Zniszczylam swoje zycie

On na to że z jego punktu widzenia to niemożliwe. Ze facet jest inaczej skonstruowany i żeby nie oczekiwać rzeczy niemożliwych.

Excop napisał/a:

kroteczka napisał/a:

Niestety na razie nie widzę żeby łatwo byłoby sie uporać z tym uczuciem.  Dziś mieliśmy rozmowę, wracalismy taxi ze spotkania sluzbowego i on poprosil zebysmy zjedli poza biurem. Rozmawialiśmy bardzo dlugo i szczerze jak nigdy. Powiedział że nie może znieść tego że nie może mnie dotknąć. Ze jest facetem i dla niego to jest bardzo ważne że myślał że da radę ale jednak nie jest w stanie normalnie funkcjonować. Ze facet tak pokazuje miłość, poprzez pożądanie i nie mogę mu tego zabronić. Ze kobieta pokazuje to czułością a mężczyzna właśnie pożądaniem.
Załamałam się.  Myślałam że jednak to możliwe,  ale niestety sprawdza się teoria Pitagorasa.
On oczywiście potem zaczął żartować czy teraz znów może na mnie patrzeć jak dawniej? I czy dostanie w twarz jak otrze się o mnie w kuchni? Wszystko skończyło się żartami,  ale niestety przekaz był taki "chcę by było jak wcześniej".

A czego się spodziewałaś po tej propozycji "zjedzenia poza biurem"?
On teraz otwarcie mówi o tym, czego od Ciebie oczekuje, a czego od z górą kwartału nie otrzymuje.
Spotkanie sam na sam z możliwością nieskrępowanej rozmowy dały mu podstawy do sądzenia, że odbudowa romansu w jego poprzedniej postaci jest już kwestią najbliższego czasu.
Nic nie piszesz o własnych odpowiedziach na jego słowa mimo, że ponoć długo rozmawialiście.
Czym jesteś załamana?
Tym, że ma on gdzieś to, że Twoje życie jest w rozsypce, czy tym, że rozsypuje się Twoja "niewzruszoność" w postanowieniu o zakończeniu romansu?

Co ja mówiłam? No niestety trochę poplynelam. Powiedziałam że też mi ciężko że myślę o nim często i że też go pragnę.  Ale powiedziałam też że wolałabym żeby nasza relacja była bardziej platoniczna. On na to że z jego punktu widzenia to niemożliwe. Ze facet jest inaczej skonstruowany i żeby nie oczekiwać rzeczy niemożliwych. Stanęło na głupich żartach że teraz mam się spodziewać że on będzie dążył do powrotu starych relacji.
Załamana jestem tym że on nie chce takiej relacji bez fizycznosci. A ja nie potrafię zrezygnować z rozmów z nim.

DZIEN DOBRY KROTECZKO

Czytam i oczom nie wierze:

Twoj kochanek,serwuje Ci takie slowa:

napisał/a:

...Ze facet tak pokazuje miłość, poprzez pożądanie .... Ze kobieta pokazuje to czułością .

Przepraszam Cie,ale musz o to zapytac.
Czy Ty tego sluchalas?,czy moze wreszcieUSLYSZALAS?

I Ty dla kogos tak plytkiego,jednowymiarowego,zlozylas na oltarzu twojego meza i dzieci?!

GRATULUJE.

ZYCZE CI DOBREGO PORANKA i moze pomysl/przemysl czasem...

Czy on zdaje sobie sprawe, wie, że twoja rodzina jest w rozsypce?
Co on na to? Że będzie się o ciebie w kuchni ocierał, tak?

kroteczka napisał/a:

On nie wie że jestem w separacji. Nie powiem mu tego bo nie da mi spokoju. Ale nie sądzę żeby bawiła go ta sytuacja.  Jak mówił to był poważny,  powtarzał że mu bardzo zależy , że nigdy mu się nie przydarzyło takie zaangażowanie i że sytuacja jest beznadziejna bo mamy dzieci.
Ale fakt empatyczny to on nie jest. Myśli o sobie głównie.

