Zniszczylam swoje zycie

Wzbudzasz tylko politowanie... Twój mąż - człowiek, którego nawet szacunkiem nie darzysz - utrudnił Ci karierę i ogólnie życie chyba najbardziej ...spłodzeniem dzieci.
Wyznania "kochanka", no jezu...
Ty masz lat 14? A jeśli nie - masz taką mentalność...

Nieźle ludziom odwala. Może to jest recepta na szczęście. Mąż tak blado wypada.
Jakich słów można się spodziewać po kochanku, kiedy kwitnący romans przeradza się w " przetrzymanie". Co ma powiedzieć, żeby wróciło do poprzedniego stanu.
Czemu ludzie nie są wobec siebie uczciwi. W tym wszystkim są dzieci. Po cholerę ludziom dzieci. Bo tak wypada, trzeba. Ślub i mąż w odpowiednim wieku. Wykształcenie, praca. Dwójka dzieci. Mamy jakieś swoje obrazki dotyczące życia. A to chyba nie jest dla każdego. Nie każdy potrafi bawić się przez dłuższy czas w dom. Rodzina to odpowiedzialność. Po co bierze się ślub?
Małżeństwo nie istnieje kiedy jest oparte na zdradzie. Kochać innego, ale udawać dom z mężem. Nie będzie prawdziwej bliskości.
To co robi Kroteczka to tak jakby sprawdzenie siebie ile wytrzyma bez dania d temu facetowi. Co się oprócz tego zmieniło. Może wytrzyma nawet rok. Może i 3 lata. Tym jednak nie naprawi swojego małżeństwa. Ono nadal nie istnieje. To po co ta wstrzemięźliwość. Trzeba się zabrać za siebie. Dotrzeć do siebie. Co możemy zmienić, co chcemy zmienić. Jak chcielibyśmy, aby wyglądało nasze życie. Jak nasze wybory wpłyną na naszą rodzinę : czyli nas, męża i dzieci. Jak oszczędzić im ewentualnego bólu, kłopotów. Kroteczka bądź przede wszystkim uczciwa wobec siebie.

A jak mam zmusić serce żeby nie kochalo? Powiedz a zrobię to już dziś.  Mogę nie zdradzać fizycznie choć tęsknotę za jego dotykiem czuję ogromną.  Mam jednak rozum i potrafię sie poki co powstrzymać.  Ale nie potrafię przestać go kochać.
Wyznał mi miłość nie pod presją że go zostawię ale sądzę że żałował ze nigdy wcześniej tego nie powiedział dosłownie.
Obawiam się że już zawsze moje życie będzie tak wyglądać. Mąż z którym załatwiam sprawy dzieciowe domowe.  A w głowie wracająca od czasu do czasu tesknota do niego.
Jeśli to wszystko przetrwa 8-10 lat to może będziemy jeszcze razem, zobaczymy.

Gdyby był "inteligentny" już dawno zrobiłby z tym wszystkim porządek...

Kroteczka nikt ci nie nakazuje przestać kochać czy zrywać z kochankiem jeśli ty tego nie chcesz. To nieuczciwe żyć koło mężczyzny, nazywać go mężem a tęsknić za innym. Twój mąż może ułożyć sobie szczęśliwe życie z kobietą, która będzie do niego wzdychać, za nim tęsknić. To nie są takie czasy, że zostaniesz zlinczowana czy bez środków do życia. Nie wiem pójdź do jakiegoś dobrego psychologa, dowiedz się czego chcesz, jak masz żyć szczęśliwie.
Uważam, że twój kochanek nie jest dobrze rokujący, ale to są twoje wybory. Nie jest szarmancki wobec innych kobiet. Za 30 lat kiedy nie będziesz już taka atrakcyjna fizycznie będzie taki pewnie wobec ciebie.

Tak sobie myślę, że chcesz zmarnować swojemu mężowi z 10 lat życia. Z jakich powodów? Może on zasługuje na wybór. Dzieci na zdrowy dom.

Też tak myślę.

I chyba te krótkie i bardzo sensowne słowa mogłyby całkowicie zobrazować przedmiot tej całej dyskusji...

