Mój mąż (chyba) flirtuje z inną...

Tak więc z tej strony mąż Aeryn. Miło poczytać posty oceniające mnie. Stety lub niestety nie wszystkie opinie oceniające mnie są trafne- jestem czasem egoistą- jak każdy. Sytuacja z żoną mojego kuzyna była z początku za pewne normalną relacją kolega- koleżanka z czasem zrodził się z tego flirt- uświadomiła mi to moja żona. Żałuje tego co się stało- nie potrafiłem tego do siebie przyjąć że zdradziłem żonę- pomimo tego że do niczego między nami ( mną i żoną kuzyna) nie doszło. Myślę że potrafię się zmienić- szkoda że część z Was nie potrafi tego do siebie dopuścić że ktoś może się zmienić. Zakończyłem znajomość z żoną kuzyna, bo Kocham moją Żonę- możliwe że byłem zafascynowany tamtą osobą. Wiem że popełniłem błąd- wyciągnąłem z tego wnioski- nie mam powodu żeby ukrywać cokolwiek przed żoną. Obiecałem jej że to się nigdy nie powtórzy- i tego mam zamiar się trzymać.

Pozdrawiam

O widzisz Vell , czekaliśmy na Ciebie.

Forum to pomaga wielu ludziom. Zdradzonym, samotnym, zagubionym, w trudnej życiowej sytuacji ( z takiej czy innej przyczyny).
Ktoś, kto decyduje się pisać tutaj nie robi tego z przyjemności, zapewne dałby wszystko aby nie być zmuszonym do tego aktu desperacji ( tak to nazwijmy).
Kiedy wstyd przed rodziną blokuje jakiekolwiek uzewnętrznianie się, przyjaciółka powtarza, że wszystko będzie dobrze a tak naprawdę ma w poważaniu co się z Tobą dzieje lub.. cierpi się w środku, żeby broń Boże nikt się nie dowiedział i nadchodzi taki moment, że czujesz, że pękniesz.. Szukasz pomocy, każdy chce jakoż żyć, każdy chce być zrozumianym, wysłuchanym.

Ja nigdy nie sądziłam, że będę się wynurzać na publicznym forum, że będę pisała o najboleśniejszej sprawie mojego życia, kiedy zawiódł mnie ukochany mężczyzna, kiedy runął mi świat na głowę. Pomogli obcy ludzie.

Nie obrażaj się i nie wkurzaj, wysłuchaj, przeczytaj, z Twojej perspektywy całkiem inaczej to wygląda niż ze strony Twojej żony. I my, jako osoby obce, postronne i po ciężkich przejściach też patrzymy na tę sytuację inaczej.

Uważam, że zachowałeś się skandalicznie. Zdradziłeś swoją żonę emocjonalnie praktycznie natychmiast po tym, jak obiecywałeś jej miłość , wierność i LOJALNOŚĆ po sam grób. To ohydne z Twojej strony.
Wiesz, ja nawet jestem w stanie jakoś pojąc to, że byłeś lekko manipulowany przez " przyjaciółkę" i popłynąłeś.
Ale uwierz mi, PRZYJAŹŃ jeśli jest prawdziwa to zupełnie nie na tym polega.
To jest klasyczny przykład manipulacji, no wiesz, że Ty cudowny, zajebisty i w ogóle wszystko naj a ona taka.. samotna i tak chciałaby poznać najpierw Ciebie zamiast męża nieudacznika a czasu się nie cofnie.. więc Cię kręci, korci, prosi o mruczenie do uszka.
CZY WIESZ, JAK ŻENUJĄCE TO JEST?
Sytuacja z Twoim usilnym staraniem się o przekazanie zdjęć także. Żenada. Zrozum to.

Twoja żona to niesamowicie mądra, wrażliwa i inteligentna osoba. Jednak tak bardzo zakompleksiona, że moim zdaniem pomóc jej i Wam może jedynie zdecydowana praca nad jej poczuciem wartości, nad Waszą relacją. Pomyślcie, może pod okiem jakiegoś pomocnego terapeuty?Warto ułatwić sobie życie.Jeśli ją kochasz to pomóż jej. Czy nie widzisz, jak zdradzona i oszukana się czuje?
Ma do tego prawo. A jeszcze Cię tłumaczy, biedna.

fakt, że wybierasz lepsze auto zamiast zorganizowania mieszkania na potrzeby normalnego funkcjonowania, ze wszystkimi niezbędnymi do życia sprzętami ( nie mówię o fanaberiach ale k...a kuchenka??? telewizor???)  świadczy nawet nie o Twoim egoistycznym podejściu do sprawy ale o jakiejś perfidii. To jest totalnie popieprzona sytuacja. Gdzie są priorytety???

Nie chcę Cię tutaj na forum skreślać, nie chcę bluzgać ani nic z tych rzeczy. Ale proszę, otwórz oczy.
sama dałam mojemu mężowi szansę. jednak tylko dlatego, że on całym sobą, w każdej chwili i w każdym geście, codziennie stara się odbudować naszą relację, poprawić byt. Dba, interesuje się mną, jest zupełnie innym człowiekiem i JA CHCĘ mu wierzyć.

