Mój mąż (chyba) flirtuje z inną...

Oznacza to, że wychodząc za niego za mąż, wiedziałaś już o tym że nie macie "stałego łącza", bo wątpię aby miesiąc "pożycia" dokonał w waszej relacji szybkich spustoszeń. W tej sytuacji istnieje też twoja odpowiedzialność za następstwa tej decyzji. Zauważ, że alternatywą jest ustawienie się w roli "kto sprytniejszy" - czy on będzie lepiej oszukiwał, czy też ty okażesz się lepszym "wykrywaczem kłamstw". Nie wiem czy w pełni "doszacowujesz" znaczenie tej informacji, ktorą przekazuję i jej kluczowość. Zwróć uwagę, że jesteś osobą bardziej świadomą tego co się dzieje, z lepszym przeglądem sytuacji niż twój mąż. Masz więc w ręku jakieś "sznurki" do pokierowania waszą relacją. Jeśli mąż wielokrotnie okłamywał, a ty wiedziałaś o tym wychodząc za mąż, to nie można obrażać na rzeczywistość pt.:"nie marzę już nawet o takiej bliskości z nim. Przynajmniej na razie." Takim go wzięłaś. Chcesz mieć komfort - popracuj nad nim, bo "widziały gały...";-)
Sprawa może być ważna jeszcze z jednego krytycznego IMHO powodu (por. dalej)

Wiele chorób autoimmonologicznych pojawia się po raz pierwszy w momencie ustąpienia silnego, wieloletniego źródła nacisku, powiązanego ze stressem. Następne rzuty takich chorób pojawiają się z kolei w związku z pojawieniem się przewlekłego stressu (zakładam, że branie sterydów oznacza jakąś autoimmunologię-nie sprawdzałęm dokładnie wszystkich twoich postów) - mowię co widziałem, a widziałem sporo dziwnych rzeczy na tym świecie. Jest niezwykle ważne aby nie fundowano ci przedłużonych horrorów. Moim zdaniem to kwestia life/death u ciebie zatem ambicje i bycie urażoną schowałbym do kieszeni i spróbowałbym jednak trochę się przełamać.

Co do urody - im szybciej rozstaniesz się z zależnością "opakowanie->poczucie własnej wartości" tym lepiej - opakowanie i tak w końcu się biodegraduje :-). Wydaje mi się, że jako osoba często stawiana wobec sytuacji "ostatecznych" nauczyłaś się patrzeć na fakty - nawet tutaj byłaś w stanie od razu nawiązać do tego co pisałem, choć ustawiłem treść, tak abyś musiała zapomnieć o obronie ego. Mam olbrzymi szacunek dla ludzi, którzy umieją coś takiego - pisałem zresztą. To jest Twój potencjał - zdolność do widzenia rzeczy "as is" w sytuacjach ekstremalnych. To się nie biodegraduje. Mam nadzieję, że rozumiesz, że to nie komplement. To fakt.

Tyle. Wracam do spraw świątecznych, które powoli dziś dobiegają końca (niepilnowany Hovavart zjadł wszystkie kluski z makiem, a kot dobrał się do ryby w galarecie - tak oto zwierzęta same zorganizowały sobie Wigilię... w sumie niezły ubaw). Pozdrawiam i dobranoc.

EXTRA_terrestrial, masz rację, o kłamstwach męża wiedziałam przed ślubem, właściwie pierwsze kłamstwo wydało się dopiero po dwóch latach związku, kolejne kłamstwa coraz szybciej (zastanawiam się, czy to kwestia mojej zwiększonej czujności?), aż w końcu wystarczyło czasem kilka minut by po minie mojego męża wiedzieć, że coś jest nie tak. Marzyłam, by znalazł we mnie przyjaciółkę, powierniczkę, i przestał kłamać. Wiedziałam, że kłamstwa były jego sposobem na radzenie sobie z problemami (choć doskonale zdaję sobie sprawę, że to żadne rozwiązanie, a raczej odwlekanie w czasie skutków własnych wyborów). Taki sposób radzenia sobie w życiu wyniósł z rodzinnego domu. W jego domu była przemoc, więc podejrzewam że jedynym sposobem na uniknięcie razów było kłamstwo.
Kłamstwo boli, ale patrząc na jego rodzinę i sposób w jaki funkcjonuje, byłam w stanie wybaczyć mu ten brak szczerości, licząc, że kiedyś zrozumie. I zrozumiał - teraz, gdy tak wiele między nami zostało zniszczone.

