Zniszczylam swoje zycie

Związek z mężem?
Mógł dość dobrze rokować dla kogoś, kto potrzebuje stałej bezwarunkowej akceptacji, troski i podziwu - przecież mąż długo uwodził księżniczkę.
Jednak późniejsze realia nie były bajkowe, więc...

A tutaj:
http://www.netkobiety.pl/t78053.html

Tzn. ja trochę krotke rozumiem w sensie braku pożądania do mężczyzny, który zamiast 'uwodzić' - przynajmniej na początku, to się po prostu 'starał' - to są dwa różne podejścia.

Inna sprawa, że one też mają swoje źródło i powód. To zawsze mężczyzna, który czuje, że wizualnie nie robi takiego wrażenia na kobiecie, która mu się podoba, traci "animusz" i zaczyna się..starać, co dodatkowo go pogrąża, jeśli robi to po ciapowatemu.

Z kolei facet, który samym wyglądem nadrabia -w znaczeniu jest w naszym typie, może z początku to uwodzenie ograniczyć do seksualnych aluzji, a i tak dostanie trochę forów i nie będzie to odbierane tak negatywnie cy odrzucało niż gdy robi to ktoś, kogo wygląd nas nie przekonuje.

To działa w 2 strony oczywiście.

Ja widzę sama po sobie, że jeśli dany samiec powoduje u mnie silne 'poruszenie' w dolnych odcinka kręgosłupa to jestem skłonna zareagować na jego nawet nieudolne próby zaczepki i potem, o ile tego nie spieprzy swoim brakiem inteligencji np. czy inną wtopą, to mu 'pomagam' , zachęcając na swój sposób poprzez wykazywanie zwrotnego zainteresowania. Choć oczywiście nie przymykam oko na wartości dla mnie istotne, czyli np. nie godzę się na jakieś 'układziki', pomimo że facet jest 'smoking hot'

A w przypadku, jak to chyba było z mężem krotki, gdy miałam podobnych adoratorów, to ich starania tylko wkurzały..a na pewno nie pomagałam im.

Więc jeśli na tym to "wychodzenie" sobie krotki polegało to to nie miało szans od początku.

Z kolei z kogucikiem, naszym gł. bohaterem tego wątku, krotka mogła szybko sprawę rozwiązać przedstawiając swoje oczekiwania lub - nie przystając na jego, czyli nie iść na kompromisy ze swoimi wartościami, bo zaprawdę przystojnych ogarniętych facetów nie brakuje, a krotka trochę zachowała się jakby był jedyny na świecie i on doskonale to wykorzystał, pokonał ja jej własna bronia i teraz z króliczka stała się poniekąd myśliwym.

No napisała, że był 'atrakcyjny' w znaczeniu stabilny emocjonalnie, dający bezpieczeństwo, troskę, uwagę, etc. Ale nie dawał emocji, pożądania..

"Idealny" na męża z rozsądku.

NIE.

Wychodzi taka, która nie jest pewna, że znajdzie partnera, który by jej odpowiadał w 100%, czyli niepewna siebie do końca.
Choć pozornie może takie wrażenie sprawiać.

I dokładnie tak było w tym przypadku, to kochanek był dla krotki katalizatorem do odkrycia swoich pragnień i siebie jako kobiety.

Do tej pory krotka być może i była zaczepiana i adorowana przez mężczyzn, ale jak sama przyznała, w większości nie w jej typie, czyli jakby nie liczy się Dopiero kochanek był w typie i krotka "złapała wiatr w żagle" jako kobieta, poczuła, że może mieć faceta, którego mogłaby też pożądać. Tzn. w tym przypadku 'mieć' w znaczeniu tego brakującego elementu w jej relacji z mężem, bo z kochankiem nie będzie z innych powodów - to gówniarz jeśli o inteligencje emocjonalna chodzi.