Ja kiedy swego poznam to był na etapie - praca, praca, praca...coraz więcej wyjazdów, wyzwań...byleby nie wracać do domu. A wracał ze względu na dziecko, by z nim pobyć. Jednak to właśnie praca dawała mu chęć do życia i satysfakcję - tam się spełniał.  Też, jeszcze jak byliśmy jeszcze w relacji czysto koleżeńskiej miałam wrażenie, że jest egoistą bez empatii... że myśli tylko o sobie, by mu było dobrze. Sama namawiałam, by więcej czasu poświęcał żonie, rodzinie. Wtedy się tylko denerwował. Mówił, że nie wiem jak wygląda jego małżeństwo, że przez 10 lat się starał ale potem już zrezygnował itd. A zrobił dla niej, małżeństwa dużo, tak jak ona chciała, by było dobrze, bo zawsze marzył o rodzinie której sam nie miał... a ona to wykorzystywała na swój sposób podcinając mu skrzydła.. Zrezygnował na pewien czas nawet z kariery, zamieszkał gdzieś na odludziu bo ona chciała... Nie można być jednak szczęśliwym rezygnując z siebie. Nie robiąc tego co pasjonuje, daje satysfakcję. W końcu powiedział dość i wrócił do pracy. Zaczął robić to co on lubi. Nie miał w niej wsparcia wręcz przeciwnie. No ale podobało się jej że zarabiał sporo, że mogła sobie pozwolić na to i tamto...
Wiele godzin przegadaliśmy, wspieraliśmy w pracy... więź była coraz silniejsza. W końcu też od niego usłyszałam że nigdy wcześniej nie zdarzyło mu się tak zaangażować, żeby ktoś stał się tak bliski, żeby tak go rozumiał... Kiedy został nagrodzony za zasługi a ja mu powiedziałam, że jestem z niego dumna, powiedział że jestem jedyną osobą która tak powiedziała... inni owszem gratulowali, ale też pojawiała się zazdrość... I przyznam szczerze, dużo mnie 'kosztowało' i czasu i energii by zmienić w nim nastawienie, pokazać co jest ważne, bo jak czasem go słuchałam, to aż mi ręce opadały.. On mi mówił, że nie znam życia, a ja mu że ma 'skrzywiony' obraz... Ale wtedy robiłam to z czystej sympatii, choć mi się jako mężczyzna bardzo podobał. I choć gdzieś w środku marzyłam  o nim, nie tylko o ...;)  ale czułam że idealnie o siebie pasujemy, że takiego mężczyzny zawsze chciałam...
A u Ciebie Kroteczko? Nie chcesz męża, nie chcesz być z kochankiem.. Była niby jakaś nadzieja że wrócisz do męża, że nie wszystko stracone, ale po tych ostatnich postach, to bardziej niż wątpliwe... Piszesz, że on (kochanek) nie wie o separacji, bo jakby się dowiedział, to nie dałby Ci spokoju - co niemal oczywiste. Zadaj sobie pytanie czego naprawdę chcesz. I odpowiedz sobie szczerze. Nawet nie tu na forum - sobie. I nie na zasadzie, najlepiej jakbym była sama...
Ja chciałam swego Z ale nie za wszelką cenę i nie jako ta trzecia. Kochałam, kocham... ale jakby mi powiedział, że nie odejdzie o żony - zrezygnowałabym. Choć bym cierpiała... Niby można mówić, że też pewnie mnie zaradzi i wtedy będę płakać ale z 2 str. tak wtedy jak był czas by powiedzieć, że jednak nie odejdzie o żony tak i za jakiś oznajmi że znów znalazł inną - i tak bym cierpiała. Uniknęłabym tego tylko wtedy jakbym nie weszła w tą znajomość, ale się stało...

kroteczka napisał/a:

Ja jedyne co wiem to to że go kocham bardzo.
Moj widzę podobny z charakteru do twojego. Tylko mój nigdy nie starał się w małżeństwie bo został do niego przymuszony.
Mój jest typem twardziela nie okazuje słabości. Sama się dziwię że zdecydował się na różne wyznania. Wiem że on bardzo się zaangażował bo to widać.
Ja na twoim miejscu zrobiłabym jak ty, ale ja mam dzieci musze o nich myśleć.

