Jak uratować małżeństwo?

Masz 50/50.
W tej chwili w jej głowie zaszło to już bardzo daleko. Podejrzewam, że Twoja luba w myślach rodzi już nowemu koledze dzieci ;-)
Tak naprawdę tylko mega silne zderzenie z rzeczywistością jest w stanie nakierować ją na właściwe tory.
Naprawdę, odpuść. Nie wygrasz tej walki czołgając się u jej stóp. Ona musi to przeżyć i przetrawić. A Ty bądź blisko - silny i atrakcyjny ;-) I wtedy decyzja będzie po Twojej stronie. Teraz nie masz najmniejszych szans - błaganie wywołuje u niej agresje, bo w jej myślach jest nowy frajer, który podejrzewam nawet sobie sprawy nie zdaje jakie spustoszenie wywołał w Waszym życiu. Tylko pamiętaj - to nie jest jego wina. Wina jest TYLKO I WYŁĄCZNIE JEJ.
Bo jeśli za syf w związku odpowiadają 2 strony to za zdradę tylko 1...

Przeżyłem to samo...

Macie rację. Odpuszczam całkowicie rozmowę na temat naszego powrotu. Czekam na jej ruch. Tak jak pisałem i Wy pisaliście wcześniej, ja już zrobiłem wszystko i więcej nie potrafię. Zaczął się nowy tydzień, praca, jakieś zajęcia po pracy, to mi powinno pomóc, bo w week miałem takiego doła, jak jeszcze nigdy dotąd.

Lexpar - nikt z nas nie jest wyrocznią, ale każdy ma prawo do swojego zdania.
SM78 na końcu i tak zrobi po swojemu, bo to jego życie i jego decyzje.

Lexpar - weź też pod uwagę, że to co proponuję SM78 to też forma walki, najtrudniejsza, bo WBREW SERCU.
Moim zdaniem najskuteczniejsza. Ale czas pokaże :-)

SM78 trzymam kciuki! :-)

Lexpar, ja z wielkim szacunkiem podchodzę do Twoich rad i podpowiedzi, bo są one naprawdę dobre i widać, że jesteś mądrym i dobrym człowiekiem. Jednak teraz zostaje mi już tylko czekanie, co ona zrobi, może teściowie pomogą w jakiś sposób wpłynąć na nią. Nie mogę teraz dzwonić, pytać, prosić o spotkania, bo to już nic nie daje, a słysząc ciągle to samo, naprawdę się odechciewa wszystkiego.
Ja tylko żałuję jednej rzeczy, że nie znalazłem się tutaj na forum, jakieś 3 tygodnie wcześniej, gdzie jeszcze w miarę spotykaliśmy się i rozmawialiśmy normalnie. Może wtedy, jak zastosowałbym się do Waszych rad, wyglądało by dzisiaj wszystko inaczej.

SM z całym szacunkiem do Ciebie .
Ty jesteś mądry facet.
Zapamiętaj, że ten się nie myli co nic nie robi.
Wina jest Twoja, ale Twojej żony też.
Teraz nie proś, nie kajaj się.
Masz pięknego i mądrego syna i on teraz powinien być Twoim priorytetem.
Kochaj go, rozpieszczaj. Niech zna swojego ojca nie tylko jak ojca ale i przyjaciela.
Wiem, że to jest trudne, ale to nie znaczy, że nie osiągalne.
Naprawdę trzymam za Ciebie kciuki i wierzę, że Twoja żona szybko się ocknie.
Pozdrawiam ciepło

Moja żona, to również wspaniała kobieta, fantastyczna matka. Ma swoje wady, ale kto ich nie ma. I ja podobnie robiłem jak Ty, przez ostatnie lata naszego małżeństwa. Po prostu przestałem o nią dbać, nie starałem się, nie rozmawiałem o planach, o przyszłości, żyłem z dnia na dzień. I skończyło się. Czasu nie da się cofnąć, nie da się wrócić do pewnych zdarzeń i rozegrać je inaczej. Pozostaje mi tylko walka o nią, bo ją KOCHAM i tyle. I też dzięki tej sytuacji w końcu przejrzałem na oczy, jakim mężem byłem. Zacząłem zmieniać się, budzić z tego letargu, w który wpadłem i żona też już to zauważyła kilka razy, jak jeszcze było inaczej, sama mi to mówiła, że widzi zmiany, ale co z tego? Pozostaje tylko czas.
A jeżeli nam się poukłada wszystko, to naprawdę już nie dopuszczę do tego, żeby czuła się przy mnie źle, żeby czuła, że nie jest kobietą, żeby poczuła chociaż przez sekundę, że mnie nie kocha. Czy dostanę szansę, zobaczymy.
I też marzę o tym, żeby się do niej przytulić, pocałować, powiedzieć, że świata poza nią nie widzę, ale dopiero, jak ona zrobi to samo, będę mógł uznać, że jest ok.