No szkoda, pewnie.
Tylko, że on też nie należy do ludzi o wysokiej świadomości, mówiąc delikatnie skoro brnął w małżeństwo z kobietą, która odwzajemniała jego zaloty, a później uczucie tyle o ile.. Przecież takie rzeczy jak brak zaangażowania emocjonalnego u partnera/-ki się doskonale wyczuwa, chyba że człowiek się mocno uprze żeby wyprzeć wszelkie objawy. Chociaż i tak uczucia samotności w takim związku niczym nie przykryje.
No co tu dużo gadać..mąż-desperat. Tez raczej nie ktoś, kto przesadnie wierzy w siebie i ma wysokie poczucie wartości.

Czyli, co, Krotka, przy takim założeniu, wybierając męża na męża, intuicyjnie dokonała najlepszego w życiu wyboru. Nie potrafiąc kochać i szanować siebie, poszukując całkowitej akceptacji i bojąc się odrzucenia wybrała mężczyznę, który najlepiej i najpełniej zaspokajał wszystkie jej potrzeby. Potem z jakichś przyczyn na fali tego strachu o odrzucenie podświadomie do niego doprowadziła - wchodząc w związek oparty na niczym, na emocji, na pożądaniu (którego jej jedynie brakowało, jak sądziła). I sobie wmówiła, że tego właśnie potrzebowała, że to był najistotniejszy brak w jej życiu. I już widzi, że zaspokojenie tego braku nie było tym czego rzeczywiście potrzebowała, bo to wszystko miała w relacji z mężem.  Tego, że miała nie chce zobaczyć, bo jak sobie to uświadomi to  dopiero się zacznie problem. Ona wybrała niby bo "lepszy się nie trafi" ale w istocie wybrała najlepszego. A mąż - też nie potrafił kochać siebie, musi (musiał) mieć jakieś również problemy, że wybrał osobę, która tak nie szanuje siebie (a tym samym innych) i wstawił ją na piedestale. Ciekawa jestem, czy też miał z boku osobę, która to widziała (czy Krotka teściowie i rodzeństwo męża Ciebie akceptują?), ale widział lepiej. Też pewnie czuł pustkę, będąc jednak w zachwycie nad tym, że taka jak Krotka go zechciała, również nie inwestował w związek, bo wpatrywanie się w zachwycie zatrzymuje rozwój wpatrującego się i związku.  W pewnym sensie się uzupełniali w tych brakach i pustkach. I tylko szkoda, że  żadne z nich wcześniej nie zorientowało się w czym tkwi. Bo ten związek był do poukładania. Trochę strącona z piedestału Krotka zaczęłaby się starać i wypełniłaby pustkę u męża. Gdyby się odsłoniła wcześniej mąż mógłby zobaczyć w niej człowieka a nie boginię i też byłaby szansa. Szkoda.

Świat zastany wydaje się jedynym możliwym. Własna osobowość, własne ja wydaje się jedynym możliwym. Pisałem tu kiedyś o dzieciach, które od urodzenia nie umieją rozpoznawać twarzy - one nie SKARŻĄ się na problem, bo nigdy nie wiedziały "jak powinno być". Nikt w związku z tym nikt nie rozumie ich zachowań (np. tego, że są w stanie zaprzyjaźnić się TYLKO z "najwyższym w klasie" lub "jedynym rudym") - właśnie dlatego, że potrafią go bezbłędnie rozpoznać wśród innych dzieci klasy przedszkolnej, więc powtarzalność identyfikacji osoby formuje w nich jej obraz i empatię wobec niej.

Podobnie dokonując wyboru na męża można z bieżącej perspektywy zobaczyć tylko tyle ile się może.

Jednak był na tyle atrakcyjny że się zdecydowałam.  To był mój największy błąd bo skrzywdziłam przede wszystkim jego.
Żaden facet nie wywoływał u mnie takich reakcji jak kochanek po prostu nie wiedziałam że takie coś jest możliwe. Miałam kilku chłopaków,  miałam kolegów,  nikt nie wywołał u mnie tego co się stało wiele lat później.