Nawet nie wiem co napisać, doradzić, bo sytuacja patowa... Nie zazdroszczę...
Ale nie znoszę nie odpowiedzialnych ludzi - ten Twój zamiast myśleć tylko o sobie mógłby spojrzeć szerzej i dostrzec co tak naprawdę robi, jakie ma to skutki... że Ciebie choć kocha to tak naprawę robi Ci wielką krzywdę...  Może podbudowuje swoje ego, może rzeczywiście tylko dzieci trzymają...  przecież widzi jak Ci ciężko... Mógłby się zachować jak mężczyzna a nie jak...

Wiem masz rację.  Myślę że czas rozwiąże wszystkie moje dylematy. Dziś pracowałam z domu nie chciałam go spotkać. No i oczywiście napisał mi smsa z pytaniem czy znów przed nim uciekam. Anastacja nawet nie wiesz jak ci zazdroszczę.  Ja  jeśli nasze uczucie przetrwa chciałabym się z nim zestarzec. Tylko do tej starości jeszcze mnóstwo czasu.

Typ-twardziela powiadasz?
Ja pier....jaka naiwnosc bije z twojej strony.
Taki twardy, a zostal przymuszony do malzenstwa Oo
Osobiscie znam kilku facetów co sie wycofalo w ostatnim momencie z malzenstwa, no ok przynajmniej jednego
Nie watpie, ze takich ludzi jest miliony.

Krotko, Kroteczko:
On: wygodny, wyszkolony, przestrzelony klamca.
Nieodpowiedzialny i to baaaardzo.
Tak, pewnie chojracki, moze i twardziel, ale dla ciebie, bo to zwykly zyciowy tchorz, pizd....a jak nie wie czego chce od zycia.

Ty: rozumiem, ze sie zakochalas na swoj własny sposob, na poziom, na ktory cie/was stac. Strasznie infantylnie, beztrosko, nie ty pierwsza, nie ostatnia.
Nie widze innej opcji jak: bierzcie rozwody i niech Bóg wam da zyc ze soba jak najdluzej.
NIECH TO DOTRZE do ciebie: tak, to jest mozliwe, realne, mozna to ogarnac. W tej sytuacji, w takim ukladzie bedzie najmniej szkód. Trupy i tak juz sa.

Oboje przestancie sie koorwa uzalac, to jest zalosne.
Ja tez kochalem. Mam 2 coreczki, jestem niedzielnym ojcem. I patrze sobie w lustro. Czuje sie jak MAN.
Mnostwo ludzi dalo rade.

"Strach wiedzie do gniewu, gniew do nienawisci, nienawisc do cierpienia."

Secondo1 napisał/a:

uważa, że mężczyzna okazuje swą miłość pożądaniem

Kurde, ale kombinujecie, żeby dopasować teorię do wysnutej a priori tezy, że kochanek Krotki to zło wcielone.
Wszędzie wkoło, w sąsiednich wątkach do wyrzygu powtarzacie, że miłość i seks stanowią jedność.
Jak facet z jakichś względów unika seksu z żoną to szmaciaż i bankowo nie kocha.
A tu właśnie facet prezentuje typowo pro-babskie podejście i też źle.
Niechęć do Autorki to jedno.Ale bezmyślne szkalowanie każdego(tak, każdego!) zachowania to drugie.

kroteczka napisał/a:

in_ka napisał/a:

a jesteś pewna, że on z tobą też ...

Pewna być nie mogę ale myślę że też.

kroteczko, chcesz się zestarzeć u boku mężczyzny, który uważa, że mężczyzna okazuje swą miłość pożądaniem (czytaj - penisem) natomiast kobieta ma okazywać mu ...uczucie.
Jednocześnie piszesz, że jest baardzo męski.
Wiesz, męskość i miłość prezentowana jedynie za pomocą penisa, to trochę za mało na to by nie znudzić się, a już szczególnie wątpliwy to atrybut u mężczyzna w wieku "starzenia się".
Naprawdę tak mało wymagasz od swego wybranka ?

