Zniszczylam swoje zycie

Elle,

czyli jednak jak zwykle..

dla mnie to nie ironia, tylko jad, nazywajmy po im ieniu...

Módl się dziewczyno, żeby Ci los oszczędziłl wiedzy o chemii....  Bo uwierz mi, ze wtedy znikną Twoje zasady
jak w maju snieg

Buzki,
już nie będę Ci odpisywac

Boszsze, co za bzdura!
Może i są silniejsi, a może nie pokazują po prostu, co się w nich dzieje.
Na klatę przyjął? Kroteczka, ty kpisz sobie, tak? Chcesz się czuć lepiej. Chcesz, żeby demony nie dopadły, stąd głupie tłumaczenia.
Po tylu latach bycia małżeństwem przyjął na klatę?
Wiesz coś u męskiej dumie, o szacunku do samego siebie?
Wiesz jak to wszytko podupada, gdy okazuje się, że żona/kobieta puszcza się z innym?
Wiesz, czy po prostu o tym nie myślisz, bo po co?
Ja nie jestem zdradzona, nie patrzę przez pryzmat zdradzonego. Patrzę przez twój pryzmat.... Tyle że ja nauczyłam się czegoś. Ty jeszcze nie. Ty wciąż o sobie i o tym, że ci którzy dla ciebie mało ważni, nic nie czują.

Chyba żartujesz? Jedno z nielicznych miejsc którym ja się bardzo rozczarowałam.
Pogoda typu: pada, albo zaraz będzie padać, rażące śmieci leżące na ulicy, legowiska bezdomnych vs urzędniczy, luksusowy świat do tego ta mieszanka różnych nacji - nie jestem rasistką, ale.. za dużo ich tam jak dla mnie
Zdecydowanie wolę Paryż w sumie z Brukseli do Paryża TGV to mniej niż 2 h a klimat o niebo przyjemniejszy

A jak twoim zdaniem wygladaloby "niekaranie". Pozostanie z mężem z litości? A kochanek? O jakiej karze mówimy?

"Kroteczko, mogę się mylić, ale widzę to tak:

moim zdaniem masz pretensje do kochanka, że pojawił się na Twojej drodze,
bo spotkanie tego człowieka sprawiło, że życie nabrało innego smaku.
Poczułaś coś wyjątkowego, poczułaś się wyjątkowo, nic już nie było takie same."
Tak to prawda.

"Małżeństwo zbladło nieodwracalnie i dlatego karzesz kochanka."
Nie rozumiem dlaczego piszesz że go karze. Zerwałam kontakty intymne bo bardzo źle się z tym czułam.

"Gdyby nie on, nie byłoby tego. Prawda, ale każdy doświadcza pokus i uleganie im
to jest wybór. Dlatego uważam, że Twoje zachowanie to karanie kochanka, za to, że się pojawił.

Mąż....o nie z litości z nikim nie można być, ale czy podjęłaś jakąkolwiek próbę wejścia
w emocje Twojego męża, próbę naprawienia relacji z człowiekiem, którego kiedyś kochałaś?"
Oczywiście że tak. Proby podejmowałam wielokrotnie jeszcze zanim weszłam w romans.

"Zakomunikowałaś mu, że zdradziłaś i chcesz separacji. Ukarałaś pierw poprzez zdradę , drugi raz poprzez odejście
( choć pewnie to on musiał się wynieść).

Moim zdaniem zachowujesz się trochę tak : nawaliłam, ale przez was i dajcie mi święty spokój."

Nie, ja wiem że to moja wina, ale mój mąż i kochanek też są winni.
"Może się mylę, jeśli tak to przepraszam.
Nie wiem, co bym zrobiła na Twoim miejscu."

To dlaczego nie chcesz być z kochankiem?
Jest prawie wolny, nie chce już żony...
Jaki jest tego powód? Dbasz teraz o jego rodzinę, o małe dziecko
i niewinną żonę?