Twoje słowa, że tęsknisz za przyjaciółką.. Jezu, ile Ty masz lat? tęsknisz za tym, że jakaś obca baba włazi Ci za przeproszeniem w tyłek, dyskredytując przy tym Twoją żonę? zapraszając samego na wycieczki? Obudź się. czym nazywasz przyjaźń? Nie sądzisz, że ta rządzi się zupełnie innymi prawami?

Nie obrażaj się na mnie, zrozum to, co napisałam. Jesteśmy obcymi sobie osobami. Ja wiem, jak boli zdrada, wiem, co dzieje się potem z życiem osoby, która tego doświadczyła ze strony ukochanej osoby.
Postaraj się bardziej, pomyśl, co jest dla Ciebie w życiu najważniejsze. Pomóż Wam, od Ciebie zależy bardzo wiele.

Życzę Wam wszystkiego dobrego. Naprawdę tak jest.

jesteś wspaniała osoba, wynika to z tego w jaki spsoob piszesz i co, a twój  mąz jest wielkim frajerem ze ciebie nie docenia, tylko lata za jakas ,,przyjaciółeczką,,, nie wiem chce się chłopina dowartościować w ten sposób czy jak?

Pan maz napisal to co kazda by chciala przeczytac i uslyszec
Ja nigdy nie bylam oszukana przez faceta (chociaz probowali mnie oszukac) i dla mnie to jest po prostu smieszne 'nie wiedzialem, ze flirtuje' sorry, to jest bardzo proste, wystarczylo pomyslec co bys mial w glowie, gdyby to zona tak wypisywala.
Nie, Ty musisz z siebie teraz zrobic idiote (tylko idiota moze flirtowac i tego nie zauwazyc), bo lepiej byc idiota prawda? Niz przyznac , ze bylo sie zadowolonym  z siebie dupkiem, ktory lubil ten flirt.
Lepiej bylo powiedziec zonie , ze sie ja kocha mniej bo cos tam powiedziala, bo trudno bylo uswiadomic sobie , ze zachowanie dupka ma konsekwencje ?
Tak, ja tez czasem zachowuje sie zle i egoistycznie , ale ja nie udaje przed soba sama i innymi, ze jestem niewinna tepa idiotka , ktora sama nie wie co robi i co czuje.

Szkoda mi Twojej zony, tylko i wylacznie.
Tak, Ty mozesz sie zmienic. Jesli sam przed soba przestaniesz udawac lepszego niz jestes.

No chyba, ze rzeczywiscie jestes mniej rozgarniety niz ustawa przewiduje - wtedy no coz, wspolczuje.

Czytam to co napisales  i mam w glowie jedno slowo: BULLSHIT

Kolego mężu lepiej się nie tłumaczyć jak głupio się tłumaczyć...
Coś wiem na ten temat. U mnie w domu zawitał poważny kryzys. Podjąłem złe kroki ratowania związku.
Stary Ty się nie tłumacz tylko działaj. Sporo czasu minie za nim naprawisz swój błąd...

Piszę, bo nie mogę zasnąć. Próbuję wcześniej się kłaść, żeby szybko zasnąć i nie spędzać wieczoru na rozmyślaniach, ale wystarczy, że zacznę myśleć leżąc w łóżku - i już mam "pospane" Coraz bardziej myślę o tym, że mąż mnie już nie kocha. Przekonują mnie o tym rzeczy od drobnych (kiedyś chyba nie zwróciłabym na nie uwagi) po ważne, jak bierność w organizowaniu nam terapii małżeńskiej. Po tym jak zakończył się jego flirt, powiedziałam mężowi, że powinniśmy iść na terapię, że to dla nas jedyna szansa, żeby sobie z tym wszystkim poradzić, ale że tym razem to on musi się wykazać i nas zapisać. Zgodził się, ale jak się domyślacie, nie dotrzymał jak dotąd słowa.

Staram się zdusić w sobie całą resztę miłości, którą do niego czuję, chyba w jakiejś nagłej manifestacji reakcji obronnej, bo wewnętrznie coraz mocniej wyczuwam, że go straciłam, że myślami i uczuciami on już jest gdzie indziej. Naprawdę zanim mnie zdradził bardzo go kochałam, i mimo tego że po zdradzie nie kocham go już tak jak kiedyś, nadal jest to bardzo silne uczucie. Pozostaje mi dzień za dniem powoli je zabijać, to chyba jedyne rozsądne wyjście z tej sytuacji i najmniej bolesne jakie przychodzi mi na myśl. Staram się skupić na sobie, i powtarzam sobie jak mantrę, że jestem wartościową kobietą, która zasługuje na miłość i szacunek, i tego będę się trzymać

Trzymaj sie skupiania na sobie
Mysle, ze to najlepsza rzecz jaka mozesz zrobic.

Ja juz wczesniej pisalam dlaczego i nadal sie tego trzymam.

Totalny buc.

Typ "Cesarza" na włościach, jak to mówię: maczo za dychę.
Kopnęłabym w dupsko takim szpiczastym czubem.

