Lejdilejdi napisał/a:Ja wychodzę z parami też ostatnio, bo wolne osoby wolą jednak w domu siedzieć:) Zresztą widzę, że można się naprawdę nachodzić codziennie a ostatecznie i tak w necie single teraz poznają swoją połówkę:-)
Ja takiej zależności w ogóle nie widzę - właściwie to mam tylko jedną koleżankę, która swojego męża poznała w internecie, ale to nawet nie na portalu randkowym.
antykobieta napisał/a:Ale wyobraź sobie teraz partnera, który wiecznie opowiada Ci o swoich problemach, użala się, opowiada o swoich kompleksach itd. Mimo najszczerszych chęci, w twoim mózgu zacznie się tworzyć negatywny obraz takiej osoby. Czy będziesz partnerowi żalić się na swój celulit i prosić go o radę w tej sprawie?
Nie ma nic złego w powiedzeniu, że ma się zły nastrój, albo że sobie z czymś nie radzę, ale jeśli druga osoba poda wtedy rozwiązanie, to trzeba spróbować je zastosować. Wyobraź sobie, że jesteś z Metylem i codziennie opowiada Ci, że nie ma przyjaciół. Ty mu dajesz różne rady, a on każdą zbywa, bo on tak na prawdę chce się pożalić, a nie rozwiązać problem, bo rozwiązania nie są proste, wymagają wyjścia poza strefę komfortu.
Czasem są też pewne rzeczy z przeszłości, których nie ma sensu przywoływać, jeśli się skończyły definitywnie. Ja się nauczyłem spychać takie rzeczy na dno pamięci i nie mam problemu z ich zostawieniem dla siebie. Tutaj też pojawia się często wałkowany temat zdrady - czy w przypływie wyrzutów sumienia należy o niej powiedzieć partnerowi, czy jednak zostawić dla siebie, jeśli to była jednorazowa przygoda? Niespecjalnie też opowiadam aktualnej partnerce o swoich byłych, to są intymne sprawy i jest to przede wszystkim nie fair wobec tamtych. Ja bym nie chciał być tematem rozmów pomiędzy moją jakąś byłą a jej obecnym facetem. Natomiast są to sprawy, o których można porozmawiać z przyjacielem.
Często też ludzie szukają w partnerze terapeuty, a to też do niczego dobrego nie prowadzi.
Ja obecnie mówię mojej partnerce o swoich problemach, obawach itd, ale zawsze na końcu zaznaczam też pozytywy, albo skwituję to jakimś żartem. Nie mogę oczekiwać, że ona rozwiąże moje problemy - może mi coś doradzi, ale nie mogę jej nimi przytłoczyć. Uważam, że pewna powściągliwość jest wskazana.
Ale czekaj, bo teraz popadamy w skrajności. To nie jest tak, że albo wiecznie się opowiada o problemach, albo wcale. Chodzi o wypośrodkowanie (jak ze wszystkim). Jeśli ktoś w danym momencie sobie z czymś nie radzi, z jakiegoś powodu jest mu źle, to dlaczego nie może mi o tym powiedzieć?
To też nie chodzi o ciągłe mówienie o kompleksach. Nie będę partnerowi mówiła o moich, bo zwyczajnie wielu ich nie mam, a co mi się nie podoba we mnie, to stopniowo zmieniam, zamiast o tym gadać.
A mówienie o złym nastroju nie zawsze wiąże się z potrzebą otrzymania jakiejś rady. Czasami mam zły nastrój tak bez powodu, nie zawsze musi to być problem, który wymaga jakiegoś szczególnego rozwiązania. Ale rozumiem też, że nie każdy jest gotowy na radę w danym momencie albo na wcielenie konkretnej rady w życie. Może musi samodzielnie znaleźć rozwiązanie. Przecież nie mogę uznawać, że moje rady dla mojego partnera muszą być najlepsze, mogę się też nie znać na tym, z czym ma problem i po prostu go wysłuchać. To czasami wystarcza.
Między innymi problemy z przeszłości, jak sam zauważyłeś, sprawiły, że teraz jesteś tu, gdzie jesteś i jesteś tym, kim jesteś. Z tego właśnie wynikają różne Twoje zachowania, obawy, dylematy ? nie da się ich zrozumieć, jeśli (choćby częściowo) nie pozna się Twojej przeszłości. Nie chodzi tu o rozpamiętywanie tego, co było. Ale jeśli dla Ciebie to już zamknięte sprawy, to mogą wyjść przy okazji rozmów o czymś innym.
