Jej, ale mnie wczoraj uśpiły nasze rozmowy
. Patrzę na godzinę ostatniego mojego posta i widzę, że już dawno o takiej porze nie zasnęłam, a tym razem spałam jak dziecko - nawet nie zdążyłam zmyć makijażu
.
Dziewczyny wieczorem odpiszę na Wasze wiadomości, bo teraz to zaraz muszę wyjść.
Dziewczyny - nie informujcie o niczym żon. Przecież nie wiecie jak szalone mogą być ich reakcje. Chciałybyście, żeby taka pełna negatywnych emocji kobieta np. wpadła do Was do pracy i zrobiła wielką awanturę przy świadkach o to, że sypiacie z jej mężem? Ja bym nie chciała. Nigdy się nie przewidzi reakcji człowieka działającego w szale.
Znam taką parę, w której mąż regularnie zdradza żonę, ona o wszystkim wie i zawsze mu wybacza, bo go kocha. Ostatecznie źli są ci, którzy jej o tym mówią. No i ok, w końcu ludzie sami ustalają zasady, zgodnie z którymi żyją, nie?
redapples napisał/a:Oldo ostro jedziesz, chyba nawet się cieszę że nie żeniłam się w młodym wieku, teraz nie nie mam dyrdało dylematów. Znam z 3 pary koło 40 w trakcie rozwodu.
Może ja zrobię na złość i w wieku 40 się ochajtam
tylko to też na rynku już mało ciekawie.
Bliźniaczko, ja sobie niemal codziennie dziękuję za to, że akurat tego błędu nie popełniłam i w odpowiednim momencie powiedziałam "koniec z planami, nie chcę żadnego ślubu". I dodatkowo za to, że w momencie kryzysu nie wróciłam po raz drugi i nie powiedziałam "dobra, niech już będzie". Tak sobie teraz myślę, że chyba powinnam wielbić samą siebie za zdrowy rozsądek
.
Podartyrajtuz napisał/a:Ominęły mnie fantazje erotyczne! nie daruję sobie tego 
Żałuj 
Podartyrajtuz napisał/a:i też miałam w sowim życiu kryzysy i najbardziej mnie wtedu wkurzało to całe gadanie: głowa do góry, nie myśl tak, będzie dobrze, itp. ! takie teksty powodowały u mnie tylko irytację i chęć przegryzienia tętnicy szyjnej temu, kto i tak gadał
było mi źle, pomarudziłam przyjaciółce troche i odbiłam się od dna. zdecydowanie wolałam, jak ktoś po prostu wysłuchał i nie starał się na siłe zmusić mnie do pozytywnego myślenia.
Bo to tak nie działa - żadna głowa do góry, żadne będzie lepiej, żadne rady nt. doświadczenia innych. Nic nie pomoże, musisz to sama przeżyć. Miałam kiedyś taki kryzys, że codziennie zasypiałam i budziłam się z płaczem, nie widziałam żadnego ratunku, było naprawdę kiepsko w prawie każdej sferze. I właśnie wtedy musiałam sobie jeszcze tak dokopać, żeby rzeczywiście nie pozostało mi nic innego niż zacząć wreszcie działać. I uważam, że każdemu takie coś jest potrzebne przynajmniej raz w życiu, bo jeszcze wiele trudności przed nami (pewnie nawet większych) i musimy wypracować własne sposoby radzenia sobie z nimi.
antykobieta napisał/a:Ty się zwyczajnie wszystkiego BOISZ.
Każdy się czegoś boi.