Zniszczylam swoje zycie

niestety nie jest proste
jest bardzo zawiłe i skomplikowane ...

No właśnie nie jest to proste. Aczkolwiek nie jest niemożliwe. Przed "żyli długo i szczęśliwie" daleeeeeeeka droga.
Oby też wszyscy zainteresowani (tą sprawą) żyli szczęśliwie, kiedyś, z kimś...

Mnie chodziło o bycie razem w relacji romantycznej typowo, bo abstrahując od tego to jasne - z każdym jesteśmy w stanie wejść w kontakt, tylko 1 warunek: Trzeba WYLECZYĆ swoje "cienie", inaczej to co najbardziej nas wkurza w drugiej osobie nie pozwoli na zbliżenie do niej, bo to jest coś czego nie akceptujemy tak naprawdę w sobie ('cień').
Tak naprawdę 'cienie' to jedyny powód dlaczego ludzie nie potrafią ze sobą otwarcie rozmawiać i dogadać się.

Im bardziej nieempatyczna i usztywniona w poglądach osoba, tym więcej ma cieni.
I tak np. kroteczka nie lubi w swoim mężu cech, które posiada w sobie, ale wyparła, bo uważa je za "nudne i bylejakie", a cechy które w sobie lubi podziwia też w kochanku (lub każdej innej osobie, która by je przejawiała) - bo tak to działa.
Każdy jest dla nas LUSTREM, ale lubimy i podziwiamy tych, którzy odbijają nasze ulubione cechy, a ganimy i patrzymy z pogardą na tych, którzy odbijają nam te znienawidzone.
Paradoks polega na tym, że jedne i drugie zawsze mamy w sobie

Dopiero w momencie, kiedy te znielubione cechy wyciągniemy na światło dzienne i 'prześwietlimy' świadomością - zaakceptujemy ich istnienie w sobie, dopiero wtedy ludzie, którzy też je posiadają nie będą działać nam na nerwy i będziemy mogli również się w nich zakochać. Poszerzy się nam pole wyboru partnera

Też taki offtopic

uwielbiam słowo paradoks:
Buttered cat paradox)

Interesujące.
Ale nasunęła mi się taka wątpliwość, iż skoro wszystko mamy w dobie go jaka jest nasza prawdziwa natura?

Mądre pytanie

Prawdziwa naturą człowieka jest dążenie do pełni. 'Pełnia' jest przeciwieństwem kontrastów, z których składa się praktycznie każda interakcja międzyludzka i sposób w jaki funkcjonuje ten świat TUTAJ (czyli poziom 2.0, dwa wymiary).
Ale paradoksem jest to, że właśnie doświadczanie kontrastów (przeciwległych cech, emocji, sytuacji) umożliwia poszerzenie percepcji, a w dalszej kolejności - integracje wypartych elementów osobowości, czyli proces dochodzenia do Pełni.

Warunkiem integracji jest uprzednia..dezintegracja (całkowite rozsadzenie poprzedniego -wadliwego najczęściej- schematu myślenia i działania na kawałki) by powstała Nowa Jakość, pełniejsza, bo zawierająca nasz prawdziwszy obraz - uzupełniony o wcześniej wyparte emocje i cechy, czyli autentyczny.

Czy to oznacza, że kryzys w związku, silny konflikt może wbrew pozorom lub paradoksalnie mieć pozytywny skutek?
Bo zmusza do przyjrzenia się sobie i pozbycia fałszywych przekonań o sobie i innych?

Dokładnie.
Osoba świadoma, tj. taka, która rozumie, że 'tak jak wewnątrz tak na zewnątrz' -nie odwrotnie, kryzys potraktuje jako okazję do przyjrzenia się procesom jakie zachodzą w NIEJ, osoba nieświadoma uzna, że kryzys jest wynikiem zewnętrznych okoliczności i tam należy szukać rozwiązań.

Podobnie jest z konfliktami na różnym tle. Zauważ, że konflikt w naturalny sposób ustaje, jeśli zmienisz perspektywę patrzenia z zewnętrznych objawów i skupiania się tylko na tym, na przyczynę (wnętrze )- wyparty element, który nie pozwala widzieć szerszej całości.

Nie tego mu na razie nie powiem ale kiedyś na pewno.  A miłość do innego mam nadzieję wypali się szybko choć rodziła się bardzo powoli. 
Poza tym jest i miłość i nienawiść.  Pielęgnuje tę drugą na razie.  Po to żeby skończyło się na obojętności.

Jeśli jest nienawiść to nie było miłości ILUZJA.

BTW.
kroteczka zauważ, że Elle wlaśnie pisze coś bardzo ciekawego, może dla Twoich przemyśleń :

Niestety, jak latwo zauwazyc w dzisiejszych czasach jestesmy konsumpcyjnym spoleczenstwem i ludzi,zwiazkow , rzeczy sie nie naprawia, tylko sie po prostu wymienia na nowsze "lepsze" modele. Wartosci takie jak rodzina, malzenstwo istnieja raczej tylko na papierze....

