Lejdilejdi napisał/a:Obietnico wszyscy oceniają nawet nieświadomie i mogą stwierdzić czy ich bajka to jest ;-) Tak jak Ty oceniłaś tych z portalu. Albo jak Kb wstawił fotki swoje to wszystkie dziewczyny pisały, że ma styl oazowy czy jakoś tak;-)Tak samo jak facet jest bardzo mocno wystylizowany na zdjęciach, to część dziewczyn stwierdzi że to nie ich świat i nie będzie z nim pisać:)
Po prostu jedni robią to świadomie a inni nie- wtedy jest wymówka że to nie to-:)
Oceniają - tak, co do bajki - nadal mnie to nie przekonuje. A co jeśli ktoś jest międzybajowy?
Ala ja ich oceniłam na podstawie konkretu (częściowo) - zaznaczyli, że są katolikami i napisali, że cenią wartości rodzinne. Dla mnie to nie wróży niczego dobrego - z osobą, która tak publicznie deklaruje przynależność religijną się nie dogadam, a taka, która pisze, że ceni wartości rodzinne kojarzy mi się z człowiekiem, który w każdą niedzielę będzie pędził do kościoła, a później na obiady do wszelkich możliwych ciotek, w każdy weekend będzie obskakiwał wszystkie rodzinne uroczystości, a gdy akurat jakiejś nie będzie, to będzie mnie zmuszał do siedzenia w domu, oglądania TV i gotowania 3-daniowego obiadu. A ja bym się czuła jak w koszmarze, z którego nie mogłabym się obudzić. Wiem, że to się nie sprawdzi ze względu na deklarowane poglądy.
A mnie się po prostu Twoje poprzednie stwierdzenie źle skojarzyło (ale już rozwiałaś moje wątpliwości
). Bo mam grupę znajomych (a właściwie to znajomych znajomych) niesamowicie snobistycznie nastawioną do życia - oni poniżej pewnych cen nie schodzą i to ze wszystkim: z ciuchami, meblami, samochodami, sprzętem, wyjazdami. I właśnie ocenianie po ubiorze od razu przywodzi mi ich na myśl, bo oni rzeczywiście to robią - oceniają ludzi przede wszystkim po tym co mają i ile zarabiają. A to jest takie złudne. Wielu z nich, gdy się z nimi osobiście rozmawia, okazuje się naprawdę sensownymi ludźmi, ale tak już się zafiksowali na tym, co tak mało istotne, że chyba sami nie potrafią z tego wyjść.
Co do ubioru w takim rozumieniu, o jakim napisałaś - to też jest złudne. Mam kolegę, który jest mocno wystylizowany, a do tego ma taki typ urody, że wygląda jak model, który chciałby się umawiać tylko z pustymi i różowymi blond lalami. A to normalny facet, bardzo sympatyczny, dobry i wrażliwy. A przez swój wygląd ma problemy z poznaniem normalnej dziewczyny, bo rzeczywiście tylko puste lale na niego lecą. Mam też kolegę, który ubiera się mocno oazowo (ale określenie
) i obiektywnie jest dość nieatrakcyjny. Gdy go poznałam to bardzo mu się spodobałam, a on mnie nie. Ale później się zakolegowaliśmy i okazał się tak cudownym człowiekiem jak mało kto. Aż zaczęłam żałować, że go poznałam, bo gdyby nie został moim kolegą, to może i bym się z nim umówiła. Tylko, że wtedy bym nie wiedziała, że jest taki cudowny. Ale to wszystko jest chore!
A i jeszcze co do ciuchów - przecież do takiego zdjęcia nie wystroimy się we wszystko, co mamy w szafie. A w szafie ciuchy mamy różne. Podejrzewam, że pod tym względem zupełnie kogo innego bym zainteresowała, gdybym się wystroiła w jakieś bankietowe ciuchy; kogo innego, gdybym się ubrała jak na co dzień, ale w elegantszej wersji; a innego w skromniejszej; jeszcze innego gdybym założyła strój na rower czy do ćwiczeń; a jeszcze innego gdy kieckę na plażę. Podobnie z makijażem i fryzurą - zupełnie inaczej wyglądam, gdy wychodzę prosto od fryzjera, a inaczej parę dni później. Inaczej wyglądam w makijażu imprezowym, inaczej w codziennym skromnym (tusz, kredka, podkład, puder błyszczyk), inaczej w codziennym mniej skromnym (do poprzedniego eyeliner, cień, lakier do paznokci i zamiast błyszczyka pomadka). Zupełnie innych ludzi bym wtedy przyciągała, a przecież pod tymi wszystkimi ciuchami i makijażem kryje się ta sama ja.