"Ta jedyna" odeszła... po 5 latach bycia razem...

Po prostu jeśli poznaje się kogoś i jest razem bardzo dobrze to ciężko po takich kilku latach nauczyć się życia w samotności i co gorsza zapomnieć o ukochanej osobie.. Wtedy jest uczucia braku sensu życia, bo przecież bez tej osoby nie jesteśmy szczęśliwi.
A jeszcze bardziej boli to, że ktoś okłamywał. Okłamywał że kocha, a po kilku dniach "to koniec, nie odzywaj się, nas już nie ma" i tego typu teksty. To boli cholernie, bo widzisz, że człowiek któremu powierzyłeś wszystko, bierze to i wyrzuca do kosza.
Ludzie są podli i nie można ufac nikomu, nawet jeśli myślisz że to anioły i ideały, bo i tak w środku są źli do szpiku kości..

To po co się wiązać jeśli wisi nad tym 'możliwość że się odkocha'? Jeśli ktoś nie jest na tyle dojrzały, żeby pchać się w związek i obiecywać miłości to niech tego nie robi. Teraz już to wiem co mówisz, ale jest o wiele za pózno. Wpatrzyłam się jak w święty obrazek, widziałam w jego oczach miłosc i nadzieję, że będzie dobrze. Wychowywałam się tak na prawdę bez ojca i może dlatego szukałam stróża, opiekuna i kogoś kto bezwarunkowo będzie kochał tak jak ja, bo wiem że nigdy bym go nie zostawiła. Takim jestem typem człowieka że nie chciałabym ranic, tym bardziej łamac obietnic i sprawic by komuś pękło serce tak jak teraz mi..

A co do autora wątku, nic nie zrobimy.. nie będą nas kochać na siłę, oby pożałowali i jeszcze poznali smak cierpienia które zadali nam.

No to jestes bardzo niedojrzała, bo to że cos do kogos poczujesz to nie znaczy ze
- przestaniesz czuc i nie bedziesz znała powodu (w Twoim stanie to pewne)
- nie zostawisz kogos, tylko z rozsądku bedziesz przy kims cierpiała cały czas mimo braku uczuc i tym samym krzywdzenia obu stron

Tylko te obietnice - nie powinno sie ani skladac ani wierzyc. Nikt nie jest w stanie przewidziec kiedy sie zakocha, albo kiedy odkocha. To sie dzieje samo, kiedy stworza sie ku temu odpowiednie warunki, choc mozemy temu POMÓC (czyli otworzyc sie na kogos, stworzyc bliskosc, a i zamknac kiedy przestanie sie chciec z kims robic roznych rzeczy, a oddaje sie zainteresowanie komus innemu, czemus innemu, nie mowi sie o tym co złe, nie rozwiazuje problemow, więź pada). Jak ktos potrafi skupic uwage na kims, a odciagac od innych ludzi to wtedy ma wieksza szanse na przetrwanie, czyli to całe "staranie się".

W tym stanie na pewno myslisz, ze jego nigdy bys nie zostawila - i to jest obietnica, nawet przed samą sobą. On pewnie tez w to wierzyl kiedy tak mówił. A tu nagle zmienia się, nie cieszy kogos obecnosc, rozmowy, dotyk, nie macie juz wspolnych planow, zajec. Ktos inny jest lepszy i juz, koniec. Mozna komus slubowac wiernosc i trzymac sie tej zasady, mozna sie katowac i byc z kims z rozsadku, ale nigdy nie mozna obiecac uczuć. Skad wiesz, ze jutro nie bedziesz zła, ze jutro sie nie poklocisz, ze jutro bedziesz zawiedziona, rozczarowana? Nie wiesz nigdy. Jest zbyt wiele wytycznych tego. Sa ludzie, ktorzy sie tak uczepiają drugiej strony (w wiekszosci slabe osoby), ale to ta pierwsza sie moze dusic, moze nie pasowac jej taki układ, moze byc od poczatku niedostępna. Niby chroni, ale na odległość, jesli patrzac na relacje damsko meskie i mezczyzne jako kogos kto zapewnia bezpieczenstwo, jest drugim ojcem, duzo w tym dominacji i prowadzenia. Milosc to bajka, im sorry. Bajki tworzymy, ale kartki nam przelatują przez palce bardzo szybko czasami, az jedna sie porwie, druga, cos sie konczy. A na polce bardziej atrakcyjna okładka i kilka lepszych tekstow.

