Zniszczylam swoje zycie

Wygoda i lenistwo nie żadne idee.

nie czytam pitagorasowi w myślach, ale chyba chodziło o to - jest jak jest po co zmieniać, stawiać czoło nowym wyzwaniom, lepiej wrócić o tego co było, w końcu nie było aż tak źle..

Uważam że gdybym z nim została skrzywdziłabym go jeszcze bardziej.

Ktoś mi napisał że ciężko mi będzie w pracy i niestety tak jest. Świadomość że on tam siedzi kilkanaście metrów ode mnie jest bardzo przykra. Na szczęście zachowuje się ok , unikamy siebie. 
Jak mogłam tak spie..lic sobie życie,  pracę,  wszystko?  Z powodu takiego faceta? I to jeszcze wiedziałam jaki jest, niby dla mnie był inny, ale mężczyzna który tak traktuje kobiety nie może być wartościowym człowiekiem. Dopóki mnie "tylko" adorowal czułam się świetnie,  wyróżniona.  Ale i to było głupie bo powinnam była być odporna na takie szczeniackie zagrywki,  wysmiac je a nie czuć się lepsza od innych kobiet. A prawda jest taka że czułam się lepsza. Inne mi zazdroscily takiej jawnej adoracji od niego.
Zamiast być dumna że mam fajnego męża zakochanego we mnie to ja byłam dumna że ten koleś mnie chce tylko mnie.

Co ja pacze !

Dzięki Ci Panie Boże, że czasem rozum jednak niektórym ludziom wraca i stać ich na autorefleksję, nawet jeśli po czasie.

Jeśli to prawda Kro co piszesz, to gratki.
Tak po ludzku -BRAWO!!!
Daj teraz szanse mężowi na prawdę.
BĄDŹ ODWAŻNA , da ci to siłę , której nikt już nie zachwieje.

Kroteczko,

jesli coś czujesz do męża, jeśli chcesz coś naprawić i to szczerze, to....daj mu szansę wyboru.
Porozmawiaj z nim o Was, o tym romansie, o tym facecie, który tak Ciebie omotał......niech on wybierze, nie decyduj za niego.
To nie dziecko, to mężczyzna, nie zakładaj, że nie byłby w stanie powiedzieć czego tak naprawdę chce.
Uwierz, człowiek, który kocha potrafi wiele wybaczyć i wiele zrozumieć.
Ale pierw poszukaj tej miłości w sobie, może jednak była....tylko o niej zapomniałaś.

Dobranoc

Kroteczko szczerze gratuluję, że zaczęłaś dostrzegać co się tak naprawdę stało i próbujesz to poskładać do kupy. I teraz sama Sobie odpowiedz, było warto dla zazdrości jakiś ludzi tak postępować?
Przewartościuj własny zbór wartości moralnych i stwórz na nich nową Siebie.

o dzięki, dzięki Panie i doceń wysiłki tych mróweczek na Forum i obdarz ich opieką przed ZBANOWANIEM...
i widzisz Elle
praktyka ważniejsza od teorii (wykładu) aczkolwiek, też należy go ( czyli ten wykład ) doceniać - jak najbardziej

Zastanawiam się jak to się mogło stać.  Ja zawsze miałam silny kręgosłup moralny. Mam dużo przyjaciół,  mogą na mnie liczyć.  Nigdy nikomu nie odmówiłam pomocy. Wyciągałam koleżanki z depresji poporodowych. Poświęcałam swój czas ludziom bezinteresownie.  To mnie zawsze budowało, lubię być potrzebna. Angażuje się w życie przedszkola, szkoły. Jestem bardzo aktywna.
I po co mi była taka zabawa? Obawiam się że miała rację jedna z osób pisząca że brakowało mi "skonsumowania" powodzenia.  Strasznie to prymitywne ale myślę że o to chodziło.

