Mój mąż (chyba) flirtuje z inną...

Moim zdaniem i wedle tego, co mi intuicja po tym poscie podpowiada, powinnas usunac slowo (chyba) w nawiasach z tytulu tego watku.

Niestety, ale Mussuka MA RACJĘ.
"M. tłumaczy, że to tylko przyjaźń, ale kontaktu z nią nie zerwie, bo to jego przyjaciółka i jest dla niego ważna"
To żadna "przyjaźń", Aeryn. To coś, czego nie trzeba już chyba nazywać po imieniu... A swoją drogą ten Twój małżonek - tak na marginesie dodam - w sposób bezwzględny od samego początku przyczyniał się do dalszego "nieukładania się" w tamtym małżeństwie...
Jak hiena...

Myślę, że nie, dlatego, że kuzyn mojego M. otwarcie mówi i pokazuje od dłuższego czasu, że nie zależy mu na swojej żonie i dzieciach. Całymi dniami siedzi grając w gry komputerowe, od dłuższego czasu nie ma też pracy (mam wrażenie, że przez ten nałóg).

Po takiej akcji mąż i ta panna zrobią z Aeryn głupka i zaczną być ostrożniejsi.
Tym samym na jakiś czas uśpią jej czujność.
Najrozsądniej byłoby udawać, że nic się nie dzieje i po cichu zbierać dowody...

Co za historia. Tak mi przykro. Nie pozostaje Ci nic innego, niż zbierać dowody i przyznać się przed sobą, że Twój mąż zakochał się w innej. Czy przed ślubem Wam się układało? Coś musiało już być nie tak, skoro jemu tak szybko przyszło otwarcie się na inne kobiety z zewnątrz.

A dlaczego on nie zabiera Ciebie ze sobą w odwiedziny? Powiedz, że skoro to tylko zwykłe odwiedziny, przyjaciółki, to Ty również chcesz w tym uczestniczyć.

Jak zobaczyłem tytuł, to pomyślałem, że znowu jakaś przewrazliwiona baba robi z igły widły...
A tu zdziwo, bo definicja flirtu jaką znam jest mocno inna.
To nie żaden flirt tylko jawne kręcenie dupy na boku.
Bez urazy.

Ogarnij się,  to juz praktycznie zdrada emocjonalna.

Ale to z tobą Aeryn mąz się ożenił , ciebie wybrał , wiedział że jestes niepełnosprawna i mimo to podjął tą decyzję. Żona kuzyna może nie wie że weszła z butami w wasz związek? Dziwnie to wyglada jego zaprasza na wycieczke a ciebie nie .  Twój M jaką przyszłość wybrał, czy poznając ją nagle go "oswieciło"? Niedojrzały chłopiec. Nie wygląda to dobrze relacja m z żoną kuzyna zacieśnia się, a on wszystko zrobi dla TEJ przyjazni. Twoje żale i płacz nie robia na nim wrażenia. To ty jestes tą złą która nie pozwala mężusiowi na romans. Jasne postawienie sprawy jak ty to widzisz i zmiana zachowania meża, ochłodzenie relacji z nią, a nawet całkowite wycofanie sie z niej albo podjęcie przez ciebie decyzji o rozstaniu bo nie zasłuzyłas sobie na takie traktowanie. Masz przed sobą całe życie które możesz przezyc z kims kto prawdziwie będzie ciebie kochac, szanować i liczyć się z twoimi uczuciami i twoim zdaniem.

Nie ma żadnego znaczenia, że jeździsz na wózku. To jest w ogóle poza tematem.
Jesteś kobietą, żoną i masz postawić sprawę jasno, nie życzysz sobie, koniec i kropka.

nie mogę z tym sms'em " zamruczysz do uszka?" " Mrrr"
- LITOŚĆI! Chamstwo w żywe oczy, facet nie ma w sobie żadnych hamulców.
Nie wiem co bym zrobiła na Twoim miejscu, ale pewnie nie byłoby to nic miłego.

