Zniszczylam swoje zycie

Kroteczko,
nikt tutaj nie pisze, że musisz zostać z mężem! Może z nim się nie da żyć.
Wierzę Ci, że się zakochałaś i uważam, że wciąż Twoje myśli są nakierowane wylącznie na Ciebie i kochanka.
Potraktuj te posty jako ostrzezenie.
To nie musi, a nawet najprawdopodobniej nie przejdzie gładko.
Rozwody, separacje rzadko są eleganckie.
Uważam, że musisz się obudzić i zacząć myśleć. Rozumiesz to Ty będziesz w sadzie winna, w towarzystwie winna,
moralnie winna.
Więc może to, poczucie winy powinno nakłonic Cię do większej refleksji.Nad Sobą, nad rodziną, ogólnie nad życiem.
Podejście, że mam ich obu dość i odchodzę jest trochę dziecinne.

Ja Ci tylko radzę Moja Droga Kroteczko, załatw wszystkie swoje sprawy rodzinne, tak jak uważasz za słuszne, a później możesz sobie układać życie w sposób jaki będzie Tobie odpowiadał i z tym kim chcesz. Nikt nie będzie miał do Ciebie pretensji, a i Twoje dzieci będą szczęśliwe chociaż ich rodzice będą osobno, gdyż teraz są one w rozterce i bardzo cierpią widząc waszą szarpaninę.

Czemu mąż miałby kopnąć cię w d, jeśli udajesz przed nim poprawną żonę.
Widzisz, że coś staje się nieuniknione to starasz się tak obrócić sytuację, że to niby ty tak zadecydowałaś. Boisz się porzucenia... Tak myślę, a już na pewno utraty adoratorów.
Obawiasz się, że mąż kopnąłby cię w d. gdyby wiedział jaka jesteś, a kochanek i tak nie zostawiłby dla ciebie żony. To wolałaś sama "niby" to przerwać.
Ludzie, którzy wychodzą z więzienia mają czesto odwagę przyznać, że coś w życiu źle zrobili. Zauważ, że oni ponieśli konsekwencję swoich czynów i mają to w papierach.
Ty chciałabyś być takim "złodziejem", który udaje że nim nie jest.
Mylisz się, mnie z potępienia ciebie nic dobrego nie przybędzie. Każdy może się znaleźć z takiej sytaucji. Nigdy jednak nie chciałabym być tak oszukiwana, chciałabym mieć pozostawiony wolny wybór. Sama zadecydować co chcę zrobić.
Nie chciałabym być oszukiwana. Nie zrozumiesz, że prawda jest odwagą i obojętne co taka osoba zrobiła to ceni się ją za szczerość.
Jak już tak zeszłaś na temat przestępców to chyba wiesz, że nawet oni są łagodniej sądzeni jęśli dobrowolnie przyznają się do winy i okazują skruchę.

Zgadzam się w zupełności z Milką. Ażeby zacząć myśleć o dalszym spokojnym życiu, musisz ustabilizować to życie w którym tak bezmyślnie namieszałaś. A może uda Ci się z mężem bez udziału kochanka stworzyć dziecku prawdziwą, kochającą się rodzinę? Może mąż Ci wybaczy i będzie wszystko dobrze? Powiedz szczerze, co złego zrobił Ci mąż, że go tak znienawidziłaś?

No..biedna nieszczęśliwa..ręce opadają.

Masz/miałaś idąc z kochasiem do łóżka.

Niekoniecznie, ale wiem z doswiadczenia, że inaczej się przyjmuję taką prawdę od bliskiej osoby, która jednak starała się poprawić.
Starała się dać coś jeszcze od siebie. To poczucie, że jednak zawalczyła tez jest cenne.
Tylko, że Kroteczka tak naprawdę chyba nie chce o nic walczyć, ona wciąz jest kochanką z tą różnicą, że ze sobą nie sypiają od jakiegos czasu.

