Zniszczylam swoje zycie

Tylko te dzieci ...

kroteczka napisał/a:

Maz czuje że go nie kocham czasem mi to mówi a ja nie zaprzeczam. Więc to nie jest tak że ja udaję że jest różowo a potem lecę do kochanka.

Kroteczko mąż czuje ze go nie kochasz a ty mu nie zaprzeczasz  ale Ty jednocześnie od czasu do czasu współżyjesz z nim aby stworzyć pozory. Nie uważasz ze dajesz mu sprzeczne sygnały ?? On ma metlik w glowie i nie wie o co w tym wszystkim chodzi ??

Patrząc z boku oddajesz sie facetowi którego nie kochasz.

kroteczka napisał/a:

Moze nie tyle powiedziałem ze go nie kocham co powiedziałam ze nie wiem czy go kocham. Trwa i jest zazdrosny i mam nawet wrażenie że kocha mnie bardziej niż wcześniej.

co to znaczy ze czujesz  ze on Cie teraz bardziej kocha ??
Bardziej sie stara o Ciebie , o wasze relacje ??

kroteczka napisał/a:

Tylko te dzieci ...

dlaczego z takim lekceważeniem wypowiadasz się o SWOICH dzieciach?

Tylko te dzieci ... to mnie powstrzymuje.
Pewnie jak będą większe i tak to się rozpadnie. Jeszcze kilka lat muszę odczekać.

To mi wystarczy.
Uchyliłaś się od odpowiedzi na moje sugestie, ale wcale się nie dziwię.
To, co robisz lub czego nie robisz raczej, dla utrzymania własnego wizerunku w oczach dzieci jest egoistyczne, ale jakże ludzkie, niestety. Nie ma się czym chwalić, więc o nic więcej nie pytam w tej materii.

przeczytałam od początku ten wątek,może więc i ja dorzucę swoje "trzy grosze"

"Po to wątek założyłam żeby jakoś sobie pomóc wyjść z tego.  Liczyłam że ktoś byl/jest w takiej sytuacji cóż spotkałam się głównie z inwektywami." napisałaś Kroteczko...

Ja byłam w takiej sytuacji. I jestem przykładem na to, że można wyjść z tego g...wna. Pod jednym warunkiem, że się chce. To jest jak nałóg. Chcesz to palisz/pijesz i żadne słowa do Ciebie nie dotrą, oprócz tego co Ty sobie powiesz. Usiądź któregoś razu w ciszy i zapytaj : czego ja chcę sama dla siebie. Mój romans trwał dwa lata, dwa lata biegałam do kochanka i wracałam do domu zadowolona jak zakochana małolata. Mąż się domyślał po jakimś czasie. Niestety w momencie kiedy jesteśmy z tym drugim nie myślimy ani o mężu ani o dzieciach swoich, jego. Bo przecież to takie "szczęście" , że jesteśmy z nim.Jakie to szczęście ja się pytam ?? . Wiedziałam, że muszę w końcu podjąć jakąś decyzję, długo się tak nie pociągnie. Kochanek nie chciał porzucić swojej rodziny ( na szczęście !!), nie potrafił też powiedzieć, że nie chce się spotykać ze mną. Więc to ja z nim zerwałam.(Co ja w nim w ogóle widziałam???) To było mega trudne doświadczenie.Cierpiałam, a musiałam to ukrywać, w domu po kątach płacz jak nikt nie widział. Mąż  się dowiedział ( po fakcie,ale jednak), powiedział dzieciom, rodzinie. Zostałam wyklęta. Odeszłam od męża. Zdradziłam bo go nie kochałam.Inaczej bym tego nie zrobiła.To mnie absolutnie nie usprawiedliwia, wiem. Ale uważałam, że dalszy związek w tym stanie po tym wszystkim nie ma sensu, nie udźwignęłabym tego. Pod koniec małżeństwa mój j.m. zrobił  mi wielką przykrość (miał prawo ??...być może), w każdym razie uważam, że rachunki zostały wyrównane.Jemu wybaczyłam, sobie jeszcze nie. Teraz jestem sama.I to jest najpiękniejszy czas w moim życiu,ale tylko dlatego,że pracowałam nad sobą. Zaczęło się od pytań..dlaczego ja w takie g...wno weszłam, dlaczego to zrobiłam, co jest ZE MNĄ nie tak ?? I wiem już. Nie szukam usprawiedliwień,ale szukam drogi,sposobu .Bardzo pomogło mi to forum.Nie udzielałam się,ale czytałam,czytałam.Dużo tu mądrych ludzi,tylko trzeba otworzyć serca na ich rady. Forum i książki.Z dziećmi stosunki są bardzo dobre.Zawsze zresztą miałam z nimi dobry kontakt. Byłam i jestem dobrą matką. Musisz się zdecydować w którą iść stronę,inaczej nigdy nie będziesz szczęśliwa.Ja jestem i tego Ci z całego serca życzę. Da się !