Zakończ więc tą ich perfidną zabawę.
Skoro przyjaciółka jest taka fajna, wspaniała i ważniejsza od Ciebie, to życz im szczęścia, które może w ich przypadku okazać się złudne gdy zetkną się z codziennością
Nie mogę pojąć jak to możliwe, że tak szybko po ślubie znalazł sobie inną drogę życia, to się nie zmienia tak szybko, coś musiało być nie tak między Wami albo w jego głowie już wcześniej, a brnął w to, bo brakło mu odwagi gdy przyszły wątpliwości "a jakoś to będzie"

To co opisujesz, zachowanie meza i tej kobiety, to sa cechy manipulacji i klamstwa. To ze ukrywasz to przed innymi, tylko te manipulacje wspomaga a Ty zostajesz z problemem sama. Przytkniecie latki, jak to piszesz, jest tylko manipulacja Twojego meza. Znam to z autopsji i wiem ze sa ludzie, ktorzy kiedy chca cos osiagnac, umieja manipulowac swoim otoczeniem. Z czasem staje sie to coraz smielsze i bezczelniejsze. Bezkarnosc ich tylko uskrzydla.

Witajcie,

Nie było łatwo, ale myślę, że jesteśmy już na dobrej drodze aby wszystko szło ku lepszemu. Powinnam chyba zacząć od początku. Było mi bardzo ciężko, ale postawiłam mężowi warunek - ja albo ona. Myślę, że powinnam była wcześniej zareagować, jasno określić jak wpływa na mnie jego relacja z przyjaciółką. Powiedziałam jasno mężowi, że go kocham, ale jego relacja z tą kobietą upokarza mnie i rani, wiedząc, że on zwierza się jej z naszych problemów i że odpowiada jej flirtem na flirt. O flircie zapewniał że to był tylko ten jeden SMS, reszta to zwykła przyjaźń. Nie wykluczam, że to prawda, natomiast przyjaźń z kobietą która pisze do mojego męża w sposób bardzo dwuznaczny jest wyjątkowo śliska. I nie powinien był flirtować z nią, nawet jeśli to tylko jeden SMS. Gdy zaprosiła go w góry beze mnie, powiedziałam, że powinien był powiedzieć, że ma żonę i kocha mnie, i chętnie pojedzie ale tylko jeśli ja też.

Nie jestem przekonana czy to była zdrada tj. nie mam dowodów poza tym jednym SMSem. Gdy powiedział mi, że ja jestem jedyną osobą która w SMSie o takiej treści widzi coś niestosownego, postanowiłam pokazać mu Wasze opinie. Ukłuły go bardzo Wasze komentarze (zwłaszcza te o hienach, dziadach i skur****nach), ale myślę, że te mniej obraźliwe komentarze skłoniły go do refleksji. I nastąpił przełom, gdy wreszcie przyznał się, że to nie były żarty tylko flirt. Flirt mąż tłumaczył tym, że ona podbudowywała sobie tym poczucie własnej wartości, a on chciał jej pomóc. Argumentu iż ona potrzebuje pomocy mąż użył też gdy dałam mu wybór - ja albo ona. Mogę wysłuchać takiego argumentu, ale powinnam chyba podkreślić, że się z nim nie zgadzam. Gdyby naprawdę była jego przyjaciółką, flirtowałaby z kimś innym aby jemu nie zniszczyć małżeństwa. Dałam mężowi też jasno do zrozumienia że gdy podbudowywał w ten sposób ją, upokarzał mnie. I że tak być nie może.

Była więc niemiła atmosfera, kłótnia, a w końcu pakowanie walizek. Mówił, że mnie kocha, i nie ukrywam, że było mi ciężko, ale wiedziałam, że póki ona jest w naszym życiu, to nie będzie miało sensu. Po co mam się zadręczać myślami, czy może ona znowu z nim flirtuje, nie chcę tak żyć. Nie mówię, że on nie powinien mieć przyjaciół czy koleżanek. Ma w pracy koleżanki, nigdy mi nie przeszkadzało to, nie wypytywałam go gdy jeździł pracować do innych miast, nie podejrzewałam go o nic, gdy zapytał czy może jechać na zlot miłośników swojej ulubionej gry, bez wahania się zgodziłam. Nigdy nie sprawdzałam mu telefonu ani mejli. I nie drążyłam. Ale jeśli przyjaźń (mam tu na myśli głębszą więź) z inną kobietą może źle się skończyć, to przyjaźń z inną kobietą która z nim flirtuje, na pewno źle się skończy.

