kardamon napisał/a:ObietnicaPoranka napisał/a:To ja poproszę związkowe CV i list motywacyjny 
A ja myślałem, że to już koniec 
To się nigdy nie skończy
.
oldorando napisał/a:a, wiecie, że nie wiem, gdzie mój sim bywał....jakoś się nie zainteresowałam...bo i co za różnica?
wspomniał sam z siebie a propos , że teraz chce osiąść na swoim...
Oldo, jak to nie wiesz gdzie Sim bywał? To ważna informacja
. Dowiedz się choćby po to, by zaspokoić moją ciekawość
. Jeśli to jakiś ciekawy kraj, to może mu dodać punkty - bo zabierze Cię tam w podróż i oprowadzi po miejscach, które są znane tylko ludziom, którzy tam mieszkają/mieszkali 
thepass napisał/a:Hm, ale cisza może też dawać to całe "napięcie" które towarzyszy chęci 'starania się' i też działać bardzo pozytywnie, aniżeli "tak luzno sie ze soba czujemy, zostanmy przyjaciółmi".
I to kolejne stwierdzenie które gdzieś kiedyś przeczytałam. Ono wprawdzie dotyczy przyjaźni, ale myślę, że można tu odnieść. Nie zacytuję, ale chodziło o to, że jeśli przez chwilę (taką dłuższą) potraficie wytrwać w milczeniu i żadna ze stron nie czuje potrzeby by tę ciszę przerwać, nie czuje skrępowania, to znaczy, że jesteście przyjaciółmi. Jeśli to skrępowanie czujecie, to znaczy, że jesteście dla siebie obcy.
thepass napisał/a:ObietnicaPoranka napisał/a:Nie ogarniam tego. Przecież to właśnie rodzi wszystkie problemy i później pojawiają się kłótnie "bo na początku akceptowałaś mnie takim, jakim jestem, a teraz coś ci się podoba", "bo na początku pokazałeś mi innego siebie". Nie chcę tego po raz kolejny przerabiać. Nie chcę się przez kilka miesięcy spotykać z wykreowanym wizerunkiem człowieka. Chcę człowieka z jego zaletami i wadami, sukcesami i porażkami, radościami i smutkami. Prawdziwego człowieka z krwi, kości i realnych emocji.
Nie chcę też siebie kreować na kogoś, kim nie jestem.
W drugą stronę też jest często źle, bo nie odkrywamy powoli tej osoby, nie ma tej magii i wlasnie konczy sie na przyjazni/spławieniu.
Chcialabys znać kogoś z góry na dół w 1 dzien? To zabija wszystkie uczucia. Pozostaje tylko decyzja z rozsądku. Ktoś podchodzi i zamiast oczarować to mowi Ci że jest chory, upośledzony i nie ma kasy. Emocje mówią ok, co najwyzej pociesze go, niech znajdzie inną
A nie powie tego, tylko pogadacie o bzdurach, o pozytywnych rzeczach to i odbior jest inny.
To że ktos wad nie pokazuje nie znaczy, że sie kreuje. Po prostu znowu przytocze argument pewnych osób - boi się skrzywdzenia, że właśnie nie będzie akceptowany, że za szybko pokaże wady które w sumie może zmienić, bo chce sie cieszyc chwilą. Ile razy słyszałem "nie wiem kim jestes, ale czuje to, korzystajmy z tego". I na nic rozmowy o wadach, bo to nic nie daje. Rozmową nie wyprzesz uczuć. Nie byłoby przecież ludzi którzy płaczą X czasu po rozstaniach, mimo że wiedzą że to nie miało sensu. Sami muszą odczuć na własnej skórze, że coś jest nie tak, a do tego nie chcemy dopuścic bo kazdy chce byc szczęśliwy, jak widac nawet na pozór.
Nie chcę poznać nikogo w jeden dzień. Całe życie to za mało, żeby kogoś w pełni poznać. Ale chcę zobaczyć człowieka, a nie listę moich ulubionych tematów. Jeśli ktoś mi na dzień dobry powie, że jest chory, zmęczony, to co? Przecież choroba i zmęczenie są dla ludzi.
Ale chciałabym (choć to już bardziej odległa perspektywa) mieć świadomość, że mogę mojemu partnerowi powiedzieć wszystko. Niekoniecznie to zrobię. Nie chodzi o to, żebyśmy usiedli na przeciwko i zagrali w godzinę (dobę?) szczerości i wyznali sobie wszystkie grzechy z przeszłości. Ale chciałabym mieć świadomość, że mogę to zrobić. Że mogę powiedzieć o tym, czego się wstydzę, boję, z czego nie jestem dumna. A on nie musi nawet tego rozumieć, wystarczy, że zaakceptuje i nie będzie mnie oceniał na podstawie przeszłości, nie wytknie mi tego w jakiejś sprzeczce. Chciałabym, żeby i on miał świadomość tego, że może mi wszystko powiedzieć. Nie musi tego robić, jeśli nie będzie chciał. Ale niech ma świadomość, że może mi we wszystkim zaufać, a ja mogę nie zrozumieć, ale zaakceptuję. I moim zdaniem nie da się tego osiągnąć, jeśli od początku będziemy się kreować na kogoś, kim nie jesteśmy.