Mimo kłamstw, jednego byłam pewna - jego wierności. Zawsze mnie o niej zapewniał, nigdy nie dał powodu by w nią wątpić. I nagle BACH! I wszystko posypało się jak domek z kart.

Co do mojej choroby, trafiłeś w samo sedno, choroba autoimmunologiczna. Do dzisiaj lekarze nie wiedzą co mi się stało, poza tym że mój organizm zaczął atakować sam siebie i wszystkie połączenia nerwowe zaczęły się rozpadać. Brak czucia i bezwład nóg, brak czucia w rękach, uszkodzenie nerwu wzrokowego, i to wszystko od zdrowej osoby w zaledwie kilka miesięcy - i wózek. Co tydzień dostawałam w szpitalu inny lek, żeby tylko spróbować to zahamować zanim przeniesie się na układ oddechowy.
Na ten moment mam zdiagnozowaną miastenię (szybka męczliwość mięśni) i polineuropatię (zaburzenie układu nerwowego - powikłanie przy ciężkich zatruciach metalami ciężkimi lub cukrzycy - nie mam cukrzycy, niczym się też nie zatrułam).

To smutne, ale wiem, że sama "zapracowałam" sobie na to wszystko. Wiele lat - jeszcze będąc dzieckiem - marzyłam o śmierci. Byłam już taka zmęczona strachem, smutkiem i wstydem. Jako dziecko bałam się przebywać w swoim pokoju. W nocy bałam się zabawek. Później strach minął, a została samotność. Jakoś nigdy nie potrafiłam się bronić przed ludźmi - bili mnie, wyśmiewali, kiedyś ktoś napluł mi w twarz na ulicy. Byłam taka zmęczona. Tak bardzo chciałam, żeby to się skończyło. Wiem, że zabrzmi to okropnie, ale ten wózek był dla mnie jak wybawienie - odkąd na nim jestem nikt mnie nie uderzył, nie napluł na mnie, nie wyśmiał.

Bo z inwalidów nie wypada się śmiać.

Miłość sprawiła, że zapragnęłam życia, ale po zdradzie męża wszystkie czarne myśli wróciły ze zdwojoną siłą. Wiem dokąd prowadzą ale nie mam już siły ich zatrzymywać. Coś we mnie pękło na tyle, że przestałam płakać, a smutek zamiast wypływać ze łzami zamienia się w fizyczny ból - skurcze żołądka, drgawki, i uczucie, że brakuje mi powietrza. Są lepsze dni i gorsze. Dzisiaj jest chyba ten gorszy. Mąż pojechał w odwiedziny do swojej rodziny, a ja siedzę i rozmyślam.

Do tego mam w zasadzie jeden komentarz - kiedyś na samym początku świadomego życia gdy budowałem sobie zasady wedle których "warto żyć" sformułowałem sobie, wśród innych rzeczy coś takiego:

"Nie ma sensu być z osobą, którą okłamuję"

Chętnie oddam tę zasadę w prezencie :-)
Może niechby chłop się nad tym zastanowił...
Niech zawiesi sobie to na monitorze w domu i w pracy i czyta zanim wejdzie na czaty z panienkami. ;-))))

Na mojego czuja ściemniają z tymi metalami ciężkimi i cukrzycą - pewnie testy płynu mózgowo rdzeniowego w kierunku SM były ujemne, więc pozostało im tylko to. Akurat miastenia jakoś nie kojarzy mi się z mechanimem reakcji na stress (albo nie natrafiłem na takie dane) ale obecność uszkodzenia nerwów obwodowych na tle autoimmunologicznym bardzo często ma w wywiadzie zaostrzenia na tle przedłużonego gorszego stanu psychicznego - bycia pod presją. Mąż powinien zrozumieć, że musisz żyć trochę jak przysłowiowy "pączek w maśle" - bo w przypadku zaostrzenia ON TEŻ będzie miał z tym kłopot. DUŻY KŁOPOT.