To już Jej życie, Jej sumienie, Jej prawda,
znikam, miłego dnia:)

Ja nie zamierzam jej linczować, gdyż uważam ją za osobę nieszczęśliwą na własne życzenie. Nikt jej nie wpychał w ramiona kochasia. Miała ustabilizowane życie a szukała motylków. Niestety motylki są tylko w określonym wieku i sezonowo. Ale myślę że ma wielkie szanse na uratowanie małżeństwa, jeżeli tylko tego zechce. Musi tylko kochasia wyrzucić z pamięci i serca a zaangażować się w pełni w życie rodzinne. Ciekawe jak się czuła wracając od kochasia i włażąc do łóżka mężowi. Dla mnie to ohyda, ale to uboczna sprawa. Teraz najważniejsze jest uratowanie małżeństwa, ale wierzę że to się uda.

Kropeczko, ile Ty masz lat, że już tak zagmatwałaś sobie życie?

Przecież to proste. Jakby kochaś był na nią zdecydowany to by poleciała z otwartymi ramionami (i nie tylko). A tak. Boi się zostać na lodzie, chociaż twierdzi, że jest inaczej.

Boi się tego co przed nią, chciałaby zjeść ciastko i mieć ciastko.
Kroteczko bądź zdecydowana.

Gryzie sumienie, gdyż nie wszystko zostało załatwione. Zrób porządek ze swoim małżeństwem, a odzyskasz spokój i lepsze samopoczucie. W ten sposób sama nerwowo się wykończysz i wykończysz innych.

krotka jesteś skrajna egoistka i wiesz o tym, prawda?

"Chciałabym żeby to ON mnie zostawił." - szczyt wyrachowania. Pogratulować

To nie jest tak, że my ci życzymy byś została na lodzie, ty na tym lodzie JUŻ zostałaś -bo kochanek cie "na życie" nigdy nie chciał i nie chce, tyle co masz 'wpływ' na kolory ścian u niego w domu czy wystrój ogrodu , a na uczucie męża splunęłaś z pogardą, więc wypisałaś się z waszej relacji sama.

Dopóki nie oczyścisz swoich intencji nie czeka cię nic dobrego, z żadnym mężczyzną, a jeśli spotkasz kogoś w najbliższym czasie- to będzie to wierna kopia ex kochanka, tylko w innej odsłonie.
Nie dlatego, że ktoś ci źle życzy, tylko ty sama sobie niczego lepszego nie potrafisz życzyć ani dla siebie wyobrazić.

Lepiej zastanów się ile jeszcze lat potrzebujesz żeby przestać popełniać w kółko jeden i ten sam błąd, skoro 8 to było za mało.

Na początek przestań się okłamywać i wmawiać, że facet, który kocha prawdziwie nie ma nic przeciwko temu by jego Kobieta sypiała też z innym mężczyzną (mężem np.) Zabrnęłaś w samookłamywaniu siebie tak daleko, że zajmie ci lata żeby zacząć myśleć logicznie.

PS. I jeszcze tak sobie pomyślałam.. Święta za kilka dni. Wiadomo, nie dla wszystkich ten dzień różni się jakkolwiek od dnia powszedniego, ale próbowałam wyobrazić sobie dzielenie się opłatkiem i składanie życzeń pomiędzy krotką a jej mężem, dziećmi.
Jakim trzeba być betonem zaimpregnowanym na uczucia, by patrzeć im w oczy, uśmiechać się, a myślec i robić swoje. LATAMI.
Po prostu Judasz w domu.

Obrzydliwa sytuacja.

Bet zerwalam z kochankiem to był podstawowy warunek lepszego samopoczucia.  I sama to zrobiłam a nie on mnie nie chciał jak niektórzy sugerują (oczywiście lepiej znają moje życie niż ja).
Czego chcę? Jak widzę przyszłość?  Chcę dzieci wychować , chcę realizować się zawodowo,  chcę rozwijać swoje hobby które kocham. Nie myślę o życiu z mężczyzną.  Na razie mi to nie potrzebne. Chcę opiekować się rodzicami na starość , chcę nianczyc wnuki.

Niestety muszę się zgodzić.
Tylko Kroteczka o tym jeszcze nie wie...nie chce wiedzieć?

Najlepiej przerzucić na koniec odpowiedzialność i ciężar decyzji na męża... by nie podejmować decyzji samemu....
finał ?.... przecież on też już nie chciał z nią być....
współczuję mężowi naprawdę

Nie, kochana...

To nie tak, że TO TY odeszłaś, a on włosy z głowy rwał byście byli razem.

ty nie miałaś wyjścia, MUSIAŁAŚ zrezygnować, bo on nie chciał niczego zmieniać w waszej relacji - miałaś być dalej dyspozycyjną, chętną i niewymagającą dziurką, jak do tej pory, ale ty się zakochałaś i ta rola ci nie wystarczała.