Mąż myślał nad wszystkim dwa dni, przy spakowanych walizkach. Na trzeci dzień powiedział mi, że zakończył znajomość z przyjaciółką. Na dowód pokazał mi swoją rozmowę z nią. Zdziwiło mnie trochę, że napisała mu, że spodziewała się, że tak to się skończy, ale nie nalegała by jednak z nią dalej rozmawiał. Uznałam, że na tej podstawie możemy zacząć odbudowywać to co między nami ostatnio się psuło. Dużo czytałam na tym forum o komunikacji między kobietą a mężczyzną, o odbudowywaniu relacji, myślę, że zobaczyłam większość swoich błędów które sprawiły że zaczął szukać bliskości i zrozumienia gdzie indziej.  W każdym razie będziemy próbować. Mąż wspomniał mi, że czyta co tu piszecie, więc jeśli chcielibyście napisać też coś skierowanego do niego, myślę, że jak najbardziej możecie tylko może lepiej konstruktywnie, tzn. bez obrażania itp.

Obejrzyjcie film "Huśtawka", może to zmusi was do refleksji nad małżenstwem i relacją. Mężowi bezgranicznie bym nie ufała po takich sytuacjach. On jest bardzo pewny ciebie ale to nie daje mu prawa do ranienia ciebie. Co znaczy dla was miłość , kochanie? Może warto nad tym zastanowić się głębiej. Będąc w małżeństwie dajemy sobie wzajemnie wybór do własnej przestrzeni (znajomości), ale sami sobie też takie wybory dajemy- jakie chcę mieć relacje ze znajomymi, gdzie kończą się relacje ze znajomym zeby nie były czymś więcej niż tylko znajomością czy koleżeństwem. Myślę o swoim partnerze-małżonku w relacji z innymi w taki sposób, żeby nie przybierały one charakteru więzi bardzo bliskiej i jeszcze o podłożu erotycznym.
Ta więz jest kluczowa w relacji , ona jest początkiem lub końcem związków.

,,Mąż myślał nad wszystkim dwa dni, przy spakowanych walizkach. Na trzeci dzień powiedział mi, że zakończył znajomość z przyjaciółką. Na dowód pokazał mi swoją rozmowę z nią. Zdziwiło mnie trochę, że napisała mu, że spodziewała się, że tak to się skończy, ale nie nalegała by jednak z nią dalej rozmawiał. Uznałam, że na tej podstawie możemy zacząć odbudowywać to co między nami ostatnio się psuło. Dużo czytałam na tym forum o komunikacji między kobietą a mężczyzną, o odbudowywaniu relacji, myślę, że zobaczyłam większość swoich błędów które sprawiły że zaczął szukać bliskości i zrozumienia gdzie indziej.  W każdym razie będziemy próbować. Mąż wspomniał mi, że czyta co tu piszecie, więc jeśli chcielibyście napisać też coś skierowanego do niego, myślę, że jak najbardziej możecie tylko może lepiej konstruktywnie, tzn. bez obrażania itp. smile,,
aż dwa dni myślał, jesteś za bardzo cierpliwa, ale mi to wygląda na kłamstwo z jego strony

Bardzo dziękuję Wam wszystkim za komentarze, odczucia, rady. Jeśli chodzi o takie "sprawdzanie" kogoś, myślę, że największą krzywdę zrobiłabym sobie samej takim zachowaniem, bo skazałabym siebie na życie w niepewności. Jakiś kredyt zaufania (chociaż minimalny) nie jest może najlogiczniejszym wyjściem, ale zapewnia choć odrobinę wewnętrznego spokoju. Jeśli M. mnie kocha tak jak zapewnia, na pewno dotrzyma danego mi słowa, jeśli go nie dotrzyma - co mi da takie sprawdzanie, kontrola? Myślę, że szkoda na to moich nerwów. Przecież nie przywiążę go do kaloryfera, żeby był ze mną i mnie kochał Nie chciałabym zrobić ze swojego małżeństwa jakiejś klatki dla nas obojga, bo przecież nie o to chodzi. Jestem szczęśliwa że zdobyłam się na to, by pokazać granicę, ale pilnować jej M. powinien sam.