Mąż? Nie żal Ci tego człowieka? Był złym mężem, czy niedoskonałym?
Skrzywdziłaś go. On Ciebie chyba nie, on Ciebie po prostu nieuszczęśliwił wystarczająco
i nie był tym drugim, tym super przyjacielem, tym szalonym, męskim, którego spotykałaś w pracy.

Nie oceniam Ciebie tak źle, jak inni i wiem, że szczerze cierpisz,
ale naprawdę z Twoich wpisów można wyczytać : ja,ja,ja.................

Uważam, że jeśli nie zerwiesz z kochankiem, nawet nie odejdziesz z pracy nie masz szansy ułożyć sobie życia na nowo.
Chyba, że kochanek okaże się świnią.

Jego wina dotyczy naszego nieudanego przez lata małżeństwa.
I tego ze on bardzo naciskał na ślub.  Ja go nie kochalam ale widziałam że tak mu zależy. Cóż zrobilam błąd za który przyjdzie mi płacić do końca życia.
Z reguły to kobiety naciskają na ślub.  Popełniają ogromny błąd.  Jeśli facet się nie oświadcza tzn że ślubu NIE chce. A potem się dziwią że kończy się jak u mnie.

milka9, Myślę że Kroteczka jest na dobrej drodze... W ogóle to, że o romansie powiedziała mężowi, że zdecydowała się na separację i ogólnie że zakończyła relację z kochankiem uważam za bardzo dużo, wiedząc w jakim była stanie.  Podziwiam ją i to szczerze. Nie oceniam samego romansu bo jak w każdym takim przypadku milion rzeczy się a to złożyło i nie ma co rozstrzygać czyja największa wina, bo to nie o to chodzi. Ogólnie jej nie zazdroszczę, wręcz wspólczuję, ale trzymam kciuki by wyszła z tego i zaczęła "żyć" i cieszyć się tym życiem.

Ale napisałaś bardzo wg mnie bardzo trafną uwagę: "moim zdaniem masz pretensje do kochanka, że pojawił się na Twojej drodze,
bo spotkanie tego człowieka sprawiło, że życie nabrało innego smaku.
Poczułaś coś wyjątkowego, poczułaś się wyjątkowo, nic już nie było takie same". To jest chyba przyczyna większości zdrad. To że ów obecny partner nas nieuszcześliwia tym, że nie jest taki jak tamten. Że zobaczyliśmy jak to może wyglądać kiedy są emocje, chemia, pożądanie itd.
Ot, taka moja refleksja...

Też życzę jej szczęścia, ale nie może obwiniać za zdradę człowieka, którego nigdy nie kochała. A pewnie mówiła, że kocha.
To kłamliwe i bardzo niesprawiedliwe.

To jest przyczyna większości zdrad. Tylko, że w każdym długim związku przychodzi uspokojenie, stabilizacja.... ludzi, którzy się kochają
to taka nuda nawet cieszy. Ale są osoby, które muszą co jakiś czas czuć  się, jak na haju....wiem, bo znam.... i wtedy następny romans,
czasami następny rozwód....aż przyjdzie taki wiek, że już się nic nie chce, a przede wszystkim już nikt nie chce takiego delikwenta.

Zakochałaś się i to chyba  Ciebie przeraziło.
Wpadłaś po uszy.
Ale tych Twoich obwiniań innych nie da się czytać spokojnie.
Wieje wtedy hipokryzją

No, wszystko się zgadza. dobrze kombinujesz, tylko potrafisz na moment postawić się w butach swojego męża? Nie żal Ci go tak zwyczajnie?

Po pierwsze nie masz prawa winić męża i powinno Ci być go żal.
Po drugie rozumiem....rozsądek , każda to  słyszała...
Po trzecie , co Ty teraz robisz? Karzesz kochanka.
Zrozumiałabym , jeśli Twoje zachowanie wobec kochanka wynikało by  z tego, że nie chcesz rozwalić mu rodziny.
Ale wydaje mi się , że powód jest inny.
Jeśli odkryjesz przed sobą szczerze ten powód i jesli zrozumiesz, że to nie Ty jesteś ofiarą będziesz miała szansę wyjść
na prostą. Inaczej nadal bedziesz żyła w zakłamaniu.

współczuję

Milka nie czytalas watku chyba. Męża mi żal ogromnie. Nie zasługuje na taką kobietę jak ja, na takie traktowanie.