Obleśny typ. I jeszcze ten wpis.. wydźwięk na zasadzie: "No już dobra, skończyłem oszukiwac żonę..Możecie się odpier..ć? Juz i tak mi taką fajną zabawę zniszczyliście."

Wiesz, że źle zrobiłeś, a nawet "myślisz", że potrafisz się zmienić. Puste słowa nie poparte czynami. Teraz chcesz, żebyśmy dali sobie siana, powiedziałeś, co miałeś do powiedzenia i to powinno zamknąć sprawę. Nie lubisz wytykania błędów, a jeśli cię na nich przyłapią, chcesz natychmiast przejść nad nimi do porządku dziennego. I to jest błąd. A gdzie odkupienie tzw. winy? Wystarczy zadeklarować, że się będzie lepszym i po krzyku?
Serce zabolało czytając twoją żonę. Sama jestem długoletnią mężatką i jakoś wiem, co może sprawić mężowi przykrość. Nie rżnę głupa jak ty. Piszę na forum, ale na maila od mężczyzny nie odpiszę, nie odpowiem na żadne zaczepki. Mąż wie jaki mam nick, może korzystać z mojego telefonu, a ja z jego i również uważa, iż przyjaźń damsko-męska nie istnieje. Żeby w małżeństwie dobrze się działo, trzeba mieć jakieś zasady, kręgosłup moralny i zawsze ich przestrzegać.

Vell jesteś typowym narcyzem i egoistą.

Czemu uważasz, że ktoś coś powinien?
Uważam, że zabierasz Mężowi możliwość wyboru.

A czytałaś cały wątek? Na co obliczony jest Twój wpis tutaj? Bo chyba na zasianie chaosu... Mąż POWINIEN, wykazać coś, POWINIEN, bo coś zdrowo spier...lił w swoim świeżo zawartym małżeństwie. I kto jak kto, ale to własnie on POWINIEN teraz stawać na rzęsach by pokazać żonie, że jego przysięga miała wartość, że tylko się "...pogubił", i nie wiedział, że to tak wyglądało. I teraz - o ile jego słowa, że chce to zmienić, że "kocha zonę" i inne tego typu frazesy frazesami nie są tylko słowami powiedzianymi przez dorosłego mężczyznę a nie aroganckiego dupka. Dlatego własnie to on POWINIEN.
Ma wybór: albo okazać się uczciwym (wobec własnej zony) mężem, alby zwykłym...
To teraz jego wybór. Nie zasługuje na pisanie o nim z duzej litery...

Tak. To nie są moje dywagacje, ze "zrobiłbym".
Załamywać się, wpadać w depresję zawsze się zdąży. Czasem jest moment "zatrzymania się" by zastanowić się jak postąpić, by było jak najlepiej. Chwila cierpliwości - tylko tyle trzeba. Napisałem to dokładniej później...
Czytając wówczas słowa Autorki uznałem, że własnie wpada w taki dołek, od razu i zaczyna sie nakręcać. Jednak przeczytawszy to, co napisała chwilę później - zrozumiałem, że odczuwa sytuacje własciwie... Małżonek nie czuje potrzeby robić czegokolwiek. W takim świetle jej odczucia i słowa były uzasadnione...

Skoro tak - przybliż zatem zasadność takiego postawienia sprawy: uważasz, że nie ma tu nikt (głównie chodzi o "małżonka") żadnego obowiązku ...zresetowania sytuacji? Żadnego ...obowiązku, żadnego "powinien"? Czyli "nic sie nie stało" i juz jest wszystko w porządku? Tak uważasz? Bo inaczej takich słów nie odczytuję.
Mozliwość wyboru. No fakt, "małzonek" ma tu mozliwość wyboru. Ma cały czas. Sugerując, by okazał się mężem a nie żałosnym dupkiem w jakims sensie odbieram mu tą możliwość wyboru. Moze faktycznie on chce wybrać tą drugą opcję?

Owszem nie jestem "nim" (nie wiem dlaczego to usunęłaś?) wiec trudno mi pisać, co on chciałby... Pewnie nadal chciałby i miec żone i dalej "przyjaciółkę". Ale zabawę mu zepsuliśmy...
Wiesz, rozumując Twoim sposobem, to ten facet właściwie nic nie musi Nawet nie musi starac się. Fakt, narzucamy mu tu bezceremonialnie jakieś "muszenia", pozbawiamy go prawa wyboru, oczekujemy czegoś nierealnego. Na czego podstawie taka na tego biednego, zagubionego faceta nagonka? Fakt, nie zrobił niczego złego przecież, a zona tylko sobie ubzdurała cos i ma jakieś schizy...

kosmiczny nick - jesteś facetem i dziwię się, że nie rozumiesz co pisze

Rozbawiłeś mnie, naprawdę .
Być może, być może, być może
Masz tyle ewentualności, no proszę.