A nawiasem jak dla mnie to koledzy medycy są w ciemnej d.... i nie rozpoznali cię do końca, tylko spławili. Warto znaleźć jakiś ośrodek "wyższego stopnia referencji" np. na poziomie szpitala uniwersyteckiego a najlepiej spośród istniejących postawić na taki, który ma najwięcej doświadczenia z autoimmunologią (SM-y, tocznie, miastenie itp.). Chodzi o to, że znalezienie prawdziwej przyczyny poprawi skuteczność leczenia. (Nie chodzi o ten miasteniczny aspekt ale ten neuroimmunologiczny.)

Dzieci NIGDY nie są WINNE tego, że mają ciężkie dzieciństwo /z pełną premedytacją napisałem tu słowo "nigdy" choć NIGDY go normalnie nie używam ;-)/. Dzieci nie mogą być nawet ODPOWIEDZIALNE za swoje dzieciństwo. Jeśli więc piszesz "zapracowałam" to na pierwszy rzut oka, ktoś wcześniej zdołował cię tak, że nawet NIE WOLNO ci zobaczyć w pełni przyczyny tego stanu, ba : zabrał ci nawet możliwość AGRESYWNEGO domagania się tego co ci się święcie należy. Taka osoba potem w istocie prowokuje agresję swoją słabością, jest jak kurczak dziobany przez stado, ktore chce się pozbyć najsłabszych osobników (taki mechanizm nawiasem istnieje u ptaków) pewnie u ludzi też. Tu jest jakieś okno do pracy terapeutycznej dla ciebie.

Dobrze, że przynajmniej to widzisz. Ale chyba rozumiesz, że jest to wtórny zysk z choroby. Istnienie takiego "zysku" zmniejsza motywację do jej pokonywania.

Bo miłość nie jest jakimś panaceum na wszystkie choroby duszy i ciała. Nie rozwiązuje ŻADNYCH problemów poza jednym - brakiem miłości. Nie usuwa przyczyn wcześniejszego braku miłości. Odwrotnie - miłość to żartując: "nasz wielki zbiorowy obowiązek". To jeszcze jedna umiejętność, a nie stan biernego samozadowolenia. W tym rozumieniu miłość jest "przereklamowana". Raczej wymaga ciężkiej pracy, wiąże się z dodatkowymi obciążeniami aby ją utrzymać. Nie działa więc na zasadzie "ożeniłam się" ;-) więc mam "miłość" z automatu. Tyle, że jest niezbędna.

Tu wchodzisz w spiralę cierpienia. Jakbyś chciała je znowu polubić. Słyszałaś o tym, że osoby z depresją tak lubią swoją depresję, że aż nie chcą z niej wyjść? ;-) Wspominałem już, że "widziały gały...";-) zatem: nie ma sensu czuć się skrzywdzonym za to co jest naszą odpowiedzialnością. Aby łatwiej było ci się "ożenić" dokonałaś rozdziału "wierności" i "zdolności do okłamywania". Ale one mają jeden wspólny mechanizm. Tu trzeba walczyć droga Aeryn :-))

I jeszcze pół żartem pół serio: sugerowane lekarstwo na teraz - obejrzyj sobie pierwszą część "KILL BILL" (jest chyba na cda.pl) a w ramach treningu ZAMRUCZ MĘŻOWI DO USZKA coś takiego co mruczą koty w marcu gdy pod domem leje się krew i wokół lata kocia sierść...:-)))

