża kogoś, kto Cię zaspokaja w tej sferze lub nie wyszła za mąż za partnera, który tego nie potrafi
b) pomogłabyś mężowi się wyedukować

Ale Ty nie mogłaś pomóc mężowi, bo sama nie wiedziałaś czego tak naprawdę chcesz, więc zwaliłaś całą winę na męża i kochanka.

U mnie było podobnie- z tą różnicą, że nie wyszłam za mąż oraz nie wpakowałam się w romans
Po prostu wcześniej zrozumiałam, że jestem odpowiedzialna za swoje wybory w 100%, zanim doszło do jakichś zobowiązań.

Zrozum, że biorąc odpowiedzialność nie stajesz się automatycznie 'winna', tylko możesz spojrzeć z innej perspektywy na sytuacje i w przyszłości lepiej decydować. A Ty, mam wrażenie, boisz się, że jeśli weźmiesz odpowiedzialność to automatycznie kochanek jest "niewinny" i cały ciężar skutków romansu spada na Ciebie.
Romans to zawsze 2 osoby. Chciałaś (niezależnie od powodów) to w niego weszłaś. Najważniejsze, żeby poznać powody dlaczego w niego weszłaś - to na przyszłość Cię uchroni przed podobna katastrofą.

Myślę, że o ewentualnym 'powodzeniu' w znaczeniu - szczęśliwego finału romansów, tak jak u Anastacji np. duże znaczenie ma CZAS jaki ten stan zawieszenia trwa. Jeśli w miarę krótko, tj. powiedzmy do 2 lat, kiedy ludzie jeszcze nie przyzwyczają się do tego, że prowadzą podwójne życia to można coś z tym konstruktywnego zrobić. Im później tym znacznie trudniej, o ile w ogóle jest to możliwe, bo spadają różowe okulary, wychodzą wady obydwojga i zaczynają rozumieć ciężar zdrady i krzywdy jakie wyrządzili osobom 3-cim, co skutecznie niszczy ich ew. uczucie od środka.

I to, jak sądzę, wasz Krotka przypadek.

Dlatego uważam, że zachowałaś w tak ciężkich okolicznościach zimną krew na tyle by zawalczyć o SIEBIE przede wszystkim - to się zawsze opłaca, niezależnie od finału, a Tobie się opłaciło podwójnie. Inna sprawa, że kochanek trafił Ci się z jajami, zdecydowany by zakończyć podwójne życie - sam podjął inicjatywę, nie szafował słowami bez pokrycia.

Ja nie jestem dewotką, jak niektórzy mnie tu oceniają ja tylko nie lubię rzucania słów na wiatr i życia w iluzji.

Ale powiedz, tęskniłaś najbardziej za bliskością fiz. czy za nim jako człowiekiem, za rozmową, towarzystwem, nawet bez żadnej bliskości?

Hahahahhaha

Ale się uśmiałam ET. Tekst o wysyłaniu smsów z kibla i łzach kapiących na kafelki - mistrz!

Cholera zapomniałem napisać że te SMSy są pewnie darmowe bo z firmowej komórki...

Ale ja się przyznaję bez bicia, że się zakochałam po uszy i wierze, że z wzajemnością.
A jak to będzie kiedy motylki opadną, to ju czas pokaże.

Nieźle, żywcem wyjęte z historii moich konwersacji. Nieprawdopodobne.
Boże w co ja się wpakowałam. Wszyscy są tacy sami, wszystkie nasze historie są jak jedna opowieść. Żal mi siebie jak nigdy. Straszne uczucie.

ET rozbawiłes mnie tym postem

W tych smsach on jest prawdziwym poetą.  I roztacza wizje wspaniałe przede mną, co to mi może dać i jak mogłoby być wspaniale. Potem popada w prawdziwy patos,  a potem znów opis jak mu źle jest.  I tak w kółko. Nie będę przytaczać ale niektóre smsy to prawdziwe majstersztyki

Umówmy ich na piwo!
Skubańce zaprzyjaźniliby się tyle mają wspólnego.

Błagam.
Czy ktoś mógłby dać mi kopa tak mocnego, żeby ten mój wymarzony on dostał rykoszetem.
Zanim pójdę z nim do łóżka

zabawne, przyznaje i celne

krotko, przy swoim kochasiu emocjonalnie stajesz się nastolatką, bo chyba tylko w tym wieku mogą przyjąć do głowy podobne pomysły,
w innym poście zapytałaś co na to jego żona- może nic, bo on ją zwyczajnie nie obchodzi, może to już nie pierwszy jego wyskok i ma go w nosie i to co on robi i z kim
on nie walczy o ciebie, on wie które guziki w tobie naciskać, gra na tobie jak na akordeonie

Po pierwsze zmień myślenie z "on urabia mnie" na Ja daję się mu urabiać.
Potem zapytaj sama siebie dlaczego mu na to pozwalasz, co Ci to daje? I bądź 100% szczera.

Nie chodzi o to, że masz sobą gardzić czy poczuć się jak idiotka.
Prawdopodobnie jesteś tak łasa na jego słowa (bo w kocu to TYLKO słowa, czyż nie?), bo to PIERWSZY facet, który takie peany na Twoja cześć i chwałę w sposób otwarty i bez cienia żenady wznosi.. Nikt później nie robi już takiego wrażenia, zapewniam Cię

Krotka przechodzi dokładnie to samo, pomimo wieku i stażu małżeńskiego. Anastacja miała trochę bardziej dojrzałego adoratora, w związku z tym pewnie obyło się bez wielkiego patosu, za to zatrzymało na konkretach - i chwała mu za to, bo nic innego się tak naprawdę nie liczy.

Dzisiaj zupełnie inaczej na tego rodzaju patos reaguję i nie robi on na mnie wrażenia, wręcz bywam podejrzliwa, jeśli za słowami przez dłuższy czas nie idą konkretne działania.

A Ty śliczna, jesteś strasznie tych pochlebstw teraz złakniona.. co one Ci zastępują?  Jaką dziurę w poczuciu wartości "łatają"?

Ja zakończyłam romans Elle, jakbyś nie zauważyła. Od kilku miesięcy nie ma między nami nic fizycznego.
I powiem że ta abstynencja dobrze mi robi bo już nie ciągnie mnie fizycznie do niego jak kiedyś.  Już nie jest dla mnie taki atrakcyjny.  Mogę sobie spokojnie wyobrazić jak kocham się z kimś innym.  Kiedyś oczyma wyobraźni widziałam tylko jego.
Tylko serce nie chce mnie słuchać w ogóle.
Ja nie postawie sprawy jasno bo nie ma dobrego rozwiązania. Może się rozwodzić jak chce, ale ja z nim nie będę.