Gdzie spotkać wolnego mężczyznę?

fakt, że taki raczej poukładany jest..

( wnoszac z wypowiedzi, zachowania i zawodu)

ale wada, bo za x czasu zachce mu sie zakładać rodzinę....
a ja się okażę ''etapem przejściowym''....

wiek jest do przejścia- 36 lat..5 lat młodszy,że nie koniecznie zależy mu, żeby mieć swoje...że jemu nie przeszkadza, że mam syna, że on sie moze dostosować,....i takie tam....że dla niego nie problem...

nie za wcześnie na taką rozmowę , bo on sam zaczął, że chce związku....i że chce spróbować tego związku ze mną...(boziu, zgłupiałam, że w to wierzę!)

nooo, właśnie...strasznie ''nakręcony''..

może wyjaśnie:

szuka kogoś na stałe, bo chce wreszcie stabilizacji...i chce mnie bliżej poznać, w nadziei, że ''coś z tego będzie''...
powiedziałam mu , że mam syna 13lat, i raczej on będzie chciał mieć swoje dzieci..
no i się spotkaliśmy, a on się nakrecił jeszcze bardziej...

white.pearl, no to dobrze że jest tak jak jest. Może do poniedziałku się wykurujesz. A ja tu widzę że oldo nieźle się wkręciła, no no.

Oldo nie wiem kto to jest, ale po twoich notach(a nalezych do tych wybrednych) to brałabym w ciemno

Kłamców jest pełno, to fakt, ale nie myśl w takich kategoriach, bo się za bardzo zdystansujesz i facet pomyśli, że to nie ostrożność, tylko brak zainteresowania z Twojej strony.

Poza tym dlaczego miałoby być źle? Bo jest za idealnie? A dlaczegóż by nie mogło być? Tobie tez się należy

polecam się na przyszłość
dobrej nocy

Ten to zawsze się umie ustawić

Jak Sim jakiś
I może to Oldo wygra pierwsza nasz zakład, a mało kto na nią stawiał! :d

Tak kardamon nie krępuj się, tu sami swoi:D
Tak white pearl, oldorando się wysuwa na prowadzenie jak narazie:-))))!

Nie zapominajmy o zdjęciu do tego kwestionariusza

A ja znowu swoje.
Jedno: niespecjalnie mam ochotę umawiać się z kimś, kogo nie znam - a chyba właśnie w ten sposób zaczyna się większość bliższych znajomości "nie-internetowych".
Drugie: niespecjalnie mam ochotę odzywać się do kogoś nieznajomego tylko po to, aby go poznać - a tak działają "portale randkowe".
Chyba wszystkich, których w życiu poznałem, poznałem przy jakiejś okazji - nauka w tym samym miejscu, wybranie się z innymi znajomymi (może i wspólnymi) w to samo miejsce (chociaż ostatnio to nie bardzo działa - na prawie tygodniowym wyjeździe, w dużej grupie, na wielką odległość, poznałem tylko dwie kobiety, niezbyt blisko, i jednego mężczyznę, nieco bliżej), obecność na jakimś spotkaniu z ludźmi już trochę poznanymi zdalnie (dwa spotkania z tego forum, dwa z irca, więcej się nie zapowiada - chociaż nigdy nic nie wiadomo).
A spotykam się z kimś konkretnym albo wtedy, gdy mamy jakąś wspólną sprawę do załatwienia (wszystkie kobiety, które mnie odwiedziły w domu w ciągu ostatnich kilku lat, w tym jedna poznana właśnie na tym forum, pozostałe to koleżanki moich znajomych, pojawiły się właśnie z takiego powodu), gdy znamy się już trochę i chcielibyśmy się poznać bliżej (nie zdarzyło się od 4 lat, chociaż przez ostatnie miesiące podejmowałem kilka prób), albo gdy się znamy i chcielibyśmy po prostu wspólnie spędzić czas czy zająć się jakąś rozrywką (ale to ostatnio były tylko spotkania z kolegami ze studiów; z kobietą - przyjaciółką, spotkałem się w tej formie ostatnio w wieku może 19 lat).
Pytanie, jak, przy mojej wrednej, niestandardowej i trudnej do kontrolowania osobowości, przełamać te schematy?

To może dlatego jest tak mało odzewu na moje wiadomości?

Mamy ustalony deadline i kto pierwszy ten lepszy, a ostatni gasi światło

No, ja miałam podobnie. Zamieniłam koncerty punkowe na klasyczne, wino na prawdziwe wino, glany ... zdarza mi się nosić do dziś I nawet do sukienki.
Obietnico, im dłużej Cię czytam, tym bardziej widzę, że jesteśmy podobne i mamy podobny sposób myślenia.

