antykobieta napisał/a:Metylu, to było pytanie retoryczne. Nie można mówić "ja jestem introwertykiem, więc zostaję w domu". MUSISZ to przełamywać, jeśli CHCESZ coś zmienić. Nikt Ci nie każe być samcem alfa i dusza towarzystwa - po prostu staraj się bardziej otwierać na ludzi. Skoro jesteś introwertykiem, to podejrzewam, że w grupie wynajdujesz podobnych outsiderów i się z nimi zaprzyjaźniasz. Ja właśnie tak miałem. Ale są też introwertyczne kobiety, które siedzą z boku - możesz próbować z nimi się zapoznawać.
Słuchajcie, postaram się tutaj trochę rozjaśnić sytuację ale weźcie pod uwagę to że z różnych względów nie mogę i nawet nie jestem w stanie powiedzieć o wszystkim co mi leży na wątrobie, to raz. Dwa to to że to jest dla mnie stosunkowo trudne tak tu się wyzewnętrzniać ... Ale do rzeczy. Wiecie - ja naprawdę zdaję sobie sprawę z tego że wiele zależy ode mnie, że ani wy ani nikt inny nie znajdzie jakiejkolwiek dziewczyny dla mnie, że nie doradzicie mi idealnie, że nie znajdziecie czy to sami czy ze mną jakiegoś sposobu idealnego, dobrego patentu etc etc. Ja to wszystko wiem, serio. To i wiele więcej ... i nie chcę tego pisać po raz kolejny.
Nie wiem czy tak naprawdę jestem introwertykiem, na pewno w tym momencie bardziej nim jestem niż nie jestem. Ale to też może wynikać z wieloletniego i rujnowanego ( żeby nie było, miałem ku temu powody w przeciwieństwie do tych którzy to właśnie rujnowali te zaufanie i inne kwestie ) zaufania do ludzi którzy byli dookoła mnie.
Wynajdowanie outsiderów? Nie wiem czy ich w ogóle wynajdowałem skoro zawsze byłem sam sobie sterem, okrętem i żeglarzem. Nie potrzebowałem ludzi, nie musiałem się z nikim integrować, nie musiałem chodzić na fajki, na ich durne imprezy do nieprzytomności, nie musiałem palić z nimi zielska. Zawsze, prawie zawsze wiedziałem co i kiedy jest dla mnie właściwe i zazwyczaj tego nie żałowałem. Dzięki temu chyba poniekąd mam taki no nie wiem ... dziwnie mi mówić 'mocny charakter' bo to chyba nie to ale hm, chyba to w dużej mierze ukształtowało mnie, mój kręgosłup moralny ( nie, nie jestem dewotem czy innym takim ) i moje nierzadko radykalne choć sensowne poglądy ( nie, nie jestem prawicowcem
).
Przez ostatnie lata starałem się poznać różne dziewczyny. Tak, z sieci. Bo gdzież by indziej? Sami pewnie pamiętacie moją sytuację więc ... no właśnie. Myliłem się, popełniałem błędy, czasem lekkie, czasem poważne. Ale to mnie zawsze czegoś uczyło. Tylko że w pewnym momencie zacząłem już tym rzygać. Zwłaszcza jak zobaczyłem jak w dużej mierze wyglądają 'związki' które widzę na żywo dookoła siebie. No i nie bez znaczenia był fakt że znajomości stricte netowe których jedna ze stron, choćby koleżeńsko nie chce przenieść na real są ... często nic nie warte. Logika Kalego też się tu udzielała ...
Moje życie w dużym stopniu wygląda jak życie anty. Praca, dom, praca, dom. Oczywiście nie mam tylu lat co on, nie mam aż tylu obowiązków wynikających choćby z racji wieku czy nie posiadania własnego mieszkania choćby ( choć mieszkam sam ) ale ... gdy już się człowiek nie uczy, nie studiuje i nie ma zbyt dużo okazji do choćby obcowania z osobami w mniej więcej jego wieku z racji wspólnych zajęć czy czegokolwiek to ... zacząć od kompletnego zera nie jest łatwo. Zwłaszcza w mojej sytuacji.
I nie, ja się tu nie chcę usprawiedliwiać ani tym bardziej robić z siebie wielkiego cierpiętnika ale niech choć część z was zauważy, że moje rzekome 'opory' to nie jest tylko moje widzimisie w myśl 'chcę gotowca i mam to w dupie'. Bo tak nie jest. I wiem że miliony osób mają gorzej bo nie mają gdzie mieszkać, bo ciężko chorują, bo mają raka, bo nie mają nóg czy rąk. I ja im naprawdę współczuję ale to też nie znaczy że mi jest jakoś lekko. Bo nie wiem czy potraficie się wczuć w rolę kogoś kto właściwie nie miał do niedawna z kim się spotkać choćby na głupi spacer czy wyjście na piwo. Nie mieć do kogo zadzwonić, do kogo napisać, z kim pogadać. Już o związku nie mówiąc, czy teraz czy kiedykolwiek. Potraficie siebie postawić w takiej sytuacji bez nikogo, bez niczego? No nie wiem. Wiem tylko że nikomu tego nie życzę.
anty, co do introwertycznych kobiet - one zazwyczaj nie są w moim typie. I ja w ich typie. Mnie z naszej grupy jeżeli mam już czymś się określić by było łatwiej to PRAWDOPODOBNIE zwróciłbym uwagę na Twoją żeńską wersję, może na Rajtuzka. Innych nie znam aż tak dobrze lub nie wiem o nich tyle by móc się określić. I ktoś może powiedzieć że mam wymagania z kosmosu? Mam? No nie sądzę.
Pearl - nie mówiłem że zagadywałem dziewczyny na żywo bo tak faktycznie nie było. 
Poza tym wy chyba popełniacie znów i to wielokrotnie pewien błąd w stosunku do mnie - wmawiacie mi nieśmiałość. Nie powiem że jestem śmiały. Ale nie jestem chyba aż tak nieśmiały jak sądzicie lub chcecie mi wmówić.