Jako, że w chwili obecnej w niniejszym temacie, od strony 41 toczy się proces beatyfikacyjny Kroteczki, w którym nie jestem w stanie uczestniczyć bez dotkliwego bólu mojej jedynej na wpół wyrżniętej górnej "ósemki" i czytać jak to jej teraz będzie wyjątkowo ciężko w pracy zrezygnować z "ocieractwa" i jak wspaniałomyślnie da Mężowi czas na ochłonięcie po wydarzeniach ostatnich miesięcy, pozwolę sobie odpisać E-tce i Tobie w innej przestrzeni Forum.

Głowa do góry, Kroteczko, gorzej już być nie może!

Andrzej jesteś mega cyniczny.
Chyba musiałeś przechodzić przez coś takiego co mąż Krotki.
Twój post jest żenujący i świadczy o twomi poziomie intelektualnym.
A jaki on jest to sam sobie dopowiedz.
Wpadłeś na ten wątek jak meteor i ferment siejesz.
Przez ponad dwa lata lod zarejestrowania się na tym forum napisałeś aż 48 postów.
Dlatego, że tak aktywnie się udzielasz na forum to masz ogromne doświadczenie.
Zresztą szkoda gadać.

In_ka a czy z tego postu nie wylewa się cynizm litrami
.
To można było ująć zupełnie inaczej.

Z wzajemnością Inko, a Wasz niedawny "matematyczny" dyskurs z Pitagorasem w wątku Kroteczki uważam za mistrzostwo świata w forumowej jeździe dowolnej... ;-)))

Skopiowałam go i odtwarzam wielokroć w chwilach, gdy wpadam w dół głębszy niż Rów Mariański.

Lex, może nie doczytałeś, że mąż kroteczki nie ma pełni wiedzy o romansie, tylko informacje o zdradzie. Ewentualne uświadomienie o całej sprawie zostało mu wspaniałomyślnie oszczędzone. Czyli kroteczka nadal postępuje jak typowy zdradzacz, mówiąc tylko część prawdy. Zastanów się jak on się poczuje, gdy okaże się, że to nie jednorazówka, tylko długi romans? Czy w tym kontekście słowa Andrzeja61 nadal są takie cyniczne...
A słowa o ilości postów i dacie rejestracji na forum pozostawię bez komentarza, bo chyba ktoś wykorzystał, Twoją nieuwagę w skorzystał z Twojego, niewylogowanego kompa...

#1143
Powiedziałam że kocham innego. Powiedziałam też,  choc bardzo ciężko mi to przyszło, ze były tez kontakty intymne. Długo rozmawialiśmy były łzy i wzajemne pretensje o zmarnowane życie. Separacja była w sumie naturalną konsekwencją.
Kroteczka, zwracam honor, (ale... ) z kontekstu tamtej Twojej wypowiedzi tak zrozumiałem, że to była tylko cząstkowa wiedza. JM jak się uprze, to sam zdobędzie wiedzę... to kwestia czasu i desperacji...

Zw

Starr ja i tak będę obstawał przy swoim, że można było użyć innych słów by osiągnąć zamierzony cel. Tylko po co?

Nie bardzo rozumiem o co Tobie chodzi z moim nie wylogowanym komputerem.
Co ma wykorzystanie mojego komputera do ilości postów i daty rejestracji Andrzeja61.
Może oświeć mnie.
A tak na marginesie to staram się czytać posty bardzo uważnie.
Natomiast wiem, że Krotka postąpiła źle i to bardzo.
W nowy związek wchodzi się po zakończeniu obecnego.
To jest uczciwe wobec partnera.
Ja zdrady nie tolerowałem, nie toleruję i nie będę tolerował.
Krotka źle zrobiła i nic ani nikt tego nie zmieni.
Natomiast potrafiła się przyznać do zdrady swojemu mężowi.
Ponadto jest gotowa przyjąć decyzję męża z pokorą.
Zwróć uwagę na tytuł wątku "Zniszczyłam sobie życie", czy on o czymś nie świadczy.
Niby zdrada = zdradzie i niczym się one nie różnią od siebie. Czyżby ?
Uważam, że wszystkie zdrady nie są takie same i różnią się wieloma aspektami.

