Lovelka17 napisał/a:ObietnicaPoranka napisał/a:A bo to pewnie zależy u kogo - u nas to zdrowe i zupełnie neutralne. Ja mam takie pluszowe, w dziale dziecięcym kupiłam
.
Z dystansem bywa trudno, dlatego trzeba znaleźć odskocznię, żeby go sobie wypracować.
Zalezy u kogo, to też fakt, jak jest odcięcie emocjonalne, to jest to neutralne, a jak gdzieś ktoś/coś nie daje tego zrobić, to ciągnie się jak gil z nosa w srogą zimę. Chociaż chyba przestawić też się da to wszystko na inne tory, prawda? Na zdrowe, tylko może trzeba spróbować? W sumie miłość może nie przetrwać-jeśli nie jest prawdziwa, jedyna, ale prawdziwa przyjaźń jest ponad to, czyż nie? Jak dwie rzeczy idą w parze, to można ratować jedną, czy to już takie kajdany są, że się nie uwolnisz, bo nie da się przekreślić jednego, a wejść w pełni w drugie. Jak jest i przyjaźń i miłość, to albo to idzie w parze, albo wcale? Można przestać kochać, ale przyjaźnić wtedy też? Ale tak serio, naprawdę, bez spiny, bez niczego, pełen luz i otwarte ramiona, i bliskość przecież też jakaś., ale bez dreszczyka. To szczere wtedy, czy udawane jest, bo przecież są wspomnienia, a jak wiadomo, to chyba najsilniejsze co czasem trzyma, a nawet jak nie trzyma to działa jakoś, a może i nie, tylko samemu się trochę dokoptuje do tego wszystkiego, bo czy wspomnienia można idealizować? Ja wiem, że można idealizować, to co by się chciało, co będzie np. człowiek myśli, że schudnie 50 kg i już będzie jak model/modelka z magazynu, a przecież bull shit, bo zostanie skóra zwisła i pewnie cellulit, czy tam rozstępy-więc logiczne, że idealizuje sobie, ale jak coś już BYŁO, zdarzyło się, minęło, wiesz że fajnie/cudownie/miło/och,ach, a nie że chu*owo, a jednak i tak dodajesz sobie, że było jeszcze lepiej? Tak się dzieje, to wyobraźnia jest, a może ja już całkiem nieczuła jestem i widzę-było tak i tak, nie było to wcale AŻ tak. Znieczulica? Chyba, że inne postrzeganie tego samego, albo (o dziwo!) dystans? Śmiesznie to brzmi nawet jak tylko o tym myśle, ja i dystans ha!
, ale ok., jaką odskocznię? Chodzi ci o zainteresowania, o coś, co pochłonie na dłużej? Czy powinnam teraz wpleść tu odwieczne zakupoholictwo?
Niee..
A może chodzi o osobę? Kogoś, przy kim mamy takie pozytywne emocje, jakie dają spojrzeć na problem inaczej? Tylko widzisz, problem jest taki, że dla wszystkich chyba ja jestem taką osobą, a więc 'nie wypada' wpadać w doła i potrzebować tego samego. Ja wiem, ja wiem, że wygadać się można, ale to ja pomagam, więc i sobie też muszę sama. A więc ? Jaki jest złoty środek na dystans, gdy w grę wchodzą duże emocje i do tego problematyczne, a skupienie się na czymkolwiek innym graniczy z ujrzeniem zakonnicy w mini na dyskotece?
I kto powiedział, że podróże nie kształcą? 
Aha! Znalazłam w domu pasujące skarpetki-różowe, z kokardką xD Czuję się jak dziecko i zabrałam je ze sobą 
Aha 2! Słyszeliście najnowszy tekst na podryw? -'Gdybyś była kanapką w Maku nazywałabyś się McBeauty.'
A więc chłopcy? nie zawsze warto iść za panującą modą
Myślę, że sis zgodzisz się, że można wpisać do kategorii 'bajer na poziomie gimnazjum'? 
Siostra, ten Twój post jest jak strumień świadomości
. Aż nie wiem od której strony się do niego zabrać. Ale to dobrze, strumienie świadomości to super sprawa!