Aeryn
już nigdy nie będzie jak dawnej, ponieważ maż nadużył Twojego zaufania. Nie zaufasz nigdy na 100%, zawsze to będzie w Tobie, ale z czasem da się z tym żyć. Poczytaj wątki osób, które zostały zdradzone i żyją ze zdrajcami, szczególni wypowiedzi Endaluzji.

Nie jestem pewna, ale ostatnio mi tego bardzo brakowało, więc powiedziałam o tym mężowi. Ale wiem o czym mówisz - że te kwiaty, komplementy, SMSy nie są już takie piękne kiedy ma się tą świadomość, że się o nie poprosiło, że nie wyszły "naturalnie" od drugiej połówki. Z drugiej strony myślę, że niewielu jest mężczyzn którzy latami są w stanie kupować żonie kwiaty czy prawić jej komplementy.

Co do zaufania... chyba chciałabym mu zaufać dla siebie, dla swojego własnego spokoju. Wiem, że ludzie potrafią kłamać, mój M. okłamał mnie kilkakrotnie, ale czuję, że po ostatnich trudnych tygodniach bardzo potrzebuję spokoju. Ograniczam się do pytania czy do niej pisał, odpowiada, że nie i ta odpowiedź daje mi jakieś 90% spokoju którego po prostu na tą chwilę potrzebuję. Jeśli okaże się, że nie dotrzymał obietnicy, prawda zapewne wyjdzie kiedyś na jaw a jeśli tak się stanie, rozstaniemy się. Zasługuję na coś lepszego niż nagminne sprawdzanie czyjegoś telefonu czy konta na Facebooku, bo mam swoje zasady i nie czuję się dobrze w roli osoby kontrolującej kogoś. Jestem jego żoną, nie mamą.

Życie jakoś idzie do przodu a ja mam wrażenie, że nie radzę sobie tak jakbym tego chciała. Widzę, że M. stara się ale dla mnie to jakby za mało... Pomaga mi bardzo w domu, czasem przejmuje moje obowiązki (mamy taki równy podział co bardzo mnie cieszy, bo nie akceptuję podejścia że to kobieta ma wszystko robić w domu jeśli obie strony pracują zawodowo), prawie codziennie mnie przytula i mówi, że kocha, a ja ciągle mam w pamięci to co pisał do tamtej kobiety... Niby to był ten jeden SMS i gdy mu powiedziałam, że to jest flirt to przestał pisać w ten sposób...

A ja drążę. Czy drążenie jest czymś charakterystycznym dla osób zdradzonych czy raczej moją cechą charakteru? M. zapytał mnie, czy mam jakieś wolne zdjęcie z naszego ślubu, bo ostatnio zamawiałam dla gości... I tak coś zaczęło mi do uszka szeptać, że to dla niej (była gościem na naszym ślubie i weselu), więc drążyłam temat a im bardziej drążyłam tym bardziej on był poirytowany. Aż w końcu powiedział, że owszem, dla niej bo była gościem a wszyscy goście zdjęcia dostali. Tylko że inni goście nie flirtowali z moim mężem przez kolejny miesiąc Nie wiem co wtedy poczułam (mam jakiś cholerny problem z nazywaniem u siebie negatywnych emocji, rodzice byli zdeterminowani żeby wychować mnie na grzeczną dziewczynkę która nigdy nóżką nie tupie). Chyba coś pomiędzy gniewem, żalem, bezsilnością. Że ona POWINNA dostać nasze zdjęcie.