Przewija się tutaj wątek "Jemu chodzi o łózko a ja go kocham".
Tobie taki podział ról nie przeszkadza ?

wybacz, ale taki podejście do miłości pachnie średniowieczem...
Jakoś mało szanujesz siebie, akceptując miłość mężczyzny sprowadzoną do kwestii łóżka, jednocześnie oczekującego :full wypasu" emocji od swojej koiety.
Co dalej, ?
Prawnie skarpetek, prasowanie koszul itd. po Twojej stronie a on ma być jedynie "okazującym" miłość w łóżku.
Akceptujesz taki skrajny egoizm faceta, który na dodatek swój egoizm przedstawia jako jego wielki dar dla kobiety ???

Secondo1 napisał/a:

kroteczka napisał/a:

Pewna być nie mogę ale myślę że też.

kroteczko, chcesz się zestarzeć u boku mężczyzny, który uważa, że mężczyzna okazuje swą miłość pożądaniem (czytaj - penisem) natomiast kobieta ma okazywać mu ...uczucie.
Jednocześnie piszesz, że jest baardzo męski.
Wiesz, męskość i miłość prezentowana jedynie za pomocą penisa, to trochę za mało na to by nie znudzić się, a już szczególnie wątpliwy to atrybut u mężczyzna w wieku "starzenia się".
Naprawdę tak mało wymagasz od swego wybranka ?

Przewija się tutaj wątek "Jemu chodzi o łózko a ja go kocham".
Tobie taki podział ról nie przeszkadza ?

wybacz, ale taki podejście do miłości pachnie średniowieczem...
Jakoś mało szanujesz siebie, akceptując miłość mężczyzny sprowadzoną do kwestii łóżka, jednocześnie oczekującego :full wypasu" emocji od swojej koiety.
Co dalej, ?
Prawnie skarpetek, prasowanie koszul itd. po Twojej stronie a on ma być jedynie "okazującym" miłość w łóżku.
Akceptujesz taki skrajny egoizm faceta, który na dodatek swój egoizm przedstawia jako jego wielki dar dla kobiety ???

A skąd wysnuwasz że on okazuje miłość tylko pożądaniem. Nie napisalam tego i on tak nie mówi.  Powiedział natomiast że jak mężczyzna kocha to też pożąda i że on nie potrafi patrzeć na mnie aseksualnie. Ja czuję że on mnie szanuje i okazuje mi swój szacunek i uczucie na wiele sposobów.  Pisałam o tym wielokrotnie i nie będę się powtarzać.  Chciałam żeby ta relacja była platoniczna ale właśnie on mi powiedział że nie potrafi platonicznie bo widzi  we mnie kobietę którą chce mieć nie tylko do rozmów,  żartów etc. Powiedział że nie zmusi mnie do niczego ale że nie mogę oczekiwać że będzie zimny jak głaz bo męczy go to strasznie.

Krych ale on tego nie zmieni że został zraniony. Siedziało to w nim przez lata, sam mi mówił. Stał się twardy, myślę że wiele kobiet przez niego płakało. Potem się ożenił.  Nie dla wygody, ale dla dziecka które się pojawiło.  Tu jest ta jego dojrzałość,  że "poświęcił" się choć nie był gotowy na dziecko i to z tą kobietą.  Myślę że nigdy jej nie powiedział że ją kocha. Ponoć się nawet nie oświadczył,  tylko po naciskach zgodził się na ślub. Nie wiem jak ta kobieta mogła tak zrobić dla mnie to by było jakby mi ktoś w twarz dał. Myślę że ma duży o to do niej żal.
On na pewno nie spodziewał się że się jeszcze kiedyś zakocha i to w tym wieku. Dla mnie miłość to chcieć z kimś być niezależnie od wszystkiego, poświęcać się dla kogoś, etc. Nie wiem co to znaczy dla niego.
Co będzie za 2-3 lata nie wiem. Nie chcę z nim być bo wiem że to budowanie na gruzach. Gdybym z nim była to jego żona nie da nam żyć, ona i tak mnie nienawidzi bo jestem przyjaciółka jej męża.
Nie ma tu dobrego rozwiązania poza tym że on pozostanie moim marzeniem.