No pewnie po co narażać się na rozwód z własnej winy

Nie wiem, zobaczymy.  Chcę pomyśleć przez ten czas nad sobą.  Chcę żeby mąż też zobaczył jak może mu być beze mnie. Na pewno nie chcę w tym czasie rzucić się w towarzyski wir.

Ja tylko zacytuje pierwszy post z tego wątku bo widzę, że niektórzy stracili obiektywizm i dorabiana jest ideologia do zwykłej zdrady.

Dla mnie to zwykła zdrada powodowana chcicą. Na fali kryzysu zamiast próbować naprawić związek poszła do łóżka z innym i tyle w temacie. Nie wiem po co te 25 stron w tym wątku. Powinna być maksymalnie jedna strona i koniec tematu.
Dodam, że w innym wątku podobnie pisał facet i został zmieszany z błotem (słusznie zresztą).
Pozdrawiam.

Tylko że ja już nie potrafię z nim być.  Gdybym go kochala to bym walczyła.  Przed zdradą nawet bez uczucia jakoś mijał dzień za dniem.  A teraz jak wiem czego chcę od  mężczyzny nie umiem tak żyć jałowo, wolę być sama. Nie boję się tego , jestem  silną kobietą.

Coś mi się wydaje że sama się nakręcasz. Takie odczucia można mieć zaraz po zdradzie, ale po tylu latach od pierwszej zdrady już dawno powinnaś podjąć decyzję i rozwiązać problem. To co robisz i odwlekasz to jest albo niepoważne, nie szanujesz ani siebie ani męza, albo bawisz się na tym forum kosztem innych forumowiczów. Decyzja powinna być już dawno. Sama nie wiesz czego chcesz.

Nie wypowiem się obszernie na Twoim wątku.
Ale nie chciałbym mieć takiej żony jak Ty.
Jak mąż Ci nie pasuje to się z nim rozstań a nie oszukuj.

wiesz Kroteczko myślę, że ty jeszcze nie wiesz czego chcesz, wiesz co powinnaś ale jeszcze tego nie czujesz prawdziwie. Dlatego nie chcesz powiedzieć mężowi o zdradzie bo chcesz mieć opcję powrotu.
Nie chcesz żeby się dowiedział. Wolisz powiedzieć- zasługujesz na kogoś lepszego niż ja.
Dlatego wykombinowałaś sobie, w sumie całkiem słusznie, że najlepiej będzie odsunąć się na jakiś czas, pobyć sama ze sobą.
Bo to czy ty kochasz męża jeszcze czy też nie ... to się okaże gdy faktycznie go zostawisz, gdy może zatęsknisz, gdy może docenisz właśnie te cechy, które cię w nim denerwują, gdy dogoni cię prawdziwe życie
może wtedy warto będzie pójść z mężem na terapię?
I gdy motyle wyzdychają lub jak kto woli z większym dystansem będziesz w stanie spojrzeć na kochanka.
Łatwo jest pisać "nie boję się tego, jestem silną kobietą"...wiem coś o tym

Kroteczko,
nikt nie nakazuje Tobie, że masz walczyć o męża.
Jestem analitykiem i analitycznie to myślę, że jesteś jeszcze na początku drogi do  " rozwodu z kochankiem ".
Najprawdopodobniej jeszcze nie raz bedziesz  miała sprzeczne myśli, byc może nawet jeszcze się złamiesz.
Przede wszystkim to jeszcze nie myślisz trzeźwo. Pisałaś, że kochanek Ciebie szanował, bo się Ciebie radził.
Alez to bzdura. Mój mąż i ja też radzimy się znajomych w pracy, gdzie jechać na wakacje itd.
Ponadto to częsta taktyka mężczyzn...niech nie myśli, że jest tylko do seksu. I wtedy są pytania o samochód,
o pediatrę dla dzieci, o ogród.
Nie będę demonizowała Twojego kochanka, bo nie wiem , jaki jest, ale może właśnie taką taktykę zachował.
Po drugie miałaś problem w małżeństwie i miałaś dwie opcje.
Jedna to starac się coś zmienić, druga to romans.
Wybrałaś drugą.I wciąż w tej opcji tkwisz, bo ciągle o nim myślisz. Piszesz, że kochasz.
Więc może po jakimś czasie, kiedy rzeczywiście porzucisz opcję pierwszą.... zauważysz  też opcję pierwszą.
Załatw to wszystko na spokojnie, spokojnie przejdź wszystkie etapy rozwodu z kochankiem i później decyduj.
Panowie maja rację. Zaczynasz robić z siebie ofiarę. To nie jest w porządku.
Zawaliłaś, zawaliliscie. Jesteś kobietą w problemie, którą poniekąd rozumiem, ale nie ofiarą.

Brawo Milka, ona powinna się już obudzić z tego pięknego snu i popatrzeć trzeźwo na świat i na siebie. Skoro sama siebie nie szanuje, to niech chociaż uszanuje innych.