Witajcie,
chciałabym bardzo podziękować Wam za wsparcie i rady (zwłaszcza Tobie, kosmiczny nick).
Jest dużo lepiej, myślę, że i u mnie (jestem dużo spokojniejsza) i w moim małżeństwie.
Mąż przemyślał sobie swoje zachowanie, zaczął się starać i przestał wypierać się, że to była zdrada (co dla mnie jest chyba najważniejsze - bo jak tu było wcześniej cokolwiek naprawiać skoro nic się nie stało?). Gdy mąż przyznaje, że jednak się stało, że zafascynował się tamtą kobietą, że nie dbał o nas tak jak powienien był, bo myślał, że jest w porządku tak jak jest, a to co było między nami zaczęło coraz bardziej gasnąć, widzę sporą szansę na naprawienie tego wszystkiego. Jest czuły, kładzie się spać razem ze mną, często mnie przytula, wczoraj wysłał mi SMSa z pracy, że bardzo mnie kocha, zabrał mnie na spacer. Bardzo liczę na to, że nie jest to chwilowe tylko jednak tak już będzie, a przynajmniej ja bardzo chciałabym żeby było Tak czy inaczej wiem, że muszę być silna i poza raczej krótkotrwałymi dołkami, staram się cieszyć z moich nadchodzących urodzin (to już jutro ) i zbliżających się Świąt, i codziennie konsekwentnie dopisuję dalszą część streszczenia mojej książki.

Mąż chyba zawiódł się na tamtej kobiecie, bo bardzo szybko znalazła sobie nowego "przyjaciela" i teraz rozmawia z krewnym męża (tak, z tym który mówił, że wolałby żeby ona była żoną mojego M. a nie ja...)

Powiem Wam, że byłam pozytywnie zaskoczona gdy czytając ze mną wątek "Co zrobić? Mąż kłamał" od samajasobie, gdzie sytuacja była podobna do naszej (częste kontakty męża samajosobie z inną kobietą przez SMS) mój mąż czytając czyjś wpis, że mąż jej mydli oczy, stwierdził: "Tak, mydli. Jak ja Tobie wcześniej." Cieszę się, że potrafi już być szczery nie tylko ze mną, ale i sam ze sobą. To bardzo ważne.

Ależ Drogie Panie...
Skupmy sie nad meritum
Cisza w wątku ze strony Aeryn - wierzę - jest oznaką WRESZCIE odnalezionego spokoju...

Aeryn... Sama widzisz. Nie jestes go pewna na 100%. Wiesz co to oznacza? Strach i niewiadoma będą sie potęgować. Nie martw się jednak. Krok po kroku dojrzejesz do rozstania. Bez złości... Trzymam za Ciebie kciuki, bo widać, że penetrujesz swoje wnętrze bardzo dokładnie...
nie bój się. Bedzie dobrze...

Aeryn
ja Ci tylko powiem, że jak ja dostałam doniesienie, ze prawdopodobnie kochanka ex jest z nim w ciąży i powiedziałam mu że pójdę z nią to skonfrontować, to mój ex mnie błagał żeby tego nie robiła bo ona się zdenerwuje i to może źle wpłynąć na nią i jej dziecko. Miał mnie i moje uczucia gdzieś, to ONA była najważniejsza.

Cholera... A już myslałem, że u Ciebie wszystko wyszło na prostą... Cholerny świat. Wiesz, irytuje mnie, ze nie ma jakiejś sensownej instytucji, która byłaby w stanie - w takich przypadkach - służyć sensowną radą i pomoca... Instytucja "terapii dla par" jest zazwyczaj przereklamowana i chyba nieliczne wyjatki (w postaci terapetów ZNAJĄCYCH ZYCIE!) mogłaby zażegnać to moje odczucie... Ja sam też z czymś podobnym, kiedyś tam miałem do czynienia... I przestałem w tym dostrzegać sens.
Trafiliscie chyba na dyletantów, którzy bawili sie w terapeutów bez zajmowania własnego stanowiska. Szkoda, ze nie było nikogo, kto WYŚMIAŁBY argumenty Twego ślubnego jako debilne i naciągane... Przykre to... Zapewne ktoś tu zaprzeczy i napisze, że terapeuta w takich sytuacjach ma za zadanie jedynie biernie uczestniczyć, działać jak ...katalizator umożliwiający bezpieczną i spokojną wymianę pomiędzy partnerami, naprowadzanie ich na właściwe tory - ale bez angażowania się i wyrażania własnych odczuć. Jeśli tak to miałoby wyglądać - moim zdaniem sensu nie ma...
Mimo wszystko nadal wierzę, ze Twój małzonek sam w końcu drogą połączeń nerwowych zaiskrzy i zajarzy, ze robił i robi (tak nawet mysląc) ŚWIŃSTWO wobec Ciebie - własnej Żony... Trzymam za Was kciuki (chociaż dłonie zaciskają mi się ...w pięści).

Też mnie to dziwi. Biedna, smutna? Ta kobieta przecież znalazła w sobie na tyle złych intencji aby:
- okłamywać własnego męża,
- podrywać mężczyznę na którego ślubie była i życzyła nam wszystkiego naj na nowej drodze życia (jak można być tak dwulicowym... już po miesiącu flirtowała z moim mężem)
- rozwalić życie chorej dziewczynie na wózku inwalidzkim, podbierając jej męża.