Kroteczko,
jeszcze jedno. Wiem, jak się czujesz. Byłam w podobnej sytuacji.
To jest prawdziwy ból, wręcz fizyczny. Watpliwości, sprzeczne myśli,
raz uważa się tak, raz inaczej. Raz myslisz, że się kochacie, za chwilę,
że chciał tylko seksu. Koszmar psychiczny
To wyniszcza na dłuższą metę. Dlatego nie uciekaj od kochanka. Rozmawiaj.
Podejmijcie słuszną decyzję.
Męża też nie oszukuj. Tak nie można

Milka dokładnie tak jak mówisz.  To jest karuzela raz wiem że mnie kocha nad wszystko a potem myślę ze sie bawi.  I tak w kółko. Koszmar jestem wykończona.
"Męża nie oszukuj" - jesli mój kochanek by ze mną nie pracował to mąż już dawno by się dowiedział. A tak boję się że narobi mu problemów w pracy i mi przy okazji.  Poza tym znienawidzilby moją pracę do reszty , a ja ja kocham i nie chcę zmieniać.

Tak Excop pamiętam że o tym pisałeś. Co do karier to trochę masz rację. Wyjście na jaw romansu odbiło by się na mnie , mężu i kochanku. Ale ja stracilabym najwięcej bo przecież w naszym kręgu kulturowym kobieta takich rzeczy robic nie może co innego facet. Widać to po postach gdzie wyzywa się mnie od najgorszych , a kochanka nie, on jest usprawiedliwiony to normalne ze kazdy facet chce pobzykac chętna laske. A to ja mam obowiązek się opierać , on ma prawo mnie urabiac bo to jego natura.

To naturalne, że takie posty, o których piszesz, pojawiają się.
Od tego się nie ucieknie.
Co do kochanka.
On, zdaje się, nie pisze na forum.
Chyba, że gdzie indziej.
Trudno oczekiwać, że forumowicze powściągną emocje czytając o permamentnym romansie niemal "na oczach".
W tej sytuacji osoba kochanka schodzi na drugi plan, bo nie odpowie przecież na potępiające zarzuty.

A co do słuszności moich przypuszczeń.
Nie oceniam w kategoriach poczucia przyzwoitości, bo pozostaje to w gestii Viceversów Zwyczajnych z Waszych luster (czy ktoś jeszcze pamięta, kim oni są?) każdego ranka.
I potrafię zrozumieć, niezależnie od mojego stosunku do tego.

Pozdrawiam.

Elle, dlaczego uważasz (na podstawie jednego, ostatniego zresztą, zdania, że ułatwiam Autorce nicnierobienie w kwestii romansu?
Wszystko, co uważałem za stosowne i właściwe z szeragu "prawd" zawrzeć w swoich postach na rzecz decyzji Kroteczki o powrocie "na łono rodziny", zawarłem wcześniej, a nie mam w zwyczaju się powtarzać.
Obecnie odniosłem się do dwóch postów Autorki.
Czy fakt, że jestem w stanie zrozumieć powody trwania w fikcji (obustronnej, zdecydowanie) małżeńskiej oznacza, że mam gdzieś zasady, którymi staram się kierować?
Nie!
Nie muszę jednak obnosić się ze swoim świętym oburzeniem.
Zresztą wymowa zapisu, "niezalenie od mojego stosunku do tego", dla wszystkich, również dla Kroteczki powinna być jasne, że nie podoba mi się to.
Nie muszę używać słów dosadnych, czy obraźliwych.
Czy moje posty odbiegają merytorycznie od poprzednich?
Również nie!
Jeśli moje wypowiedzi wydają się beznamiętne w porównaniu z Twoimi, na przykład, wynika to z tego, że moim zdaniem (na podstawie wieloletniego doświadczenia), emocjonalne stawianie sprawy przynosi często odwrotny skutek niż oczekiwany.

Natomiast moje osobiste doświadczenia w omawianej materii, choć podobne, są jednak innego rodzaju.
A użyłem ich właśnie po to, by pokazać Autorce, jak często kończą się romanse zamężnych kobiet.
Sugerowanie mi dwubiegunowości w ocenie postępowania Kroteczki w ich kontekście jest, niepodobnym do Ciebie, nadużyciem.

Pozdrawiam.

przeniosłam z wątku Anastacjii do właściwego wątku :

Kroteczka, Canon50 podzieliła się  z Tobą swoimi, smutnymi doświadczeniami.
Tym, że konieczne było dla niej własne przepracowanie tematu jej zdrady, dojścia do prawdy, odpowiedzi na pytanie "Co ze mną jest nie tak ?. dlaczego potrafiłam zdradzić". Pytanie skierowane do siebie nie szukanie taniego usprawiedliwienia w postępowaniu innych.
W przypadku gdybyś została z kochankiem, z tego zauroczenia nie powstanie miłość, bo nie będzie już wyzwania, adrenaliny, skrywanego, "zakazanego" związku.