Ech, ciężko.

Czasem mam wrażenie, że on rozumie. Raz przytulił mnie do siebie i powiedział, że przeprasza, że zdradził. Ale poza tym trzyma się wersji, że to był tylko flirt a on nawet nie wiedział, że flirtuje, tak sobie tylko żartował... Nie wiem czy mam założyć, że jest inteligentny i kłamie o tym, że nie wiedział, czy raczej, że jest na tyle - nie wiem - naiwny? głupi? emocjonalnie ubezwłasnowolniony? - że naprawdę się nie połapał. Przykre to. Mówi, że tęskni za przyjaciółką, myśli co u niej słychać. Dobija mnie to, ale przynajmniej jest w tym szczery. Cieszę się, że nie wkręciłam się w spiralę kontroli, po prostu raz na kilka dni pytam, czy pisała i dostaję odpowiedź negatywną, i to mi starcza. I już niemal było wszystko dobrze, aż do tej sytuacji ze zdjęciem ślubnym...

Zachęcał mnie, żebym przeczytała resztę SMSów, bo ten jeden to był wyrwany z kontekstu. Zgodziłam się... że przeczytam - owszem - ale jego rozmowy internetowe. Speszył się. Oczywiście, tak jak podejrzewałam, było tam więcej dwuznacznych tekstów, których nie będę przytaczać, bo M. prosił mnie, żebym zostawiła to dla siebie. Wszystko oczywiście zakończone w momencie gdy zaczęłam mu mówić, że flirtuje z inną. Kontakt zakończony gdy dałam mu ultimatum. Więc niby to przeszłość, ale jak tak to czytałam to czułam, że coś we mnie pęka. Z drugiej strony mam niskie poczucie własnej wartości i czasem gdzieś pojawia się chęć usprawiedliwiania go - lub raczej brak zaufania do samej siebie - że to może rzeczywiście takie żarty były, a ja jestem jakąś zazdrosną maniaczką. Muszę popracować nad tym by zacząć ufać sobie. Czy ktoś ma jakieś pomysły jak zacząć?

To forum daje mi duże wsparcie - i niezadowolenie M., że o nim piszę. Czasem mówi, że założy tu sobie konto i Was zwyzywa. Czy słusznie widzę w tym szantaż? Może jakimś wyjściem dla niego byłoby napisanie na tym wątku sytuacji z własnej perspektywy?

Cierpię, gdy wraca do mnie świadomość, że on za nią tęskni (jak za przyjaciółką, ale co to znaczy?). Zaczyna powoli rosnąć we mnie taka obojętność, powoli tracę ochotę by przytulać się do niego czy go pocałować. Bardzo spodobała mi się wypowiedź psychologa z "Rozmów w toku", gdy kobieta która często okłamywała swojego mężczyznę powiedziała, że poprawi się pod warunkiem, że on jej zaufa. Odpowiedź psychologa? "Wybacz, ale on musiałby być ostatnim frajerem żeby Ci zaufać."

Kwestią czasu (na oswojenie się z sytuacją) jest to wszystko. I kwestią dalszego postępowania małżonka...
Twoje "drążenie" tematu jest uzasadnione, bo usiłujesz dociec wszystkiego, zrozumieć by wreszcie z tym przejść do porządku dziennego. A to wymaga czasu i niekiedy napływu emocji. Niekoniecznie pozytywnych.
Myślę, że pojawienie się tu małżonka nie byłoby złym pomysłem - może w drodze dyskusji pojąłby parę spraw, które gdzieś po drodze mu "umknęły"?
Piszesz, że cierpisz gdy "wraca do mnie świadomość, że on za nią tęskni (jak za przyjaciółką, ale co to znaczy?)". Twoje poczucie samej siebie w tym małżeństwie zostało poważnie zachwiane - nie dziwię się.