I zero wyrzutów sumienia. Życzę jej jak najgorzej. Naprawdę.
Nie wiem jakim trzeba być człowiekiem... Wiem, że są kobiety, które nie wiedzą, że mężczyzna jest żonaty, i popełniają błąd. Ale ona o wszystkim wiedziała. Znała mnie. Zapraszała go na wyjazd w góry beze mnie, wiedząc, że ja na wózku nie dam rady chodzić po górach...

Mam ochotę wyć z bezsilności. Chciałabym mieć zdrowe nogi i ręce. Mając 23 lata na nowo uczyłam się trzymać długopis i pisać. Pewnie większość z Was nie ma pojęcia jak to jest 15 minut próbować przewrócić kartkę w książce na następną stronę, nie móc utrzymać kubka z herbatą, czuć się jak głowa przyszyta do jakiegoś obcego ciała. Wsadzić palce do wrzątku i nie czuć, że to parzy. Leżeć i czekać aż ktoś zapomni zamknąć okno, i czekać na zapalenie płuc, bo to jedyne wyzwolenie, jedyna śmierć jaka może nadejść. Dla ludzi wózek inwalidzki to zazwyczaj przekleństwo, a dla mnie dar, bo po dwóch operacjach i długotrwałym leczeniu miałam wreszcie na tyle siły by móc się choć na chwilę zsunąć z łóżka na wózek. I z każdym miesiącem było trochę lepiej, aż teraz umiem trochę wystać na nogach i zrobić parę kroków. I kiedy wreszcie jest już lepiej jakaś "biedna i smutna" kobieta zabrała mi męża.

Ona nie wie, co to znaczy być biednym i smutnym. Umierać miesiącami.
Zabrała mi wszystko, co kochałam. Wiedząc kim jestem, i jak cierpię.
Chciałam tylko kilka lat szczęścia z mężczyzną, którego kochałam ponad wszystko.
A ona zabrała mi nawet to. I znowu ryczę jak bóbr.

Partnerki mojego męża zrobiły mu wcześniej to, co teraz on mnie. Ja zawsze byłam mu wierna, celowo nie miałam żadnych przyjaciół płci męskiej, bo uważam, że to "śliskie", a ja lubię jasne sytuacje.

Niestety mąż kręcił na moimi plecami. Gdy pisała do niego, okłamywał mnie, że to jego brat.
Gdy oglądał jej zdjęcia, mówił, że niczego nie oglądał. W historii przeglądarki oczywiście widać było co oglądał: jej zdjęcia.
Pisał jej o naszych problemach małżeńskich. Pisali do siebie praktycznie codziennie.
Jak to pisze dzisiejsza młodzież? Smuteczek

Z mojej strony były wszystkie te elementy. Ze strony męża zabrakło lojalności, wierności, szczerości i prawdomówności. Mam też wątpliwości, co do szacunku. Czy zdradza się kogoś, kogo się szanuje?

Wiem Iwonko, że projektuję, ale nie ufam już mężowi za grosz, więc jedyne co mi zostaje, to domysły.
Dlaczego ją tak broni, dlaczego jest taka "biedna i smutna" i "tak bardzo potrzebuje jego pomocy i wsparcia"?
Czy ja jestem mniej smutna, mniej potrzebuję jego wsparcia?

ja robię to samo - i to jest naturalne
jeżeli nie masz informacji - sama dopowiadasz.
Mój psycholog właśnie tak powiedział -> skoro pan mąż nie daje odpowiedzi na zadane pytanie, zbywa i unika (nie mówimy o pytania: ile razy , w jakiej pozycji gdzie itp. a raczej o: co było powodem? czemu tego nie zrobił? jakie były uczucia? ) to normalną rzeczą są projekcje i to takie jakie umysł nam podsuwa , czyt: najgorsze z możliwych.

odnośnie tego, że kochanka była biedna i miała tak źle - wczoraj usłyszałam to samo, że pani j. była bardzo nieszczęśliwa i miała gehennę w domu i to ich zbliżyło... a ja co miałam? sielankę? pozwól Aeryn, że przyłączę się do Ciebie i równie głośno jak Ty parsknę śmiechem ...

nie wiem czemu - ale mam wrażenie, że w czasie : tu i teraz  - to kochanki naszych mężów zasługują na pocieszenie, zrozumienie, bo przecież były biedne.

Aeryn wytrwałości życzę - jeżeli rzeczywiście tego chcesz, a może lepiej : zesłania cudu zrozumienia ... nie na Ciebie, ale na Twojego męża. Maniek bardzo ciekawie pisze - poczytaj kilka jego postów .

Iwona - dziękuję wpis był dla Aeryn ale skorzystałam na tym, czytając go

a nawiasem mówiąc - idą święta , czas radości, cudu
modlę się o cud - przede wszystkim przebaczenia, bo to jest chyba najważniejsze
wciągnę Cię na listę tych, za których się modlę 

Aeryn ...
Po pierwsze - Mąż nie jest rzeczą, bezwolną kukłą którą można przekładać z miejsca na miejsce.
On jest dorosłym, świadomym człowiekiem, który potrafi podejmować własne decyzje. Potrafi decydować o swoim zachowaniu, o swoim postępowaniu. Potrafi dokonywać wyborów.
Nie umniejszaj jego udziału i odpowiedzialności w obecnej sytuacji, bo tak naprawdę to w jego gestii spoczywa cała moc sprawcza.
To Twój Mąż zdecydował o swoich kontaktach z tą kobietą, nikt inny.