Mówiłem jej to w trakcie naszego małżeństwa, ale za rzadko, o te kilka set razy za mało.
Nawet 3-4 tygodnie temu, młody spał u mnie w piątek, więc go przyprowadziła. Rozmawialiśmy, a że był straszny gorąc, zaproponowałem po piwku z soczkiem. I tak fajnie mijał czas, aż przyszła pora, że musiała iść do domu rodziców. Zaproponowałem oczywiście, żeby została na noc, że będzie spałą z synem w drugim pokoju, że rano zrobię śniadanie, ale nie chciała, więc nie nalegałem. Gdy wstała, podszedłem, objąłem ją, zacząłem jej prawić komplementy czyli mówić, jaka jest, co o niej sądzę. W trakcie tych słów "kradliśmy" sobie takie niewinne pocałunki i wtedy w jej oczach widziałem to coś, coś co powinienem widzieć przez ostatnie 13 lat. Błysk, radość i nadzieję. Odprowadziłem ją do domu, rano przygotowałem zarąbiste śniadanie, na które przyszła i to były najpiękniejsze chwile w ostatnim czasie...... ale teraz tego nie ma.

SM78, jeżeli kochasz to kochaj.
Nie pytaj - a co ja z tego będę miał.
tylko staraj się żeby jej i dziecku było dobrze.

Dzięki za kolejne słowa otuchy i rad. Tak jak mówiłem wcześniej, pozostaje mi tylko czekać na bieg wydarzeń. Jutro wracają z gór i mamy się spotkać, żeby omówić temat urodzin syna, które ma w piątek. Zobaczymy.

A tak na marginesie, to moją rolą nie jest dawanie Ci otuchy, lecz wsparcie w celu ratowania rodziny.
Ja osobiście spłacam dług zaciągniety na tym forum.
Miałem w swoim życiu kiepską sytuację, nawet bardzo kiepską.
Takiego kopa i wsparcia nigdzie nie otrzymałem jak tu.
Owszem, nie ukrywam, że nadal walczę o nas juz prawie dwa lata, ale wcale tego nie żałuję.
Ponadto poznałem tutaj tyle wartościowych osób, że aż w to nie mogę uwierzyć.
Widzesz SM warto jest walczyć, warto posłuchać rad ludzi doświadczonych i po przeżyciach.
To są ludzie bardzo wartościowi i ja ich bardzo szanuję.
Natomiast nikt Ci nie powie co masz zrobić.
Ja mogę Ci powiedziec co sam bym zrobił będąc w Twojej sytuacji.
Ty będziesz sam musiał pojąć decyzję.
Ale pamietaj, że zawsze Ciebie będę wspierał, bo na to zasługujesz.
W dzisiejszym naszy codziennym życiu zawsze można się pogubić.
Ja też tak miałem.
Moja żona też już kilka razy chciała odejść.
Nie zrobiła tego, za co jestem jej wdzięczny.
Nie mam większego przyjaciela od niej.
Owszem denerwowały mnie takie sytuacje "bo ty to czy tamto".
Jak ja w drodze rewanżu möwiłem jej " a bo ty to", to był foch z jej strony.
Teraz po czasie wiem, że bez KOMPROMISU" w małżeństwie nie ma nic.
Każdy z nas ma swoje hobby, swoje potrzeby i zainteresowania.
Dlatego ja już jej nie ograniczam, a nawet wspieram w tym i dlatego jest znacznie lepij niż 2 lata temu.
Teraz rozmawiamy ze sobą cały czas, wychodzimy razem na zakupy ( nie lubię tego, nie znoszę, ale skoro ona to lubi to dlaczego nie mogę jej sprawić przyjemności?).
Wesz, ja po wielu latach dojrzałem do świadomości, że jestem ze swoją żoną po to, aby sprawiać jej przyjemność, po to aby czuła się szczęśliwa.
Wierz mi., to jest ciężka praca, ale ja tego chcę.
Chcę widzieć jej uśmich na buzi ( dla mnie to jest bezcenne).
Przemyśl to co napisałem i weź się do roboty.
Niech Twoja żona ponownie poczuje się kobietą.
Powodzenia