Pozdrawiam
Et

Ty chyba kpisz...? Najwyraźniej nie masz pojęcia o rzeczach, na których temat tu sie wypowiadasz...
Albo masz rozdwojenie jaźni, albo wyraźne zacięcie na trolla, bo w innym wątku: http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?pid=2320933#p2320933 piszesz:

Jak to rozumieć? Nie widzisz jakichś ...analogii? A może nie miałaś jeszcze tego niebywałego "szczęścia" zaznać takiej "emocjonalnej" zdrady i dlatego nie masz pojęcia na czym polega? Bo wyobrażenia, sny - snami, a prawdziwe życie - życiem. I z tego powodu niniejszy wątek tak Cie ...irytuje, że nie zawahałas sie napisać czegoś, co kazdego myślącego człowieka potrafi ...poirytować?

Nie byłam na pierwszym miejscu. Jeśli kobieta jest na pierwszym miejscu, partner nie staje się wobec niej oschły i oziębły, a wobec innej kobiety miły i troskliwy.

Zafascynowanie i zakochanie to dla mnie bardzo zbliżone pojęcia. Od jednego do drugiego jest tylko krok. Po czym widać, że nie był w niej zakochany? Pisał do niej SMSy z pracy, a do mnie nie, tłumacząc mi, że nie ma czasu w pracy żeby pisać... To ją pytał jak się czuje, to jej współczuł że ma takiego złego, niedobrego męża (ja w tym czasie, jak mam rozumieć, miałam przy sobie ideał mężczyzny?), zastanawiał się czy przyjąć jej zaproszenie w góry (miała jechać ona bez męża, jej przyjaciółka i zaproszenie dostał mój mąż beze mnie). Nie chciał ograniczyć z nią kontaktu bo była "biedna i smutna" i "bardzo go potrzebowała" (jak rozumiem, ja nie, bo ja sobie świetnie ze wszystkim sama radę dam?).

Nie, nie była jego wieloletnią przyjaciółką. Znał ją jakieś 4 miesiące, mnie znał ponad 3 lata.

Prosił ją o jej zdjęcia, obiecując że jeśli mu je wyśle, to ją przytuli.
Potem znalazłam tego SMSa od niej o treści: "Zamruczysz mi do uszka?" i jego odpowiedź "Mrrrr..."
Pojechał raz do niej, nie mam pojęcia co się tam działo i zapewne nigdy się nie dowiem.

Mąż miał koleżanki zawsze, i żadna z nich mi nigdy nie przeszkadzała aż do owej "przyjaciółki".
Ale też żadna z tamtych koleżanek nie chciała by mój mąż mruczał jej do uszka i nie wysyłała do niego kilkanaście SMSów dziennie, a do tego dochodziła prawie codzienna rozmowa na portalu społecznościowym.

Wtedy miałam wątpliwości, ale teraz ich nie mam. Dlaczego?
Jest taka piosenka zespołu, którego kiedyś często słuchałam, i jej słowa są mi teraz bliższe niż kiedykolwiek:

"Nie chcę się dowiedzieć, tak się boję bólu.
Piję kłamstwo jak alkohol, tak się boję bólu.
Światło prosto w oczy trochę mocno bije.
Nie chcę widzieć ani słyszeć Cię, prawda mnie zabije."
(Closterkeller "Tak się boję bólu")

Witaj, Krwawe Kopytko

Żyję, nikt mnie jeszcze nie zadziobał ani nie upiekł na rożnie, więc można to uznać za sukces

Chodzimy z mężem dalej na terapię małżeńską. Terapeuta stwierdził, że żyjemy w relacji "kontrolujący rodzic" (ja) i "niegrzeczne dziecko" (mąż). Im bardziej ja staram się przestrzec męża przed popełnianiem błędów, tym bardziej go korci by jednak zrobić mi na przekór. I na odwrót - im więcej on błędów popełnia, tym bardziej ja go ostrzegam. Ja żyję skrajnym lękiem, a on skrajną beztroską, więc oboje powinniśmy wypośrodkować nasze postawy. To niestety działa jak spirala - im bardziej on jest beztroski, tym bardziej ja żyję w strachu, a czym bardziej ja się boję, tym bardziej on uważa, że on już nie musi, bo ja nad wszystkim panuję.