Jeśli trudno Ci to zrozumieć, to spróbuj odwrócić sytuację.
Jesteś kilka tygodni po ślubie, a tu mąż kuzynki zaczyna pisac do Ciebie wiadomości i szukać kontaktu z Tobą.
Bo on taki smutny, bo samotny, bo biedny.
Żona go nie rozumie i wcale ze sobą nie śpią. A poza tym ten mąż kuzynki taki nieszczęśliwy, kuzynka paskudna dla niego.
Proponuje Ci wypad nad morze weekendowy.
Domaga się miziania po uszku, zwierza Ci się, płacze do słuchawki.
Jeśli Ty Aeryn - zdecydujesz się zaangażować emocjonalnie w relację z mężem kuzynki w takiej sytuacji - to będzie to świadczyło o tym, że mąż kuzynki jest paskudnym złodziejem żon, zgniłym kalafiorem, podstępnym ćwokiem ?
Czy będzie to świadczyło raczej o tym, że to Ty darzysz męża kuzynki cieplejszymi uczuciami i jest on dla Ciebie zdecydowanie ważniejszy niż Twój własny mąż ?
Jeśli Twój mąż w takiej sytuacji będzie cierpiał, płakał a Ty będziesz świadkiem jego rozpaczy - a mimo to mąż kuzynki będzie nadal biednym, smutnym opuszczonym misiem z którym BĘDZIESZ CHCIAŁA nadal utrzymywać kontakt ... to czyja to będzie odpowiedzialność ? Biednego misia ? Czy może Twoja ?
Fakt, że Twój mąż zaangażował się tak bardzo w relację z inną kobietą - nie jest zasługą tej kobiety.
To jego decyzja.

I po drugie ... proszę, nie zrozum mnie źle, ale krew mnie zalała, kiedy przeczytałam to:
"Mam ochotę wyć z bezsilności. Chciałabym mieć zdrowe nogi i ręce. Mając 23 lata na nowo uczyłam się trzymać długopis i pisać. Pewnie większość z Was nie ma pojęcia jak to jest 15 minut próbować przewrócić kartkę w książce na następną stronę, nie móc utrzymać kubka z herbatą, czuć się jak głowa przyszyta do jakiegoś obcego ciała. Wsadzić palce do wrzątku i nie czuć, że to parzy. Leżeć i czekać aż ktoś zapomni zamknąć okno, i czekać na zapalenie płuc, bo to jedyne wyzwolenie, jedyna śmierć jaka może nadejść. Dla ludzi wózek inwalidzki to zazwyczaj przekleństwo, a dla mnie dar, bo po dwóch operacjach i długotrwałym leczeniu miałam wreszcie na tyle siły by móc się choć na chwilę zsunąć z łóżka na wózek. I z każdym miesiącem było trochę lepiej, aż teraz umiem trochę wystać na nogach i zrobić parę kroków. I kiedy wreszcie jest już lepiej jakaś "biedna i smutna" kobieta zabrała mi męża."

Rozumiem, że jesteś teraz bardzo rozżalona i rozgoryczona, ale pisząc tak możesz skrzywdzić wiele osób.
Otóż może jest tak, że większość z nas doświadczyła w swoim życiu chorób, bólu i rozpaczy na poziomie równym do Twoich doświadczeń, a może nawet na większym.
Wiem, o czym możesz pisać, bo chorowałam 3 razy na raka, w tym raz umiejscowionego w mózgu.
Gdzie mi tam do przewracania kartek w książce, kiedy przez prawie 2 lata robiłam pod siebie.
Gdzie mi tam do czytania, kiedy jedyne co można było, to dawać znaki jednym okiem, bo drugie z paskudnie opadającą powieką nie dało mi się wytrenować na tyle, żeby mrugać.
Nie mam zamiaru opowiadać tutaj o tym, jaka to ja jestem biedna i schorowana, że mam tylko jedną nerkę i jeden jajnik i pozytywny BRCA1 i 2 co w praktyce oznacza dwie bomby zegarowe w cyckach. W głowie metalowe drzwiczki żeby można je było dowolnie często otwierać i patrzeć co robi klipsowany mózg. A jeszcze na dodatek kiedyś tam mnie zdradzono.
Przeszłam to wszystko nie dlatego, żeby się nad sobą użalać, tylko dlatego, żeby zwyciężyć.
Żeby nabyć przekonania, że jeśli coś mnie spotyka to ze stoickim spokojem uznaję, że mam siły na to, żeby się z tym zmierzyć i wygrać.
Fakt, że jedni ludzie są doświadczeni bardziej przez los, inni mniej nie ma żadnego znaczenia w wartościowaniu życia.
Nie uważam, że jako jedna z tych bardziej doświadczonych mam prawo pisać do innych - co wy tam możecie wiedzieć ...
Nie tędy droga.
Jeśli przeszłam jak to się ładnie mówi "krzyż pański" to tylko po to, żeby cenić życie, cenić ludzi, smakować każdą chwilę.
Ja cieszę się z tego, że żyję. A nie biadolę nad tym co mnie spotkało.
Wiem, że każdy w takich sytuacjach mierzy się z pytaniem: dlaczego ja.
A ja sobie na to pytanie odpowiedziałam. A dlaczego nie ?
Dlaczego nie ja ?