Jeżeli zostaniesz z mężem na następne 8-10 lat, po to żeby odchować dzieci a następnie odejść do kochanka...
Dasz mężowi tak popalić przez ten czas, że sama możesz stanąć w obliczu jego zdrady bądź porzucenia.
Za te lata "poświęceń" możesz dostać coś co potraktujesz jak policzek w twarz.
Jesteś gotowa przeżyć zdradę męża ?
- ale nie teraz, kiedy byłaby dla Ciebie wybawieniem, ale za te kilka lat, kiedy z pewnością kochanek straci animusz odstawiony na od łoża, a w Tobie zaniknie to zauroczenie którym darzysz go teraz.
Nie pielęgnowane, zaniknie.
Chcesz tego ?

Albo - albo.
Albo zaryzykujesz życie z kochankiem oficjalnie, świadoma zagrożeń, potępienia otoczenia, rodziny, świadoma związku z człowiekiem który potrafi zdradzić, związku w którym "wierność" jest słowem politycznie niepoprawnym bo przecież ten związek powstał z przyzwolenia na zdradę, odrzucenia wartości jaką jest wierność.
Albo skończ z kochankiem i zacznij walczyć o małżeństwo, zaczynając od siebie, zrozumienia swoich błędów i słabości, pracy nad sobą.

Połowiczne rozwiązania nic Ci nie dadzą.

Zdaję sobie sprawę, Elle, że nasze posty, to prawdopodobnie wyłącznie lektura .
Uważam jedynie, że Autorka doskonale zdaje sobie sprawę, że wszystko, co do tej pory zrobiła i robi, jest od d... strony.
Ocenie poddana została postawa wobec męża

Nie dokończyłem postu, Elle, bo miałem go przekomponować i niechcący przesłałem niekompletny. Ostatnie zdanie jest w tej sytuacji  początkiem nowej myśli.

Chciałem napisać, że poddana została ocenie postawa wobec męża, co sprowokowało Kroteczkę do przekazania nam szerszego jej spojrzenia na jego osobę.
Moje zdanie, że gdyby mąż odszedł od niej, byłaby zadowolona, według mnie jest aktualna, choć wyraziłem je już ze trzy, cztery strony wcześniej.
Nie ma co ukrywać, że nie mój, ani Twój wpływ sprawiły, że Kroteczka "nabrała wiatru w żagle" w kierunku kochanka.
Sprawiła to sytuacja Anastacji (na zasadzie: można? Można!) oraz jego długo oczekiwane wyznanie.
Takie więc rozwiązanie, tj. odejście pozornie nieświadomego rogów męża, to moim zdaniem, wymarzony cel dla Autorki.
Reszta spraw, zapewne zgodnie z jej marzeniem (tylko ona to wie) mogłaby się, jak myśli, potoczyć, jak u Anastacji.
I tu jest mąż pogrzebany.

Elle, Escop,
zgadzam się, ona robi źle.
Tylko, czy nie widzicie, że się zakochała, wiele lat się opierała, ale i tak się stało.
Pierw zbudowali z przyjacielem więź, a później był seks.
To jest bardzo trudna i skomplikowana sytuacja.

Mnie też szokuje, że nie walczy o małzeństwo, ale może potrzebuje jeszcze czasu.
Najpierw musi wybrac, czego chce. To jest najważniejsze.
Chcę uratować małżeństwo- zrywam absolutnie wszystkie kontakty z kochankiem.
Chcę  założyć rodzinę z kochankiem- uczciwie zachowuję się wobec męża, on wobec żony,
co w tym przypadku oznacza powiedzenie im , że się zawaliło, zdradziło i musi się odejść.

Myślę, że Kroteczka jeszcze nie wie, czego chce. Może to wyrzuty sumienia, może strach, że kochanek
nie odejdzie od żony...

Nie rozumiem, co ma opinia otoczenia do tego wszystkiego, kręgi kulturowe itd. Teraz jest tyle rozwodów,
że to już się robi normą. Niestety

Myślę, że przeceniasz mój wpływ. Ale fakt jeśli ktoś chce to może, niemniej jednak moja syt i autorki jest bardzo różna poza kilkoma wspólnymi faktami. Ja jestem wolna, nie znam jego rodziny, dzieli nas kilkaset km wprawdzie współpracujemy ale nie pracujemy razem. Owszem on podjął decyzję, ale mnie nic to nie kosztowało, nie mam męża, dzieci - pozostaje kwestia czy chcę być z nim czy nie. U autorki jest dużo bardziej skomplikowana sytuacja.