Niby proste Tyle tylko, że to typowe "zamiatanie pod dywan" - ze zwielokrotnioną siłą odezwałoby się za jakiś czas...
Żeby pozbyć się czegoś ze swojego wnętrza (tu wątpliwości, żal i rozterki Autorki) i poczuć ulgę wypada to wpierw ...przetrawić. Przepraszam za takie gastryczne przyrównanie Teraz emocje szargają Autorką i musi się z tym uporać. Wątpię, aby potrafiła udawać, że wszystko jest ok. Pewnie sama chciałaby "zresetować" pamięć i świadomość - ale tak się nie da...
Tylko czas i postawa małżonka decydują o tym, jak dalej między nimi będzie.

W porządku, jojczę niestety - to fakt Inna sprawa jest taka, że mąż jest moją jedyną szansą na wyjście z domu tj. mieszkamy na takim przysłowiowym zadupiu i gdybym chciała sobie wyjść na pizzę, do kawiarenki, do kina, na zakupy, do kosmetyczki, fryzjera, umówić się ze znajomymi w centrum handlowym, to niestety potrzebowałabym transportu a nie mam prawa jazdy Może to dziwne, ale bardzo się boję jeździć autobusami odkąd jestem na wózku, nie potrafię tego lęku wyrzucić z siebie, raz tylko przejeżdżałam przez przystanek a jak nadjechał autobus to ludzie prawie mnie przewrócili razem z wózkiem bo tak zaczęli się przeciskać (myśląc chyba, że chcę wsiąść, więc każdy chciał być przede mną żeby nie musieć czekać aż wjadę). Koszmar. Przez chorobę straciłam dużo pewności siebie, bo tu nie ma podjazdu, tam za wysoki krawężnik, tu ktoś autem zaparkował na chodniku i nie mogę przejechać, a krawężnik 20 centymetrów... ze strachem w oczach cofam się, wjeżdżam na jezdnię, wyprzedza mnie TIR i mam wrażenie że skończę zaraz jako plama na drodze

Robił jakieś akcje z inną a teraz się dziwi, że go już nie kochasz tak jak wcześniej. Mistrz świata ten facet na prawdę. Jeszcze jest na tyle bezczelny, że wynajduje haki  na Ciebie, żeby też Ci dopiec, że już nie kocha jak kiedyś

Nie mają kontaktu. Być może zdjęcie byłoby jakimś pretekstem do odnowienia go, ale nie mam pewności. Dlatego tak mnie zabolała jego propozycja.

Mam podobne podejście do Twojego, jednak ja i mąż wychowaliśmy się w różnych środowiskach. Widzisz, moim marzeniem było podłączenie w domu siły żebyśmy mogli korzystać z kuchenki i czasem coś ugotować (na chwilę obecną mamy tylko piekarnik, frytownicę i taką małą płytę grzewczą na której nie dałoby się raczej zrobić normalnego obiadu), więc to było marzenie "dla nas". Mąż wychował się w okolicy w której wyznacznikiem sukcesu życiowego jest samochód (staram się to zrozumieć, chociaż mi ciężko), i bardzo zależało mu, żeby wszystkim pokazać, że on taki sukces odniósł (być może wynika to z niskiego poczucia własnej wartości?).

Mąż marzył o samochodzie lepszej klasy niż wtedy mieliśmy. Podzieliłam więc pieniądze które dostaliśmy od gości weselnych na pół, żeby mógł coś dla siebie też kupić, a chciałam za swoją część załatwić siłę. Mąż wziął kredyt i po dołożeniu tych pieniędzy od gości kupił wymarzone, używane auto, ale samochód zaczął się psuć i na naprawy trzeba było wydać kilka tysięcy złotych które miałam odłożone na siłę. Mamy w rodzinie mechanika samochodowego który byłby w stanie wyłapać wiele wad samochodu przed kupnem, niestety mąż chciał kupić "na już", bo akurat miał urlop i czas żeby się tym zająć, i nie słuchał moich rad mówiąc, że jestem po prostu pesymistką. Długo mu to wypominałam, bo gryzło mnie to od środka, a samochód psuł się średnio raz na dwa tygodnie (każda naprawa od 500 zł do 1000 zł). Nie wytrzymałam psychicznie chyba, i powiedziałam mu, że wszystko zepsuł. Teraz mąż podaje moje słowa jako przyczynę tego, że przestał mnie kochać tak jak kiedyś.