To nie była wielce przemyślana i podyktowana wyższymi uczuciami decyzja, jak chcesz to widzieć..
To był akt desperacji z twojej strony, bo zaczęłaś popadać w obłęd od myślenia o kochanku.

Bardzo cię boli fakt, że on cię chce, ale tylko jako kochankę - taką role ci przypisał i od 8 lat nie umiesz tego "złamać", a to, że nie próbowałaś nic z tym robić to nie dlatego, że tak bardzo chciałaś ratować małżeństwo tylko cholernie bałaś się, że jak mu wyjawisz swoje uczucia to ON cię odrzuci i zostaniesz ze złamanym serduszkiem..
A tak, przynajmniej mogłaś liczyć na bzykanko - namiastka szczęścia z ukochanym

To dobrze, że masz przyziemne marzenia jak wychowywanie wnuków, opieka nad rodzicami etc. tylko te marzenia to znów na zasadzie odreagowania, zadziałał rodzaj 'sprężyny': teraz z kochanki chcesz stać się niemal kapłanką i żyć w celibacie..
Jeśli tak ci podpowiada sumienie- taka formę "pokuty", to tak nie działa.

A prawda o tym co robiłaś wyjdzie- mogę ci to obiecać. Niekoniecznie z twoich ust, ale wyjdzie na pewno. Szkoda, że nadal masz złudzenie, że kłamstwo jest metodą do zapanowania nad czymkolwiek.

Olo: To działa często na tej zasadzie, że się czuje, że COŚ jest nie tak- nie oszukujmy się: nie ma bliskości, a mimo to ta druga strona w ogóle do tego nie dąży i..nie widzi w tym problemu.

Ale najczęściej, póki w głowie sieka od hormonów to wyłącza się coś takiego jak etyka i kłamie się w żywe oczy, mówiąc, że wszystko jest jak najbardziej ok, tylko ta druga strona "wymyśla", szuka problemu tam gdzie go nie ma - jest to etap motylków, ale tez i ślepej wiary w to, że wszystko -jakimś cudem- samo się pięknie poukłada, grunt by szczęście w kroku i chemia była, by haj trwał jak najdłużej.

Tymczasem druga strona (zdradzana) popada w coś na kształt otępienia/depresji/zobojętnienia. Myśli sobie, ok- coś jest nie tak, ale może faktycznie mam halucynacje..z czasem, p wielu próbach rozmów, kłótni i dociekania co jest nie tak, poddaje się- wierząc niestety, że wina jest tylko po jego/jej stronie, bo ciągłym "czepianiem się" i kłótniami "o nic" doprowadzili partnera do ostateczności i czekają na jego decyzje po cichutku już, jak na wyrok..

To wszystko działa na zasadzie projekcji: zdradzasz projektuje złość na współmałżonka/partnera od którego chce odejść, a zdradzany projektuje swoje uczucia i zaufanie na zdradzacza, bo sam ma czyste intencje, więc tego samego oczekuje
I tak obojgu wydaje się, że wiedzą co czuje druga strona, bo przypisują im własne uczucia.

Gdyby te jej ...zawirowania były kwestią jednorazową lub przynajmniej "krótkotrwałą" - moznaby pisać o zdeptaniu, lekkomyślnym zdeptaniu. Autorka to swoje małżeństwo Z PREMEDYTACJĄ rozdeptywała latami... Zatem troche inaczej to wygląda...
Owszem, widzę szansę na "ratowanie" małżeństwa - jesli juz tak to nazwać, bo według mej oceny to żadne małżeństwo a zwykły - jednostronny - układ. Tylko małżonek wciąż mysli, ze jest w małżeństwie Swoja drogą dziwne, ze tyle lat i nic nie zajarzył (inteligentny ponoć, no chyba, że Autorka taka ...perfekt oszustka).
Wracając: widzę szansę, ale pod warunkiem, że samotność (o ile to, co tu pisze o swych planach jest szczere) jak to sie mówi ...do du...y jej zajrzy i zatęskni za swoim jeleniem. Ewentualnie jednak spotka jakiegoś gnoja na swojej drodze, który tak da jej "popalić", ze ratunku zacznie upatrywać w towarzystwie byłego męża.
Innych opcji tu nie widzę, a i w te - wyobrażone - wątpie...
Takie osobiste pytanie do Autorki: Kroteczko, jak sie czujesz, gdy patrzysz w lustro?