Piszesz że karzę kochanka, czym że nie chcę z nim być? Ja wiem że nie będę z nim szczęśliwa bo wyrzuty mnie zeżra. Byłabym nieszczęśliwa a to byłaby większa kara. On musi pozostać takim moim marzeniem. Oswoilam się z tą myślą.

Teraz Ciebie rozumiem. Powodzenia

Nikogo nie można zmuszać do miłości i tu nie ma co stawiać pytać typu 'nie żal Ci go?' i temu podobnych. Nie ma co tłumaczyć że ten obecny to może skarb bo przecież nie znamy człowieka. Autorka wątku wygląda jednak na mocno niedojrzałą choć to dorosła osoba. I śmiem twierdzić, że przez swoją niedojrzałość zupełnie nie zdaje sobie sprawy z tego jak może będą wyglądały jej relacje z kochankiem gdy szczęśliwie zamieszkają razem. Pojawi się rutyna, zabraknie tęsknoty bo codzienny widok, jakieś rachunki do opłacenia, może kredyty wspólne do spłaty. No i ciekawe co nasza bohaterka pomyśli gdy jej przystojny nowy partner wyjdzie kidyś raz czy drugi sam wieczorem. Po własnych doświadczeniach zaufa, uwierzy że poszedł z kumplami mecz oglądać?

Może znam koniec tej historii: siedząc sama, rozmyślając już o byłym mężu zacytuje Wieszcza i ze łzami powtórzy 'ile cię trzeba cenić ten tylko się dowie kto cię stracił'?

Nawiasem mówiąc facet ładnie wdepnął w g.... Jego oświadczyny przyjęła i przysięgała miłość i wierność osoba, która nic do niego nigdy nie czuła!

Lepiej mu nigdy o tym nie mów kobieto!

Nie będzie kontynuacji? Uczciwie to by było zakochać się, rozejść z obecnym partnerem, zamieszkać/lub nie z nowym. A tak to rozp...łaś życie i to kilku osobom, co więcej nie masz zamiaru nic w swoim życiu zmieniać?! Egoizm w czystej postaci albo troll na forum. 

Bliski, przyjazny i dlatego wyszłaś za niego??  A 'ślubuję ci miłość, wierność i uczciwość' to ty wypowiadałaś pod przymusem??
Ktoś cię powinien solidnie kopnąć w 4litery a najlepiej jeden i drugi.

Dalej uwazam ze powiedzenie polprawdy nie jest powiedzeniem calej prawdy, ale nie kochana osoba na cala prawde (i przez to szacunek) przeciez nie zasluguje Powiedzenie ze sie z kims spotykalo a o tym ja czesto, jak intensywnie to dwie rozne rzeczywistosci, tak samo jak powiedzenie ze sie kiedys gdzie pojechalo, poszlo, moze kilka razy, a powiedzenie jak sie to robilo dlugo i systematycznie angazujac wszystkie swoje uczucia i emocje, jakie powody za tym staly, itp.

Czytam tez cos ciekawego co autorka pisze o swoim mezu:

"Poza tym pewnie że czułam cos do niego. Był mi bliski, przyjaznilismy się,  lubilismy razem przebywać."

oraz kochanku:

"Miłość,  pożądanie,  troska, przyjaźń,  poczucie humoru - to jest niewiarygodne. Jak w filmie"

oraz o winie:

On taki mądry,  dobry, nic mu nie brakuje" ale "Jego wina dotyczy naszego nieudanego przez lata małżeństwa.
I tego ze on bardzo naciskał na ślub.  Ja go nie kochalam ale widziałam że tak mu zależy"

oraz

"A wina oczywiście jest głównie moja i kochanka."

i na koniec o kochanku:

"On musi pozostać takim moim marzeniem" oraz "Ostatnia rzecz jaką bym robiła to idealizowanie kochanka"

albo:

"żadnej kontynuacji z kochankiem nie będzie. Chyba że kiedyś "

Moim zdaniem sa to same sprzecznosci, co do faktow czy osoby nawet w jednej linijce a pisze swoje zeby to pokazac. Czym wiec roznil sie maz od kochanka. Czy roznice miedzy ludzmi sa okolicznosciami, ktore daja Casus Beli do zdrady? Bo skoro byl dobry to nie ponosi winy, a skoro ponosi wine to autorka z kochankiem nie ponosza, a skoro ponosza to maz nie ponosi. Pomieszanie z poplataniem ale przeciez chcialem do tego podejsc logicznie. Otoz logika to jest cos takiego co pokazuje nam wynik w wyniku nastepujacych po sobie logicznych nastepstw, ktore w rezultacie prowadza do konkretnego wyniku. Tutaj niezaleznie od tego od czego by sie zaczelo nie prowadza. A wiec mamy sprzecznosc, cos jest przedstawione nie tak, gdzies mamy samooszukiwanie sie. Co wiecej, "balast" zostal zrzucony i bedziemy teraz mieli rady w stylu "koteczki".

Moim zdaniem oszustwo jest caly czas TYLKO po jednej stronie, a ktos kto kochal, byl "dobry" i podobno "niczego mu nie brakowalo" nie ponosi zadnej winy. W rzeczywistosci, w umysle autorki maz ponosi wine za to ze go nie kochala, ze go oszukala wchodzac w malzenstwo (nie mogac odmowic dobremu czlowiekowi) nie chcac mu zrobic przykrosci

Czy to sa prawdziwe motywy autorki czy raczej prawdziwe motywy sa ukryte bo ich wyciagniecie zmienilo by obraz autorki o samej sobie bo teraz mamy juz poczatki zadufania w sobie, tak jakby powiedzenie czegos (cp jest tylko zwyklym nastepstwem tego co sie wydarzylo) bylo tym jedynym, wymagajacym podziwu wyrzeczeniem, wysilkiem SILACZKI zmagajacej sie z okrutnym losem i zyciem.

Gdyby np. ktos ocenial to z boku (niektorzy uwazaja ze nasze zycie podlega ocenie) to jak sie wam wydaje, czy powiedzialby ze autorka weszla w malzenstwo nie chcac robic przykrosci dobremu czlowiekowi (ale to on ponosi za to wine) czy zrobila to jak wiele kobiet (co nie jest usprawiedliwieniem) chcac zrealizowac swoje potrzeby, wyobrazenia o zyciu, malzenstwie, miec pewne podstawy bezpieczenstwa zycia, itp. bo przeciez gdyby to jej nie bylo potrzebne to by tego nie zrobila. Czy powiedzialby ze zrobila to dla kogos czego dowodem jest to ze nadal robi (nie szanujac, niszczac  potrzeby emocjonalne i uczuciowe bliskiego czlowieka, ktorego wybrala, niszczac rodzine) czy dla siebie (spelniajac swoje przeciez slusznie swoje potrzeby uczuciowe i emocjonalne). Itd. itd.

W rezlutacie zyje sie albo dla kogos albo dla siebie, a nie inaczej jakos poplatanie. Zawsze cos jest na pierwszym miejscy. A to co jest na pierwszym miejscu przewaza nad tym co jest na drugim i nad kazda inna rzecza. PRAWDA o zyciu jest taka, ze: oczywiscie przez jakis czas rzeczy ktore sa na dalszych miejsciach moga byc zgodne z tym co jest na pierwszym miejscu, i wtedy mozna mowic ze sie zyje dla tych rzeczy (milosc, dom, rodzina, dzieci) ale kiedy staja one w sprzecznosci z tym co jest na 1 miejscu, to te rzeczy na kolejnych miejscach sa NISZCZONE, co dodatkowo dowodzi ich dalszych pozycji, wobec tego co jest na pierwszym miejscu.