Tzn wierzyc w wieczne uczucia, o to mi chodziło. Nie ma mozliwosci o tym zapewnić, nikt nikogo. A ze sa ludzie ktorzy zyja iles tam lat razem? Zaden wyznacznik, bo moze to byc juz rozsadek i przyjazn, ale co z tego? To nie uczucia. Jedna podnieta, druga, ciagle poszukiwanie lepszego towaru, lepszego dopasowania. A jak nie to brak seksu, brak rozmow, brak planow. No i skad wiesz, ze ci co sa tyle lat ze soba to mieli rozowo? Na pewno nie mieli, ale widocznie to jakos przetrwali, rzucili pożądanie, zrezygnowali z czegos. Nie wiesz czy sa spelnieni i szczesliwi. Wiesz tylko, ze sa razem. Trudno to znalezc kogos z kim by dalo sie budowac uczucia wlasnie na wielu płaszczyznach i zeby w kazdej plaszczyznie sie staralo by bylo lepiej. No ale jak sie slucha ze wiekszosc mlodych to sie wiaze z braku laku, ze strachu przed samotnoscia czy bo tak wypada po prostu kogos miec? Albo kogos kto nie kreci fizycznie, albo kogos kto zapewnia tylko np stabilizacje finansową itp Robic przesiew sposrod tylu ludzi nie jest latwo, szczegolnie jak sie nie ma wielkiego wyboru. Dlatego wierzyc i kochac, tak, siebie. Inny czlowiek jest, jutro go moze nie byc. Z niewaznego jakiego powodu.

Po co sie wiązać? No na pewno nie po to, by wierzyc w to ze bedzie sie kochało zawsze i ten ktos tak samo. Raczej trzeba byc gotowym na odejscie w najgorszym mozliwym momencie.

A jeszcze jak dodamy toksycznosc, osoby chore mentalnie np DDA, niedojrzałe, skrajne - kiedy dana osoba kocha osobe ktora nie potrafi kochac, no to sie dzieja takie przykre rzeczy czesciej.

Thepass, czy ty uważasz, że KAŻDY wieloletni związek jest tylko kwestią rozsądku czy przyjaźni? Czy da się kogoś kochać wiele lat, do końca (oczywiście nie biorąc pod uwagę obietnic, czyli że czas pokazał, że uczucie przetrwało)? Bo tak się tu smutno zrobiło, może by tak dla równowagi coś optymistycznego?

Miłość wymaga poświęceń. Może żyję w świecie bajek? -Nie wiem. Po prostu oceniam po sobie i własnych odczuciach, że można kochac juz na zawsze. Trzeba tylko odpowiednio ten związek pielęgnowac i nie puścic w odstawkę. Oczywiście, wszystko się z czasem zmienia, ale po coś istnieje jednak małżeństwo i ślubowanie "że cię nie opuszczę". Z Twoich postów wynika, że żaden związek nie ma praktycznie sensu, bo uczucia się zmieniają jak w kalejdoskopie. Jak można byc z kimś, a jednocześnie nie wierzyc że ten związek przetrwa na długo? Chyba każdy wychodzi z założeniem, że będzie z tym drugim człowiekiem do końca, a nie że zachowuje dystans bo przeciez jutro mu się 'odwidzi' więc trzeba byc przygotowanym na ewentualne rozstanie.
Ja wyciągnę wnioski na przyszłość i nigdy nie pozwolę, żeby ktoś zawładnął moim życiem, ale nie potrafiłabym byc z kimś mając Twój tok myślenia.

...