Zgadzam się, to nie Anastacja chciała być inspiracją dla krotki, tylko krotka na siłę szukała w ich historiach podobieństw, bo tonący brzytwy się chwyta, a ona chwyci się wszystkiego by nie wytrącić się ze swojego schematu myślenia, że "to było przeznaczenie" i ona nic nie mogła (ok, bo to przeszłość) i W DALSZYM CIĄGU NIE MOŻE na to biedna poradzić..

Kroteczko, to jest chyba sedno sprawy. Ja przyznam szczerze, że nie wiem co bym na Twoim miejscu zrobiła, ale szczerze Ci współczuje i trzymam kciuki za dobre decyzje. To że zostaniesz z mężem dla dzieci nikomu na dobre nie wyjdzie NIKOMU. No chyba że potrafisz wyrzucić pana Z. z głowy i zechcesz szczerze odbudować małżeństwo, ale nie na zasadzie 'dla dzieci' tylko dla Ciebie, męża i dzieci inaczej to chyba nie ma sensu.. choć nie wiem nie mam dzieci. Więc może nie powinnam się wypowiadać. Ale tak jak inni piszą marnujesz mu szansę na nowe życie... Założenie, że on Cię kocha i dlatego powinien być wdzięczny że z nim jesteś nadal.. dla dzieci.. hmm... może...

Ona chce powrócić do czasów, kiedy jako mala dziewczynka o niczym nie musiała decydować - to ten typ osobowości.

To dlatego zakręcił ją facet, który jak sama napisała: "chce to bierze, jak swoje" - i ją tak sobie wziął. Ją to PODNIECA, nie rozumiesz tego mechanizmu

Mąż taki nie jest. Mężowi się wydaje, że mają/mieli związek partnerski, gdzie kobieta też lubi decydować i decyzje sama chętnie podejmuje.
Nie znał jej.

Uwierz mi, że można mieć ponad 30-lat , a pragnąć być przez kogoś "zawłaszczonym" i nie mieć nic do gadania - z wyboru oczywiście.
Długo mogłabym n/t pisać i to niekoniecznie dotyczy tylko kobiet, jest mnóstwo mężczyzn o tym typie osobowości.

autorka nie rozumie, że ma tylko 2 wyjścia:

1. Przepracować swoje problemy emocjonalne i nie uciekać przed konfrontacja z nimi pod biurko swojego Pana, gdzie znajduje chwilowe ukojenie i odwrócenie uwagi poprzez seks.

2. Znaleźć sobie na stałe partnera w typie Pana i Władcy, który "będzie ją brał" tak jak lubi, a ona będzie udawała, że walczy i się mu opiera. Ale mąż taki NIE JEST, a ona o tym wie, dlatego podjęła dawno temu decyzję, że nie walczy o nich.

I tak - szargana "wątpliwosciami" - trwac będzie latami , z innym fallusem za kotarą...
Daj spokój... Wiesz, to, co tu ukazała autorka to zadne wątpliwości, zadne pogubienie. To zwykłe wyrachowanie - nic wiecej. Wyrachowanie i szukanie za wszelka cene usprawiedliwienia. A jak widać, jak juz nie ma wytłumaczenia - znajduje: cień na karierze. Noż kur...! I Ty to "rozumiesz"?
Wiesz, ja tez kiedys "się pogubiłem", ale to trwało baaaardzo krótko i szybko zrobiłem z tym porządek i wiedziałem, co dla mnie wazniejsze, bardzo szybko wiedziałem. Tu coś dłuuuugo to trwa. I zakładam, że trwać będzie aż do zgonu: autorki, kochanka lub męża. I tak "miotana" wątpliwościami będzie sie autorka w rozpaczy "szarpać" między rodziną a kochankiem
Noż ja pier...! Jak mozna to rozumieć? Czy gdyby w miejscu autorki pisał o analogicznych "dylematach" zdradzający mąż, ojciec i robiacy to latami - byłabyś równie "rozumiejaca"? Szczerze!
P.S.
Zaczyna mnie tu ponosić i chyba - masz rację Elle - szkoda naszego tu czasu... Spadam stąd.

Dokładnie.

Li tam drodzy Państwo.
Psinco to wszystko.
Cale te eseje pięknych, mądrych rad.
Kroteczka chce tego, co ma od dawna.
Mieć rodzinę i męża, bo to dla niej wygodne.
Jednocześnie chce też mieć i kochanka.
Ona nie ma zamiaru z niczego rezygnować.
Ona nigdy nie podejmie żadnej decyzji.
Chyba, że "sprawa się rypnie" a mąż dowie się z innego źródła ... Wtedy Kroteczka zawita ty znowu, tylko już w innej roli - pokrzywdzonej i głęboko dotkniętej przez niesprawiedliwy los kobiety.
Tymczasem - wsztsko pozostanie tak jak jest.
Głupi mąż sam sobie winien, chociaż jak pisała Kroteczka NA PEWNO domyśla się że ona go zdradza, tylko kocha ją tak przeogromnie że nie pozwoli jej odejść ...
A pozaziemskie porozumienie z kochasiem nadal pozostanie :-)

Czy pozytywnego to czas pokaże.. póki co zostałam postawiona przed faktem dokonanym i przyciśnięta do drzwi - mogłam się wycofać albo dać szansę,zdecydowałam na to drugie, ale żebym tryskała szczęściem to zdecydowanie zbyt wcześnie...