rafatal - widać, jak mało znasz się na kobietach.. a szkoda, Mógłbyś się wiele nauczyć.
Nie każda, która przechodzi kryzys w związku wpada w ramiona innego mężczyzny.
Warto to zapamiętać.

Zaskakująco trudne, to prawda.

Ten "trzeci" jest najprawdopodobniej w jej głowie, zauroczyła się ale do niczego nie doszło a ona jest w kropce ze swoimi emocjami i życiem.
O jakim porożu więc mowa?

To jest Twoja interpretacja.
Fakt jest taki, że kobieta postawiła na szali życie swoje, swojego męża i co najważniejsze - swojego dziecka.
Dopóki "nie przejedzie" się na swoim nowym lovelasie to szanowny autor nie ma najmniejszych szans ze swoimi uczuciami. SM78 w jej sercu - na teraz - jest skreślony.
Decyzja co do przyszłości małżeństwa jest w rękach tego trzeciego - i takie są fakty.
Czołganie się przed zdradzaczem (czy to emocjonalnym czy fizycznym) nic nie zmieni.

Rafatal Ty chyba nie lubisz autora wątku, albo patrzysz na jego sytuację przez pryzmat swoich doświadzczeń.
Mówisz, że ma poroże ha, ha, ha,.
To powiedz mu żeby firmę budowlaną wynajął, która mu drzwi powiększy aby mógł wejść do pomieszczenia.
To nie jest tak, że jak coś w partnerstwie się je**e to oni partnerzy rzucają się na kochanków czy kochanki,.
Jeżeli tak to może lepiej późno niż wcale.
Ja nie chciałbym być w takim zwiazku.
Ty natomiast tak jak wcześniej pisałem masz większe problemy od SM78, więc daruj to sobie i weź się za siebie.
Jak masz problem to go opisz.
Ja wierzę, że nie zostanie bez odzewu.
Powodzenia

Przestańcie się spinać, bo nie o to w tym chodzi. Ja przedstawiam fakty, a każdy ma prawo wypowiedzieć swoje zdanie. I każdą wypowiedź szanuję i biorę pod "analizę".

OK, ale proszę, nie wysuwaj idących za daleko wniosków.
Ja Ciebie dobrze rozumiem i wielki szacun dla Ciebie, tylko pomóżmy SM.
Niech będzie szczęśliwy.
A tak na marginesie to gdzie Ty widziałeś moje prywatne wycieczki .
SM ma doła i walczy a Ty wbijasz mu nóż w plecy.
Czy tu o to chodzi?

Ale mam mętlik w głowie. Znowu nie wiem, co mam robić. Dzisiaj się mamy spotkać (chociaż nie wiem, czy wypali, bo mówi, że nie chce i nie wie o której wrócą z wyjazdu i znając życie, zrobi tak, żeby do spotkania nie doszło). I teraz pytania: czy mam się zachowywać, obojętnie, tzn nie poruszać tematu naszej sytuacji, czy w końcu powiedzieć koniec i domagać się od niej jasności sprawy? Poradźcie, bo naprawdę nie chcę tego spieprzyć znowu, a sam nie daję rady.

Nie wiem, czy w ogóle będę miał siły, żeby z nią rozmawiać, bo dzisiaj zadzwoniłem, o której wracają itd, głos miała taki, jakby chciała mnie zabić, obojętny i zimny. Najlepiej wcale by ze mną nie rozmawiała, bo nie chce jej się słuchać o tym samym znowu, więc mówię, że są moją rodziną nadal i mam prawo zadzwonić i dowiedzieć się co u Was i nie robię tego często, więc niech się ogarnie, uśmiechnie i tyle. Zaprosiłem na obiad, jeżeli nie będą robić sami przed wyjazdem. Ale mam jakieś dziwne przeczucie dzisiaj, że jak się spotkamy, to coś się wydarzy I do tego jeszcze dzisiaj 13-ty.