Dokładnie o tym samym pomyślałam czytając wypowiedzi (dla niektórych wygodne), że ta miłość kochanka sprowadza się tylko do pożądania Celnie to posumował Pitagoras.
Tak u mnie, jak i u Ciebie to pożądanie pojawiło się w konsekwencji czy w towarzystwie innych, licznych okoliczności, okazywanych wobec siebie sympatii, troski itd. Dla mnie takim przełomem, kiedy przestałam mieć wątpliwości, że mu naprawę na mnie zależy, było jak się rozchorowałam... a on wtedy jechał specjalnie kilkaset km, zmieniając swoje plany by mi przywieść lekarstwa, zrobić zakupy... bym nie musiała wychodzić z temperaturą. I był przy mnie... a to było jeszcze na długo prze tym jak 'skonsumowaliśmy' naszą znajomość...

Anastacjaa napisał/a:

Dokładnie o tym samym pomyślałam czytając wypowiedzi (dla niektórych wygodne), że ta miłość kochanka sprowadza się tylko do pożądania Celnie to posumował Pitagoras.
Tak u mnie, jak i u Ciebie to pożądanie pojawiło się w konsekwencji czy w towarzystwie innych, licznych okoliczności, okazywanych wobec siebie sympatii, troski itd. Dla mnie takim przełomem, kiedy przestałam mieć wątpliwości, że mu naprawę na mnie zależy, było jak się rozchorowałam... a on wtedy jechał specjalnie kilkaset km, zmieniając swoje plany by mi przywieść lekarstwa, zrobić zakupy... bym nie musiała wychodzić z temperaturą. I był przy mnie... a to było jeszcze na długo prze tym jak 'skonsumowaliśmy' naszą znajomość...

Ja miałam podobną sytuacja. Z tymże u mnie była to dłuższa choroba, trwająca wiele tygodni, w zasadzie miesięcy.  Na prawdę średnio wtedy wyglądałam a on pomagał mi we wszystkim. Też to był jakiś przełom u nas, szczególnie chyba dla niego. Wcześniej miałam wrażenie że przyjaźni się ze mną bo uważa mnie za atrakcyjną i inteligentna kobietę,  taką do której niewielu "startuje" i imponowalo mu to że darzę go specjalnymi względami. A w czasie mojej choroby straciłam dużo ze swojej "kobiecosci" nie chcę wchodzic w szczegóły, miałam przez to kiepski nastrój. A on i tak na firmowych imprezach tylko ze mną rozmawiał.  Chyba wtedy dotarło do niego że to nie tylko pociąg fizyczny ale coś znacznie więcej.  Więc jak wyszłam z choroby i znów odzyskałam swoja "dawną kobiecość" on jakby oszalał po prostu. Podziwiał że tak wyszłam z tej choroby i ciągle mówił jaka jestem "zjawiskowa", a na pewno po chorobie nie wyglądam lepiej niż przed , w zasadzie tak samo.
Nikt mi nie wmówi że tak się zachowuje facet któremu tylko chodziło o łóżko.  Tym bardziej że wielokrotnie dawałam mu do zrozumienia że jest moim przyjacielem nikim więcej.

On w czasie ostatniej naszej rozmowy powiedział ze sprawę da się rozwiązać definitywnie - gdybysmy mieli dziecko.
Tak nie mówi facet który ma kobietę gdzieś.