Co zrobilas ? Kogo przede wszystkim? skrzywdzilas  Kroteczko ?

jakby ten kochanek mial z nia zyc, byc jej mezem to by stal sie tym samym mezem co ten
stara historia
tutaj pozadanie buduje ten brak pelnej bliskosci i niepewnosc, zwroty akcji, dramaturgia, hustawka ze sie "zdradza" i dylematy moralne
dobre diagnozy

Krotka ukrywa się przed całym światem, prowadzi z nim swoją prywatną grę, więc do jej "intymnego małego świata" nie może mieć dostępu nikt. I dlatego jak tu pisano zarówno z mężem jak i z kochankem jest przeraźliwie samotna. I nawet nie będzie wiedziała że MOŻNA INACZEJ - że nasze wnętrzne jest przedmiotem i podmiotem WYMIANY z osobą kochaną, a w tym co na ten temat się pisze - włącznie z tym co piszę teraz -  zobaczy tylko "szum informacyjny"  - literki mówiące coś o jakiś wymysłach filozofów ;-) niepowiązane z jej aktualnymi celami.

Taki już los Kroteczki...

A BTW, czy to możliwe, że obrona tej wewnętrznej "przestrzeni"  może być tak istotnym celem dla człowieka, że boi się nawiązać prawdziwą bliskość? Aż się dziwię -  słabo to czuję.

EXTRA, Przyszłość nie wiem dlaczego tak boję się otworzyć.  Może dlatego bo rodzice zawsze chcieli abym była idealna a ja wiedząc że taka nie jestem,  schowałam swoje wnętrze przed światem.

Bingo!
Rodzice nie zdają sobie sprawy, że tak samo można skrzywdzić dziecko odmawiając mu realnej oceny jego jako osoby, zachowania, predyspozycji, itp. a zamiast tego stawianiem go na piedestał. Potem przychodzi zderzenie z rzeczywistością i człowiek widzi jak bardzo jest niedoskonały i obwinia się o to, bo rodzice nie dali mu szansy zaakceptować faktu, że bycie sobą nie polega na byciu idealnym, ale na niepowtarzalności i unikalności, w którą wpisane są pewne 'wady' tak wyglądu jak i charakteru.

Czasem obserwując narcystyczne zaburzenia osobowości, jak tutaj powstałe na bazie iluzorycznego obrazu siebie wtłoczonego przez rodziców, zastanawiam się co jest trudniejsze.. Ja miałam odwrotnie- mnie nikt nie chwalił, raczej całe życie byłam albo ganiona przez rodziców na różne sposoby, albo niezauważana. Do prawdy o sobie musiałam dojść sama, rodzice mi nie pomagali, wręcz utrudniali. Była przemoc psychiczna i czasem fizyczna.

Ale jak tak sobie myślę.. nie ma sensu porównywać, którzy rodzice bardziej skrzywili obraz rzeczywistości dziecku.
Twój przykład jest tylko dowodem, że nie da się zbudować tożsamości na nieustannych pochwałach, które nie mają żadnego umocowania w osiągnięciach i opierają się głównie na projekcji cech na dziecko, które rodzice sami chcieliby posiadać.
Potem mamy inwalidów emocjonalnych, którzy operują wyłącznie na skrajnościach, a wszystko co "normalne" i po środku wydaje się nudne i poniżej możliwości.

Nie no, umocowanie w rzeczywistości to było, bo faktycznie byłam zawsze najlepsza w klasie, przewodnicząca klasy. Potem dostałam się super trudne, prestiżowe studia.
Uprawiałam zawodniczo jedna z dyscyplin sportowych. Rodzice nie byli tacy głupi,  bo są wykształceni i inteligentni. Jakby nie widzieli potencjału to by nie chwalili.  Jednak ja nie byłam idealna. Ale oni tego nie dopuszczali do siebie. Zresztą teraz są w szoku z tym moim małżeństwem, jak to możliwe że mi się nie udało? Oczywiście czuję się winna, oni takie dobre małżeństwo, dawali przykład i co? Oni sądzą że to chwilowe że się pogodzimy. Jakby się dowiedzieli o kochanku byłaby śmiertelna obraza.