Zastanawialem sie co jest dla autorki tym co jest na pierwszym miejscu ale nie wiem, nie widze tego, nie umiem tego nazwac. Widze natomiast ze te dalsze miejsca zajmuja milosc, dom, rodzina, dzieci. I to jest chyba oczywiste, logiczne i jednoznaczne, bezdyskusyjne. Nie mozna wiec mowic ze sie zyje dla tych dalszych rzeczy. Dlaczego wiec? Co kieruje postepowane autorki.

Zastanawiajac sie nad tym dochodze do poczatkow, do wyboru drogi zycia przez malzesntwo. Tam to juz cos czesciowo jest widoczne. Ale wine za to ponosi przeciez maz (tak autorka zaslania sobie to co jest glownym motorem jej dzialan). Ale zeby sie z tym uporac i naprawde sie zmienic to trzeba to zauwazyc, odnalezc, spostrzec i NAZWAC. Jesli to jest cos "subtelnego" to dlaczego tak mocno decyduje o naszym zyciu? Moze jednak mozna to dostrzec i nazwac?

Myślę, że sytuacja Autorki ma jeszcze jeden aspekt.
Czasami na swojej drodze spotyka się osobę, które tchnie w życie
świeże powietrze, doda sił, zmotywuje do walki, rozwoju,da akceptację, pomoże, sprawi, że się chce...
Być może takim powietrzem, czystym tlenem przez lata był dla Autorki ten przyjaciel.
Bez seksu z nim myślę, że może wytrzymać, ale bez jego wsparcia może być jej trudno,
może nawet nie potrafić już bez niego żyć.
Niestety jeśli tak jest będzie skazana na cierpienie, przywyknie do tego, że nie są już razem, wybaczy, że przyczynił się
do zdrady, ale....wspomnienie jego będzie kładło się cieniem na każdym następnym związku.
Ale to tylko moje gdybanie

Prędzej czy później się dowie, a wtedy myślę, że nie będzie chciał Ci dać spokoju, szczególnie jeśli już teraz mówi, że jego małżeństwa nie da się już naprawić. Mówisz, że nie wie że go kochasz, ale takie rzeczy się widzi - to nie tylko słowa, to spojrzenia, gesty itd. mój Z powiedział mi że mnie kocha pierwszy raz dopiero wiosną ub roku, a ja wiedziałam, czułam że tak jest odkąd się poznaliśmy. Nie tylko ja to widziałam, ale i inni.
I o ile zwykle to mówiły mi osoby z którymi się przyjaźnię w pracy, to jednak była (jest) jedna osoba, która zna rodzinę Z bo jest z tamtych stron. No i widziałam wcześniej że nas cały czas obserwuje, szczególnie jak za długo rozmawialiśmy czy tańczyliśmy. Zresztą to ona go na naszą pamiętną imprezę firmową wkręciła - załatwiła zaproszenie. Tyle że w pracy rzadko ją widuję, bo pracujemy w innych działach ale jak mnie widzi to chyba z premedytacją zaczyna rozmowę o Z, ale tak na zasadzie a czy słyszałam, że...  jakby czekała na moją reakcję czy wiem - czy mam z nim kontakt. No i w poniedziałek znów się a nią natknęłam i znów ona o Z. Czy słyszałam że się tu przeprowadził itd. Myślę że ta kobieta ma kontakt z jego ex żoną.  Prędzej czy później to i tak wyjdzie... Na szczęście on nie pracuje ze mną na co dzień a ex żona jest kilkaset kim stąd. U Ciebie jest dużo gorzej, bo pracujecie razem i znacie swoje rodziny. Sama psychicznie nie wiem jak bym to zniosła. Nawet jak widzę tą kokietę, a jest tylko znajomą to się denerwuję, czuję się zmieszana. A co dopiero jakbym zobaczyła ex żonę.
Choć z 2 str chciałabym być już po. Tak jak się stresowałam kiedy miałam pierwszy raz poznać jego dziecko. No ale przeżyłam, nawet fajnie spędziliśmy czas. Myślę, że mnie nawet polubiła - na razie Może nie potrzebnie tak się z tym wszystkim "cackamy"?