Wiele osób na tym forum jest bardzo agresywnych.
Nie rozumiem takiego podejścia.
Nigdzie nie napisałam, że popieram zdradę. Wręcz przeciwnie.
Popieram uczciwość, branie odpowiedzialności za swoje czyny.

Rozumiem, jak źle może czuć się Kroteczka. Tylko tyle.
Wierzę Jej, że jest Jej źle, choć może jestem naiwna.

Życie bywa bardzo skomplikowane.

Dobranoc

Chyba każde z nas ma po trochę racji.
Różnimy się podejściem.
Moje jest trochę bardziej wyrozumiałe,
po prostu wierzę, że można się " głupio " zakochać.
Ale ja także uważam, że zdrada jest podła.

Dobranoc

Norwegio,

Dziekuję Ci szczególnie za ten post. Przybił mnie kompletnie i przywołał wszystkie wspomnienia związane z rozstaniem, doprowadził do łez, ale pomógł pojąć to, co mnie się zdarzyło i co przychodzi jeszcze w gorszych chwilach. Słono za to płacę, odchorowuję, i co, jako domniemanie i jako tajemnicę zabiorę pewnie do grobu.

Zobaczyłam przez chwilę siebie w mężu Kroteczki i odsłoniły się przede mną konsekwencje takiego podejścia do życia, jakie ona prezentuje...

Masz prawo Kroteczko zrobić z Twoim losem cokolwiek chcesz, ale to, co uszykowałaś swemu mężowi jest serią tortur, które zamierzasz realizować w najbliższej dekadzie, nie mając do tego prawa.

Elle, nazwałaś po imieniu podłość, jaką jeden człowiek wyrządza innemu kamuflując prawdę i skazując go na ogromne cierpienie.

Dobrze, że poruszyłaś, Elle, bo to, że coś jest w ruchu, oznacza, że to coś żyje :-)
A tylko w ruchu możliwa jest przemiana...

Okazuje się, że nawet w takim bagienku wymuszonej tolerancji, jakim stara się ten wątek uczynić Kroteczka można z Twoją pomocą znaleźć ważne dla siebie treści i w tożsamości słów i znaczeń natknąć się na cenną wskazówkę.
Raz jeszcze dziękuję!

Dodatkowym walorem jest to, że dowiedziałam się przy okazji jak działają pewne mechanizmy myślenia i jak zdrada stępia wrażliwość...

To będzie dobrze Kro jak on powie żonie. Żona pewnie powie twojemu mężowi i wreszcie będzie je razem, czego tobie życzę

Nie to nie będzie dobrze Aleksandra. Jeżeli od kogoś ma się mój mąż dowiedzieć to ode mnie.

Kosmiczny chodzi o to że pisze jak mnie widzi, wspomina wspolny czas i różne smieszne sytuacje. Taki pamiętnik.  On nie jest sentymentalnym facetem przynajmniej do tej pory tak mi się wydawało.

Przewidywałem taki rozwój sytuacji.
To tyllo moje zdanie, ale uważam jednak, że on Tobą manipuluje.
Czy w tych sms-ach deklaruje odejście od żony?
Czy prosi, byś zostawiła męża?
Zapewne.

Piszesz, że zamierzasz odejść od męża  "wcześniej".
Określisz to bliżej?
Jeśli jednak chcesz to zrobić z powodu, o którym wyżej, nie rób tego.
Zrób to, ale dla siebie i właśnie dla męża, o ile jeszcze jakąś część szacunku dla niego zachowałaś.
Czy wyznasz mu prawdę, czy nie pozostanie kwestią Twojego sumienia, odwagi i świadomości możliwych konsekwencji.

Kochankowi w takiej sytuacji pozostanie odejście od żony.
Czy się na to zdecyduje?
Możliwe.
Osobiście wątpię.
Chyba, że żona dowiedziawszy się o zdradzie, sama go wykopie.
Do tego czasu jednak, radziłbym trwać w tym, nałożonym na niego i siebie "celibacie".

Pozdrawiam.