Candywhite napisał/a:cześć wszystkim, jestem Sylwek i chetnie zapoznam sie z Wami 
Cześć 
Kerty napisał/a:Znów muszę przyznać rację w/w Paniom 
To było więcej niż pewne 
Dlaczego nie jesteś atrakcyjny dla imprezowych babek? Nie wiem czy jestem imprezowa, ale towarzyska i rozrywkowa raczej tak. No i właśnie zastanawiam się, jaki mężczyzna nie byłby dla mnie atrakcyjny. I właściwie to taki, o jakim od początku Wam tu pisałam, czyli: taki, który nie ogarnia rzeczywistości, nie umie sobie radzić z podstawowymi sprawami (telefon do hydraulika, elektrowni), na którego nie mogę liczyć, z którym nie mogę porozmawiać o problemach - jego, moich, wspólnych, który chce spędzać każdą wolną chwilę przed telewizorem, który nie umie mi się sprzeciwić albo sprzeciwia się zawsze dla zasady, który woli spędzać czas ze swoimi kumplami niż ze mną albo chce ze mną spędzać 100% czasu i parę innych w tym stylu. Ale czy to ma jakiś związek z tym, że jestem towarzyska i rozrywkowa? Nie sądzę 
Aenima napisał/a:Obietnico,
serial, który zrewolucjonizował poglądy na seks i kobiecą przyjaźń
czyli, że "Seks w wielkim mieście"? 
A książkę chętnie poczytam. Mam takie małe marzenie, żeby polecieć kiedyś do NYC, kto wie, kto wie
.
Tak
. To dzięki niemu pokochałam (platonicznie) NYC.
Czytaj, czytaj - gdybyś była z mojego miasta, to nawet bym Ci ją pożyczyła
.
Ja też mam takie marzenie - nawet wiem dokładnie co chciałabym tam zwiedzić. Jedźmy razem!
theonlyone napisał/a:Obietnico,ale my mówimy o większości,a nie o wyjątkach,a większość osób nie ma "lekkiego stopnia niepełnosprawności umysłowej"
(chociaż można mieć wątpliwości
)
poza tym mózgi takich osób mają różne niezbadane zdolności,dobrym przykładem są sawanci.
"A znajomość na poziomie komunikatywnym to naprawdę nie jest sport wyczynowy"
No właśnie,zależy dla kogo.Poziom komunikatywny,to nie jest nauczenie się języka.Moja koleżanka nie zna w ogóle angielskiego,a zwiedzając samotnie Londyn wszędzie się porozumiała,ma taki dar komunikacji z innymi osobami ?
Kolega w Anglii trochę znał angielski i wszędzie się dogadał,tylko jak się go słuchało,to uszy więdły,tak strasznie kaleczył.
Mylisz kategorie - lekki stopień niepełnosprawności intelektualnej to nie to samo co sawanci, choć może się łączyć (ale nie musi). Każdemu człowiekowi można podnieść IQ i to już dawno zostało udowodnione naukowo
. Dziecko o przeciętnej inteligencji może skończyć szkołę z wyższą niż przeciętna, a takie z ponadprzeciętną może skończyć z przeciętną. Tak na szybko tu masz tekst. Wprawdzie jest publicystyczny, ale w miarę rzetelny (choć mocno uproszczony): http://www.newsweek.pl/podnies-sobie-iq,87188,1,1.html. Daj mi więcej czasu, to dostaniesz coś lepszego.
Co do języków - podpiszę się pod tym, co napisała Perełka . Podajesz przykład kumpla - no i co, że kaleczył język? To jest dowód na to, że trzeba mieć specjalne zdolności? No proszę Cię!
A swoją drogą, to ta znajomość języków jest przykładem takiego naszego kompleksu narodowego. Kobiety muszą być piękne i zawsze super wyglądać, bo inaczej są mało wartościowe. Mężczyźni muszą być "głową rodziny", super zarabiać, bo inaczej są mało wartościowi. Wszyscy musimy być super mózgami, znać perfekcyjnie język, bo inaczej wstydzimy się odezwać albo ktoś nas wyśmieje. Nieustannie się oceniamy, jesteśmy krytyczni wobec siebie samych i wobec innych. Bez sensu to. Spójrzcie na obcokrajowców w Polsce - kaleczą język, mylą słowa, przekręcają różne konstrukcje. I co? I to jest urocze, sami się śmieją z błędów, które popełniają. Weźmy czasami z nich przykład, miejmy dystans do swoich pomyłek, nie traktujmy ich jak ujmy na honorze, bądźmy otwarci na uwagi innych, a tych innych nie krytykujmy z wyższością. A od razu wszystkiego będziemy się szybciej i łatwiej uczyć.
Lejdilejdi napisał/a:Dokładnie tak jak Aenima pisze. Nie istnieją inne sposoby.
A net czy spotkania w grupach jedynie pomagają w tym aby ludzie się spotykali:)
Więc kto je odrzuca musi mieć naprawdę sporo znajomych i innym możliwości aby coś zmienić, bo inaczej nie widzę szansy.