Krotka, ale mi nie chodziło o osiągnięcia typu studia, praca, prestiż, itp. - to są zewnętrzne artefakty. Tylko właśnie o to, że oni Cię przez to nauczyli, że jesteś tyle warte, ile Twoje materialne osiągnięcia, stopnie w szkole, dobra praca, etc.
I projektowali to na Ciebie. Zostałaś tak zaprogramowana żeby sprostać ich wymaganiom, a zgubiłaś w tym totalnie siebie, nie nauczyłaś się co Ty tak naprawdę lubisz, kim jesteś , bez tych wszystkich "ozdobników", z którymi nauczono Cię się utożsamiać.

Rodzice nieświadomie zrobili z Ciebie narcyza. Narcyz na głębszym poziomie nie akceptuje siebie, ale przywdziewa różne maski by świat zewnętrzny widział go jako ideał. Partner narcyza również musi być idealny, bo ten nie przyjmie nic poniżej najwyższego poziomu doskonałości, a jeśli "przyjmie" to tylko dlatego, że druga osoba spełnia jego jakieś zachcianki i jest mu z nią wygodnie, ale jej nie pokocha. Partner narcyza nie może mieć żadnych skaz -poza moralnymi - na ten aspekt akurat nie zwraca szczególnej uwagi, bo sam się w tym co wypada, a czego nie nie orientuje, kieruje się tylko tym co z zewnątrz prezentuje jakąś wartość i na tej podstawie projektuje całą resztę cech.

Mąż był tą wygodna opcją, kochanek jest 'ideałem' - na pewno z wyglądu i prezentuje wszystkie zewnętrzne objawy wysokiej wartości i prestiżu, gorzej z podstawowymi wartościami - tu jest totalna lipa, ale krotka tego nie widzi, bo te "dobre" cechy przykryły resztę syfu.

Napisałaś, że nigdy do żadnego mężczyzny wcześniej nie czułaś tego, co do kochanka.
To ja Ci mogę podać przykład z mojego życia na świeżo.

Ostatnio poznałam faceta, który wizualnie jest dla mnie ideałem, zainteresowania i pewność siebie- wszystko 'in plus', choć u mnie to nie idzie w stronę prestiżu, bardziej sztuki, ale nieistotne.
I teraz, parę lat temu, na pewno uległabym pierwszemu wrażeniu i chemia zaprowadziłaby mnie do luźnego układu z nim, bo facet z góry zapowiedział, że nic innego go na tym etapie nie interesuje. U Ciebie było podobnie, tyle że powód inny - byliście zajęci, ale to jeden kit.
I teraz dochodzimy do sedna: czy człowiek jest w stanie nie wchodzić w kontakt fizyczny (a w dalsze kolejności uzależnienie) z kimś, kto wywołuje ciarki na plecach jak nikt wcześniej i nie żałować takiej decyzji?
100% jest i 100% nie żałuje się

Dlatego, że kiedy wiesz już co siedzi i w jaki sposób uruchamiają się pewne programy w Twojej podświadomości, potrafisz odróżnić taka zwykłą zwierzęca chemie od prawdziwego dopasowania. A tam gdzie ludzi nie łączy szczera chęć budowania czegoś na czystych zasadach i powoli, bez pospiechu i gorączki zbliżenia, tam nie ma dopasowania a jedynie uzupełniające się wzorce, które prowadzą do uwikłania/uzależnienia. Chemie łatwo pomylić z miłością, ale to jest iluzja.
Ty weszłaś w to bardzo głęboko, tak głęboko, że nie potrafisz bez emocji ocenić na ile ten facet pasuje do Ciebie jako partner, a na ile jest to projekcja oparta na tym, że cholernie Ci się podoba. A to można łatwo odróżnić, tylko trzeba pozwolic chemii opasć, a Ty robisz wszystko by ona trwała.

