mam problemy ginekologiczne a on wciaz nie chce dziecka

A mógłbyś to rozwinąć może?

Dobra, ustalmy fakty.

1. Autorka chce mieć dzieci w ogóle i ma ostatni dzwonek, żeby zajść w ciąże.
2. Jej wybranek dzieci nie chce i pewnie jeszcze długo nie zechce.
3. Wybranek kompletnie nie widzi powagi sytuacji i nie chce jej widzieć.
4. Wybranek traktuje ten związek jako przejściowy.

Autorko, właśnie stajesz przed decyzją i masz 3 wyjścia:

1. Odejść od człowieka, który nie chce mieć dzieci i poszukać odpowiedniego dla Ciebie partnera i z nim zajść w ciąże.

2. Zostać i zrezygnować z dziecka dla partnera, który traktuje ten związek jak przejściowy.

3. Zrobić sobie dziecko z partnerem nie pytając go o zdanie i odejść od niego z dzieckiem.

Też można. Poza tym ona nie musi nikogo wrabiać, przecież może zajść w ciąże i odejść, a po porodzie w dokumentach wpisać "ojciec nie znany" i sprawa rozwiązana. On nie będzie płacił alimentów i nie będzie ojcem, a ona będzie miała dziecko.

A dziecko będzie miało całe życie w papierach Ojciec NN, bo mamusia chciała się spełnić jako kobieta, tja.

Mi bliżej do Twojego chłopaka. Rozumiem, że jest beznadziejnym dzieciakiem, przekłada ślub, nie nadaje się na "poważne związki", ale co to u licha jest poważny związek? Rozumiem też Ciebie, bo zapewne pragnienie posiadania dziecka ze świadomością, że masz na to mało czasu jest olbrzymie. Ale on może mieć prawo nie chcieć być ojcem. I nic tego nie zmienia - czy Ty masz mało czasu czy też nie. A łapanie go na wpadkę jest poniżej poziomu...

bardzo wspolczuje, bardzo. Pytanie brzmi jak bardzo jest wazne dla ciebie aby miec wlasne dziecko.

Jesli facet mowi, ze nie chce dziecka, tzn., ze nie chce, i wielce prawdopodobne ze jesli sie ono pojawi to nie bedzie ci w niczym pomagal, co oslabi wasze stosunki, a ty latami bedziesz o tym pamietac. Po jakims czasie, jak dziecko podrosnie i bedzie krzyczec TATA, kocham i takie tam, jest rowniez prawdopodobne ze bedzie bardzo dziecko kochal, ale pierwszy rok po urodzeniu bedzie bardzo ciezki. O ile on przy tobie w ogole zostanie.

Jesli na dziecku zalezy ci bardziej niz na czymkolwiek, to je sobie zrob i nie patrz na nic (zgoda faceta w sumie nie jest konieczna, wiesz o czym mowie). Ale w konsenkwecji mozesz zostac sama z dzieckiem, musisz to brac pod uwage.

Trzymaj sie

Rozstanie jest najlepszym wyjściem.

Ja trochę rozumiem autorkę, ma 30 lat, facet nie zdecydowany, związek jako tako funkcjonuje.
Czas leci, młodsza autorka juz nie będzie.

I tu jest pytanie tkwić w zwiazku w którym facet na razie dziecka nie chce i nie wiadomo czy w ogóle będzie chcial czy szukać szczescia gdzie indziej ? O to jest pytanie.

Ktoś tu napisał ze mozna oszukać partnera zrobić sobie dziecko i zerwać.
Ja za takim sposobem nie jestem.

Za parę lat, dziecko będzie juz na tyle kumate zapyta sie mamusi kim jest mój tato i czemu mamus sie z nim rozstałaś ? A bo wiesz synku/córeczko bardzo chcialam miec dziecko (ciebie) i go wrobiłam.

Ja rozumiem ze to jest naprawdę ciezka sytuacja ale naprawdę tego partnera bym nie wrabiala w dziecko. Nawet jeśli ojciec będzie nie znany - kwestia czasu i dawny partner sie dowie i w cale bym sie nie zdziwiła jakby byl zly.

Czy nie jest tak, że w Polsce tylko małżeństwa mogą skorzystać z banku?

Właśnie sprawdziłam, że jednak nie mogą skorzystać. Przynajmniej nie oficjalnie.
cyt.:
"Teoretycznie każdy ma wolny dostęp i prawo do korzystania z banku spermy. Ale ponieważ zgodnie z polskim prawem, dziecko musi mieć ojca i matkę, samotne kobiety, które chcą mieć dzieci i same je wychowywać, oficjalnie nie mogą korzystać z banków nasienia."