Ogólnie od rana czuję jakiś niepokój "w środku". A przez ostatnie 3 dni było normalnie. Zero stresu, nerwów.... i znowu zaczyna się.

Wiem, że wyjdę z tej sytuacji silniejszy, jakkolwiek się ona zakończy, ale wolałbym tą siłę okazywać, będąc na co dzień z synem i żoną.
Posłuchałem Twojej rady i pierwszy raz w życiu zrobiłem wycieczkę do apteki, po coś na "rozluźnienie". Idę szorować okna, które zacząłem myć w sobotę, ale niestety nie skończyłem   zawsze jakieś zajęcie

Kiedyś czytałem, ze duży odsetek _rozwodników_ wraca do siebie po jakimś krótszym lub dłuższym czasie. Życie jest zagadką...

SM78
Miej oczy i uszy szeroko otwarte, na 99% jest ktoś, kobiety i mężczyźni nie dochodzą w próżnię a ich uczucia nie wygasają z dnia na dzień. Wiem, ze to niczego nie zmieni, ale przynajmniej będziesz wiedział, ze to nie Ty zawiniłeś bo nawet jeśli kryzys był w małżeństwie to należy go wspólnie rozwiązać, a nie chodzić na boki. Trzymaj się Stary, przynajmniej wiesz na czym stoisz.

Wiesz, tak naprawdę - tak jak pisze Stokrotka - zyskałeś coś bardzo cennego.
Wiesz na czym stoisz - a to już bardzo dużo.
Ostatni czas żyłeś w zawieszeniu - czyli nie żyłeś.
Teraz krok po kroku zacznij odbudowywać swoją wartość.

Pamiętaj, tak naprawdę przegrałeś bitwę, ale walka o Wasze małżeństwo cały czas trwa.

Zobaczysz, żona prędzej czy później przejedzie się na nowym koledze... wtedy - być może - znajdzie troszeczkę ciepła dla Ciebie...
ale czy Ty ją wtedy będziesz chciał?

Buduj swoje życie na dobrych kontaktach z synkiem i na dbaniu o siebie.

Jeszcze apropo braku uczucia. Moja żona w momencie mojej walki o nasze małżeństwo czuła do mnie obrzydzenie, drażnił ją mój dotyk, wtedy na pewno mnie nie kochała
Jej pozytywne uczucia do mnie zostały wymiecione i zakopane bardzo głęboko.
Po przeszło roku od tamtego czasu ja czuję, że ona mnie bardziej kocha niż ja ją... dopóki oddychacie wszystko jest możliwe, więc tak naprawdę nie trać nadziei.

Rafatal wielkie .
Jesteś bardzo rozsądny facet i mądrze piszesz.
Nikogo nie można zmusić do kochania, tym bardziej jak jest ktoś trzeci i zgadzam się ze Stokrotką.

By było ...ciekawiej? Byś nie popadł w marazm? Byś znów zaczął szukać? Byś znów w siebie - dzięki komuś - uwierzył? Byś odnalazł - znów - sens swego isnienia? Wątpię, aby takie "odpowiedzi" Cię uspokajały, ale to jedyne, jakie mogę zaoferować z własnego doświadczenia...
Trzymaj się facet i nie załamuj

Nie wiem, czy jest kimś innym w 100%. Jest na pewno zagubiona. Patrzę na nią i widzę żal, smutne oczy, jakieś myśli, nie wiem jakie do końca, bo nie odpowiada, ale po 3 sek zastanawiania coś mówi, ale czy to, o czym akurat myślała? Czy kłamie i mówi coś innego? Czy brakuje jej sił, żeby coś powiedzieć, coś co siedzi w jej głowie? Tak, powinienem to zakończyć i powiedzieć koniec, bo może na to czeka, ale ja nie potrafię, nie przejdzie mi to przez usta.

Rozumiem, o czym piszesz, ale nie mogę tego dopuścić do swojej głowy... ale chyba muszę w końcu.

Jak to przeczytałem, to pierwszy raz, od jakiegoś czasu się roześmiałem mam nadzieję, że to dobrze

może to stan twoich emocji tak zmienia bicie twego serca?