Od mniej więcej tygodnia mam świadomość, że to koniec. Że ona nie wróci.
Myślałem, że w takiej sytuacji się ogarnę, że pójdę do przodu ale nie. Załamałem się zupełnie. Zaliczam po kilka godzin myśli samobójczych dziennie.

Zupełnie nie wiem co teraz robić. Póki miałem choć ślad na jej odzyskanie, znajdowałem w sobie dużo siły. Siły do zmiany, siły do walki o siebie. Teraz czuję, jakby moje życie skonczylo się w czerwcu a teraz trwa tylko cholerna wegetacja...

Takie pytanie - też Wam się zdarzało mieć potężne wahania nastawienia do ex? Bo ja w jednej chwili chcę do niej wracać by po chwili czuć, że nawet jak by proponowała do bym odmówił. W ciągu jednego dnia 15 razy zmieniam zdanie, czuję się jak kobieta... Cholera.

BTW. Odblokowała mnie na facebooku. Kiedyś bym się ucieszył, teraz mnie to nawet nie ruszyło...

Nic nie chcę mówić ale tamten post, o zdjęciu, był dodany miesiąc temu...

Tak, miałam tak z ex. Różne zmienne nastroje były. Tak, by całkowicie podźwignąć się potrzebowałam pół roku, to była pierwsze uczucie, byliśmy razem 2 lata, ja miałam 15 lat i byliśmy do mojego 17 roku życia. Wiadomo, że łatwo nie było, chociaż nie było tak jak u Was poważnie, ale jednak pierwsze uczucie. Wiele miałam różnych nastroi, różnie było. Trzeba to przejść. Teraz jestem w innym związku, już 6 lat i jestem bardzo zadowolona

Pytanie tylko po co robić sobie z kogoś żywego bożka - centrum wszechświata ?
To nie jest naturalny 'stan' człowieka czy relacji międzyludzkich i nikt takiej presji/odpowiedzialności nie chce na sobie nieść - być dla kogoś całym światem..
Może to i romantyczne, ale trąci "lekką" psychozą na dłuższa metę

O sile miłości nie musi świadczyć (i raczej nie świadczy z reguły) przyjęcie postawy kurzajki na stopie partnera/partnerki..zrośniętej w taki sposób, że tylko narzędzie chirurgiczne jest w stanie sobie z tym poradzić.

Jakby ona tak miała jak Ty to by nie odeszła, bo tez nie miałaby gdzie. Byłaby uwięziona w pułapce uzaleznienia. Ty widziales co chciales widziec, a nie to co naprawde. Z reszta moze te 1,5 roku ona sobie grunt do odejscia przygotowywała, a Ty pasywnie nic do przodu.

ze swoją pierwszą miłością też byłem 5 lat... wiesz wtedy nie sądziłem że spotkam fajniejszą kobietę, no cóż, spotkałem (fakt faktem ten drugi związek też nam nie wyszedł), nie jest powiedziane że nie trafi Ci się lepsza miłość. Ale ja w słowo miłość już nie wierzę, określę to mianem "układ", a kobieta dla mnie każda jest bezwzględna i dwulicowa. Wiem że to forum dla kobiet ( sorry kobitki, ale w końcu mamy wolność słowa...  ), dlatego moja rada jest jedna. Zapomnij, wychodź do ludzi i flirtuj, podrywaj ile się da. Nie patrz czy kocha czy nie, bo dzisiaj Ci powie że jesteś dla niej najważniejszy, czuje się z Tobą bezpiecznie, a za tydzień stwierdzi że jej nie szanujesz i kończy znajomość, jednym słowem rób tak jak one - prowadź jedną wielką grę.

Ps. ktoś wyżej pisze że choroby, mało atrakcyjny wygląd, eliminują Cię z gry. Najważniejsza jest moim zdaniem pewność siebie, i pokazanie co ciekawego możesz zaoferować jej swoją osobą. Wyrzuć te wszystkie swoje kompleksy i zaczynaj od nowa, pokaż im że jesteś niezależnym singlem i dajesz sobie radę jak nikt inny....