Teraz jestem skonfundowana... W innym źródle jest napisane że mogą...

Na temat banku spermy się nie wypowiem...
Umówić się do tych praw można.. a co jeśli jednak autorce w życiu się dobrze nie powiedzie i po jakimś czasie stwierdzi, że może warto wysępić alimenty od ojca dziecka? Lub tak jak pisałam wcześniej.. co jesli ojcu dziecka jednak zachce się być "tatusiem".. a dziewczyna będzie miała życie dawno poukładane? I tak źle i tak nie dobrze.
W tym wypadku jedynym sensownym wyjściem, przy takiej chęci posiadania dziecka tu i teraz, jest rezygnacja z faceta, z którym nie widzi perspektyw na dalsze, wspólne życie..
Bo co jeśli go "zmusi" do tego.. co jeśli tata nie pokocha dziecka? No chyba, że autorce uśmiecha się bycie samotną matką..
A co jeśli ta chęć posiadania dziecka zamieni się w niechęć do niego, bo tatuś ich zostawił?
Oczywiście to tylko takie gdybanie...
Ale posiadanie dziecka to nie posiadanie zabawki, to branie za niego pełnej odpowiedzialności..

To powinieneś o tym poinformować swoją partnerkę - bo być może liczy że w przyszłości zdecydujecie się na dziecko. Każdy ma swoje pragnienia, a brak zrozumienia dla tak biologicznie napędzanej potrzeby jest dziwny. Owszem - można nie chcieć. Ktoś woli za pieniądze które musiałby wydać na dziecko zwiedzić świat, lub zwyczajnie dzieci go okrutnie męczą. Dla mnie to jest akurat dobry powód by się rozstać, skoro nie mogą się dogadać w tak podstawowej kwestii.

Nie wszystko w życiu musi prowadzić do bezpośrednich zysków - zapytaj obecnych tutaj matek - czy liczą na profity z posiadania dziecka czy po prostu cieszą się że jest i chcą je wyprowadzić na szczęśliwych i zaradnych ludzi.

Wątpię żebyśmy doszli do porozumienia, jeśli tym jest dla ciebie macierzyństwo (i pewnie ojcostwo tak samo).

Rozumiem, że obecnie zaufanie, szacunek, szczerość, uczciwość, to często towary deficytowe. Szkoda.

Czym różnią się przytoczone wyżej dwie sytuacje?
Świadomością i zgodą dawcy. Tylko tyle i aż tyle.

Edit:
Postawy 'biorczyni' w obu sytuacjach też są różne.

Przepraszam, ale ja nie rozumiem... Uważasz chęć posiadania dziecka - nowego człowieka, jest jakimś "widzi mi się" i "robieniem sobie dobrze"?! Przecież jeśli ona chce mieć dziecko, to w obecnej chwili sprawa jest priorytetowa, bo chłopa to ona sobie zawsze znajdzie, a w ciąże NIE, bo to jej ostatni gwizdek. I nie mam pojęcia, czemu najechałaś tak na jahere, ale wydaje mi się, że wylałaś tutaj jakieś frustracje z innych wątków.

Noale, kto powiedział, że jej obecny nie będzie chciał jej zapłodnić jeśli zapewni go, że żadnych alimentów i praw mieć nie będzie?

No dobra, a gdyby nie miała problemów ginekologiczny i najnormalniej w świecie wpadła, to co wtedy? On nadal by mówił, że dziecka nie chce i ona by odeszła i co? Przecież sytuacja jest prawie taka sama. Przecież nikt jej nie mówi, żeby zaszła i naciągnęła go na alimenty, ona chce tylko zajść w ciążę.

a od kiedy to o "zrobieniu dziecka" decyduje tylko 1 strona w małżeństwie? Sprowadzacie wolną wolę faceta do woli ..pająka chodzącego po ścianie, a potem dziwicie się, że facet obawia się, że zostanie wrobiony w coś innego (jak alimenty, skoro o taki "szczegół" jak dziecko nikt go nie pytał).

Facet NIE CHCE dziecka i ma prawo - z miliardów powodów - nie chcieć. Problemem nie jest to, że on nie chce, tylko że taka rozmowa nie odbyła się dużo wcześniej, a jeśli nawet to autorka nic z tą wiedzą 'na NIE' ,nie zrobiła tylko czekała, aż może on jakimś cudem zdanie zmieni.

A facet nie chce: nie lubi dzieci, nie marzy mu się taka odpowiedzialność, wypalił się itp. -cokolwiek. Ma prawo. Co to za zmuszanie?