A zdrada to już zupełnie inna kwestia ? tu chronisz partnera przed zranieniem. Chociaż jest mi to zupełnie obcy temat (w obie strony) i mam nadzieję, że nigdy się z nim nie zapoznam osobiście, to mimo wszystko wydaje mi się, że zawsze może to wyjść. Np. kobieta zdradza mężczyznę, nie mówi mu o tym. Po czym na miesiąc przed ślubem idą razem na imprezę, a tam pijana koleżanka kobiety powie o tym mężczyźnie albo powie do niej coś w stylu ?on jest taki wspaniały, nie rozumiem, dlaczego go zdradziłaś? i żadna nawet się nie zorientuje, że mężczyzna stoi za drzwiami i słyszy. Albo mężczyzna, z którym zdradziła, powie o tym swojej partnerce i ta w ramach zemsty powie o wszystkim partnerowi kobiety, ż którą mężczyzna ją zdradził. Takich scenariuszy można jeszcze tysiące napisać. Dlatego ? mimo wszystko ? jestem za uczciwością i przeciwna ranieniu ludzi, na których nam zależy, czyli przede wszystkim nie popieram zdrad (to tak, żeby rozwiać wątpliwości
).
Co do byłych i opowiadania o nich ? mnie tam nie robi różnicy, czy moi byli opowiadają (i jeśli tak, to co) o mnie swoim obecnym. Bo co to zmienia w moim życiu? Ale też ? czy w takim razie ma znaczenie, czy opowiadasz o nich przyjacielowi/przyjaciółce czy obecnej partnerce?
Jeszcze tak pomyślałam - co jeśli potrzebuję o czymś porozmawiać tu i teraz, a przyjaciel będzie miał czas na spotkanie dopiero za kilka dni? Partnera mam pod ręką, ale z nim nie mogę. Z przyjacielem przez telefon też nie, bo partner może usłyszeć. To, co? Przez te parę dni trzeba udawać, że jest idealnie?
white.pearl napisał/a:Ja jednak jestem za Obietnicą w tej kwestii. Nie chciałabym, żeby mój partner silił się na dowcip na koniec opowieści o swoim problemie, zwłaszcza że ja sama czasem wpadałam w tę pułapkę "no, mam trochę kłopotów, ale jest git, zobacz jaka jestem dzielna, kto sobie da radę jak nie ja".
Ja mam dokładnie tak samo. Zdarza mi się, choć niezbyt często, być w takim nastroju, że jedyne na co mam ochotę, to usiąść i się rozpłakać. Ale wtedy uśmiecham się jeszcze bardziej i mówię, że wszystko jest super. No i właśnie o to chodzi, przy partnerze nie chcę udawać, chcę móc w takiej sytuacji po prostu się rozpłakać. Nie chcę wtedy się uśmiechać, żartować, nie potrzebuję żadnych rad. Potrzebuję jedynie tego, żeby mnie przytulił, nie musi robić nic więcej. A problem sobie sama na spokojnie rozwiążę za godzinę czy następnego dnia, gdy już wrócę do równowagi.
antykobieta napisał/a:Ale ja sam zauważyłem, że dostrzeganie pozytywów w moich problemach, czy podejście na luzie do kłopotów znacznie bardziej ułatwia mi radzenie sobie z nimi. Są w moim życiu pewne sprawy, których żałuję, że się stały. Ale wtedy sobie myślę, że gdyby nie one, to bym nie poznał swojej dziewczyny. I wówczas te problemy stają się nie problemami, ale nieuniknionymi zdarzeniami, dzięki którym jestem ostatecznie szczęśliwy. Czy mogę więc przy mojej kobiecie narzekać na sprawy, dzięki którym ostatecznie ją poznałem?
Miąłem kiedyś kobietę, która miała ogromne problemy z dzieciństwa - rodzice ją gnoili. Jechaliśmy na wycieczkę - cieszyłem się, że ją gdzieś zabieram i oczekiwałem, że będzie zachwycona, że wreszcie odkrywa świat. Tym czasem ona zaczynała wtedy użalać się nad sobą, że rodzice jej nie zabierali. To było okropne. Ona potrzebowała terapeuty, nie faceta. Przecież mogła powiedzieć, że rodzice jej nigdzie nie zabierali i cieszy się, że teraz to nadrabia. Ale ten drugi element nie następował.
