Zniszczylam swoje zycie

że zdradzają, też winę ponoszą mężowie?

Lubią i owszem, ale to tylko oznaka pustoty...
A puszczanie sie na boku - jak tu w wątku - jest oznaką nie "niedoceniania przez mężów" a zwykłej prymitywnej chcicy, do której - jak w tym watku - dorabia sie naciąganą filozofię. Na takiej zasadzie mężowie pukajacy kochanki "na boku" też - wedle tego twierdzenia - są "niedoceniani" przez zony? Ha ha ha

nieprawda, czy kobieta czy mężczyzna zdradza bo chce, to jego wybór
a tak po ludzku to szkoda mi ciebie kroteczko, nie mowie tego zlosliwie,
pogubiłaś się, dlaczego nie rozwiedziesz się z mężem skoro go nie kochasz?
już nie ważne czy będziesz z kochankiem, ale odzyłabys
nie zazdroszczę sytuacji, choć to na własne życzenie tak żyjesz

"Obawiam się że już zawsze moje życie będzie tak wyglądać. Mąż z którym załatwiam sprawy dzieciowe domowe.  A w głowie wracająca od czasu do czasu tesknota do niego.
Jeśli to wszystko przetrwa 8-10 lat to może będziemy jeszcze razem, zobaczymy."

To juz nie chodzi o zdrade ale o stale, ciagle, podle oszukiwanie meza (dzieci rowniez) zycie na koszt drugiego czlowieka, jego nieswiadomosci. Moim zdaniem to o wiele gorsze niz zdrada bo bezposrednio wplywa na takiego czlowieka, obniza jego poczucie wartosci, zeruje na jego naiwnosci. Takie zapatrzenie w siebie ^ntej. Czemu to ma sluzyc? Wlasnemu wygodnictwu? Sprzyjajacemu klamstwu? Tego zupelnie nie rozumiem. Dlaczego odbiera sie drugiemu czlowiekowi szanse na normalne zycie w prawdzie, bez mataczenia za jego plecami?!!!!!!!!!!

TEGO NIE ROZUMIEM!!!!

Dlaczego chcesz oszukiwac meza przez dalsze 8-10 lat? Masz Ty CZLOWIEKU jakiekolwiek SUMIENIE w sobie?

"Chcę  założyć rodzinę z kochankiem- uczciwie zachowuję się wobec męża, on wobec żony,
co w tym przypadku oznacza powiedzenie im , że się zawaliło, zdradziło i musi się odejść."

Nie trzeba zakladac rodziny z kochankiem zeby byc uczciwym wobec meza. Powiedzenie prawdy zaklada powiedzenie prawdy a skutki nie zawsze sa do przewidzenia. Tutaj wazniejsze sa jednak uklady, troska o wlasna dupe, opinie czego konsekwencja jest zycie w permamentnym klamstwie i upadlanie przez to drugiego czlowieka czyli meza, oraz siebie.

cześć krych
dziękuję ci...wiesz za co..zbieram się

i masz rację

Nie wiem, czy zauważyłaś, ale Kroteczce, odkąd poznała tego gościa, mąż jest już doskonale obojętny, jako mężczyzna?
Nieco wcześniejsze wynurzenia Autorki o tym, by trwać przy mężu jeszcze kilka lat (aż dzieci podrosną) oznaczało zaciśnięcie zębów, by przetrwać ten czas, a nie zapowiedź próby podjęcia walki o naprawienie relacji ze ślubnym.
Teraz i to się zmieniło. I bardzo dobrze.

Tak jak mówiłem urobi Cię. Kwestia powrotu do kochanka jest tylko kwestią czasu.

Zrób mężowi choć jedną w życiu przysługę i zwróć mu wreszcie wolność.

Wczoraj podjęłam dwie ważne decyzje w moim życiu.  Czytając wasze posty, doszłam do wniosku, że muszę uwolnić od siebie męża. Ze nie mogę mu zafundować takiego życia przez następne kilka lat.

Druga decyzja to  definitywne przerwanie prywatnych relacji z X. Wiem że nie będę z nim szczęśliwa nie w takiej sytuacji. Choć od dwóch dni wypisuje rzeczy których nigdy po nim bym się nie spodziewała to nie wyobrażam sobie życia z nim.