Aeryn, jeśli mąż mnie zdradził, to tylko i wyłącznie on jest w stosunku do mnie odpowiedzialnym i winnym.
A nie tamta kobieta.
Niezależnie od tego czy mnie zna czy nie.
Czy wie ile przeszłam, chorowałam, cierpiałam, czy nie wie.
To nie ma żadnego znaczenia.
To mój partner wybrał, zdecydował i zdradził.
Taka jest smutna prawda.

Li tam krych23 nie ma o czym gadać jeśli chodzi o mnie
Dziękuję Ci za te miłe słowa.

Mruffko - bardzo Ci dziękuję za modlitwę.

kiedysbylam - zajrzę na Twój wątek, zawsze jakoś łatwiej jest radzić sobie z problemami mając świadomość, że gdzieś tam na końcu tej drogi jest coś dobrego, choćby promyk nadziei.

IsaBello - nie twierdzę, że jestem jedyną osobą doświadczoną przez los; napisałam: "Pewnie większość z Was nie ma pojęcia..." I nadal tak myślę, że jesteśmy w mniejszości jednak. Dlaczego? Będąc na studiach (już na wózku), sumując wszystkie roczniki na całej neofilologii byłam jedną z trzech osób, które studiowały z poważnymi problemami zdrowotnymi. To daje 3 osoby na około 2000-3000 studentów. Chciałam Ci bardzo podziękować za to, co napisałaś. Jesteś naprawdę silną osobą, skoro przetrzymałaś to wszystko. I masz rację: mój mąż nie jest bezwolną kukłą. Mimo to, mam żal do nich obu.

Z mężem rozstaję się najprawdopodobniej po Świętach, chociaż raz na jakiś czas wspomina, ze postara się szybciej znaleźć sobie lokum. Chyba bardzo mu się gdzieś spieszy... wolę nie myśleć, gdzie mu tak spieszno.

Mam podobny problem jak Mruffka - mąż za słabo się stara jak na kogoś kto kocha.
Od wykrycia zdrady minęło 1,5 miesiąca, a on najpierw irytował się, gdy poruszałam temat i płakałam, a gdy mu powiedziałam, że muszę to z siebie wyrzucić i potrzebuję jego wsparcia, to wysłuchuje mnie do momentu gdy nie powiem czegoś, co go zaboli (dodam, że nie rzucam obelgami, nigdy go w ten sposób nie obraziłam). Gdy go już zaboli to odbija piłeczkę i atakuje mnie wysupłując jakieś sytuacje z przeszłości (np. że mu kiedyś w żartach powiedziałam coś przykrego, i go to do teraz boli mimo że dawno za to przeprosiłam). To dla mnie niestety żadne wsparcie w tej sytuacji...

Staram się przetrzymać to wszystko do Świąt, ze względu na rodziców i babcię, którzy mieszkają piętro wyżej. Chciałabym, żeby mieli spokojne Święta (a czuję się winna, bo akurat cała kwestia ze zdradą wyszła tuż przed urodzinami mamy - byłam chyba jej najsmutniejszym, najbardziej przybitym gościem).

Witaj Aeryn ja również jestem zaskoczona Twoja historią małżeńską, bo wydawało się że szanowny mąż coś pojął i oboje walczycie o Wasze małżeństwo a Ty powoli odzyskujesz spokój.

Nie rozumiem dlaczego decyzję o rozstaniu podjęłaś tak szybko.. nie wiem czy coś mi umknęło w czytaniu tych wszystkich postów, rozumiem zdradę emocjonalną - dla mnie również jest tak silna jak fizyczna a nawet chyba bardziej. Mąż przyznał się do uczucia do tamtej kobiety???? Bo z tego co rozumiem to chcesz się rozstać dlatego iż uważasz że ona,  jest dla niego ważna, ważniejsza. Uważasz że on naprawdę nie chce walczyć o wasze małżeństwo? Czy Ty tak uważasz czy on to stwierdził? Nie rozumiem w końcu jakimś cudem znaleźliście się jednak na terapii dla par, przecież mu spluwy do głowy nie przystawiłaś?Więc o co tu chodzi??? Przyznał się że nie potrafi zakończyć znajomości?

Witaj Poly,

Ciężko mi znieść miotanie się męża - raz przyznaje się do zdrady, później ogłasza, że nie ma czegoś takiego jak zdrada emocjonalna. Pytany, czy on chciałby być w związku, gdzie go ktoś notorycznie okłamuje (jak on mnie wcześniej), odpowiada, że nie przeszkadzałoby mu to. Co dla mnie jest niezrozumiałe. Mąż nie kontaktuje się już z tamtą kobietą (przynajmniej nie mam na to dowodów), ale nie ufam mu ze względu na wcześniejsze kłamstwa i niedawną zdradę.