In_ka  to co, on jest jakąś WYROCZNIĄ.
Jeżeli tak to chyba będę musiał wypisać się z tego forum.
Myślę, że żeby się wypawiadać tutaj, to trzeba przeczytać ileś tam wątków, wypisać się na nich, podyskutować a nie robić za meteoryt ( jak to określił swojego czasu znany tu niejaki Bagss).
A meteoryt w tym temacie ma pseudo Andrzej61.

Widzisz mohic, chodzi o to, że i ja się wdałam w romans z żonatym za co zostałam wielokrotnie obrażona i potępiona w swoim wątku.
Piszą tu bowiem w dużej większości zdradzone osoby, albo takie którym udało się odbudować swoje małżeństwo mimo kryzysu, które znają sprawę od drugiej strony i o całe zło tego świata obwiniają te trzecie - gdyby nie stanęły na drodze, nie byłoby problemów. Jednak rozwody, rozstania były są i będą. A ich powodów tyle ile samych przypadków.
Ja przedstawiam swój punkt widzenia, mając takie a nie inne doświadczenia, że nie wszystko jest albo czarne albo białe. Że kochanka zawsze pozbawiona uczuć i kręgosłupa moralnego, a zdradzasz to manipulant i egoista. Kroteczka nie jest złą osobą (dlatego nie oceniałam, tylko stałam po jej stronie, kiedy tu ją opluwano, bo wiedziałam, że podniesie się z tego, ale w tamtej chwili potrzebowała też wsparcia, rozmowy z osobą która coś podobnego przeżyła - ja miałam podobnie). Każdy może popełnić błąd, jesteśmy tylko ludźmi. Ważne co dalej zrobi ze sobą i swoim życiem.

Anastacja pamiętam twoje wsparcie, jestem ci wdzieczna. Pamietam jak porównywalysmy swoich kochanków . Twój jest jednak chyba znacznie dojrzalszym człowiekiem niz mój.  Ty też nie byłaś w związku więc nie zdradzalas. Masz inna sytuacje. Wierzę że wam się uda, a jego żona też będzie szczęśliwa.
Ja zdradzałam, nie nadaje się do tego.

Krotko powiedz mu to wszystko co leży Ci na sercu.
Co zrobiłaś żle, czego żalujesz, w którym miejscu żle się czujesz.
Zażądają tego samego od niego.
Niech on wie czego on Tobie nie dawał i czego Ci brakowało.
Czasem takie sytuacje i ich zrozumienie czynią cuda.
Wierz starszemu panu.

Spanowany i to mnie martwi, że teraz tak jest jak jest.
Dlatego my z żoną przy najbliższej okazji wyniesiemy się z Wawy i to na zabitą wiochę.
Ja nie chcę uczestyniczyć w wyścigu szczurów.
Ja chcę spokojnie pożyć.
A mogę tego chcieć bo mam wsparcie w swojej lepszej połówce.

Krotko musisz być szczera do bólu.
Twój mąż musi wiedzieć wszystko.
Ty musisz mieć tą świadomość.
Tylko ja jestem przekonany, że po tym szczerym wyznaniu ulży tobie jak i Twojemu mężowi.
A tak w zasadzie co masz do stracenia?

Proszę bardzo,bo  zgadzam się z Tobą.
Choć jeśli chodzi o to pożądanie to wytłumaczyłabym mężowi jeszcze coś:
najbardziej pożądamy osobę , która nas pożąda ( zazwyczaj tak jest ),
to taka interakcja, może wynikająca z potrzeby akceptacji.
Czyli, jak widzę żar w Twoich oczach to u mnie też to się budzi.

Też Jej życzę dobrze, ja ogólnie jestem dobrze nastawiona do ludzi.
I wcale nie wybielam zdrady, jak to czasami mi się na forum zarzuca.
Jedynie staram się zrozumieć jej motywy, bo bez tego zrozumienia to wciąż
będzie fuszerka, a nie prawdziwa zmiana.