Pracuję przy pewnym festiwalu w tym momencie i muszę się przyznać publicznie, że moja słabość do muzyków wcale nie mija z wiekiem... (nie są to muzycy rockowi, ale klasyczni gitarzyści z Akademii Muzycznych z całego świata). Tylu przystojnych mężczyzn z całego świata w jednym miejscu na raz... (można się rozmarzyć)

Kb, ale ty jesteś taki typ męczy buły.
Ty nie chcesz rozwiązywać swojego problemu, ty się w nim pławisz i narzekasz.

Nie wiem czy "problem" to właściwe słowo - opisane zjawisko życia nie uniemożliwia, tylko odcina dostęp do jednej z jego części.
Rodzice nie mają raczej większego znaczenia, raczej to, że od urodzenia mieszkam w ogrodnictwie - a izolacja od ludzi jest cechą charakterystyczną potomstwa ogrodników.
Współpracować chcę, pod warunkiem tylko, że pojawi się ktoś uparty, kto będzie współpracował ze mną - tacy się pojawiają rzadko i znikają szybko
Opisuję sytuacje i historie, starając się być przy tym obiektywny, otrzymuję odpowiedzi, że narzekam. Zadaję pytania, i też otrzymuję odpowiedzi, że narzekam, w miejsce odpowiedzi na pytania
Nie odczuwam, abym kogokolwiek zniechęcał w normalnym świecie bądź w prywatnych rozmowach na odległość (ale, owszem, mam takie odczucie biorąc udział w publicznych dyskusjach w internecie). Pewien czas temu wręcz bardzo często czytałem i słuchałem o moim dobrym poczuciu humoru, dystansie do siebie, pewności siebie (ale w miejscu takim, jak ten wątek, przeczytałem to chyba tylko raz).
Faktem jest (zaraz pojawi się znowu komentarz, że narzekam), że w tym roku moje kontakty z kobietami były, i są nadal, jak na mnie, bardzo intensywne (a szczyt tej intensywności był w okolicach czerwca).
A w opisanej wcześniej sytuacji mężczyznę (wspomniałem już o tym, że jak będziecie nadal pisali "facet", to ja zacznę w końcu zamiast "kobieta" pisać "baba" ) poznałem bliżej niż tamte kobiety tylko dlatego, że po prostu tego chciał, a nie uciekał jak najszybciej do swoich bliższych i starszych znajomych
Myślę, że jedna z nich mogłaby być dla mnie dobrą koleżanką, bo znaleźliśmy parę wspólnych tematów rozmawiając najpierw prawie 3 godziny w samolocie, a potem kilka razy, krótko, na wycieczkach. Z drugą szedłem kilkanaście minut, pomagając jej znaleźć pewną lokalizację (i poczułem się przy tym przez chwilę tak, jakbym znowu był z moją przyjaciółką z którą spędziłem sporą część życia).
Chociaż nie wiem, czy obie przy jakiejś bliższej znajomości w końcu nie zmęczyłyby mnie, bo wyglądały na typ "bardzo ekstra", kiedy ja jestem "intro" - chociaż wspomniana przyjaciółka była taka sama, a bardzo rzadko miałem jej dość, mimo wielkiej różnicy charakterów

Kb no ja mówilam- Musiałbyś mieć silną motywację i zdecydowanie, że chcesz poznać kobietę, mieć zwiazek, romans czy tam co:))) Wtedy stawiasz na ten cel,wiesz czego pragniesz i wierzysz że tak będzie, poznajesz osoby w różnych miejscach + praca nad sobą i mocno idziesz do przodu.
A póki co Ty chcesz poznać,  podejmujesz jakieś próby , ale z drugiej strony rezygnacja i brak wiary, że Ci się uda, a nie chcesz pracować nad atracctem itp więc pozostaje czekanie na przypadek:)

Kto pierwszy ten bomba, a kto ostatni ten trąba
Można obstawiać, oczywiście przyjmuje zakłady

Kb byłeś wychowywany w rodzinie izolującej się od ludzi, może dlatego jesteś taki niepewny siebie w kontaktach z innymi? To właśnie inne osoby pomagają nam odkryć własną indywidualność. Może wcale nie jesteś introwertykiem tylko sam nie wiesz kim jesteś?

kb-no ja już do Ciebie siły nie mam!!

ja mam 41 lat, składam się w połowie z wad...
wychowywałam się w AFRYCE- rozumiesz to? za wysokim betonowym murem bez okien, o kinie, ba, nawet spacerze samotnym nie było mowy....i jakoś z tym żyję...