Anastacjaa napisał/a:

kroteczka napisał/a:

On nie wie że jestem w separacji. Nie powiem mu tego bo nie da mi spokoju. Ale nie sądzę żeby bawiła go ta sytuacja.  Jak mówił to był poważny,  powtarzał że mu bardzo zależy , że nigdy mu się nie przydarzyło takie zaangażowanie i że sytuacja jest beznadziejna bo mamy dzieci.
Ale fakt empatyczny to on nie jest. Myśli o sobie głównie.

Ja kiedy swego poznam to był na etapie - praca, praca, praca...coraz więcej wyjazdów, wyzwań...byleby nie wracać do domu. A wracał ze względu na dziecko, by z nim pobyć. Jednak to właśnie praca dawała mu chęć do życia i satysfakcję - tam się spełniał.  Też, jeszcze jak byliśmy jeszcze w relacji czysto koleżeńskiej miałam wrażenie, że jest egoistą bez empatii... że myśli tylko o sobie, by mu było dobrze. Sama namawiałam, by więcej czasu poświęcał żonie, rodzinie. Wtedy się tylko denerwował. Mówił, że nie wiem jak wygląda jego małżeństwo, że przez 10 lat się starał ale potem już zrezygnował itd. A zrobił dla niej, małżeństwa dużo, tak jak ona chciała, by było dobrze, bo zawsze marzył o rodzinie której sam nie miał... a ona to wykorzystywała na swój sposób podcinając mu skrzydła.. Zrezygnował na pewien czas nawet z kariery, zamieszkał gdzieś na odludziu bo ona chciała... Nie można być jednak szczęśliwym rezygnując z siebie. Nie robiąc tego co pasjonuje, daje satysfakcję. W końcu powiedział dość i wrócił do pracy. Zaczął robić to co on lubi. Nie miał w niej wsparcia wręcz przeciwnie. No ale podobało się jej że zarabiał sporo, że mogła sobie pozwolić na to i tamto...
Wiele godzin przegadaliśmy, wspieraliśmy w pracy... więź była coraz silniejsza. W końcu też od niego usłyszałam że nigdy wcześniej nie zdarzyło mu się tak zaangażować, żeby ktoś stał się tak bliski, żeby tak go rozumiał... Kiedy został nagrodzony za zasługi a ja mu powiedziałam, że jestem z niego dumna, powiedział że jestem jedyną osobą która tak powiedziała... inni owszem gratulowali, ale też pojawiała się zazdrość... I przyznam szczerze, dużo mnie 'kosztowało' i czasu i energii by zmienić w nim nastawienie, pokazać co jest ważne, bo jak czasem go słuchałam, to aż mi ręce opadały.. On mi mówił, że nie znam życia, a ja mu że ma 'skrzywiony' obraz... Ale wtedy robiłam to z czystej sympatii, choć mi się jako mężczyzna bardzo podobał. I choć gdzieś w środku marzyłam  o nim, nie tylko o ...;)  ale czułam że idealnie o siebie pasujemy, że takiego mężczyzny zawsze chciałam...
A u Ciebie Kroteczko? Nie chcesz męża, nie chcesz być z kochankiem.. Była niby jakaś nadzieja że wrócisz do męża, że nie wszystko stracone, ale po tych ostatnich postach, to bardziej niż wątpliwe... Piszesz, że on (kochanek) nie wie o separacji, bo jakby się dowiedział, to nie dałby Ci spokoju - co niemal oczywiste. Zadaj sobie pytanie czego naprawdę chcesz. I odpowiedz sobie szczerze. Nawet nie tu na forum - sobie. I nie na zasadzie, najlepiej jakbym była sama...
Ja chciałam swego Z ale nie za wszelką cenę i nie jako ta trzecia. Kochałam, kocham... ale jakby mi powiedział, że nie odejdzie o żony - zrezygnowałabym. Choć bym cierpiała... Niby można mówić, że też pewnie mnie zaradzi i wtedy będę płakać ale z 2 str. tak wtedy jak był czas by powiedzieć, że jednak nie odejdzie o żony tak i za jakiś oznajmi że znów znalazł inną - i tak bym cierpiała. Uniknęłabym tego tylko wtedy jakbym nie weszła w tą znajomość, ale się stało...