Terapeuta stwierdził, że do tej pory tolerowałam wszystkie wybryki męża, bo mieściły się w relacji rodzic-dziecko (choćby to że koniecznie musiał mieć nowe auto kosztem tego że nie mamy w domu siły i nie ma na czym gotować). Natomiast flirt męża z inną kobietą jest już czymś czego dzieci nie robią. I to przelało u mnie czarę goryczy.

Musimy się wydostać ze schematu rodzic-dziecko, ale nie wiem jak, a niestety terapeuta nie chciał dać nam żadnych wskazówek. Nie wiem jak mam się przestać bać. I nie wiem jak mąż miałby się wreszcie zacząć bać.

Zaplanowałam, że zacznę więcej wychodzić z domu (tutaj znów pojawia się mąż, bo sama niestety daleko nie zajadę, a piekielnie boję się jeździć wózkiem autobusem). Zapisuję sobie w kalendarzu ciekawe wydarzenia, wystawy i tym podobne, na które mogłabym się wybrać. Mam już w planach wycieczkę do Egzotarium, Palmiarni, a w kwietniu jest Giełda Minerałów, której w tym roku już sobie nie odpuszczę Parę dni temu z mężem porwaliśmy moją babcię (osiemdziesięcioparoletnią ale "śmiga" jak nastolatka ) do galerii i sobie babcia pobuszowała z nami po sklepach, a jaka była szczęśliwa (ogólnie ma trochę tak jak ja... bez samochodu nigdzie nie da rady się wybrać). Wszyscy miło spędziliśmy dzień

Postanowiłam też próbować nowych dań, zwłaszcza z dużą ilością warzyw i kupiłam mrożony miks orientalny (same warzywa, ale przyprawy były okropne, w sumie pachniało cynamonem i nijak mi to do warzyw nie pasowało), ale danie indonezyjskie, warzywa z kurczakiem na ostro, było dużo lepsze, wręcz pyszne Obiecałam sobie, że jak będzie wiosna skosztuję wreszcie szparagów (nigdy nie jadłam) i od jakiegoś czasu poluję w sklepach na karczocha, ale nie miałam jak na razie szczęścia. W galerii handlowej jest tajska knajpka i powiem Wam, że te krabie szczypce w cieście  już od jakiegoś czasu tak na mnie patrzą zachęcająco

I dalej konsekwentnie zajmuję się streszczaniem mojej książki (dzisiaj zapisałam prawie całą stronę A4), żeby móc wreszcie wysłać rozdział i streszczenie kilku agentom literackim. Ale to jeszcze trochę potrwa niestety, bo książka ma około 117.000 słów (wiem, że to sporo ale mieszczę się w statystycznym wolumie sci-fi), a streszczenie musi być w miarę dokładne. Wydanie książki jest moim wielkim marzeniem, mam nadzieję, że kiedyś się spełni

Egzotarium, Palmiarnia, Giełda Minerałów... Jakby to było gdzieś w moich okolicach
A nie potrzebujesz czasem ilustracji do swojej książki?
A tak na poważnie: w Twojej sytuacji (mam na myśli zawirowania w związku) im wiecej wspólnych chwil - tym lepiej. Zatem to, co napisałaś jest budujace i dające nadzieje na wspólna przyszłość. Oby tak dalej...
A co do relacji "rodzic-dziecko" to niesmiało podsunę dla Ciebie rozwiązanie, by małżonek miał sie czego bać i co mogłoby go motywować: solidny pas na dupsko

zagotowało się we mnie ... i tak sobie pomyślałam, że niektórzy to mają dziwnie poukładane w głowie ... ehhhh
szkoda słów wyjaśnień