Ja przypuszczam, że kroteczka się boi że jak podejmie kroki do rozstania się z mężem, to "kochający" kochanek zrezygnuje z jej usług seksualnych, nie chcąc niszczyć swojej rodziny. Przypuszczam że ona jest tylko dla niego odskocznią od codzienności. Bo gdy dwoje ludzi się naprawdę kocha, to robią wszystko, żeby być razem.

"Bo gdy dwoje ludzi się naprawdę kocha, to robią wszystko, żeby być razem."

Tak na marginesie. Ciekawy jestem Twojego zdania w kontekscie roznych zyciowych sytuacji, kontekscie 3 osob, ktore sie kochaja, w roznych wariantach. Bo uwazam ze myslenie o koniecznosci bycia razem jest bledne.

Kochanek jak już to zapała jak zwykle miłością do dzieci. " Nie zostawię dzieci" - czytaj mnie jest tak dobrze.
Nie nadajesz się na żonę, nie chciałbym takiej żony.
Ilu mężczyzn chce się wiązać z kobietą, która rozwaliła sobie rodzinę dla kochanka. Dodatkowo ten kochanek nie rozwódł się dla niej z żoną. Można powiedzieć, że została na lodzie.
Inaczej to wyglada jak powie, odeszłam od męża. Zakochałam się z innym, nie hciałam męża krzywdzić, zasługuję na inną.

Po tym wszystkim co się stało, po tym, że mąż nic niby nie widzi...zaczęłabym się już trochę bać.
Bo za chwilę ktoś tu może zostać na lodzie z prawdziwym poczuciem winy, że rozwaliło się chociażby swoim dzieciakom fajny dom.

Kochanek byłby głupi wiążąc się na stałe z tego typu kobietą, która rozbija własną rodzinę i ma w nosie męża i dzieci, aby tylko zaspokoić swoją chuć.

I tu jest jej odwaga, "Nie przyznam się". A gdzież to zniknął w tej chwili kochanek? A może na oku już jest drugi?

Boże uchroń mnie przed spotkaniem kiedykolwiek takiej kobiety. Ona chyba nie jest z tego świata.

hehe Kroteczce do szcześcia potrzebne jest grono adoratorów...co bedzie się biedna męczyła przy jednym mężu czy kochanku jak mozna mieć wielu...no wkońcu cieszyła sie na delegację i wesołe towarzystwo...:)
a jej odwaga polega na tym że jak sie wali to ucieka...ale nie wyjawi z jakiego powodu...tylko pozazdrościc takiej odwagi i siły

Jeżeli chcesz żeby Cię mąż zostawił, to dlaczego nie wyznasz mu wszystkiego i nie zakończysz tego sama? Chcesz żyć z tą świadomością do czego się dopuściłaś, i patrzeć mu prosto w oczy? Ja Ciebie nie potępiam gdyż nie znam waszego pożycia, ale wam obojgu chyba należy się spokojne życie, więc miej w sobie tyle odwagi żeby się z nim rozwieźć, a nie czekaj aż mu usłużni doniosą co robiłaś i wtedy nie będzie się liczyło że już nie masz kochanka, w co nie wierzę, tylko będzie rozwód wyłącznie z Twojej winy i stracisz wszystko łącznie z resztką godności.

No widzę że nie podoba się wam moje rozwiązanie sprawy. Idealnie dla was byloby jakby i jeden i drugi mnie porzucił a całe otoczenie by mnie potępiło. A ja stara i brzydka zostalabym sama do końca swoich dni.
Nie możecie uwierzyć że chcialabym byc sama, dobrowolnie. Ze się tego nie boję bo przecież kobieta bez mężczyzny nic nie znaczy.  No a jeśli jeszcze pojawiliby sie chętni żeby mojego męża zastąpić to juz by było niedopuszczalne.  Spalcie mnie na stosie inkwizytorki.
Wasz problem jest taki że nie mam prawa do szczęścia już bo mój grzech skazał mnie na potępienie do końca życia.
No i żaden mężczyzna już na mnie nie spojrzy powinnam miec wypalone na czole "zdradza". Nawet morderca wychodzi kiedyś z wiezienia ale nie zdradzacz.

Nikt Ciebie nie potępia, tylko sama uczciwość wskazuje że ty skoro wymagasz uczciwości sama też musisz być uczciwa. jaskie rozwiązania byłyby po twoim szczerym wyznaniu, to zależałoby od Twojego męża. Masz również prawo do szczęścia, ale pamiętaj że własnego szczęścia nigdy nie wolno budować na czyimś nieszczęściu. Ja nie widzę potrzeby spalać Cię na stosie, tylko usilnie namawiam Cię na szczerość i prawdomówność, to podstawa życia i każdego związku, obojętnie czy ze ślubem, czy bez. Człowiek powinien się móc przyznać do tego co zrobił i z pokorą przyjąć efekty swego postępowania. Ja nie sugeruję, że akurat mąż chciałby Cię wyrzucić, ale daj mu tą satysfakcję niech on sam skoro został przez Ciebie sktzywdzony zadecyduje o tym jak postąpić. Być może on kocha Cię tak mocno że Ci wybaczy, nie wiem. To tylko moja rada.