Ja mam dużo znajomych a i tak w większość weekendów mają swoje plany (też się umawiają z portali;-)) to szukam na necie po prostu grup i spotkań/ wyjazdów lub wydarzeń bo tam każdy jest w takiej samej sytuacji, przychodzi sam po to aby poznawać ludzi czy realizować w grupie ludzi zainteresowania:)
Raz pójdę i nie pogadam z nikim a raz pójdę i po kliku takich spotkaniach, gdzie te same osoby przychodzą regularnie mam sporo nowych kontaktów. I tak się to kręci.
Uważam, więc że od tego można zacząć.
Plus rozwój siebie, wtedy człowiek nawet jak nikogo nie poznaje, wie że coś robi ciekawego.
Ja się właśnie ożywiłam przez to że zapisałam się na kurs języka na początek, tam nie mam jeszcze znajomych ale lepiej się poczułam, że coś robię.
Portale dają sporo możliwości, przecież tam są Ci sami ludzie, których spotykamy na codzień , zgromadzeni w 1 miejscu i którzy chcą kogoś poznać, więc czemu się zamykać przed tym? Ja nie jestem też do końca zwolennikiem umawiania się na takie randki, ale wiem że to wynika z tego, że już mam dość przechodzenia przez odrzucanie, rozczarowanie czy, że ja muszę kogoś odrzucić. Dopiero jak się złapałam na tym, że wybieram wygodę po prostu i nieprzeżywanie już niekomfortowych sytuacji to się jednak przełamuję i umawiam:)
Lejdi - to, co tu napisałaś jest tak niesamowicie pozytywne i wzruszające, że musiałam zacytować, choć właściwie nie mam nic do dodania. Super podejście!
Podartyrajtuz napisał/a:i potrafi postawić na swoim
I właśnie to jest sens wszystkiego 
WitchQueen napisał/a:Po prostu mnie nie wpadły w ręce jeszcze żadne konkretne badania na ten temat, ale poszukam. Pewnie ktoś się tym zajmuje.
Pewnie ktoś tak.
W swojej analizie odrzucasz czynniki środowiskowe. Dziecko, które jest nielubiane przez klasę, wraca do domu do kochających i wspierających rodziców, po lekcjach spotyka się z kolegami z podwórka, a wśród nich jest lubiane, chodzi na zajęcia sportowe/artystyczne/jakiekolwiek i osiąga tam sukcesy. To wszystko ma wpływ na poczucie własnej wartości. Dokąd wraca koń, który nie jest lubiany przez towarzyszy ze stajni? Co wpływa na jego poczucie własnej wartości?
Metyl napisał/a:ObietnicaPoranka napisał/a:Metyl, no i chyba właśnie o to chodzi. Piszesz "to chyba nie dla mnie", ale nie wiesz, bo nie próbowałeś. Piszesz "są lepsze sposoby", ale skoro Ty ich nie znasz ani my Ci ich nie doradzamy, to może jednak ich nie ma
.
To jest czepianie się słówek, serio. Części z tego próbowałem, części nie, części nie zamierzam nigdy, na ten moment.
Nie do końca - jeśli czegoś nie jesteś pewien, nie sprawdziłeś, to nie wiesz, że nie jest dla Ciebie, tylko tak Ci się wydaje. A zawsze możesz się pozytywnie zaskoczyć lub utwierdzić w przekonaniu 
Metyl napisał/a:2. Są lepsze, czyli jakie? Poważnie pytam. Bo dla mnie lepsze to wszystkie te, które (z różnych powodów) też odrzuciłeś
. Więc może nie ma lepszych?
Nie wierzę, zwyczajnie nie wierzę że nie ma innych możliwości.
No ok, może i są. Tylko spójrz na to od innej strony - podaliśmy Ci te, które u nas się sprawdzają. Nie znamy innych i najwyraźniej ich nie potrzebujemy. Jeśli sądzisz, że te są złe i że są inne, to po prostu je odnajdź i z nich skorzystaj. Nikt inny tego za Ciebie nie zrobi
.
Metyl napisał/a:4. Ale samemu w jakim sensie? Idź sam na basen, łyżwy - cokolwiek sportowego do czego nie jest potrzebny towarzysz. Pogadasz z kimś w szatni, z czasem się zakolegujecie. Idź na kurs językowy - dwa razy w tygodniu posiedzisz wśród ludzi, z kimś pogadasz. W obu przypadkach z czasem może te znajomości przemienią się w koleżeństwo, a jeśli nie, to chociaż miło spędzisz czas, nauczysz się czegoś nowego albo porobisz coś starego. Ale przede wszystkim pobędziesz wśród nowych ludzi.
Jedynie coś w tym guście ma sens. Chyba.
No to w czym problem?