cudowne rzeczy planujesz ehhh w mojej mieścinie to same ochłapy niby duża , ale jakaś taka ...
książka... to już teraz wiem, skąd takie formułowanie zdań pięknie :):):)

pozdrawiam

Minęły dwa miesiące odkąd ostatni raz tutaj pisałam. W moim życiu niewiele się zmieniło - poza chyba rosnącą tęsknotą za uczuciem, które dawało mi kiedyś dużo siły żeby stawić czoła życiu. Tak sobie myślę, że miłość do drugiego człowieka bywa często taką siłą napędową, zwłaszcza dla osób, które mają problem z poczuciem własnej wartości (a ja - niestety! - zaliczam się do tej grupy). Miłość do męża dawała mi bardzo dużo siły, choć dzisiaj widzę, że była to jednak dziecinna miłość, z naiwną pewnością, że przecież mąż nigdy by mnie nie skrzywdził.

Psycholog uświadomił mi, że nigdy nie ufałam mężowi. Miałam pewność, a pewność nie jest w żadnym wypadku zaufaniem. Na pewność nie trzeba sobie zasłużyć, nie trzeba jej wypracować - pewność wywodzi się jeszcze z tego dziecięcego świata, który mamy w sobie zanim brutalność rzeczywistości nie rozbije go na kawałki. I gdy kogoś kochamy, z miłości odbarzamy go ot tak tą pewnością - choć przeczy ona logice, bo każdy człowiek popełnia błędy, a czasem rani celowo, i prawdopodobieństwo, że prędzej czy później dostaniemy od życia baty, jest całkiem duże. Więc teraz sytuacja moja i męża wygląda tak, że musielibyśmy wypracować zaufanie - ja po raz pierwszy, bo zawsze tkwiłam w pewności - którego nigdy wcześniej między nami nie było. I nie mam pojęcia jak to zrobić.

Najgorsze jest to, że tęsknię za pewnością, że zaufanie mężowi choćby na 80% to dla mnie za mało. Sto procent jest iluzją, ale jest jak narkotyk. Daje takie błogie uczucie życia jak w bajce, zwłaszcza, gdy miłość kwitnie.

Ciężko jest mi określić co teraz czuję do męża. Kocham go - ale to jest tylko cząstka tej dawnej wielkiej miłości, gdy wierzyłam, że będziemy razem już na zawsze, gdy miałam pewność, że mąż nigdy by mnie nie zdradził. Teraz boję się, że na to co teraz czuję do męża składa się przyzwyczajenie, strach przed samotnością, i ogromny żal za to co się wydarzyło. Mąż przez te wszystkie miesiące bardzo się starał, ale gdy wczoraj po raz pierwszy zobaczyłam w nim gniew na mnie, przestraszyłam się, że być może ta zmiana nie jest do końca szczera. I od wczoraj czuję jak oddalam się od niego, jak nie zgadzam się na ten gniew, jak nie zgadzam się na życie bez tej dziecięcej pewności, że będzie dobrze (nawet jeśli nie będzie). I czuję jak rośnie we mnie mój własny gniew. Nie zasłużyłam niczym na to, co mi zrobił.

Nie wiem, w którą stronę ruszyć z tego punktu.
Część mnie chce odejść, część mnie bardzo chce zostać.
Zastanawiam się, czy w takich sytuacjach w ogóle są dobre rozwiązania, dobre decyzje.