Ależ szukanie pozytywów i mnie pomaga. Można nawet powiedzieć, że jestem fanką szukania pozytywów. Ale czasami po prostu trzeba się posmucić, żeby te pozytywy dostrzec. Nie musisz narzekać, ale możesz o nich mówić
.
Co do Twojej byłej dziewczyny - może potrzebowała czasu na to, żeby dojść do tego, że z rodzicami było je źle, a z Tobą jest cudownie? Czy byłbyś tak samo wyrozumiały, gdybyś nie wiedział o jej problemach z dzieciństwa?
Żeby poznać kogoś nie możemy się skupiać wyłącznie na tym, co w tym kimś dobre, co mu się w życiu udało. Przecież życie nie jest pasmem sukcesów i szczęśliwych dni. Dla mnie człowiek staje się bardziej prawdziwy, gdy jest w nim wszystkiego po trochu.
Nawet dokładnie pamiętam dzień, w którym mój były opowiedział mi o swoich trudnych doświadczeniach z przeszłości. Dla mnie to był tak moment przejścia i wprowadzenia związku na wyższy poziom - na zasadzie: już nie tylko dobrze się ze sobą bawimy, miło spędzamy czas, ale też sobie ufamy na tyle, żeby mówić o tym, co w przeszłości bolało. Gdybym się o tym nie dowiedziała, to pewnie nigdy nie zrozumiałabym niektórych jego zachowań.
kardamon napisał/a:Takiego czegoś to ja sobie też nie potrafię wyobrazić. Zresztą, uważam, że w związku powinno się umieć rozmawiać o wszystkim. O przeszłości także. Cały dowcip polega tylko na tym, żeby wszystko podawać stopniowo, a nie na raz. Tak samo jak rodzi się zaufanie do drugiego człowieka, szczerość trzeba dozować - nie każdy temat jest odpowiedni do poruszenia na samym początku znajomości, ale tak jak ludzie wzajemnie się poznają, tak ten zakres się rozszerza, aż do momentu, że można ze sobą porozmawiać o wszystkim. Zresztą, wychodzę z założenia, że to co zatajone, prędzej czy później i tak wychodzi na wierzch. A wtedy często jest za późno na cokolwiek. Oczywiście, nie mówię o użalaniu się, bo to zupełnie inna historia...
A nie no, jasne, że stopniowo, a nie tak od razu wszystko i ze szczegółami. Ale też nie w drugą stronę, że tego i tego nigdy nie powiem. Może nie, bo nie będzie okazji albo potrzeby, ale sama świadomość, że mogę już jest ważna.
Olbrzym napisał/a:Przykładowo ja jestem całkowicie wolnym,młodym mężczyzną nie dotkniętym przez żadną kobietę. Powiem więc gdzie mnie można spotkać .Na pewno uczelnia,sklepy(zakupy gdzieś trzeba robić),siłownia,basen,treningi i czasami jakaś pizzeria,pub.Niestety to tyle.Jestem jednym z tych nieco nieśmałych,spokojnych,ułożonych facetów.Przekłada się to na niechodzenie na imprezy itd.Moi koledzy,również wartościowi,są niektórzy sami-ich równiez na imprezach raczej nie spotkasz,chyba że domówki.
Hehe, to miło, że wiem, gdzie Cię mogę spotkać
. Nie zmienia to faktu, że jestem dla Ciebie za stara, ale może pójdź czasami na jakąś imprezę? Ja w Twoim wieku (nie wierzę, że to mówię i bardzo przepraszam, bo nienawidzę tego sformułowania
) poznawałam chłopaków prawie wyłącznie na imprezach. Co do pozostałych miejsc - sklepy: jeśli ubraniowo-kosmetyczne lub księgarnie, to jestem tak zaaferowana asortymentem, że nawet statek kosmiczny mógłby przede mną wylądować, a nie zwróciłabym uwagi; a jeśli spożywcze, to szybko kupuję to, co mam na liście i wychodzę
; na basenie też nie obserwuję ludzi, bo jak mam dużo wody, to nic więcej do szczęścia mi nie potrzeba
.
kardamon napisał/a:ObietnicaPoranka napisał/a:To chyba jedna z najlepszych rzeczy, jakie można o tej porze robić
. Zresztą nie tylko o tej porze
.