Dodam może i powinien wiedzieć wszystko, ale jednak pewna delikatnośc
w stosunku do męża jest potrzebna. Nie dobić po prostu.

czytam i nie bardzo kumam, jak mam być szczera
co to za koncepcja ?
ale czy ja wszystko muszę, rozumieć

Spieprzyła sobie życie, ale dlaczego
Tia, ponad czterdzieści stron jaka łona nieszczęśliwa....
Dlaczego? 
Proste. Mózg jej przestał pracować.
A życie spieprzyla sobie na własne życzenie.
Nikt i nic nie zwalnia od myślenia...
Płaci właśnie cenę za jego brak...
Bo zawsze ponosi się konsekwencje dokonanego wyboru...
Przy okazji rykoszotem dostają również najmniej winni
Wiem . wiem...
Zakochała się bidulka....

Nie potrafiła postąpić uczciwie wobec męża i odejść - cierp ciało co chciało
Gdyby jej mąż miał kręgosłup, gdyby miał odrobinę szacunku do siebie, odrobinę rozumu -  to w momencie dowiedzenia się wyautowałby ją na kopach ze swojego życia na zawsze.

Byłaby bohaterką jednej akcji...
A tytuł tej story brzmiałby zupełnie inaczej...

Tak się zastanawiam., kiedy wreszcie te wszystkie zagubione, nieszczęśliwe bidulki Krotkopodobne zrozumieją jedno:
Przecież żonaty kochanek nie powie Wam wprost: chcę sobie p*****ć...
Musi zbudować otoczkę, którą tak bardzo uwielbiacie..

Zawsze łatwo się usprawiedliwia swoje qrestwo komunałami typu:
Jakoś to będzie,, nie umiem się oprzeć,
Przecież mąż tego nie wykryje,
Bo mąż jest dla mnie zły.
O co chodzi, czuję się w zasadzie usprawiedliwiona
Mogę zdradzać,
W końcu jako tej biednej, nieszczęśliwej istocie coś się w końcu od życia należy
Jako tej nieszczęśliwej w małżeństwie istocie..

Przekroczyłaś pierwszą granicę- wdałaś się w romans z żonatym mężczyzną, teraz to już tylko kwestia czasu, kiedy pęknie następna
Kolejne zdrady są pewne. Jeżeli mąż Ciebie zostawi, współczuję następcy.
Jeśli nie, to współczuję jemu...

Sama idea wyżalania się kobiety, która się puściła się już jest swoistą patologią,
Znamionuje bowiem całkowity brak wyrzutów sumienia, niechęć do prawdziwej konfrontacji z tym co się zrobiło, szukaniem usprawiedliwienia, poklepania po plecach i praktycznie gwarantuje powtórkę.

A najbardziej idiotyczną próbą pocieszenie bidulki brzmią: Będzie dobrze...

współczuję ...
po co z nim więc jesteś ? piszesz o miłości ale chyba jej nie doświadczyłaś, nie znasz ... może nie rozumiesz albo nie potrafisz zrozumieć na czym ona polega

A jak chcesz sobie z tym poradzić? Co zamierzasz zrobić?
Uważasz, że twój mąż nie dowie się kim jest twój były kochanek .? Kogo ty chcesz chronić przed tą prawdą -kochanka czy męża?
Sądzisz, że w twojej firmie nikt nie zauważył twojego romansu? Jeżeli tak myślisz, to jesteś w błędzie ponieważ ludzie bardzo interesują się "takimi historiami", i na pewno nie umknęło ich uwadze to co się działo z tobą i tym facetem.
A co by było, gdyby twój mąż dowiedział się o tym od kogoś z twojej pracy? Wiesz jak on może zachować się w obecnej sytuacji- jak zareaguje gdy się o tym dowie?
Czy nie czujesz Kroteczko potrzeby przeproszenia męża za to co mu zrobiłaś? Czy nie jest ci żal swojego męża oraz dzieci?
Właściwie to dlaczego nie kochasz męża? Co ci w nim nie pasuje -oprócz braku pożądania takiego jakie byś sobie życzyła?
Co z nim twoim zdaniem jest "nie tak"?  "Za co" go nie kochasz?