Nie tylko nasze historie z kochankami zaczęły się podobnie. Ja też byłam najlepsza w klasie, dostałam się na prestiżowe studia. A sport nie tylko rekreacyjny towarzyszył mi od wczesnych lat podstawówki po koniec studiów. I nawet nie jedna dyscyplina a kilka. Brałam udział w wielu zawodach, często z dużym sukcesem. Nawet myślałam o AWF-ie, ale z innych przedmiotów też się wyróżniałam. W końcu pomyślałam sport to sport, zawsze można traktować jako hobby, ale porządny zawód warto mieć. I tez byłam uważana za 'golden child' i przez rodziców jak i otoczenie, choć miałam swoje wady.
Przypadek? Ciekawe...

Anastacja, a to mało jest ludzi z sukcesami na studiach, dobrym zawodem i ze świetną figura uważasz? Serio?

Bo jak tak czytam te ochy i achy to mam wrażenie, że wy dziewczyny naprawdę piejecie z zachwytu nad czymś, co dla mnie jest drugorzędne zupełnie o tyle, o ile z drugą osoba nie mam wspólnego języka.
Naprawdę aż tak się tym dowartościowujesz?

Elle88, nów sprowadzasz wszystko do nie wiem czego... oczywiście że jest masa i zdolniejszych, inteligentniejszych i piękniejszych i z większymi sukcesami...
Już wcześniej odpowiadając na Twoje zarzuty że rozmawiam z Kroteczką na płaszczyźnie ja - kochanka zamydlam obraz bo moja sytuacja jest inna... ale jak i wtedy wspomniałam wiele nieprawdopodobnie wspólnych i jak przeczytałam jej tamten post - pierwsze co pomyślałam i znów coś wspólnego.. to dla mnie ciekawe (może dla Ciebie nie)
Szczególnie w kontekście, że wiele się mówi ze kochankami zostają kobiety nie znające własnej wartości, mające kompleksy...
A w moim i jak widać Kroteczki przypadku tak nie jest..

Anastacja ciekawe, na prawdę .
Ja, jedna dyscyplina ale trudna, częste treningi, etc. Ale powiem ci że w liceum miałam okres buntu - imprezy,  picie, i takie tam . Wtedy zrezygnowałam z tego sportu choć rekreacyjnie uprawiam go do dziś.
I nawet w tym liceum miałam dobre stopnie choć mało się uczyłam.  Ale przed maturą pełna mobilizacja - i egzaminy na studia zdane świetnie.  Potem na studiach miałam fajny okres - imprezy, nauka i na zmianę - to było życie . Na studiach musiałam się uczyć bo to bardzo wymagający kierunek - wywaliliby mnie.

Tu nie ma sprzeczności jeśli odrzucimy myślenie typowe choćby dla ekonomii, ponieważ podejrzewam, że dążenie do bliskości jest tak ważną potrzebą, że nawet pojedyncze doświadczenie może przesądzić na korzyść - nie zaś jakaś "średnia" :-) Jest to doświadczenie na tyle nagradzające, że będzie się potem próbowało do skutku.

Zazdroszczę wam tego. Ja chyba jednak ułomna jestem z tą bliskością. Tego się nie da nauczyć.

Mądrego to i miło poczytać :-)
Pewnie, że masz rację.

Mój bunt przyszedł na studiach w liceum byłam grzeczna.. więcej facetów niż kobiet poprzez profil.. ale nie rozpraszało tylko motywowało - no bo jak przyjść nieprzygotowaną Obciach ) a ja prócz zwykłych popularnych sportów miałam tez ciągoty do bardziej męskich - jak np strzelanie.
A na studiach też musiałam się uczyć, ale sport dalej gdzieś tam był... w drużynie "zawodowej" siatkówki i koszykówki ale wciąż rekreacyjnie taniec i pływanie...
O strzelaniu zapomniałam... ale kiedyś na jakimś wyjeździe integracyjnym mieliśmy taką konkurencję - oj jak się wszyscy dziwili ze ich pokonałam..

Anastacjo, dla Ciebie wszystko co przechodzi poniżej radaru tego, czego nauczyłaś się na tych wszystkich uniwersytetach jest przekombinowane. Najzabawniejsze jest to, że często takie osoby jak Ty mają 5 i 6 z takich przedmiotów jak psychologia czy filozofia, bo potrafią wiele się nauczyć na pamięć, niewiele tak naprawdę rozumiejąc. Ale zostawmy to.