Nie, nie byłam mężatką i nie mam wlasnych dzieci. Mój wieloletni wiązek zakończył się kilka lat temu z innych przyczyn o czym pisałam w swoim wątku. Kiedy wdałam się w romans byłam 'wolna'.

Ja znam podobne przypadki jak Autorki, że ludzie brali śluby a bo już czas, a bo się facet któryś raz oświadcza, na co mam czekać? Nie było tam miłości, przynajmniej nie obustronnej w takim samym stopniu, raczej jak u Kroteczki, sympatia, przyjaźń itd. I te małżeństwa się rozpadły. Małżeństwo to nie koleżeńska relacja, nie bycie z przymusu, dla kogoś. Ja też po tamtym zdarzeniu przez ok 2 lata nie myślałam w ogóle o facetach ale potem uznałam że już może pora by kogoś poznać. I poznałam jednego, drugiego (wolnego!) ale o ile było sympatycznie to "chemii" wcale... przynajmniej z mojej strony. Myślałam nawet a może ja już nie potrafię pokochać? Może powinnam dać szansę, może uczucie się zrodzi z czasem? I pewnie tak jak u Kroteczki bym się męczyła w takim związku. A tu nagle - pierwsze spotkanie i jak rażenie prądem. Potem oboje o tej chwili rozmawialiśmy - i ja i on mieliśmy podobne odczucia. Nie mogliśmy przestać o sobie myśleć. Potem też oboje myśleliśmy poznam lepiej może mi przejdzie, tyle że jak się poznawaliśmy to nie tylko nie przechodziło ale utwierdzało, że to coś wyjątkowego. No i się skończyło jak skończyło a raczej zaczęło...

A ja wiem o czym one obie piszą i nie uważam żeby pisały nieprawdę. Jest podstawowa różnica między "odświeżaniem" miłości, która BYŁA, ale coś odwróciło od niej uwagę (wiadomo, totalna nieodpowiedzialność itp, ale teraz nie o tym, tylko sam fakt, że wcześniej coś takiego w ogóle było), a co innego być z kimś z rozsądku i przekalkulowania, wręcz z rezygnacji, bo ten/ta, którego się naprawdę pragnie jest nieosiągalny - patrz wątek roberta To jest analogiczna sytuacja, tylko tam robert jest takim 'mężem kroteczki.

Miłość nie jest czymś, co się "stwarza", ani nie powstaje pod wpływem jakichś kalkulacji z poziomu logiki - Miłość jest w nas cały czas, tylko przykryta pod różnego rodzaju i pochodzenia "klamotami" typu: przekonania, blokady, hamulce, etc.
A 'wygrywa' ten, kto potrafi tego kogoś uwolnić od tych wszystkich klamotów i przy kim człowiek się całkowicie odkrywa i jest wolny, nie musi udawać, jest sobą.

Jeśli takie odczucie nie towarzyszy związkowi ze stałym partnerem tylko np. z kochankiem, to wiadomo, że to z mężem obok miłości nie stało.

Po tym co krotka napisała na koniec jak to od samego początku oszukiwała męża i nigdy go nie kochała - mój stosunek do perfidii i wyrachowania z jej strony się nie zmienił, ale zrozumiałam, że tam nie było szansy uratować jej małżeństwa od samego początku. ZERO szans.

Oczywiście że cierpię.  Uwielbiam jego zapach, fizycznosc, barwę głosu.  Pragnę jego dotyku i pocałunków. Ale odsuwam te myśli bo wiem że mi nie wolno.
Jak rozmawiamy? Normalnie - o pracy o życiu o dzieciach. On nieraz wtrąci coś o tym że kobieta powinna być dla mężczyzny jak bogini, że mężczyzna wszystko co robi, robi dla kobiety, o tym że prawdziwy dom  to taki gdzie jest ciepla i namiętna kobieta,  etc. Wiem że mówi o mnie. Ale staram się schodzić z takich tematów bo wiem do czego prowadzą.
Widzę że stara mi się zaimponować,  swoją wiedzą np. A mądry jest cholernie i wie że tym zawsze mi imponowal.