Ja jedyne co wiem to to że go kocham bardzo.
Moj widzę podobny z charakteru do twojego. Tylko mój nigdy nie starał się w małżeństwie bo został do niego przymuszony.
Mój jest typem twardziela nie okazuje słabości. Sama się dziwię że zdecydował się na różne wyznania. Wiem że on bardzo się zaangażował bo to widać.
Ja na twoim miejscu zrobiłabym jak ty, ale ja mam dzieci musze o nich myśleć.

Pokręcona Owieczka napisał/a:

Coś czuję, że zaraz polecą na mnie gromy...ale co tam...

Dlaczego nie mamy walczyć o swoje szczęście, nawet jeśli owe oznacza krzywdę drugiego człowieka? Ile razy słyszymy : Myśl o sobie, rób to , co dla Ciebie jest dobre itp. Ile razy można się poświęcać i żyć dla kogoś? Jak długo można oszukiwać wszystkich dookoła?

Może to właśnie czas zacząć myśleć o sobie! Przez wiele lat żyło się w nieszczęściu, aby druga osoba była szczęśliwa i to było ok? Dlaczego teraz moje szczęście ma być gorsze i znów muszę patrzeć na czyjeś?

Piszę to w kontekście zarzutów do osoby zdradzającej. Oczywiście, zaraz napiszecie, że trzeba było rozmawiać, wyjaśniać, iść na kompromisy, lub odejść a nie zdradzać i oszukiwać. Ale może się tak zdarzyło, bo spotkało się kogoś , kogo się pokochało. Przy kim możemy wyobrazić sobie dalsze życie, odnalazło swoje szczęście? Napiszecie, trzeba było się powstrzymać, ale ile lat można się dusić? Czasem życie tak się układa, że nie ma się możliwości odejścia, a chwila spędzona przy kimś innym ( nie mówię o seksie itp) jest na wagę złota i szala zaczyna się przechylać...

Lexpar zniesmaczył mnie dziś, Ty zaś, Pokręcona Owieczko, poprawiłaś mi humor swoją argumentacją "za".

Dlaczego miałyby padać na Ciebie gromy, przynajmniej z mojej strony (bo uogólniłaś forumowiczów)?

Pomyśl chwilkę jednak.
Nie uważasz, że gdyby mąż i dzieci wiedzieli, że tworzą z nią rodzinę  wyłącznie dzięki poświęceniu przez Kroteczkę własnego szczęścia na ich rzecz, dawno by już jej podziękowali za to wyrzeczenie?

Co do drugiej części Twojego postu.
Przecież wszystko, co prorokujesz, napisane zostało już wielokrotnie, po cóż więc się powtarzać?

Aha!
Jedno, jedyne zdanie, biorąc pod uwagę wymowę Twojego wpisu, zupełnie nie pasuje do reszty.
Właśnie to "Jak długo można oszukiwać wszystkich dookoła?"...
Wiem, że chciałaś powiedzieć, "Jak długo można oszukiwać wszystkich dookoła, że jest się szczęśliwą z niekochanym mężem?", ale wyszło, jak wyszło...:)