canon50 napisał/a:

Canon dziękuję ci za ten wpis.
Ja też czuję że jestem w nałogu. Jestem uzależniona od niego a on ode mnie. Kocham go i jak sądzę on mnie też. Jednocześnie nie możemy być razem.  Chora sytuacja.
U mnie jest inaczej ja nie wracam zadowolona bo czuję straszne wyrzuty sumienia. U mnie trwa to ledwie kilka miesięcy.
On bardzo dążył do spełnienia fizycznego ja nie chciałam przekraczać granicy ale w końcu się poddałam co uważam za błąd.
Teraz mamy zawieszenie od prawie 4 tygodni. Ja nie chcę juz kontaktu fizycznego. Rozmawialiśmy o nas juz 2 razy najpierw krótko,  dzisiaj dłużej. Powiedziałam że nie chcę takiej relacji że źle się czuję etc. On dziś mi powiedział ze on nie chce mnie stracić i że jestem dla niego najważniejsza (nie wyjaśnił co to znaczy). Powiedział że nie wyzbedzie się patrzenia na mnie jak na kobietę bo nie potrafi ale będzie się starał tego nie pokazywać.  Powiedział że bał się że nie będę chciała z nim rozmawiać i że tego by "nie przeżył".
Pytał tez czy byłabym w stanie zostawić męża powiedziałam ze chyba nie choć go nie kocham. To usłyszał ode mnie pierwszy raz.
Nie wiem jak to się skończy u mnie.  Chyba najprędzej moją chorobą psychiczną bo już jestem na skraju.

Excop napisał/a:

jedyny ratunek, to przywrócenie relacji przyjacielskich.
.

W opisywanej tu sytuacji przywrócenie relacji przyjacielskich można porównać do przywrócenia dziewictwa.

pitagoras napisał/a:

Excop napisał/a:

jedyny ratunek, to przywrócenie relacji przyjacielskich.
.

W opisywanej tu sytuacji przywrócenie relacji przyjacielskich można porównać do przywrócenia dziewictwa.

Sądziłem, że osiągnięcia chirurgii plastycznej na tym polu, są Ci znane?

a nie możesz zmienić pracy, żeby go nie widywać?
a co będzie jak on się rzeczywiście rozwiedzie ? Ty go wtedy przestaniesz kochać Kroteczko, bo to już nie będzie wyzwanie. Powinnaś mu jasno powiedzieć, że męża nie zostawisz.

Uważam, Kroteczko, że jesteś na dobrej drodze. Nie, nie do choroby psychicznej, ale do ułożenia sobie  z tym człowiekiem właściwych relacji.
Jeżeli dobrze oddałaś jego słowa, mam nadzieję, że znasz go również na tyle, by wierzyć, że uszanuje Twoją decyzję.
Jeśli on Cię kocha, nie zabronisz mu tego, ale możesz wziąć go za słowo, że nie będzie tego okazywał.

Z tego, co pamiętam, pracy zmienić nie możesz lub nie chcesz (co w sumie na jedno wychodzi), więc ta rada Cannon się nie przyda. Pole manewru masz, co prawda, ograniczone, ale jak sama widzisz, jedyny ratunek, to przywrócenie relacji przyjacielskich.
Gdy on dotrzyma danego Ci słowa, a Ty będziesz twardo stać przy swoim, uda się.
I w ten sposób zacznij patrzeć na tę sprawę.

Pozdrawiam.