Pomimo tego, że rozumiem rozczarowanie autorki to nie widzę  w wymuszaniu na kimś tak odpowiedzialnej decyzji cienia odpowiedzialności po Jej stronie.

To jakiś absurd, ale wszyscy kiwają głowami ze zrozumieniem, no bo jak to? Nie chce dziecka? Toż to potwór! Trzeba na siłę go wmanewrować w temat i "może się przekona".. masakra.

O..a potem konsekwencje jak w wątku powyżej @by Kamila29  (choć tu inna sprawa o tyle, że facet na ślub z autorką się "niby" zgodził - niby, bo tylko na logikę, a podświadomie widać nie dojrzał do tej decyzji. Tu mamy odwrotnie - facet ŚWIADOMIE nie chce dziecka, a jest mu stawiane ultimatum)

Współczuję niektórym takiego podejścia do życia..

Nie mówimy tu o wpadce tylko o świadomym wymuszeniu na facecie zapłodnienia autorki.. W tej chwili liczy się tylko jej zdanie i jej sytuacja a nikt nie myśli o facecie tylko od razu się go demonizuje..
Moim zdaniem mądrze zrobił mówiąc autorce, że nie chce dziecka... Bo może on nie jest gotowy, bo może się boi, że nie podoła temu "wyzwaniu" lub po prostu autorka nie jest osobą z którą on chce dziecko mieć..
Lub ma takie widzi mi się Jak autorka tylko w drugą stronę..

Jeszcze raz powtarzam... niech sobie znajdzie faceta, który pokocha ją i będzie chciał mieć z nią to dziecko.. a zdanie obecnego niech uszanuje...

Jasne, pogadać zawsze można.

Niektorzy po prostu nie rozumieja do czego sluzy forum, ze to nie miejsce na wojny swiatopogladowe i okazja do umoralniania innych, a jedynie umozliwienie wypowiedzenie sie kazdemu, kto chce sie swoim zdaniem podzielic z autorem, a celem tego ma byc POMOC autorowi. Warto o tym pamietac.

Autorko...masz naprawde trudny orzech do zgryzienia. Ale jest kilka faktow ktore trzeba sobie uswiadomic a inne ustalic:
1. to nie jest twoj chlopak. To jest narzeczony. Zareczajac sie pytal "czy zostaniesz moja zona?", chcial wiec zalozyc rodzine. Tak. Rodzina, z punktu widzenia biologii, filozofii, historii a nawet w wiekszosci konstytucji jest zapis o rodzinie, ze sluzy ona do reprodukcji. Rodzina to rodzice i dzieci.
2. Nie rozmawialiscie wczesniej o dzieciach? Szkoda, ale wina lezy po JEGO stronie. Skoro jest przeciwnikiem dzieci, to nalezalo cie uprzedzic podczas zareczyn lub przed. Chec posiadania dzieci jest naturalna potrzeba kobiet i kazdy facet dobrze to wie, ale woli o tym nie myslec, bo przeciez bzykac trzeba. Tymczasem, jesli rzeczywiscie W OGOLE NIGDY nie chce miec dzieci, to mial zasrany obowiazek ci o tym powiedziec.
3. Wiekszosc mezczyzn tak naprawde nie jest przekonanych do posiadania dzieci. Czesc ma, bo sie zdarzylo, nastepna czesc, bo kocha swoje partnerki a one chca miec, wiec z milosci do nich sie zgadzaja, jeszcze inni "bo wszyscy maja, fajnie miec syna", tak naprawde chyba niewielki procent mezczyzn odczuwa potrzebe splodzenia potomstwa, jest przekonanych ze super zalozyc rodzine i z cala odpowiedzialnoscia podejmuja taka decyzje. Wiekszosc naszych znajomych zaczynalo tak: kobieta mowi do faceta "kochanie, a moze bysmy...." - "my? dziecko? no nie wiem...".
4. KAZDY, kto podejmuje wspolzycie, musi zdawac sobie sprawe, ze moze pojawic sie dziecko. CO znaczy ze "on nie chce dziecka, zrozumcie go, biedny facet, nie jest gotowy!", a jest gotowy zeby bzykac? CO znaczy "wrabiac w dziecko", malo to dzieci rodzi sie na pigulkach, plastrach, spiralkach, o peknietych gumkach nie wspominajac? Kwestia tylko sumienia autorki, jej uczciwosci wobec nrzeczonego, ona sama musi czuc sie dobrze ze swoja decyzja.
5. Autorko : odpowiedz osbie na pytanie, czy naprawde chcesz miec dziecko, a w gre nie wchodzi np. w przyszlosci adopcja. Zastanow sie, ile to dla ciebie znaczy i czy jestes gotowa poniesc konswenkcje samotnego macierzynstwa. Jesli bardzo pragniesz dziecka, nie zagluszaj tego uczucia.