Rozmowę z mężem szykuję na po świętach, będę chciała separacji.
Z X-em pogadam dopiero po nowym roku, ale już mu sugeruje w smsach że na pewno się nie ugne. Zresztą już mu parę przykrych rzeczy napisałam na jego głupie smsy. Napisał mi m.in. że swoim odrzuceniem go niszcze. Ale mi ciśnienie podniósł - napisałam że to on mi zniszczył życie i że nigdy mu nie wybacze.

Wczoraj siedziałam w pokoju i ryczałam. Dziś jest lepiej oczyściłam się.

Mam nadzieję, że wszystko pójdzie dobrze,  o ile można tu mówić o czymś "dobrym" w tym wypadku.
Ale trzymam kciuki, Kroteczko.
Bo lepiej jest podjąć decyzję, nawet tę, która teraz może się wydawać spóźniona, niż dalej trwać w tak toksycznej sytuacji (mówię o całkokształcie) i rujnować psychikę sobie i innym.

Pozdrawiam.

Excop o swoją psychikę martwię się najbardziej i to mnie zmotywowalo do takich działań.  Jestem wrakiem człowieka mam myśli samobójcze.

To nie jest takie proste bo z nim pracuje.  Teraz mogę nie odpisywać na sms. Ale boję się żeby on nie zrobił czegoś głupiego np zacznie mnie nachodzic.
W pracy juz postanowiłam że kontakty do minimum.  Żadnych lunchy czy kawek. Trudno najwyżej ludzie pomyślą że się poklocilismy, bedzie wielkie zdziwienie ale za miesiąc zapomną. Zadnych zemst gadania z innymi kolegami etc.
Jak wrócę do domu chce isc do lekarza po leki antydepresyjne. Juz kiedys bralam lata temu , bardzo mi pomogły.

To mnie trzyma Excop tylko to.

czyżbyś sobie wreszcie uświadomiła, ze on nie liczy się z tobą, z tym co myślisz ?
Na początek dobre i to.
Musisz chcieć, a wydaje mi się, ze bez pomocy specjalisty będą to puste słowa.

Dla niego ważne jest co ON CHCE. Oczywiście, że będzie nachodził, męczył, molestował.
Twoje sygnały są za mało precyzyjne więc nie bierze ich na poważnie. On ma zabawę. Bawi się sytuacją, mówi górnolotne zdania bo widzi, ze wymiękasz.
Będzie tak długo to robił aż wreszcie skutecznie mu wykrzyczysz w twarz by się odp...lił i on tak zrobi ale ... na jakiś czas. Po kilku dniach/tygodniach/miesiącach zacznie ... od nowa.
Ta sytuacja jest analogiczna jak moja, u mnie to trwało kilka lat. Moja bz wielokrotnie zrywała kontakty, kłóciła się z kochankiem, prawie rękoczyny, a on po jakimś czasie robił oczy smutnego kota, napisał list, że płacze po nocach, jak tęskni niesamowicie, cierpi, zaśpiewał piosenkę i koszmar wracał. Jak można się łapać na takie puste słowa ?
Moje małżeństwo się rozpadło, bo bż na to pozwalała tak samo jak ty to robisz.
Jeśli jesteś przekonana, ze chcesz to skończyć, bez pomocy specjalisty nie dasz rady. Idź do psychologa.
Powtarzam: kochanek tobą manipuluje, robi to świadomie lub nie ale zdaje się, że nastawiony jest wyłącznie na to co on chce.

Brawo za decyzję,
Tylko może najpierw ogarnij sprawę z kochankiem, później z mężem(zawsze jeszcze zdążysz odejść, a może coś się wydarzy jak sytuacja z kochankiem się wyprostuje).
Czujesz się źle(nawet b.źle), ale to przejdzie, obiecuje ci to. Później będzie lepiej lub gorzej, inaczej. ale w bagnie już siedzieć nie będziesz. Bądź odważna w decyzjach zawsze. Tego ci życzę

Dziękuję wszystkim za wsparcie.  Bardzo to dużo dla mnie znaczy.  Bo nie mam komu wygadac się w realu.
Wiem że kochanek walczy głównie o swoje potrzeby a nie o moje szczęście. Ale dobrze że mi o tym przypominacie bo on ciągle mydli mi oczy.
Małżeństwa chyba nie ma sensu ratować.  Nie potrafię już z mężem być po tym co zrobiłam.

Nie będę mówić kochankowi że odchodzę od męża.  To nie jego sprawa już.

Na pewno nie to jest totalnie destrukcyjne.

A mężowi powiesz?