Kroteczka-tak właściwie po co ci On,ten kochanek,przecież same kłopoty z tego masz.
Miałaś męża ,dzieci, prace,ustabilizowane życie,czego chcieć więcej?Sama piszesz,ze nawet się z mężem nie klociliscie, głodem nie przymieracie,dzieci mam nadzieje zdrowe.Po co Ci tem trzeci?Tylko nie mów,że się w nim nagle zakochalas,bo w mężu kiedyś tez się zakochałaś skoro za niego wyszlas.I nawet macie dzieci.
Daj sobie spokój z tym kochankiem.Zobacz,masz go i i tak jesteś nieszczęśliwa.Zerwij kontakt i nie przyjaźnij się tylko z nim,bo to nie zadziała.

...nie miałam większych problemów. ..przyjaźń z nim tylko dopełniła moje życie... jemu było za mało on cisnal chciał innej relacji i ....... ja głupia na to poszłam. .....

Aleksandra81 napisał/a:

Anastacjaa napisał/a:

Wiesz w moim wątku też się wyodrębniła grupa kilku osób plujących jadem żon, porzuconych, niespełnionych..
nie ma opcji by się zrozumiały dwie strony a może i trzy bo nie tylko "zona-kochanka" ale i ten zdradzający. 
każdy ma swoje przekonania i historie - i dobrze. To co jednak mnie najbardziej razi to poziom wypowiedzi co poniektórych.
A najbardziej razi jad tych podobno szczęśliwych które zamiast to szczęście celebrować siedzą na forum i się wyżywają...na poziomie czasem nawet zbędnym komentarza... 
I wcale nie mówię o wszystkich negatywnych komentarzach.. Wiele z nich dużo wnosi.

Anactacjaa
Ja w swoim wątku miałam tak samo. Co bym nie napisała to było źle
Przekręcano moje wypowiedzi, wyzywano, obrażano. Wreszcie przestałam odpowiadać na zaczepki i ignorować wybiórcze cytowanie fragmentów moich wypowiedzi.
U mnie prym wiodła Mariolka (mariola856) - wyjątkowo upierdliwe ziółko

o jak miło:)

przestań bo zrobi mi się ciebie szkoda, a przecież święta idą,

bullet napisał/a:

kroteczka napisał/a:

...nie miałam większych problemów. ..przyjaźń z nim tylko dopełniła moje życie... jemu było za mało on cisnal chciał innej relacji i ....... ja głupia na to poszłam. .....

ładnie ujęte "jemu było za mało". JEMU !!!!
Tu masz odpowiedź czy ci się uda. Otóż nie, nie uda się odbudować przyjaźni, bo ona przyjaźnią nie była. Nawet jeśli bedziecie na stopie koleżeńskiej to u jemu wcześniej czy później będzie znów za mało.

Tego się obawiam juz dziś widziałam pierwsze objawy głupie usmieszki niby nic ale zawsze.  Spojrzenie takie niby z uznaniem jak super dziś wyglądam. Ale nie takie neutralne tylko takie "uff".
Wkurzylo mnie to bo mówił że będzie inaczej a czuje ze g... będzie a nie inaczej.
Dziś mam kryzys totalny widzę że tu chodzi o jedno. Czuję się jak przedmiot. Gdyby mnie kochał to chyba by uszanowal to o co go prosilam.

Aleksandra81 napisał/a:

kroteczka napisał/a:

Tego się obawiam juz dziś widziałam pierwsze objawy głupie usmieszki niby nic ale zawsze.  Spojrzenie takie niby z uznaniem jak super dziś wyglądam. Ale nie takie neutralne tylko takie "uff".
Wkurzylo mnie to bo mówił że będzie inaczej a czuje ze g... będzie a nie inaczej.
Dziś mam kryzys totalny widzę że tu chodzi o jedno. Czuję się jak przedmiot. Gdyby mnie kochał to chyba by uszanowal to o co go prosilam.

Kroteczka, przykro mi ale twój ukochany traktuje ciebie jak typową szparkę. Może kiedyś byłaś koleżanką, ale teraz zmieniłaś się w cichodajkę.

No tak mnie może nie traktuje ale zdecydowanie patrzy na mnie w kontekście seksualnym. Zawsze czułam że gdybym mu się fizycznie nie podobała to by się nie przyjaznil ze mną. Nie dlatego że charakter mój mu nie odpowiada bo pod tym względem rozumiemy się jak nikt ale dlatego bo to taki typ człowieka. Ta sfera jest dla niego kluczowa.

kroteczka napisał/a:

Aleksandra81 napisał/a:

Kroteczka, przykro mi ale twój ukochany traktuje ciebie jak typową szparkę. Może kiedyś byłaś koleżanką, ale teraz zmieniłaś się w cichodajkę.