Nooo, ale sukces jest, bo w końcu ją przeczytałem 
E, no to gratuluję
. Ja planuję nadrabiać literackie zaległości w czasie wolnych dni 
kardamon napisał/a:ObietnicaPoranka napisał/a:Chłopcy, to ja Wam w takim razie zazdroszczę tego, że umiecie nad tym przejść do porządku dziennego. Nauczcie mnie jak to się robi! Dla mnie każdy utracony kontakt jest jakąś przykrą stratą.
Ależ dla mnie też każdy z kontaktów jest stratą, zwłaszcza, jeśli dotyczy to kogoś naprawdę wartościowego. Po prostu nauczyłem się akceptować to, że ludzie przychodzą i odchodzą, a do pewnego momentu bardzo trudno było mi się z ty pogodzić.
Aaa, to tak, akceptować. Bo poprzednie wiadomości odczytałam jakby było to Wam (Tobie i Metylowi, żeby nie było, że znowu mówię w liczbie mnogiej
) obojętne. Ale to z tym się zgadzam, nie można rozpaczać w takiej sytuacji, bo można by ześwirować. Niemniej jednak zawsze szkoda.
kardamon napisał/a:Tak na marginesie. Właśnie oglądam na TLC program "Kochaj mnie mimo wszystko" (oryginalnie "Too ugly for love") i śmiało mogę polecić go każdemu, kto uważa, że już nigdy nie uda mu się spotkać drugiej połówki. Ci ludzie mają dopiero pod górkę...
O! To coś dla mnie
. A jest dostępne w internecie?
Tom94 napisał/a:A tak nawiasem mówiąc to pamiętam że nie odpowiedziałem wam w dyskusji o nieśmiałości.
Bodajże tobie Obietnico, tak więc jak znajdę ten post to wyślę ci odpowiedz na maila, może być? 
Pewnie, że może
. Ale jeśli nie chce Ci się tego szukać, to w ogóle się nie przejmuj
.
A jak tam Twoja kontuzja? Lepiej już?
Lovelka17 napisał/a:ObietnicaPoranka napisał/a:Lovelka17 napisał/a:Jak to jest, że sama do tej pory mówiłam/pisałam, że wszystko jest możliwe, jesli się chce, a teraz sama mam wątpliwości.
Jest dopóki efekt Twoich działań zależy wyłącznie od Ciebie. W przeciwnym razie, gdy dochodzisz do granicy, przy której kończą się Twoje wpływy nic już nie zależy od Ciebie.
Ale jak możesz nie mieć wpływu na siebie, na swoje życie? W sumie takie pokręcone, bo z jednej strony można powiedzieć, że nie, nie ma się, ale jakby sie tak zastanowić, to w sumie, w czym dotyczącym siebie, swoich uczuć etc. nie mamy wpływu? Mamy, tylko chyba podejmujemy złe decyzje i tak sobie tłumaczymy, wiadomo, wytłumaczenie byle jakie, ale jakieś jest 
Siostra, a no nie zależy, bo nie żyjemy na pustyni, nie jesteśmy samowystarczalni, nawet, jeśli nieustannie to sobie wmawiamy.
Lovelka17 napisał/a:ObietnicaPoranka napisał/a:Lovelka17 napisał/a:Teraz. Wszystko się liczy to, co jest teraz, a o później się już nie myśli, bo wydaje się, że teraz jest smutno, a przecież po czasie będzie milion razy smutniej, jeśli się rozpipczy.
Będzie smutniej i powrót do równowagi będzie trudny. Ja się tego potwornie boję!
I ja też. Dlatego w niektórych sprawach jesteśmy tchórzami.
Brawura też bywa szkodliwa.
Lovelka17 napisał/a:ObietnicaPoranka napisał/a:Lovelka17 napisał/a:Tak, wiem, zanudzam dziś, ale musiałam 
Rozumiem :*. Szczególnie dzisiaj.
Ehh.. ty to mnie zawsze rozumiesz :*
Siostrunia :*