Wiesz co Kroteczko nie dziwię się, że uległaś facetowi, który wydaje Ci się być inny od męża. Tylko zdaje mi się, że nie rozumiesz, że jest on takim samym facetem, jak Twój ślubny tylko z inną dawką feromonów i większym polotem. Piszesz, że wyszłaś za mąż bo jemu zależało - błąd kardynalny, który doprowadził do tego miejsca, w którym teraz jesteś. Sama jestem w związku, który w pewnym momencie był dla mnie źródłem frustracji, po kilku latach bycia razem nagle okazało się, że nie ma w nim czułości, brakuje żaru, a miłość ustąpiła miejsca rutynie i wtedy pojawił się ON: słuchający, czuły, komplementujący, dowcipny,okazujący wszystko to, czego potrzebuje kobiece ego. Wielkie WOW, patrzyłam na swojego małża i w głowie mi się nie mieściło, co ja z nim robię, podczas, gdy tuż obok jest nieziemski facet, który zrobi dla mnie wszystko i oczywiście jest nieszczęśliwie żonaty, nic tylko brać. W takiej sytuacji nie ma mowy żeby jakiekolwiek wyrzuty sumienia przegoniły fiksację. Tyle, że zabrałam się za porównanie obu panów, pomijając aspekt łóżkowy - nie doszło do tego. I nagle okazało się, że ów On nie jest w stanie zaproponować mi absolutnie nic więcej od mojego małża. Nic, bo każdy związek ma swój piękny 1 etap - inwazję motyli, i niestety mija, wzięłam więc swojego małża na tyradę i wyartykułowałam swoje potrzeby mówiąc m.in., że chrzanię okazywanie miłosci na męski sposób, bo kocham uszami i jeśli nic ze sobą nie zrobi, to koniec. Teraz jestem atakowana stadami motyli i każdego dnia kocham małża trochę bardziej, nie mówię, że jest bajkowo, bo bym skłamała. Nie idealizuj pana cudownego, bo nie zaznałaś z nim typowego życia, on jest trampoliną, odskocznią od codzienności dzielonej z mężem,  w doskonałych związkach naczynia myją się same, ale czasem warto pobrudzić rączki, żeby wypolerować to,co naprawdę cenne. Jednak  jeśli naprawdę nic nie czujesz do męża, nie czujesz z głębi siebie a nie w wyniku idealistycznego zestawienia, to odejdź, bo Twoje dzieci zasługują na szczęśliwych rodziców, nawet jeśli to szczęście mogą uzyskać jedynie osobno..tak myślę.

krych23 napisał/a:

Widzisz Kroteczka, ech...
Potrafisz założyć, że tutaj piszący ludzie widzą rzeczy takie jakie są? Bez dorabiania pięknych ideologii do tego gów...?
No źle trafiłaś, no co mam powiedzieć? Cholernie źle.
Twojego kochasia nawet rajcuje cała ta sytuacja. On się świetnie bawi, szacunku do Twojej osoby 0%, twojego szczęścia 0%,
twoich pozytywnych emocji 0%, w ogóle z jego strony nosz kooorwa empatii 0%!!!!!
Myślisz, że jak facet wyczuje słabość i pożądanie ze strony kobiety to tak trudno mydlić wam oczy?
Easy game.
Weź się w garść bo przyjadę do PL i porwę cię na odwyk, powiedzmy 3m, może wyjdziesz z tego
Masz +, że mąż już wie, nie ryj mu głowy, daj odejść. Nie jesteś gotowa na poważny, trwały 50'letni związek
Kochaś jest zwykłym, chamskim, egoistycznym manipulantem kaczuszko.
Czy on zdaje sobie sprawe, wie, że twoja rodzina jest w rozsypce?
Co on na to? Że będzie się o ciebie w kuchni ocierał, tak?
Dziewczyno, ja cię proszę..............................................................................

On nie wie że jestem w separacji. Nie powiem mu tego bo nie da mi spokoju. Ale nie sądzę żeby bawiła go ta sytuacja.  Jak mówił to był poważny,  powtarzał że mu bardzo zależy , że nigdy mu się nie przydarzyło takie zaangażowanie i że sytuacja jest beznadziejna bo mamy dzieci.
Ale fakt empatyczny to on nie jest. Myśli o sobie głównie.

kroteczka napisał/a:

On w czasie ostatniej naszej rozmowy powiedział ze sprawę da się rozwiązać definitywnie - gdybysmy mieli dziecko.

o ja pierdziele ...
masakra,
krota, czy ciebie już całkiem ********?

in_ka napisał/a:

kroteczka napisał/a:

On w czasie ostatniej naszej rozmowy powiedział ze sprawę da się rozwiązać definitywnie - gdybysmy mieli dziecko.

o ja pierdziele ...
masakra,
krota, czy ciebie już całkiem ********?

Ło matko http://emotikona.pl/emotikony/pic/zdziwko.gif, ale bajerant.
Masakra.