A bez pracy, kasy i hobby nie ma kontaktów międzyludzkich
Poczucie wartości buduje sie na przekonaniach. Zapisaniu sobie w mózgu co jest dobre i dlaczego, a to co złe to tego nie ma, lub eliminujemy. Uzależnienie od czegokolwiek co wychodzi poza to kim jesteśmy, co robimy, co dajemy, co umiemy, jak zyjemy i czy w pełni nam to odpowiada, jest też niezdrowe bo nietrwałe. Np bolą nas rzeczy od ludzi od których coś chcemy. Osoba niedowartościowana może chcieć być adorowana, uwielbiana, zauważona. Dlatego innych traktuje przedmiotowo (podświadomie) do realizacji potrzeb, które można zmienić zmianą wartości. Jeśli masz kompleks i ktoś go wyśmieje to bardzo boli, szczególnie publicznie, gdy obok są ludzie na którym nam zależy. I gdy myślimy, że te osoby lubią nas nie za to jacy jesteśmy (i tez pomimo wad), tylko za to co ktoś o nas mówi lub nie mówi. To zazwyczaj tylko stan umysłu, tak jak z resztą miłość czy szczęście. Niestety wiekszosc jest zaprogramowana w okresie dziecinstwa i jest to trudne do wychwycenia samemu. Oczywiscie lepiej wyeliminowac kompleks (np mam pryszcze, znajde specyfik) ale to nadal będzie tylko zaleczenie objawów, a nie podjęcie walki ze swoimi przekonaniami i istotą problemu. Nie jest to proste, bo ludzie lata chodzą na terapie (tutaj najczęściej bodaj behawioralne) i nie mogą wydostać sie z tego wiru negatywnych osądzeń. Ale pomyslcie. Czasami ktoś nas obrazi, czujemy że w ogóle nas to tyczy, że mamy taką wartość że prędzej czujemy ze ta osoba która nas obraża - sama siebie ośmiesza takim gadaniem, albo zaniża sobie wartość w towarzystwie (gbur, pajac). I tak naprawde można uzyskać taki stan umysłu w wielu sprawach. Jak ten gość przytoczony z poprzednich artów (chory na mozg
) przyznał, że kobiety w wiekszosci mają mylny obraz miłości wpajany od młodzienczych lat. Albo romantyczny, albo przedmiotowy. Albo bujanie w obłokach, czego nie da się spełnić i wychodzi niezadowolenie, albo wiara w ślub, obrączki itd czyli "będe szczęśliwa jak będe żoną, miała związek". Nagle jest żoną i jest nieszczęśliwa. Zamiast obwiniać siebie i swoje przekonania, obwinia męża, lub że musi mieć innego i wtedy na pewno zrobi jej dobrze. I tak sie koło kręci, mimo że ma te kontakty międzyludzkie (albo jak uważa ten jeden, najwazniejszy).
Lejdi co do pracy nad sobą. To wszystko zależy czego chcesz. Jakoś trudno mi uwierzyć, że masz to co chcesz mieć w życiu i jedynie brakuje Ci faceta do szczęścia. Jakieś inne braki musiałyby być określone i właśnie może jakby je zmienić to też były to punkt zaczepny do "odblokowania". W koncu chyba nikt nie chce zyć tylko przeszłością?
Lovelka17 napisał/a:Only a może to nie jest kwestia tego, że jak człowiek jest starszy to wie czego chce, tylko tego, że jest mniej tolerancyjny? Że mu się nie chce próbowac, pracować nad sobą, nad kimś, nad związkiem? Tylko czeka na 'gotowego' człowieka, wymarzonego, z tymi wszystkimi ochami i achami..
Ja to jednak widze to częściej u młodszych, zmanierowanych księżniczek (i tak obudzą się z ręką w nocniku jeśli są wadliwe, ale dopiero za ileś lat) i facetów z nadętym ego co to nie oni (i oni mają bardzo głębokie przekonania o swojej zajebistości- co runie, jeśli coś ich złamie i coś bardzo im sie nie uda, ale z taką psychiką nie jest to takie proste).