Coz lovelko. Mysle, ze nie jestem dobrze w stanie Ci wytłumaczyc tego fenomenu emocjonalnosci. Sama jestes bardzo emocjonalna, a nie wiesz na czym to polega i jak to co czujemy moze odbiegac od tego co jest na serio. Ze jedno slowo moze miec dla 100 osób wiele znaczen.
Mnie te kobiety brały przez internet za bardzo pewnego siebie, oschłego, niedostępnego, tajemniczego, a realnie było inaczej. I nie dlatego, że udaje, ale że taki mam ton wypowiedzi tekstowej (automatyzm), albo tak sie zle czuje (choroba) ze nie chce mi sie gadać (i kobieta nie dopisała sobie - zle sie czuje, więc mi nie pasuje, tylko ze jest taki tajemniczy i bedzie sie zastanawiała co robię, pewnie zabawiam sie z inną i ze zle o niej myśle
no tak było nie raz, gdy sie zauraczały we mnie). Spotkamy się i nagle widzą, że nie taki macho, wygadany i jesli zle sie czuje to sie zle czuje i jest wycofany, a nie tajemniczy i niedostępny, które wczesniej miały wydzwiek pozytywny itp. i tak naprawde problem był tylko na poziomie emocjonalnym/mowy ciała/sprawności reagowania w wielu sytuacjach których w internecie nie było.
Nawet jak sie przyznaje do wad to kobieta jakos nie słuchała tego, bo ona ocenia sama własnie. Tak jak powiem - słuchaj, jestem taki i taki, robie to i to, lepszego nie znajdziesz. Ona mowi - sama ocenie, sobie nie schlebiaj. Tak samo powiem - słuchaj, jestem do niczego, mam takie i takie wady. Co ona powie? Sama ocenie, mi te wady nie przeszkadzają. Bo dla jej emocji sie liczy tylko to że jej o tym opowiadam (i moze plusa dac za szczerosc, wylewnosc, brak wstydu gdy mowi sie o wadach), a sama tych wad na sobie (jeszcze) nie poczuła, a tylko o nich czytała. I wtedy powie jak tamta co pisałem wczoraj. Myślałam, że takie cechy mi sie podobają, ale jednak nie. Myslalam, ze mi pasujesz, ale jednak nie dałam rady. Myslala, bo tak czuła. To co dobre sobie dopisała, a to co złe - nie czuła realnie, a interpretowała na własny sposób. Nie wyobrazisz sobie zdenerwowania na kogoś kogo lubisz, za to ze Ci opowiada o denerwujących cechach, ale zdenerwujesz się gdy ten ktos w danym momencie Cie zdenerwuje.
Inny przykład. Opowiadam kobiecie że nie jestem pewny siebie, że sie gubie, że nie moge patrzeć w oczy, że cały chodze jak po gwoździach.
Kiedy to opowiadam ona moze poczuc roznie - ze jest to słodkie, urocze, zabawne i nawet że lubi takich nieśmiałych. Emocja ją nastraja po przeczytaniu tego w dobry sposób i twierdzi że jest to super. Ale gdy sie spotykamy i nie umiem zareagować tak jak ona chce w danej sytuacji (pewnosc siebie) i ze jednak irytuje ją to chodzenie po gwoździach (panikarz) to zmienia zdanie i mamy gotowe rozczarowanie.
Lovelka17 napisał/a:A jeśli chodzi o te coś, to faktycznie ja też uważam, ze to mowa ciała, jakieś gesty, wszystko to co jest indywidualnie przypisane do danego człowieka, tylko jeśli te coś się pojawia, to chyba mowa już o zauroczeniu, a przecież w sumie zauroczyć się można też później, czyli te coś też można dostrzec później? Ale jaja
No sama już teraz nie wiem xD
No nie, bo ludzie sie zakochują z różnych powodów (jeśli nie znają siebie, to nie znają tego powodów - jeśli skreślają znajomosc na początku to ukrócają możliwość odkrycia tego w drugiej osobie). Na początku moze byc wlasnie mowa ciała, atrakcyjnosc powierzchowna, wygadanie, a pozniej moze wyjsc jakas cecha rozczulająca, gdy więź sie pogłębia i ktos zaczyna widziec wyjątkowo dobrego człowieka dajmy na to. I to mu wystarczy do zakochania. Dlatego to jest roznica miedzy więzią seksualną, a więzią emocjonalną (ktora moze powodowac więź seksualną, szczególnie u kobiet wlasnie). Czyli jak sie zakocham to dopiero odczuwam pożądanie i chce sie seksić 