To może Elle odpowiedz Olo ile to było lat skoro wiesz.

Tutaj mniej ważny jest przez jaki okres zdradzała, lecz sam fakt. Ja tego nie rozumiem.

Kończę pisanie tutaj bo to nie ma sensu juz.  Powtarzane sa notorycznie różne klamstwa wmawia mi się rzeczy których nigdy nie pisalam. Niektórzy wiedzą lepiej co zrobił/robi moj byly kochanek.
Chciałam żeby to był rodzaj pamietnika dla mnie na czas wychodzenia z bagna, ale widzę ze pomimo tematu forum rację bytu mają tu tylko zdradzone  żony.
Dziękuję wszystkim którzy byli dla mnie wsparciem.

Nie motylki, ale są bardziej łatwowierne. Myślą też często, że jak same kochają to są tez kochane.

Nie atakuj mnie, ale byłam w kryzysie, nawet na dnie rozpaczy i pojawiali się panowie- przyjaciele i zazwyczaj chodziło im o jedno.
Czemu nie uległam? Nie wiem, może dlatego, ze rodzina to dla mnie skarb. ale wierzę, ze mozna ulec.

Masz dużo racji, bardzo dużo, ale ludzie popełniają błedy. Niestety

No to poczytaj wątek http://www.netkobiety.pl/t67750.html dziewczyny, która miała podobnie jak krotka, rodzinę, dom ale nudny mąż jej nie odpowiadał, dała się zapłodnić i poszła do kochanka (nomen omen jej szefa). Już pewnie urodziła ale musi być niehalo bo nie pisze o swoim szczęściu.

kroteczka, no to może na koniec jeszcze parę słów.
Z tego pisałaś o sobie, widzę obraz osoby zagubionej w swoich oczekiwaniach wobec świata, wobec innych ludzi, wobec siebie.
Gdzieś zagubił się Twój sens zycia.
Targają Tobą sprzeczności :
- chiałabyś wychowywać dzieci, wychowywać wnuki, opiekować się rodzicami na starość,
- chciałabyś realizować plany zawodowe, dużo podróżujesz masz długie delegacje, chciałabyś realizować swoje hobby,
- mąż jest w Tobie zakochany, ale Ty w nim nie,
- mąż nie pociąga Cię seksualnie, kochasz go jak brata, bardziej traktujesz jak przyjaciela,
- męża postrzegasz jako człowieka który  go posiada wiele wad, ale prawie się ze sobą nie kłócicie, jest dobrym ojcem, dba o rodzinę,
- mąż jest introwertykiem, spokojny, nie lubiący szaleństw,

- lubisz wrażenia,  adrenalinę,  przygodę, szybką jazdę samochodem
- seks jest dla Ciebie ogromnie ważny, sekss z mężem jest obowiązkiem, mechaniczny, seks z kochankiem spontaniczny, zmysłowy,
- kochanek jest niesamowicie męski, mógłby mieć wiele kobiet ale chce Ciebie,
- kochanek jest dla innnych kobiet arogancki, bynajmnije szarmancki ale Ciebie adoruje, chociaż pozwala sobie na prymitywne zaczepki,
- rozpoczęłaś romans kilka miesięcy temu, ale tak naprawdę wszystko zaczęło się kiedy w biurze pojawił się ON, niesamowice przystojny,

Z jednej strony chcesz mieć stabilność, z drugiej strony serce rwie się do wrażeń.
Chcesz się realizować zawodowo, mieć swoje hobby, przygody, adrenalina ale jednocześnie wychowywać dzieci, wnuki, opiekować się rodzicami, masz dość mężczyzn ale seks jest dla Ciebie ogromnie ważny, wybrałaś na ojca swych dzieci faceta spokojnego, introwertyka, przewidywalnego ale imponuje Ci macho, męski, dominujący, arogancki wobec innych kobiet.
Jesteś silną kobietą ale imponuje Ci facet dominujący, przy którym czujesz się myszką.