Ja pierdykam, ręce opadają aż do wód gruntowych .....

Ja tam antydepresanty owszem, a nawet tak Elle.
Ale gdzie w tym wszystkim są dzieci, pytam się ??
Gdzie w tym wszystkim jest poczucie odpowiedzialności za własne decyzje i postępowanie ?
Gdzie jest wstyd ?
Gdzie zazenowanie ?
Gdzie jest cokolwiek ktokolwiek, oprócz boskiego kochasia co to sobie ocknal się i sztachnal feromona ??
Wszystko co Kroteczka wypisuje, jest jak blog 11 letniej dziewczynki.
Niedojrzałe, infantylne do tego stopnia, że wypowiedzi o takiej treści wręcz nieprzystoja dorosłej kobiecie.
I ego MEGA, wyrypane w kosmos.
Ja, ja, ja, mnie, mi, moje.
Aż mdli i obrzydza.

Tak od tych cholernych tańców się zaczyna. Pamiętam te wyglupy potem jego poważne spojrzenie i rama do tanga a potem śmiech. I tak całą imprezę.  Wszyscy nam zazdroscili że tak tanczymy. A potem ogladalismy zdjęcia z imprezy - na każdym inna mina.

Taniec jednak ma coś w sobie...po pierwsze jak przynajmniej w moim przypadku - zupełnie obca osoba ale w tańcu już ma się kontakt fizyczny, są emocje.. zgranie.. Ja nie wiem czy jeśli byśmy się tylko zobaczyli wtedy czy nawet porozmawiali czy byłby ciąg dalszy i taki... W tańcu już masz w ramionach tą osobę.. normalnie by do takiej sytuacji doszło to trzeba większe bariery przełamać a tu prosisz do tańca i już ten dystans znika, przytulacie, dotykacie itd. No i u mnie jeszcze to że oboje uczyliśmy się tańczyć wcześniej - takie zaskoczenie. Bo np dla mnie co z tego że znam kroki jak partner nie zna, to że kocham taniec i się go uczę niewiele daje na takich imprezach wręcz się irytuję a tu niespodzianka ktoś też wie jak to się tańczy, jaki to taniec.. O ile jakichś walców nikt nie dostrzegł bo wszyscy lawirują jak umieją ale to "Sway" - wtedy prawie wszyscy zeszli z parkietu bo muzyka "mało taneczna' i patrzyli na nas a my wtedy... i to było niesamowite bo nie mieliśmy choreografii ale jakieś takie wyczucie.. że aż potem po brawach usłyszałam że to był najlepszy punkt programu

Tak wyobrażam sobie. U mnie sporo wyglupow bo on taki jest np jezdzenie ręką po ciele i sexy mina a potem łapie mnie w pół przechyla i "wisi" nade mną i mówi "nie bój się nie puszcze cię". Nigdy nikt ze mną tak nie tańczył.

No ja tańczyłam na zajęciach ale z moim "partnerem' żadnej chemii nie ma i nie było... Przynajmniej z mojej strony. To jak zajęcia sportowe.
I tej imprezy Ci nie zazdroszczę bo jednak będziesz się musiała konfrontować.. Ja też taką miałam zorganizowaną przez Z kiedy już  nim 'skończyłam' a tu nagle jakie niespodzianki itp.

Wiem będzie ciężko bo wiem jak mnie potrafi podejść , przy wszystkich złapie za rękę i co zrobię, będę sie wyrywac? Spróbuję nic nie pić może to pomóże.

Iść musze z pewnych względów organizacyjnych. Tańczyć mogę nie tańczyć,  fizycznie nikt mnie nie zmusi. Jeśli z nim zatancze to NA PEWNO na tym się skończy. Tego akurat jestem więcej niż pewna.