Ty nie jego kochasz, tylko to jak przy nim się czułaś.
Jak gwiazda

Ale co powiem Pit? Ze chcę odejść?  Tak powiem że chcę separacji. Chyba że on będzie wolał iść w rozwód. Nie chcę z nim żyć bo go nie kocham i nie chcę go oszukiwać a on na prawdę zasługuje na miłość kobiety.
A ja może za parę lat ułoże sobie jakoś życie.  Na razie mam mężczyzn bo uszy. Myślę że kiedyś znajdę kogoś kogo pokocham i kto mnie pokocha. Ale dopiero jak będę czuła sie czysta co pewnie trochę potrwa.

Kroteczko, żaden facet który szanuje kobietę, nie sprowadzi jej do roli kochanki.
On poniżył i siebie i Ciebie. Nie mówiąc już o waszych małżonkach.
No ale takie jest życie, dopóki się człowiek nie przekona, to nie uwierzy.
Teraz pozostało Ci poukładać swoje życie tak, abyś sama ze sobą czuła się dobrze.

Ja czuję że on mnie szanuje.  Zawsze liczy się z moim zdaniem.  W zasadzie nawet często robi co mu powiem. Mówię fajne są wakacje na Kanarach i jadą na Kanary. Pyta jaki kupilabym samochod i kupuje taki jak mówię, ogród urządził tak jakby mi się podobal I tak dalej - rzeczy blache i ważne. Czasem było mi głupio. Czułam się jakbym pełniła rolę jego żony.  Ja nie wiem czy ona ma coś do powiedzenia. Tak było jeszcze zanim się zaczął romans między nami. Jak w jakimś haremie normalnie.

Kroteczko, tylko że Ty jedynie mogłaś się tak "czuć", bo żonę on już ma. Co on Ci tak na prawdę dał oprócz tych "Kanarów"? Jedynie iluzję szczęścia, iluzję związku, bo szczęścia to na pewno Ci nie dał, skoro dzisiaj czujesz się jak się czujesz. Co tak na prawdę dostaje kochanka? Kawałek mężyczyzny, kawałek wspólnego czasu, kawałek uczucia, wszystkiego jedynie po kawałku. Ja na prawdę rozumiem, że po latach małżeństwa może coś się wypalić, że może coś się skończyć. Tylko pakowanie się w romans, to najgorsze co można samemu sobie zrobić. Zobacz...pare chwil przyjemności, czucia się "gwiazdą" i co teraz? Wyrzuty sumienia, zszarpane nerwy, milion myśli na sekundę od których głowa pęka. Na pewno łatwiej by było najpierw zakończyć jedno a potem zaczynać drugie. Nie na odwrót.

Oczywiście że żonę już ma ale ona nie jest dla niego równorzędnym partnerem skoro pyta mnie jak urządzić ogród inrobi dokładnie to co mi się podoba.
A Kanarow mi nie "dal" bo byl tam z żoną i dzieckiem.
Na pewno nie dał mi szczęścia i nie gwiazdą się czuję a lalka do zabawy . Miewam takie stany depresyjne że tylko leki mi pomogą.

Margo dygresja :
słowo facet kojarzy mi się ze słowem babka;) .
to primus,secundus co to znaczy rola kochanki? że tylko sex? ale najwyraźniej Kro tego brakowało.
tertius: On jest już na dnie , nie musi siebie poniżać, dla niego moralność to śmiechu chihchu, wg jego perspektywy on tylko - nawet nie zdobywa, bo to by była jakaś wartość, on zbiera,on wypełnia jakieś braki swej chorej percepcji.
quartus: Kro nie da się poniżyć, bo to wartościowa kobieta która się zagubiła w emocjach-tak one bywają zdradliwe. Oddała całą swą świątynie na zbezczeszczenie , ale to jej ciało.
Popełniła błąd i płynęła w nim , ale wydostaje się na brzeg, tylko pamiętaj co mówi Elle, problem jest twój, nie kochanka nie męża, twój. jak sobie z tym poradzisz?!
Czytając siebie tak naprawdę bez udawania, nie innych-co myślą ,czego oczekują. Jak ci się uda  to później wszystko będzie inne, nie łatwiejsze czy gorsze, ale twoje.
Póki co wydostajesz się z bagna, a to musi cholernie boleć. Popatrz na tym forum na innych. co oni mogą czuć?
Ty pomyśl o sobie, później dzieci, później mąż, później kochanek.\
quartus: Jesteś Kro wartościowym człowiekiem, nie potrzebujesz pseudo miłości od kolesia który chce tylko sobie umoczyć.
sextus: Powodzenia i wszystkiego dobrego , niech twoja droga będzie bardziej wyrównana w nowym roku.
Czego mężowi brakuje byś mogła go pokochać?  Jak byś chciała ,czego oczekujesz od partnera-tak abstrakcyjnie? nie myśląc o kochanku, nie myśląc o mężu, tak tylko ty i ten twój wymarzony partner, co tak naprawdę chciała by od życia Kroteczka?