Autorko przytulam cie bidulko..

Twoj maz to piekny pajac ja bym mu dala Auto co za kretyn, mniej cie kocham bo autko sie popsiulo i nie moge miec kolezanek.

Przykro mi sie to czyta bo widac ze jestes dobrym czlowiekiem i nie zaslugujesz na takie traktowanie.

ALE COS CI POWIEM WSZYTSKO DO NIEGO KIEDYS WROCI I TO ZE ZDWOJONA SILA - Karma ISTNIEJE

Trzymaj sie i powodzenia

Karma nie istnieje i w związku z tym droga autorko tego tematu jak go teraz w tyłek nie kopniesz to on będzie taki wesoły żywot przy Twoim boku nadal prowadził a Ty popadniesz w totalny dół. Ratuj się póki czas

no tak. I teraz zaczyna sie klasyczna obrona swietnego, wrecz idealnego mezusia.

Aeryn, Ty sie zle dzisiaj czujesz? On Ci ejawnie prawie zdradza (o ile tego nie zreobil doslownie) a Ty nic. On wybietra samochodzik dla siebie a Ty zapiekankami sie zyw i nadal nic.
To nie sa bledy kochana, to jest egoizm i lekcewazenie partnerki w najczystszej tego postaci.

Mój Boże.. aż źle się czyta takie historie.. przykre to. Autorko jesteś inteligentną osobą co z łatwością można zauważyć po tych kilku postach ale mam wrażenie,że przez niepełnosprawność która Cie dotknęła trzymasz się tego swojego męża jak rzep psiego ogona na zasadzie " z braku laku lepszy kit" i cieszysz się,że ktokolwiek nadarzył się na męża. Niestety Twój mąż to zakłamany egoista, który już pewnie nie raz "zamoczył" u swojej" przyjaciółki".

Bardzo Cię przepraszam za takie wulgarne stwierdzenie ale takie jest moje zdanie.

Nie twierdzę, że jest idealny. Twierdzę, że ma wady i zalety

Rozumiem, w porządku Myślę jednak, że fizycznie mnie nie zdradził. Staram się nie oskarżać nikogo póki nie mam dowodów.

Myślę, że trafiłeś w sedno i wychowanie ma tu bardzo duży wpływ na niego.

Wracając do tematu marzeń, wcześniej mąż wziął kredyt na siebie żeby moi rodzice mogli kupić ten dom (ich pula kredytowa okazała się za mała), gdyż wiedział że dom jest moim marzeniem. Miało z tego jeszcze starczyć na samochód, niestety przez remont nie starczyło, i mąż czuł się oszukany przez moich rodziców, którzy w żaden sposób nie odnieśli się do tego, że ich zapewnienie nie ziściło się (myślę, że miał prawo tak się czuć).

Wtedy mąż spełnił moje marzenie, więc nie jest chyba do końca egoistą, chociaż zdarza mu się myśleć tylko o sobie (jak nam wszystkim czasami).

Masz rację. Wiem, i bardzo mnie to boli. Że na pewnym etapie jej dobre samopoczucie było dla niego ważniejsze od mojego dobrego samopoczucia. Dlatego coraz częściej zastanawiam się, czy on mnie jeszcze kocha. Twierdzi, że tak, ale może sam nie jest pewien swoich uczuć i myli je z przyzwyczajeniem? Nie wiem sama... Na pewno zakładam taką opcję że może nam się nie udać i że spędzę życie z kimś innym. Nigdy nie zdradziłam swojego partnera, nawet emocjonalnie, dlatego bardzo trudno mi zrozumieć mechanizmy które tym rządzą. Czy zdrada emocjonalna oznacza, że się swojego partnera/partnerki już nie kocha?

Wow, no taki telewizor to ja rozumiem A i basen w ogrodzie... to byłoby coś.
Fajnie jest móc sobie pomarzyć