Mam taka ciotke, bardzo chciala miec dziecko, ale najpierw nie mieli mieszkania, potem pracy, potem znowu jakies inne powody, potem on wyjechal za granice, jak juz sie dorobil, zaczeli sie starac, ale po dwoch latach on zmarl na raka. Po kilku latach poznala innego faceta, ale byla juz za stara (miala cos kolo 40-tki). Dzis sie rozeszli, a ona jest typowa bezdzietna stara panna, zgorzkniala, z ktora nie da sie o niczym pogadac - a pamietam czasy gdy byla zajebista babka z niej.

6. zastanow sie tez czy chcesz naprawde byc z tak niedojrzalym mezczyzna.

Tylko ty sama mozesz sie uszczesliwic, ale musisz wiedziec czego chcesz naprawde, i CZY DZIECKO JEST TWOIM PRIORYTETEM. Jesli tak, to dzialaj zgodnie z wlasnym sumieniem, bo potem moze byc juz za pozno.

no, to prawda, moze KIEDYS chce. Tylko ze w tej sytuacji, w jakies zycie ich postanowilo, nie ma KIEDYS. Teraz albo w ogole. Musi to wziac na klate i decydowac teraz, tez mu wspolczuje, ale life is brutal.

Druga strona moze pytac i twierdzic, jesli wnosi to cos do dyskusji i rozwija watek, pomaga autorowi, a nie jest bezposrednim i personalnym atakiem w stosunku do innego uzytkownika, ktora smie miec inne zdanie. Zreszta moderator wyrzucil czesc jej wypowiedzi raczej nie bezpodstawnie.

no tak, ma prawo, ale tez autorka zostaje postawiona w bardzo trudnej sytuacji. Dlatego mi sie zdaje ze pierwszorzedne pytanie to... jak bardzo pragne dziecka i czy to priorytet? I wtedy zdecydowac czy i jak to osiagac, zgodnie z wlasnym sumieniem. Naprawde wspolczuje to malo powiedziane... eh.

acha, ok:) No mogla, mogla, ale wiesz jacy sa faceci, ktory ci powie ze "wow, super, zrobmy se dziecko:)". No chyba ze sie myle i macie takie pozytywne doswiadczenia, Cynicznahipo?:)
Komunikacja kuleje u nich, to prawda.

Autorko, czy czujesz sie kochana przez niego? bo niektore wypowiedzi twoje ("traktuje mnie jak kucharke/sprzataczke") budza watpliwosci.

Ostatnio rozmawiałam ze swoim nie-narzeczonym na ten temat: co by było gdybyśmy mieli ostatnią szansę, żeby mieć dziecko (nie że wspólnie, tylko teoretyczna rozmowa). On by bez wahania podjął starania (bez analizy, czy jestem gotowy, czy mam wystarczająco dobrą pracę itd) i ja też. Ostatnia szansa, więc jak mus to mus. Z tym, że my obydwoje kiedyś tam byśmy chcieli mieć dzieci.
Druga sprawa była taka: czy jeżeli ja bym miała ostatnią szansę, żeby mieć dziecko, to czy on by został ojcem (zakładając, że chodzi o czas teraźniejszy). Stwierdził, że poszedłby pić całą noc i rano by mi odpowiedział. I zauważ- on bez naprowadzania zrozumiał powagę sytuacji i czuł potrzebę samookreślenia się. Nie rozumiem i nie akceptowałabym w takiej sytuacji "ale ja nie wiem, pogadamy za pół roku".
Lepiej spróbować, niż do końca życia mieć pretensje. Do samej siebie, bo Ty tutaj podejmujesz decyzję- jemu czas nagle nie przyspieszył. Niech ma świadomość, że jak się nie zgodzi to odejdziesz (to nie szantaż, po prostu taka jest prawda).
Myśl o sobie.
Nie panikuj, zaufaj intuicji- nikt nie wie jak długo będziesz jeszcze mogła mieć dzieci. Wielu zdrowych ludzi nie może mieć nie wiadomo właściwie dlaczego i tak samo na odwrót.

zaraz zaraz. Dlaczego mnie oskarżasz i mówisz że ja na siłę chcę dopiąć swego?
Od samego początku piszę, że mam problemy w kobiecych sprawach a mój narzeczony nie jest gotowy na dziecko.
Pisałam też, że nie będę go zmuszać i daję mu prawo wyboru, jak nie chce to zrozumiem i każdy idzie w swoją stronę.
Nie zmuszam go i nie mam zamiaru.
A na siłę to można sie zesrać za przeproszeniem a nie dopiąć swego, czyt. wrobić kogoś w dziecko. Życie to nie tylko dziecko, ale też miłość, którą trzeba i siebie i dzieci obdarzyć.
Poza tym mój narzeczony NIGDY nie powiedział "NIE CHCĘ SIĘ UTOPIĆ". Nie czuje jeszcze w tym temacie blusa i ja to rozumiem. Ma takie prawo.