No widzisz Kroteczko. Na kanarach był z żoną, z ogrodu korzysta żona, w domu mieszka żona... Niby wszystko tak "jak Ty chcesz" a tak na prawdę nie masz nic. Tyle dała ta jego cudowna "przyjaźń" i jego wielki "szacunek". Ja tak na prawdę, to poczułabym że on robi mi na złość, żeby pokazać że nigdy nie będe miała tego czego pragnę. Czy nie tak jest? Co on Ci udowodnił swoim zachowaniem, co ci dał, co zyskałaś dzięki tej znajomości? Warto było?
Zasługujesz na więcej. Daj sobie więcej. Daj sobie szansę na więcej.

Tak problem jest mój ja muszę byc odważna w decyzjach. Jak czytam moje pierwsze posty sprzed miesiąca to przypominam sobie jak ciężko mi bylo zrobić krok w którąkolwiek stronę - teraz wiem gdzie mam iść.
Czego brakuje mężowi?  On nie jest dla mnie po prostu.
Idealny partner - extrawertyczny, szalony, wesoly, odwazny, ale szarmancki , czuly i troskliwy, wielkoduszny. Wygląd to sprawa drugorzędna, zadbalabym o niego żeby fajnie wygladal . Ech nie ma ideałów.  Ani jeden ani drugi taki nie jest.

Nie warto bylo to wiem na pewno.
Na zlosc to mi nie robił to nie taki człowiek on jakby chciał mi imponować tym że ma to co ja lubię.

Nic się nie dzieje przypadkiem.
Jak macie być razem to będziecie. Macie jedynie wpływ na sposób, formę realizacji przeznaczenia. Może źle zaczęliście, ale niekoniecznie musi się źle skończyć.
Już widzę jak się schodzicie ponownie ale już oboje wolni

Kroteczka, przyznam że nie czytałam Twojej historii. Gdzieś tam na samym początku, później spasowałam.
Z tego co widzę teraz, wciąż motasz się w matni tysiąca pomysłów na swoje życie. Dziś taki, jutro inny.
Ja myślę sobie, że Tobie musi być bardzo źle z samą sobą. Że Ty jako Ty, nie jako matka, żona czy kochanka, nie potrafisz powiedzieć, czego tak naprawdę chcesz od życia. Że czujesz się w nim mało komfortowo, że nie lubisz siebie i chyba nigdy nie lubiłaś.
Od tego powinnaś zacząć. Nie od rozstań i wielkkich decyzji. Od siebie zacznij. Jeśli masz szansę pobyć sama, zrób to. Naucz się lubić siebie i swój czas. Naucz się byś dla siebie dobra i robić sobie dobre rzeczy. A jeśli już tego się nauczysz, ludziom wokół też będzie lepiej. I Twoje decyzje będą łatwiejsze. I będziesz siebie szanować....wtedy też tych, co na szacunek zasługują.

Mam wrażenie, jakbyś już wiedziała, że na samym dnie człowieka ma być własna godność i szacunek do siebie. Taki "priorytet 0". Pytasz, czy wart jest tego cierpienia które przechodzisz? Bo przecież wystarczyłoby dalej kłamać i robić sobie dobrze. Czemu z tego rezygnować, przecież chyba nawet nie ma Boga osądzającego nasze uczynki...
Nawet jeśli nie ma, a zwłaszcza wtedy, musimy nauczyć się być sędziami sami dla siebie. De Mello napisał kiedyś - Jeśli przychodzi do mnie ksiądz, stale mówi mi o seksie, jeśli przychodzi do mnie prostytutka stale mówi mi o Bogu. Jeśli stale jesteś po jednej tylko "stronie mocy" staje się to dla człowieka niszczące. Zaczyna tęsknić za drugą stroną.

Bardzo życzę ci, abyś wreszcie odzyskała godność i szacunek do siebie.