No tak mnie może nie traktuje ale zdecydowanie patrzy na mnie w kontekście seksualnym. Zawsze czułam że gdybym mu się fizycznie nie podobała to by się nie przyjaznil ze mną. Nie dlatego że charakter mój mu nie odpowiada bo pod tym względem rozumiemy się jak nikt ale dlatego bo to taki typ człowieka. Ta sfera jest dla niego kluczowa.

Nie , martw się Kroteczko....

mój niby przyjaciel, jak jeszcze niedawno mniemałam, "sponiewierał" mnie mailowo..

Nie pozostałam mu dłużna, ale w duchu pomyślałam, że coś takiego miałabym  pewnie gdybym go w nieomal godzinie zero wyrzuciła...
Nie jesteśmy razem  ale i tak patrzy  na mnie jak... kiedyś określałam "mięso"

Masakra, dziś siedzieliśmy nieomal naprzeciw siebie, i nawet spojrzeniami nie byliśmy mili....

Kroteczka daj sobie spokój.Nie mscij się,nie wchodz w żadne gierki.
Nie wciagnij się znowu.Po co ci to?
Szkoda czasu na cos takiego i nerwów.
Miej tylko naukę na przyszłość.

Beben69 napisał/a:

kroteczka napisał/a:

No tak mnie może nie traktuje ale zdecydowanie patrzy na mnie w kontekście seksualnym. Zawsze czułam że gdybym mu się fizycznie nie podobała to by się nie przyjaznil ze mną. Nie dlatego że charakter mój mu nie odpowiada bo pod tym względem rozumiemy się jak nikt ale dlatego bo to taki typ człowieka. Ta sfera jest dla niego kluczowa.

Nie , martw się Kroteczko....

mój niby przyjaciel, jak jeszcze niedawno mniemałam, "sponiewierał" mnie mailowo..

Nie pozostałam mu dłużna, ale w duchu pomyślałam, że coś takiego miałabym  pewnie gdybym go w nieomal godzinie zero wyrzuciła...
Nie jesteśmy razem  ale i tak patrzy  na mnie jak... kiedyś określałam "mięso"

Masakra, dziś siedzieliśmy nieomal naprzeciw siebie, i nawet spojrzeniami nie byliśmy mili....

O Beben myślałam że zniknęłas na dobre.  Dobrze że wróciłas .
Mojemu niby zależy ale obawiam się że głównie na jednym.
Czasem mam ochotę się na nim zemścić. Czuję że mam władzę nad nim. Bo wystarczy jeden gest a on się cieszy jak dziecko.  On samiec alfa zachowuje się jak niewolnik.  Nie jestem typem który takie rzeczy wykorzystuje ale czasem aż mnie korci żeby nim pomiatac żeby poczuł się jak rzecz. Bo on i tak będzie  ciagle dąży do zaspokojenia swoich potrzeb wiadomo jakich.

a siedząc nieomal naprzeciw niego...
myślałam.... a nie tak dawno.... w samochodzie mówiłeś... to...i to... i tamto...

... Dziewczyny Kochane pamiętajcie o sobie...
nie o nich, ich żonach, Tż...
o SOBIE....

bądźcie egoistkami... moja babcia mawiała, że facetowi nigdy nie pokazuje się całego kolana...
dopóki stosowałam tę zasadę,  było OK. teraz nie jest

i moich doświadczeniach z 'moim" Panem Zet... wołałam pozostać sam na sam z sobą i moimi łzami ...

i moich doświadczeniach z 'moim" Panem Zet... wołałam pozostać sam na sam z sobą i moimi łzami ...

Kółko znudzonych życiem kochanek, opisujących perypetie ze swoimi Panami ( z dużej litery oczywiście..<parodia>) Kobiety bez własnego życia, zainteresowań- poza tym, co myśli, zrobi i czuje kochanek.
Popychadła stworzone by służyć i dostarczać przyjemności cielesnej znudzonemu prozą rodzinnego życia samcowi.