Wiesz, jak facet odwołuje ślub i kombinuje jak koń pod górę, to ja bym go już dawno rzuciła. Może jego "nie chce teraz dzieci" jest zakamuflowanym "nie chcę z TOBĄ mieć dzieci", "nie chcę być do CIEBIE przywiązany na całe życie".

Bo ja uważam, że jak facet poważnie myśli o danej kobiecie, to nie dostarcza jej takich rozrywek i niepewności. A taki co to "nie wie" i będzie się zastanawiał i stosował spychologie stosowaną i w ogóle nic mu nie mów, bo go spłoszysz, te trzeba kopać w doope i patrzeć jak daleko poleci.

Przeczytałam wątek i od poczatku mam wrażenie że mężczyzna został tu przeznaczony przez autorkę do roli reproduktora.
Pani tłumaczy swoje żądania instynktem i wszystko i wszyscy maja się pod te żądanie podporządkować.

Jakieś to wszystko od tyłka strony. Jest się w związku kocha się partnera to wiec go się szanuje. Autorka dostała przyspieszenia  ok rozumiem ma pragnienie bycia mamą, ale jej facet to nie członek z przyczepionym do niego chłopem .
To człowiek który ma swoje zdanie, swoje myśli zasady, trzeba go szanować.

Zawsze myślałam że jeśli jest związek i ma się w planach dziecko ,podkreślam planowane dziecko to decyzje podejmują Oboje. Nie jedno bo tak chce.

Partnerce więcej wolno bo ona chce? Wiec nie chodzi o posiadanie dziecka z tym jedynym ukochanym człowiekiem tylko ogólnie o posiadanie z byle kim?
Autorko a co byś zrobiła gdyby twój facet nie mógł mieć dzieci?

Instynkt daje ci wtedy do wymiany na "zdrowy" model? Albo daje przyzwolenie na zdradę w celu zajścia?

Czy będąc w związku dwojga kochających się ludzi nie powinno się w takich przypadkach kierować miłością ?
Nie wszyscy muszą być koniecznie za wszelka cenę matkami, mogą  być też w późniejszym czasem np matkami zastępczymi.

Autorko twój mężczyzna wybrał jak chce żyć, ty czekałaś aż zmieni zdanie. Nie zmienił wiec pora usiąść i z szacunkiem ustalić co dalej.
Jeśli twój mężczyzna to dla ciebie ten jedyny , chcesz się z nim zestarzeć to masz do wyboru albo ustąpisz z roli mamy na ten moment.
Może przed wami inny plan na życie, może za kilka lat zdecydujecie się adoptować dziecko. Albo stanie się cud w medycynie i jednak urodzisz swoje.

Porozmawiaj z swoim ukochanym jak planuje swoje i wasze życie, dojdźcie do jakiegoś kompromisu.

Odradzam wszelkie próby manipulacji, zdrady oszukaństwa bo nie na tym buduje się rodzinę.

Czesc.Nie mam instynktu macierzyńskiego,o którym piszesz i nie jestem jakąś zdesperowaną laską, która wymyśliła sobie że musi mieć w tej chwili dziecko!
Jestem chora dziewczyno, za chwile mogę w ogóle NIGDY nie mieć dzieci. To nie jest moje "widzimisię", żeby mieć dziecko, tylko po prostu chce je mieć bo jak nie będę teraz miała to już mogę nie mieć szansy zostać mamą.
Nie zmuszę go, jeśli nie chce to nie. Ja go nie ciągnę za rękę. Sam musi podjąć decyzję i uszanuję to.

Tak rozmawialam z lekarzami, jestem pod kontrola 2 lekarzy. On musi w koncu podjac jakas decyzje. Mamy w przyszlym tygodniu porozmawiac bo prosil o czas

Miał prawo do podjęcia takiej decyzji.
Powodzenia.

Jak mam zdecydowac sie na macierzynstwo jak on nie chce dziecka? Nie zmuszam. Odchodze bo nie widze sensu dalej byc razem poza tym z jego strony to nie milosc