Aż ciśnie się na usta pytanie - czego Ty oczekujesz od życia, co jest dla Ciebie najważniejsze ?
Co ważniejsze a co mniej ?
Co jest celem a co środkiem do osiągnięcia celu ?

Jeżeli miałabyś poświęcać, z czego zrezygnowałabyś ?
Z realizacji planów zawodowych czy z wychowywania dzieci, wnuków, opieki nad rodzicami ?
Z kochanka czy z pracy ?
Z dzieci czy z męża ?
Z życia stabilnego, dostatniego czy z adrenaliny, wrażeń ?
itd.

Nie można mieć wszystkiego bo wtedy nie ma się niczego tak naprawdę.
Jedynie coś tam, tak po trochu, byle jak, byle by było.
To powoduje frustrację, poczucie niespełnienia, niezadowolenie, zagubienie.

Trzeba posiąść sztukę rezygnacji z czegoś żeby osiągnąć coś innego.
Zrezygnować i nie wracać do tematu, nie "cierpieć" z tego powodu.
Trzeba nauczyć się wybierać, określić co ważniejsze.
I cieszyć się z tego.

czy przypadkiem, nie jest tak, że środki które mają służyć do osiągnięcia celu, przesłoniły Ci ten cel ?
Tak, że zamiast podporządkować je sobie, wybrać sobie te środki , zaczęłaś za nimi gonić.

Praca jest celem czy środkiem by móc prowadzić życie -  Twoje, Twojej rodziny
Seks, pożądanie - dopełnieniem, czy celem w miłości,
Adrenalina, zabawa, wrażenia - ??
dzieci - sensem życia czy sensem pracy ?
Mąż - celem czy środkiem do osiągnięcia celu ?
....?

Może ten dzień wigilii i podzielenie się opłatkiem z najbliższymi ruszy jej pokryte betonem rozpusty serce.

Nie można w taki brutalny sposób oceniać kobiety, na pewno zrobiła wiele złego, ale może to nieodpowiedzialność, a nie od razu te najgorsze rzeczy?

Kroteczka jeszcze na pewno ułoży sobie życie. Wierzę w to mocno.

niestety smutna prawda

Ale może Kro... coś tam przemyśli, przepracuje,
tylko tutaj nie napisze, by uniknąć publicznego "mea culpa"
jej prawo.

Hej Secondo, a ja Ci odpowiem na to pytanie, bo znam/ znałam podobną Kroteczce osobę.
Autorka Ci nie odpowie, bo nie zna odpowiedzi.
Ona nie ma (jeszcze) wiedzy co robi ze swoim życiem. Narazie idealizuje kochanka, bo prawdopodobnie mają ze sobą wiele wspólnego, bądź tak się jej przynajmniej wydaje.
Mąż jest zbędnym balastem, BO JEST. Bo trwa przy niej i ona myśli, że będzie tak długo, jak długo ona chce, bez względu na to, co ona robi ze swoim i Jego życiem.
Kroteczka przekonana jest też pewnie o swojej wtjątkowosci, wyalienowaniu, większym bądź mniejszym odcięciu od spraw codziennych. Przekonana że zasady jej nie obowiązują, bo ci którzy wokół niej są, zawsze będą. Ba, ona nawet nie wie że tak myśli, bo się nad tym nie zastanawia. Ona do tych wniosków dojdzie jak wszystko szlag trafi ( mam nadzieję że do nich dojdzie; nie wszyscy tak potrafią; większość pozostaje betonami do końca, skrzywdzonymi, obnoszącymi się ze swoim nieszczęściem, łkającymi nad losem,nie mającymi pojęcia, że MOŻNA go wziąć w swoje ręce. Takie biedne misie, smutne księżniczki idące przez życie niczym cienie).
Kroteczka ma szansę na ' normalne, szare, szczęśliwe' życie ( szare w jej i podobnym mniemaniu), ale dopóki sama nie dotrze do pewnym wniosków, dopóty nie ma na to szans. Jeśli nie zacznie nad sobą pracować, nie xazna szczęścia i przy kochanku, tego jestem pewna.
Co ją może skłonić do spojrzenia poza swoje ramy?
Tego nie wiem, w przypadku osoby która znam swoje zrobiły traumatyczne przeżycia.... Strata...ból ..
Co z Kroteczką? Oby było tak samo.

Bardzo dobrze napisane

Dobra czy Twój mąż już to przerobił ?