Lovelka17 napisał/a:ObietnicaPoranka napisał/a:Lovel, u mnie raz się pojawiły czynniki zewnętrzne - związane z czasem. Nie istnieje coś takiego - jeśli czynniki zewnętrzne stanowią przeszkodę, to znaczy, że te wewnętrzne są zbyt słabe, żeby je pokonać. A w czym może przeszkodzić rodzina albo praca? Albo czas?
Ale z drugiej strony przecież człowiek uczy się na błędach, czy ta zasada nie obowiązuje także w miłości? Jeśli raz się źle postąpiło, jeśli raz czynniki zewnętrzne zaważyły, to już pies pogrzebany? A gdzie w takim razie plasują się drugie szanse? Wychodzi na to, że łatwiej byłoby wybaczyć zdradę, niż to, że poróżniło ludzi coś zupełnie innego.
Lovelko, jeśli o mnie chodzi, to nie wiem, czy wróciłabym po raz czwarty. Póki co uważam, że na "do trzech razy sztuka" powinno się skończyć. Ale czas pokaże jak to będzie. Z pewnością nie wróciłabym do żadnego z moich aktualnych byłych, może do jakiegoś przyszłego, ale trudno to sobie teraz zaprojektować. Ale jeśli raz coś nie wyszło, to co miałoby się stać takiego, że tym razem byłoby inaczej? Chociaż znam ludzi, którzy się rozstawali i za drugim razem im wyszło.
Co do zdrady - nigdy nie byłam w takiej sytuacji (w żadną stronę), ale myślę, że łatwiej byłoby mi wybaczyć zdradę fizyczną niż emocjonalną. Tzn. nie chodzi o to, że nie mógłby mieć kobiety-przyjaciółki i jej się zwierzać. Ja też mam mężczyznę-przyjaciela i mogę mu powiedzieć wszystko. Ale jeśli koleżance mówiłby więcej niż mnie i w ogóle łączyłaby go z nią głębsza więź emocjonalna niż ze mną i do niej biegłby z każdym problemem, to nie dałabym rady tak żyć. A fizyczna? To zależy jakie by miała podłoże - jeśli po prostu mężczyźnie coś by odbiło i raz pod wpływem impulsu przespałby się z kimś innym, to może bym darowała. Chociaż pewnie byłoby to trudne i ciągle bym się zastanawiała, co było bodźcem do tego impulsu i dlaczego nie mógł wtedy do mnie zadzwonić lub przyjechać tylko potrzebował innej kobiety. No dobra, przecież to znaczy, że prowadziłoby do destrukcji takiego związku, bo już nigdy nie czułabym się przy nim pewnie i nie wiem czy zaufałabym, że nie zrobi tego po raz kolejny. Ha! Dzięki Wam odkryłam coś, z czego nie zdawałam sobie sprawy - nie byłabym w stanie zostać w takim związku po zdradzie jakiejkolwiek.
Metyl napisał/a:antykobieto - czytam sobie Twoje posty bo ... mniejsza o to. W każdym razie - z jednej strony je lubię, bo są mądre, ciekawe i inne cuda wianki ale z drugiej strony są - przynajmniej dla mnie - w pewien sposób demotywujące.
A mnie się wydaje, że poglądy Antykobiety świadczą o tym, że ich autor twardo stąpa po ziemi i nie roztkliwia się za bardzo. I to jest przecież dobre podejście.
Metyl napisał/a:Poza tym - temat na dziś. Jaki wy macie stosunek do ludzi? Uważacie że można być 'przyjacielem wszystkich' czy może wybieracie, dobieracie sobie znajomych - zwłaszcza tych bliższych? Czy kierujecie się jakimiś kryteriami typu: zainteresowania, poglądy czy tam nałogi przy szukaniu 'swoich'? Która z tych pierwszych opcji o których pisałem jest wam bliższa? Czy może macie jeszcze jakieś inne ustalenia?
Można być przyjacielskim wobec wszystkich, ale nie można być przyjacielem wszystkich. Przyjaźń oznacza, że pomagasz w problemach, dajesz wsparcie, ratujesz, tulisz, pocieszasz, a kiedy trzeba potrząsasz, żeby taki człowiek się opamiętał i zaczął logicznie myśleć
, a kiedy to nie pomaga bierzesz sprawy w swoje ręce i działasz za przyjaciela (a raczej w imieniu, bo za się nie da). A często po prostu jesteś. Nie starczy sił, żeby każdego człowieka w ten sposób traktować. I też wszystkim nie powierzysz swojego życia, bo Ci stworzą niezły burdel
.
A jeśli chodzi o znajomych to już można mieć ich wielu - bliższych, dalszych, z czasem niektóre znajomości się wypalają, a inne przechodzą na półeczkę przyjaźni. Ale te wszystkie granice są płynne, nie da się jasno określić kryteriów.
Nie mam kryteriów - moi przyjaciele, znajomi są skrajnie różni, wielu ma zupełnie lub częściowo inne poglądy niż ja. Przez wiele lat kolegowałam się z gorliwą katoliczką - rozmawiałyśmy na wiele tematów, również dotyczących poglądów, zawsze miałyśmy odmienne zdania, ale je szanowałyśmy i te dyskusje naprawdę były wartościowe.
Dla mnie jedyne kryteria to zaufanie i porozumienie emocjonalno-psychiczne. I to, że z taką osobą mogę swobodnie rozmawiać o wszystkim i zwierzyć się z najintymniejszych szczegółów. Ale ja to dziwna pod tym względem jestem i np. łatwiej mi opowiedzieć o najbardziej udanym seksie czy niespełnionej fantazji seksualnej dalszemu znajomemu niż o emocjach, bo one są dla mnie bardziej krępujące.
srebrny napisał/a:a ja potrzebuje tylko więcej czasu żeby się rozkręcić w nowym towarzystwie na początku zachowuje pewien dystans, nie wiem czy to jest takim wielkim problemem?
A u mnie z tym jest dziwnie. Bo to wszystko zależy od grupy, do której wchodzę. Są takie, w których na początku zachowuję dystans i potrzebuję czasu, żeby się rozkręcić, a są takie, gdzie od razu staję się duszą towarzystwa. Nie wiem, od czego to zależy, bo te grupy często na pozór są podobne.
Metyl napisał/a:ciesz się że masz synka, wiele kobiet może choćby o tym marzyć
Ja bym kiedyś w przyszłości chciała córeczkę
. Ale z synka też bym się ucieszyła. Ale jeszcze nie teraz 