Witaj Kosmiczny, jak dobrze Cię znów widzieć

Masz rację, tylko z momentem gdy mąż wylał na moją miłość do niego kubeł wody i zgasił płomień, mam wrażenie, że straciłam całą swoją cierpliwość do niego. Kiedyś wybaczałam mu naprawdę wiele (kłamstwa, pogoń za jego marzeniami kosztem moich, to że rzeczy materialne były dla niego ważniejsze niż my), a teraz czuję się jakbym chodziła z czarą goryczy w rękach i jest mi tak bardzo z nią ciężko, i każda drobna kropelka (jakiś jego błąd, kłótnia, itp.) sprawia, że mam ochotę wypuścić to z rąk, żeby się rozbiło o podłogę i rozlało, odejść i już nie wracać. Patrząc na niego czuję, że go potrzebuję, ale mam już po prostu dość tego wszystkiego co się wydarzyło, a to dalej siedzi we mnie. Uczucia, które sprawiało, że byłam gotowa wiele mu wybaczyć, już nie ma. I teraz czuję, że nie chcę mu wybaczać niczego, bo przez to co zrobił, nie zasługuje na moje wybaczenie. Nie zasługuje na mnie.

Witaj Mruffko! Od jakiegoś czasu zastanawiałam się, co tam u Ciebie słychać, bo na Twoim wątku cisza. Tak sobie pomyślałam, że dobrze, że tu nie wracasz, bo to oznacza, że u Ciebie coraz lepiej Zauważyłam, że piszę na forum w te gorsze dni, i jakoś pomaga mi to wrócić do formy, a gdy jest lepiej - potrzeba pisania tu pojawia się jakby rzadziej. Wszystkim czytającym daje to pewnie nie do końca prawdziwy obraz życia po zdradzie, dlatego powiem, że są też lepsze momenty, i z czasem ich przybywa.

Ostatnio mąż zabrał mnie do kina Obejrzeliśmy film "Ex_Machina", który gorąco wszystkim polecam - film mało znanej wytwórni, bez udziału sławnych aktorów, z ograniczoną reklamą przez co niewiele osób o nim słyszało i widzów na sali mogłam policzyć na palcach jednej ręki. Ale dawno nie widziałam tak trzymającego w napięciu filmu.

Witaj, Anne

Najczęściej to są chwilowe emocje, i mam podobnie jak Ty - problemy z oddzieleniem obecnych błędów męża od tego największego błędu z przeszłości. Gdy mąż ma gorszy dzień i jest niemiły, automatycznie cała przeszłość wraca jak bumerang. I czuję na niego złość za to, że był niemiły, i za to, że mnie zdradził. Ból i gniew związany ze zdradą staje się takim niechcianym emocjonalnym "bonusem" dla każdej konfliktowej sytuacji. Niestety... I tak jak napisałaś Anne: "Zamiast normalnie się wkurzyć, zaczyna się powrót do całego tego dramatu."

Witaj Aeryn 
Wiesz że jesteś wyjątkowa i on też to wie. Powtarzaj to sobie codziennie jak mantre
Niestety wszyscy jesteśmy tylko ludzmi i mamy lepsze i gorsze dni... ty gdy pisałaś ten post miałaś "kryzys" tzw. "powrót do przeszłości", rozdrapywanie ran emocjonalnych na nowo... ale pomimo tego "trwasz" przy mężu, walczysz codziennie ze swoimi demonami bo zależy ci na nim, na was.
Wiesz, że tamto to przeszłość... a scieżka do wybaczenia jest długa i kręta i znalazłaś się na jednym z tych zakrętów.
Dopóki nie wybaczysz sobie, nie zaakceptujesz siebie w pełni demony z przeszłości wciąż będą ciebie nękać.
Tak samo jest z wybaczeniem jemu  krzywdy wyrządzonej tobie. To proces, który jest indywidualny dla każdej osoby, czasami to może trwać lata. Im dłużej nosisz żal do męża, tym jest trudniej ci "odzyskać siebie".
Wracając myślami do krzywdy, tak naprawdę ranisz samą siebie, a to oddala ciebie od męża /powtarzam się/.
Pozwalając mu wrócić do siebie dałaś wam szansę. Również on wracając do ciebie dał ją wam...
Czy odbył "twoją pokutę", wywiązuje się z danych tobie obietnic, stara się o to by było miedzy wami dobrze?