Więc tak - jeśli chodzi o relacje z byłymi, to tu nie ma co teoretyzować ani tworzyć żadnych reguł. Bo to po prostu relacje międzyludzkie, które są zależne od tylu różnych czynników, że aż trudno je sobie wszystkie wyobrazić. Może to zależeć np. od tego: w jaki sposób się rozstaliście, jak się zaczęła Wasza znajomość, jak przebiegała, kim dla siebie byliście wcześniej, czy dojrzeliście do tego, żeby w sobie zobaczyć zwykłych znajomych, czy może dojrzeliście do tego, żeby stwierdzić, że taka relacja nie ma sensu i ją sobie odpuścić, od tego jak wiążą Was ze sobą inni ludzie, różne sprawy, od tego też, czy udało Wam się złapać dystans do siebie. To wszystko jest bardzo indywidualne. Jeśli o mnie chodzi, to pamiętam związki całościowo - i to, co było dobre i to, co było złe. Nie idealizuję dobrego ani nie demonizuję złego. Wiadomo, że musiały być piękne momenty, bo inaczej związek by nie powstał. Warto o nich pamiętać, bo one mogą być nadzieją na przyszłość z kimś innym. Skoro przeżyłaś już kiedyś szczęście, to znaczy, że ono samo w sobie istnieje. A skoro to było szczęście w związku, to znaczy, że umiesz je wydobyć z siebie i z kimś się nim podzielić. I zrobisz to, gdy nadejdzie odpowiedni moment
. Taką przynajmniej mam nadzieję, chociaż przyznam, że czasami mam też wątpliwości. Wiadomo też, że musiały być gorsze momenty, bo gdyby ich nie było, to związek nadal by trwał. Ale tu wystarczy wyciągnąć nauczkę na przyszłość i cieszyć się z wiedzy, jaką zdobyłaś. Wiesz już jak rozwiązywać konflikty, wiesz jakie są Twoje słabe związkowe strony, nad którymi możesz pracować, wiesz jakie błędy popełniłaś i możesz już ich nie powtarzać. Zawsze na przeszłość warto spojrzeć z dwóch stron. A to co opisałaś, to bardziej wydaje mi się, że jest po prostu tęsknotą.
Co do odskoczni - żadnego człowieka nie można w ten sposób traktować. Bo odskocznia to coś do czego uciekasz, gdy Ci źle albo gdy jesteś zmęczona. Nie może nią być inny człowiek (wszystko jedno: partner, przyjaciel, kolega), bo można tę osobę skrzywdzić.
A co do mojej najnowszej odskoczni, czyli wypisywania pozytywów - jakiś czas temu po dość ciężkim tygodniu usiadłam i przeczytałam to, co sobie wypisywałam każdego dnia. Powiem Ci, że to było niezwykle oczyszczające - do niektórych pozytywów się uśmiechnęłam, przy innych głośno się śmiałam - coś wspaniałego. I zauważyłam, że zakupy wcale nie były tymi najbardziej radosnymi wiadomościami, raczej dość obojętnymi. Najlepsze były jakieś wydarzenia, miłe zachowania ludzi w stosunku do mnie, przeżycia i przemyślenia.
Co do bycia podporą dla innych - doskonale to rozumiem. Bo ja też tak zawsze miałam, że wszyscy przychodzili do mnie ze swoimi problemami. Do tego jestem dość niezależną osobą i kiedyś nauczyłam się radzić sobie ze wszystkim samodzielnie. Ale to bywa zgubne, bo im bardziej sobie nie radziłam, im bardziej było mi smutno, tym szerzej się uśmiechałam i pokazywałam, że wszystko jest cudowne. Ale tak się nie na dłuższą metę. Trzeba czasami przyznać się przed sobą, że natknęło się na problem, którego samodzielnie się nie rozwiąże. Trzeba to wyrzucić i znaleźć osoby, którym w danej sytuacji należy zaufać. Ja mam z tym drobny problem, bo żeby tak bezgranicznie zaufać, to musi mnie coś do tego przekonać i muszę mieć pewność, że przy tej osobie czuję się bezpiecznie. Ale trzeba czasami zaryzykować.
Dystans - zajmij się czymś innym, odrzuć na chwilę problem, przestań o nim myśleć, a później spójrz na niego jak na cudzy problem i pomyśl co byś temu komuś doradziła, gdyby z nim do Ciebie przyszedł. A później z kimś o tym pogadaj - niech ten ktoś spojrzy na obcy problem i coś doradzi. Później zestaw swoją i cudzą radę i znajdź jakieś rozwiązanie.