Metyl napisał/a:Obietnica napisał/a:Och, Metylu, gdybym za każdym razem, gdy ktoś mi powie, że nie ma czasu się ze mną spotkać doszukiwała się w sobie jakiś wad, to już dawno byłabym jedną wielką wadą. To jest normalne - ludzie są zapracowani, niektórzy mają rodziny, niektórzy mają dodatkowe zajęcia. Mnie też się zdarza kilka razy pod rząd tej samej osobie odmówić i to nie oznacza, że nie chcę się z nią spotkać, ale że pyta mnie zawsze, gdy zwyczajnie tego czasu nie mam. Fakt, że staram się podać jakiś przybliżony termin, kiedy ten czas będę miała, ale u mnie też jest tak, że nie zawsze jestem w stanie to przewidzieć. Tak się po prostu zdarza, nie ma co się obrażać ani (przede wszystkim) dołować.
Obietnico, czytaj co piszę. Nie mówię o wymówce typu brak czasu. Mówię o nagłej zmianie stanowiska w kwestii spotkania, innego podejścia do mnie i ogólnego wdupiemania na wszystko. Sami wiecie a i ja o tym pisałem że w naszym wieku to już każdy bardzo często chcąc nie chcą ma drugie, inne osoby w dupie mówiąc wprost. Bo żonce trzeba obiad zrobić, bo dziecko, bo studia, bo mężuś taki samotny będzie, bo tamto, bo sramto, bo muszę się uczyć. No spoko ale cały czas? Skoro ja potrafiłem przejechać pół kraju prawie żeby się spotkać z jedną dziewczyną to czy AŻ tak kosmicznym problemem jest się z kimś spotkać kto mieszka znacznie bliżej? I spotkanie to jedno ale podejście takich osób do mnie po tym jak raczyłem je obrazić ( bo jak to wyjaśnić ) proponując spotkanie już przekomiczne. A właściwie to tragiczne. I o tym mówię. A nie o jednorazowym braku czasu.
No nie, nie każdy ma drugiego człowieka w dupie. Ale większość ludzi ma ograniczony czas - właśnie przez to, co wymieniłeś. Tak, ludzie, którzy mają męża/żonę, dziecko mają też sporo obowiązków, których ci "niemałżeńsscy" i "niedzieciowi" nie mają. Tak po prostu jest. Ja nie muszę po pracy odbierać dziecka z przedszkola, drugiego ze szkoły, z pierwszym się pobawić, drugiemu pomóc w odrabianiu lekcji, z każdym pogadać, zawieźć na dodatkowe zajęcia, wykąpać i położyć spać. A ludzie, którzy mają dzieci, mają i takie obowiązki. A to wszystko zajmuje dużo czasu. No właśnie, nie mam takich obowiązków, a i tak miewam w życiu takie momenty, że nie mam czasu na nic. Bo tak już po prostu jest.
Nie możesz patrzeć na innych wyłącznie przez pryzmat swoich możliwości - może jesteś lepiej zorganizowany i dlatego miałeś czas na to, żeby jechać do kogoś przez pół Polski? Ja w tym momencie nie wyobrażam sobie wyjazdu do jakiegoś bliskiego miasta. Bo zwyczajnie chwilowo nie mam na to czasu. I tak, zdarzają się momenty, że nie ma się czasu na spotkanie z osobą, która mieszka na sąsiedniej ulicy. Bo ja np. mogę w poniedziałek po 22, a ta osoba we wtorek pomiędzy 18 a 20, kiedy to np. mnie nie pasuje.
Nie wiem, na czym polega ta zmiana stosunku do Ciebie po propozycji spotkania. Tzn. co ta osoba robi?
Ja o jednorazowym braku czasu nie pisałam, ale o odmawianiu spotkania tej samej osobie kilka razy pod rząd. Nie z powodu braku zainteresowania tą osobą. Nadal uważam, że po prostu zbyt osobiście to odbierasz.
Metyl napisał/a:I taka ogólna refleksja do reszty, głównie Asi choć nie tylko. Wszystko to co piszecie, no dobra, większość tego jest sensowna. Tyle że ja już was wszystkich nie rozumiem. Raz twierdzicie że najlepsze efekty są wtedy jak się 'szuka związku' czy tam dziewczyny w miejscu jakimkolwiek, innym razem że najlepsze są miejsca gdzie obie strony są chętne na coś typu sympatia czy inne edarlingi. Innym razem twierdzicie że dziewczynę trzeba poznać, zobaczyć jaka jest i wtedy ją 'poderwać' a innym razem żeby zabierać się i uwodzić taką która nam się podoba po tych przysłowiowych 5 minutach, działać i zobaczyć czyśmy trafili na pustaka czy nie. No ludzie. Ja też nie chcę jednej utartej rady ale w tym gąszczu nie wiadomo kogo i czego słuchać a tym bardziej nie wie tego ktoś taki jak ja.
Metylu, bo to Ci radzą różne osoby. Weź pod uwagę, że my tu nie jesteśmy jedną masą, ale ludźmi z różnymi doświadczeniami, poglądami, pomysłami. Każdy Ci doradza coś ze swojej bajki, dlatego masz różne, czasem sprzeczne, te rady. Wybierz z nich to, co dla Ciebie najlepsze i tyle.