Eee..to takie wiesz Nie traktuję tego jako misji, ot po prostu czasem się prosi o małe sprostowanie, ale nie zawsze trafia na podatny grunt- j/w

Miło mi, że tak mówisz. Ja Tobie życzę jak najlepiej.
A to, że znajduję wiele cech wspólnych to jest (przynajmniej dla mnie) interesujące.. Że to co się dzieje, przytrafiło ma jakieś korzenia schemat... też w osobowości?
Ja Ci nie radzę, bo ie jestem w Twojej sytuacji, nie mam dzieci. I przyznam szczerze nie mam pojęcia co bym na Twoim miejscu zrobiła.
Ale jak napisała Elle porozumiewam się z Tobą na płaszczyźnie ja - kochanka... (choć niby teraz już nie) ale to i tak siedzi mi na sumieniu...
Tu większość zdradzonych, porzuconych albo "świętych"...

To nie ja o tej płaszczyźnie napisałam, ale to nieistotne.
w moim odczuciu, już Ci to mówiłam - wasze sytuacje są inne dlatego, że Ty miałaś na tyle pewności i zaufania do siebie, że postawiłaś swojemu ultimatum i od tego momentu przestałaś być na pozycji kochanki, pomimo że nie byłaś jeszcze formalnie partnerką.

U krotki to jest tak, że ona nie ma na tyle pewności by od tego faceta cokolwiek wymagać. A jeśli próbuje to on na nią popatrzy tym cielęcym wzrokiem lub wyśle jakiegoś bełkotliwego smsa, z którym niewiadomo co robić i krotka odpuszcza.. Dlatego tyle to trwa i nie zapowiada się na szybki koniec.

No to nasz temat nadaje się na doktorat dla psychologa
Ja też jestem bardziej logiczna i jakby świat taki był byłoby dużo łatwiej..
A nasza logiczność Kroktka ma się nijak do uczuć

Ponieważ zkwestionowano to:
"kochankami zostają kobiety nie znające własnej wartości"
coś jednak napiszę i ja w temacie.

Krotka, jak na razie to jeszcze nie widziałem wątku z "kochanką w tle" w którym nie dało by się odnaleźć prawdopodobnego lub ewidentnego elementu "dowartościowania się kochankiem".
I to niezależnie czy kochanek ostatecznie puścił w trąbę czy nie. Kochanek zasypuje niebanalnymi komplementami, podziwia, zauważa coraz to nowe "głębie" charakteru, ubolewa nad koniecznością życia mężatki w warunkach które jej uwłaczają (czytaj w małżeństwie dotychczasowym). Kochanek podnosi poczucie własnej wartości.

To stałe poczucie zagrożenia własnej wartości pcha człowieka do bycia najlepszym - co akcentowałyście z koleżanką "kochanką" ;-) myląc bycie "najlepszym uczniem" z byciem "dobrym człowiekiem" i akcentując zresztą tu i ówdzie fakt wygrywania konkurencji w wyścigu szczurów.

To NISKIE poczucie własnej wartości wymaga od człowieka stałego dowartościowywania się. Poczucie własnej wartości się PRZEŻYWA a nie udowadnia osiągięciami. Osiągnięcia zaś warto mieć bo człowieka FASCYNUJE jakaś dziedzina działania, a nie dla udowodnienia sobie czegoś
Teorię wrzuciłem w tym długim i nudnym poście powyżej. :-)

Oj to się okazało tez po czasie i przez przypadek... bo córka się wygadała...
Każdy ma coś za uszami.. jak nie zdradę to coś innego...
Cenię jednak wypowiedzi osób doświadczonych, tak czy inaczej, ale irytują mnie wypowiedzi tych co  są młodzi (tzn my też jesteśmy ) ale tacy ok 20-tki i się wymądrzają ze znają życie...

Nie no, tak stawiając sprawę to wszystko co robimy to dowartosciowywanie  się - kupno samochodu, pojechanie na narty czy chociażby wyjście za mąż.