SM78
wiesz każdy przeżywa inaczej,  ja czułam jakbym umierała. Budzilam się z jedną myślą i kladlam sie z ta samą.

I kolejny week za mną. Czas spędzony w domu, przy piwie i rozmyślaniu, przy piosenkach, które kiedyś coś dla nas znaczyły, oglądaniu zdjęć, wspominaniu o dobrych i złych momentach z przeszłości. I szczerze, pierwszy raz od dłuższego czasu nie myślałem, co ona teraz robi. Dzisiaj praktycznie nie przespana noc. I nie wiem, czy to normalne w tej fazie, ale zaczyna mi chyba coraz mniej zależeć A chyba tego nie chcę.

Sm78 jesteś cipka j jak większość facetów uzalasz się nad sobą lubisz jak ludzie ci wspolczuja choć i tak nic z tych odpowiedzi nie bierzesz do siebie. Zamiast stać się mężczyzną ty cały czas bladzisz jak ten pies zostawiony w lesie, bez pana, sam itd, prawdopodobnie nawet nie wiesz jak to być mężczyzną bo ich jest bardzo mało, weź się w końcu za siebie i przestań relacjonować swoje weekendy tudzież odczucia, widać że zamiast być szczęśliwy sam ze sobą ty opierają swoje szczęście na drugiej osobie, czyli jesteś bluszczem i to na tyle.....

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, uświadomiłem sobie,
że emocjonalny ból i cierpienie są tylko ostrzeżeniem dla mnie,
żebym nie żył wbrew własnej prawdzie.
Dziś wiem, że to się nazywa
AUTENTYCZNOŚCIĄ.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, zrozumiałem,
jak żenujące jest dla innych, gdy narzucam im własne pragnienia,
wiedząc, że ani nie nadszedł odpowiedni czas,
ani tamta osoba nie jest na to gotowa,
nawet jeśli byłem nią ja sam.
Dziś wiem, że to się nazywa
SZACUNKIEM DO SAMEGO SIEBIE.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie,
przestałem tęsknić za innym życiem i mogłem dostrzec,
że wszystko wokół mnie stanowi zaproszenie do rozwoju.
Dziś wiem, że to się nazywa
DOJRZAŁOŚCIĄ.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, zrozumiałem,
że zawsze i we wszystkich okolicznościach
jestem we właściwym momencie i we właściwym miejscu
i że wszystko, co się dzieje, jest właściwe.
Od tamtej pory mogłem być spokojny.
Dziś wiem, że to się nazywa
WEWNĘTRZNĄ PEWNOŚCIĄ.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie,
przestałem ograbiać się z wolnego czasu
i przestałem tworzyć kolejne wielkie plany na przyszłość.
Dziś robię tylko to, co sprawia mi radość i przyjemność,
co kocham i co sprawia, że moje serce się uśmiecha.
I robię to na swój sposób i we własnym tempie.
Dziś wiem, że to się nazywa
RZETELNOŚCIĄ.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, uwolniłem się
od tego wszystkiego, co nie było dla mnie zdrowe.
od potraw, ludzi, przedmiotów, sytuacji i od wszystkiego,
co wciąż odciągało mnie ode mnie samego.
Na początku nazywałem to "zdrowym egoizmem"
Ale dziś wiem, że to
MIŁOŚĆ DO SAMEGO SIEBIE.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie,
przestałem chcieć zawsze mieć rację.
Dzięki temu rzadziej się myliłem.
Dziś wiem, że to się nazywa
SKROMNOŚCIĄ.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie,
wzbraniałem się przed życiem w przeszłości
i troską o własną przyszłość.
Teraz żyję chwilą, w której dzieje się WSZYSTKO.
Żyję więc teraz każdym dniem i nazywam to
DOSKONAŁOŚCIĄ.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, uświadomiłem sobie,
że moje myślenie może uczynić ze mnie chorego nędznika.
Kiedy jednak zwróciłem się do sił mojego serca,
mój rozum zyskał ważnego wspólnika.
Ten związek nazywam dziś
MĄDROŚCIĄ SERCA.

Nie musimy już się obawiać sporów,
konfliktów i problemów z samymi sobą i z innymi,
ponieważ nawet gwiazdy wpadają na siebie, tworząc nowe światy.
Dziś wiem, że
TO JEST WŁAŚNIE ŻYCIE!