Małżeństwo zawarte po to by 'spełnić niewdzięczną powinność' jak przystało na bezwolną kobietę, która musi spełniać oczekiwania społ.-kulturowe, a w "duszy" gra uległość - chęć bycia służebnica i lądowania co noc pod biurkiem takich Panów, którzy wezmą "co im się należy", mocno i bez sprzeciwu, za włosy i na kolana, co?

Po co ta cała szopka i zgrywanie się z "próbami" zerwania z nałogiem.. Komedia

Tego się obawiam juz dziś widziałam pierwsze objawy głupie usmieszki niby nic ale zawsze.  Spojrzenie takie niby z uznaniem jak super dziś wyglądam. Ale nie takie neutralne tylko takie "uff".
Wkurzylo mnie to bo mówił że będzie inaczej a czuje ze g... będzie a nie inaczej.
Dziś mam kryzys totalny widzę że tu chodzi o jedno. Czuję się jak przedmiot. Gdyby mnie kochał to chyba by uszanowal to o co go prosilam.

kroteczka napisał/a:

Beben69 napisał/a:

a siedząc nieomal naprzeciw niego...
myślałam.... a nie tak dawno.... w samochodzie mówiłeś... to...i to... i tamto...

... Dziewczyny Kochane pamiętajcie o sobie...
nie o nich, ich żonach, Tż...
o SOBIE....

bądźcie egoistkami... moja babcia mawiała, że facetowi nigdy nie pokazuje się całego kolana...
dopóki stosowałam tę zasadę,  było OK. teraz nie jest

Och Beben współczuję to d.pek po prostu.
Ale masz rację z tym egoizmem. Ja z charakteru jestem pewna siebie i nie dam sobie krzywdy zrobić i nawet taki samiec mnie nie skrzywdzi. Jak to on kiedyś powiedział - jestem samica alfa.

Co za gnojek ten twoj Zet. Uuu ja bym nie odpuściła. Już by musiał się patrzeć jak chodzę na lunczyki z innymi kolegami. Ciśnienie by mu się podniosło.

Czasem chcę żeby byl chamski wobec mnie to by mnie szybko wyleczylo. To jest szansa dla ciebie żeby z tego wyjść.

Ja zawsze uważałam siebie za zero, i nigdy nie robiy na nie wrażenia jakies umizgi...
Myślę, ze moje kompleksy są przesadzone, ale dzięki nim nie istniał dla mnie żaden facet, aż do Zeta.... kłopotów, zakrętów... itp.
Sama nie wiem, dlaczego o był właśnie On

Kroteczko, zazdroszczę Ci.. wiedzy, samopoczucia....
Jeśli jeszcze weźmiesz mojego Pana Zet.. z głwy myśli itp./ to już w ogole będzie super

kroteczka napisał/a:

Tego się obawiam juz dziś widziałam pierwsze objawy głupie usmieszki niby nic ale zawsze.  Spojrzenie takie niby z uznaniem jak super dziś wyglądam. Ale nie takie neutralne tylko takie "uff".
Wkurzylo mnie to bo mówił że będzie inaczej a czuje ze g... będzie a nie inaczej.
Dziś mam kryzys totalny widzę że tu chodzi o jedno. Czuję się jak przedmiot. Gdyby mnie kochał to chyba by uszanowal to o co go prosilam.

To było niestety do przewidzenia. Kiedy granica zostaje przekroczona trudno na nowo spojrzeć a siebie czysto po koleżeńsku (pomijam fakt że nawet przed na atrakcyjną dla nas osobę patrzy się inaczej - wtedy jeszcze to tylko fantazje). Kiedyś mój pan Z. powiedział, że 'kręciłam' go od początku i że chociaż marzył o nas non stop to przeszło też mu przez myśl, że jakby do czegoś doszło, to przestałabym być tak obecna w marzeniach bo one by się spełniły i może nie byłoby tak jak to sobie wyobrażał.. ale jak się okazało, że nawet po 'fakcie' uczucia i fascynacje nie zgasły wręcz przeciwnie relacje jeszcze były fajniejsze... to zrozumiał, że  to coś 'wyjątkowego' o co warto dbać i walczyć. tyle że mnie wtedy dopadł "duł' i postanowiłam zerwać kontakt itd.