Lexpar stary mężczyzna nadal jest piękny, nadal jest pociągający
siwe włosy dodają niesamowitego uroku
mężczyzna po 50-ce jest równie apetyczny co 30latek, czasami nawet bardziej
ale niestety to nie działa u kobiety, bruzdy na czole, obwisły biust, oklapnięte pośladki i szara smutna skóra...
brak blasku w oczach... jeśli do tego dochodzą choroby i udręki wygląda się jeszcze gorzej
po 40 latach razem nie ma już różowych okularów jakie towarzyszą  fazie zakochania, mózg już tak nie reaguje...
człowiek widzi cała prawdę chciałabym, żeby ktoś kiedyś o mnie myślał szczerze tak jak Ty o swojej żonie
ale zaraz sobie myślę, że to efekt socjalizacji i obrony przed tym żeby nie zwariować...
to nie może być prawda natura jest silniejsza
samiec zawsze będzie lgnął do młodej płodnej samicy, a nie do starej nawet ładnej i zabdabanej, ale z cycuszkami do kolan, posikującej w majtki pani z zębami w filiżance obok wybacz, ale ja nigdy w to nie uwierzę
choć byłoby cudownie...

Tak zaczyna się szaleństwem i namiętnością, a potem zostaje przestrzeganie zasad wpojonych podczas socjalizacji.
Boże chce mi się płakać... naprawdę... tak strasznie mi smutno, że to wszystko mija, że okazuje się nic nie warte
nienawidzę siebie za ten brak wiary

To naturalne o czym piszesz, że się starzejemy, że nasze ciało się zmienia, dochodzą czasem jakieś choroby itd.
Lexpar pięknie opisał, co znaczy dojrzała miłość - to nie tylko porządnie, to też przyjaźń, zaufanie, dbanie o siebie, troska...
Ja jestem pewnie sporo młodsza, ale wiem o czym piszę patrząc na swoich Rodziców, którzy są chyba posobną parą dinozaurów jak Lexpar z żoną.
Nie Ty jedna masz kompleksy, ale naprawdę niepotrzebnie się nimi zadręczasz szukając na siłę problemu. To że starszy Pan/mąż obejrzy się za młodszą, zgrabną, to całkowicie naturalne i nie jest to równoznaczne z tym, że Cię nie kocha, że trwa przy Tobie bo musi i najchętniej by pobiegł do tamtej. Mój Tata jest czarującym, zadbanym, elokwentnym  dżentelmenem i pomimo wieku lubi czasem sobie ot tak poflirtować z kobietami, a to powiedzieć miłe słowo, a to coś zabawnego czy to ekspedientce, czy pani doktor, ale w sposób wyważony i bez głupawych podtekstów, co ogólnie się przejawia tym, że jest bardzo lubiany i zawsze wszystko, wszędzie załatwi. Wiele kobiet zazdrościło mojej mamie męża, ale ona chyba nigdy nie czuła zagrożenia, bo ich związek, uczucie jest silne, dojrzałe i szczere. To się widzi i czuje po tym jak się do siebie odnoszą, jak o siebie dbają - jedno za drugie by życie oddało. A moja mama, choć w młodości była piękną kobietą, teraz już tak nie wygląda - siwe włosy, zmarszczki, kilka kg więcej  itd. To naturalna kolej rzeczy. Ale to nadal ta sama osoba. I jakoś nigdy nie zauważyłam, by narzekała na swój wygląd. Po prostu zmieniła sposób ubierania, pofarbowała włosy, używa odpowiednich kremów i to chyba głównie dlatego bo ja czy inne dziecko jej kupuje i przywożę, bo sama nie ma z tym problemu, że się starzeje. Ojciec tym bardziej, choć wiadomo, że i mu fajniej jak widzi że dba o siebie.  Tak samo jak w odwrotną stronę.
Także głowa do góry! Ciężko jest trwać przy osobie która wciąż narzeka, nawet jeśli się ją kocha. A pozytywna energia udziela się wszystkim, bez względu na wygląd i wiek.