Jeżeli maż stara się, a ty mimo to "karmisz" w sobie lęk który może przybierać różne maski- złość, gniew, żal, smutek/w stosunku do męża- to wasza relacja nigdy nie będzie pełna bo "toksyny" niszczą ją od środka. Uwolnić waszą relację może tylko prawdziwe i szczere wybaczenie. A tak, to "choroba" was zniszczy.
Aeryn praca nad podniesieniem własnej samooceny, nad pokochaniem siebie jest tak samo trudna jak wybaczenie.
Każde z was jeżeli chce być w związku, samo pracuje nad sobą- nad rozwojem empatii, osobowości, dostrzega drobne przejawy dobroci od tej drugiej strony, i odpowiada wyłącznie za siebie. Twój mąż ma prawo , takie samo jakie ty od niego, oczekiwać od ciebie szacunku, zainteresowania, dbania o siebie, zrozumienia, nie chowania urazy i żalu.
Dalajlama ułożył zasady życia (18), które pomagają w życiu, a oto jedna z nich:

zasada 13. ?W niezgodzie z ukochanymi osobami, zajmuj się tylko obecną sytuacją. Nie przywołuj przeszłości?.
"Uwolnij przeszłość, pozwól jej odejść. Bierz życie takim jakim jest, nie potępiaj się ani nie obwiniaj.
Zachowaj umiar we wszystkim, spokój i świadomość w działaniu.
Bądź wolny. "

Kłótnia dwojga bliskich sobie osób może przerodzić się w brutalną wojnę. Życie nie składa się z samych przyjemnych zdarzeń. Przywoływanie ich w chwili gniewu prowadzi do pogłębiania konfliktu, a w ostatecznym rezultacie do zachwiania równowagi miłości. Zamiast kłócić się, próbujcie przedyskutować pojawiające się problemy na bieżąco, przeszłość traktując tylko jako źródło doświadczeń pomagających podejmować właściwe decyzje."

"Na ścieżce miłości dajesz więcej, niż bierzesz. I oczywiście kochasz siebie samego na tyle, by nie pozwolić wykorzystywać się egoistom. Nie szukasz odwetu, ale podajesz jasne komunikaty. Możesz powiedzieć: ?Nie podoba mi się, że próbujesz mnie wykorzystywać, że mnie nie szanujesz, że jesteś dla mnie niegrzeczny. Nie potrzebuję kogoś, kto mnie będzie obrażał słownie, emocjonalnie, fizycznie. Nie muszę bez przerwy słuchać twoich narzekań. Nie chodzi o to, że jestem lepszy od ciebie, lecz o to, że kocham piękno. Kocham śmiać się. Kocham bawić się. Kocham kochać. To nie znaczy, że jestem egoistyczny, po prostu nie potrzebuję obok siebie kogoś, kto czuje się ofiarą. To nie znaczy, że cię nie kocham, ale nie mogę brać na siebie odpowiedzialności za twój sen. Jeśli zwiążesz się ze mną, będzie to bardzo trudne dla twojego Demona, ponieważ w ogóle nie będę reagować na twój ?balast ran?. To nie jest egoizm, to miłość i szacunek dla nas samych. Egoizm, władczość i lęk zniszczą niemal każdy związek. Szlachetność, wolność i miłość są zaczynem najpiękniejszych związków ? niekończącego się romansu?"

Gdy znów poczujesz w sobie tą myśl, która wywołuje u ciebie smutek lub gniew, pozwól jej przepłynąć przez siebie, przyjrzyj się jej dokładnie i nie zatrzymuj, bo to minie.

Ej to u mnie! No, to Aeryn, po tych wszystkich palpitacjach serca, może byśmy się kajś rozerwały?
Pisz na priv, jeśli chcesz

A co do męża,... lubisz ty go w ogóle jeszcze? Tak szczerze- jest coś, co w nim lubisz? Uśmiechacie się do siebie? Jakie są między wami relacje teraz?
Jeśli nie możesz mu wybaczyć tego, co zrobił, to dajcie sobie spokój. Bo ten stan zawieszenia... bardzo niszczy. Ciebie szczególnie, chociaż jego pewnie też.