Mąż mówi, że bardzo mnie kocha i chce o nas walczyć.
Gdy powiedziałam, że najlepiej będzie to wszystko zakończyć, bo nie mam już siły, a wsparcie które od niego otrzymuję jest niewystarczające, odpowiedział "W porządku, jak chcesz."
Powiedziałam, żeby wyprowadził się po Świętach. Zaproponował, że może nawet szybciej.

Ja nie mogę sobie poradzić z bólem po zdradzie, a on nie wspiera mnie w tym, bym jakoś sobie z tym poradziła, tak jak pisałam wcześniej. Potrzebuję wsparcia, a on mój żal traktuje jak atak na siebie i wyszukuje moich przewinień z przeszłości, po to tylko, by odbić piłeczkę. Męczy mnie to. Mówię, że cierpię, bo mnie zdradził. Odpowiada, że on też cierpi, bo mu kilka miesięcy temu powiedziałam coś przykrego w żartach. I taka to rozmowa

Mąż odwraca kota ogonem i próbuje zwyczajnie zrzucić z siebie trochę winy i pokazać że Ty tez nie jesteś doskonałą osobą , tak to widzę...   

Być może on rzeczywiście nie rozumie mentalności kobiety, Twojej i tego bólu którego Ci przysporzył i czuje się nadmiernie atakowany, sądzę że o tej możliwości szybszego poszukania sobie czegoś  walnął również w emocjach, z ewentualnej bezsilności bo skoro mu nie ufasz to on nie za bardzo jest w stanie Ci cokolwiek udowodnić.

Ale powiem Ci że te teksty którymi sypie, są mi znane z mojego małżeństwa i rozumiem że jak słyszysz takie coś

"  Mówię, że cierpię, bo mnie zdradził. Odpowiada, że on też cierpi, bo mu kilka miesięcy temu powiedziałam coś przykrego w żartach"

to ręce opadają.. wtedy rzeczywiście nie chce się gadać z takim człowiekiem, masz wrażenie pustostanem .
U mnie oczywiście mąż po podobnym tekście, jakiś czas później przyznał,że nie miał racji, mało tego uważam że oni to wiedzą już nawet w trakcie wypowiadania takich słów tylko stosują taką dziecinną obronę.

Faceci mają tą swoją chorą dumę jak kobiety również. Kurczę Wy potrzebujecie długiej terapii nie jednej wizyty, pod warunkiem oczywiście takim,że mąż odciął się w 100 % i oboje chcecie walczyć. Wiem że Ty najbardziej potrzebujesz tego by on zrozumiał o co Ci chodzi o co tak cierpisz, by zrozumiał i przyznał się do podłego zachowania, ale nie na chwilę tylko na stałe. Ja bym chyba zamiast wyprowadzki urządziła taką domową separację.. tzn, żyłabym jak z lokatorem odpowiadając tylko wtedy kiedy muszę. Pokazałabym mu że się od niego izoluję, że traci moją miłość, że staje mi się obojętny. Nie wierzę,że człowiek który niby kocha jest w stanie na dłuższą metę żyć w takich warunkach i mieć się dobrze.

Poly, mąż zarzeka się, że zerwał z nią kontakt. Stara się na swój sposób, ale nie walczy jak lew.
Mruffka ma podobną sytuację - mąż mówi, że kocha ją nad życie, a jednak... jakoś nie stara się tak jak można by się spodziewać, sądząc po jego wypowiedziach. Dla kochanki jakoś bardziej się starał, a dla żony - nie potrafi.

Co więcej, mamy z mężem poważny problem w komunikacji, liczyłam, że terapia pomoże.
Niestety w chwili, gdy zasugerowałam wyprowadzkę, mąż zrezygnował z dalszej terapii. Z drugiej strony, to logiczna decyzja. Myślałam jednak, że pokaże, że chce o mnie walczyć i zaproponuje, żebyśmy jeszcze jednak spróbowali. Liczyłam na to. Chciałam, żeby pokazał, że mu zależy. Nie pokazał.
A ja jestem już po prostu zmęczona tym, że cały ból po zdradzie muszę starać się tłumić w sobie, bo męża to irytuje... Nie umiem tego zamieść pod dywan... Musiałabym chyba zamieszkać w psiej budzie poza domem, żeby mąż czasem nie zauważył, że znowu płaczę z powodu zdrady i znowu chcę o tym rozmawiać (jego zdaniem nie ma już o czym rozmawiać, przecież wszystko już powiedział, po co w ogóle o tym myśleć?).

Potrzebuję odetchnąć. Jednocześnie mam świadomość, że mąż jest podatny na opinie innych ludzi, i wiem, że jego mama i brat będą świętować nasze rozstanie. Do dzisiaj pamiętam to, co jego mama powiedziała mi tuż przed ślubem: "Pamiętaj, na jakie poświęcenie on się decyduje żeniąc się z Tobą." Ani przez chwilę nie zapomniałam...

Aeryn ... potrafi.
Bo skoro starał się dla innej kobiety, to wniosek z tego taki, że potrafi.
Nie jest to więc kwestia umiejętności, lecz woli.
Skoro dla Żony tego nie robi, to raczej nie chce .... bo to, że umie - to pewne i dowiedzione Jego postępowaniem wobec innej kobiety ...