praktycznie spokojnie mogę sie umawiać co tydzień z innym facetem na portalu...

jesli spotkasz się z tysiącem kobiet z portalu, po prostu spotkasz, to nie wierzę, że jakaś nie zacznie wychodzić z inicjatywą uwodzenia Ciebie. co Ci szkodz?co masz do stracenia?cnotę?

i nie chodzi mi o wielkie inwestycje, tylko o inwencję- pomysł.
np, ja się wybieram na stary żydowski cmentarz w łodzi- bo dawno nie byłam, a jesień sprzyja...
i na pewno nie pójde sama...pójde z kimkolwiek, i albo to cmentarz będzie ciekawy, albo ten ktoś....

statystyka dowodzi że przy odpowiednio dużej ilości takich spotkań, musi się trafić ktoś ciekawy..
a jeśli nawet nie, to człowiek nie zdziczeje do reszty w samotności i ''otrzaska'' się trochę z ludźmi..

Jakiś czas temu rozmawiałem z pewną kobietą o moich cechach - umiejętnościach, jej zainteresowaniach, że bardzo się od siebie różnimy pod tym względem, usłyszałem stwierdzenie, że "im bardziej ktoś się różni, tym bardziej się podoba". Ale nie znaczy to kompletnie niczego
Lejdilejdi, tak ze dwa tygodnie temu byłem pewny, że "teraz to się na pewno uda" - ale okazało się, że inni mieli inne plany
Wymyśliłem sobie ćwiczenie: zapytam jakiejś kobiety, która mi się choć trochę podoba (mam na oku dwie takie), co jej zdaniem powinienem zrobić, jeśli chcę kogoś poznać bliżej, a brak mi na to pomysłów. Może coś podpowie, a może nawet to zastosuję.
Oczywiście stawianie związku za cel w życiu jest dziwnym pomysłem Ja osobiście obecnie mam nieco inny cel, a poznanie kogoś (niekoniecznie do związku - nowy kolega czy koleżanka też może być ) będzie dobrym dodatkiem.
Na koniec moje zdjęcie z serii "daleko od domu", łączące w sobie dobre miejsce, "obiekt fotografowany" trochę powyżej przeciętnej, przeciętnego fotografa, słabą pogodę w tym konkretnym momencie i beznadziejny sprzęt fotograficzny: link (shell.k4be.pl)

Własnie zastanawiam się jak to jest możliwe żeby co tydzień umawiać się z kimś innym. Jak bym zaproponował kobiecie spacer po żydowskim kirkucie to zaraz przylepiłaby mi łatkę żydo-komucha.
Nie mówiąc już o innych problemach, rejestrowałem się na różnych portalach i tam nie było naprawdę dziewczyn z którymi można było popisać na ciekawy temat. Na studiach też nie poznałem takich kobiet.
Jedna trafiła się kiedyś bardzo szczera, która mi wprost powiedziała, że jakbym trochę więcej przytył byłoby idealnie.
Nawet się zastanawiałem, czy mój wygląd jest problemem? Mam profil na pewnym portalu, ale czasami któraś z ciekawości wejdzie, zresztą nie wyglądam najgorzej, wiec może problemy z mówieniem, może jednak kobiety w tym kraju są niezbyt ogarnięte życiowo, a do tego przemądrzałe?

Gdyby mi tylko chodziło o zwykłe zaliczenie tematu to nie ma nic prostszego, nawet na tym forum pisałbym o lodach na patyku, o sześćdziesiąt dziewięć i o tym jak to spałem kiedyś z kobietą w jednym łóżku, a ona rano zrobiła mi awanturę, że jej nie "ruszyłem". Zawsze by się jakaś chętna znalazła.
Jenak szczerze za miast tego wolałbym miło spędzić z kimś czas, nie koniecznie z przemądrzałą kobietą po trzydziestce próbującą zabłysnąć  swoimi nudnawymi teoriami w temacie damsko-męskim.

PS. nawet na portalu katolickim bida z nędzą.

Z tym nawiązywaniem znajomości na portalach,też nie jest łatwo,może i kobiety mogą spotykać się co tydzień z kim innym,ale
to dlatego,że to one wybierają...Faceci piszą setki wiadomości,które pozostają bez odpowiedzi...
Najmniejszy błąd w profilu faceta i od razu zostaje przekreślony,a że kobiety dostają dziesiątki mejli,to są wybredne...
Podobno kobiety chciałyby się już zakochać w facecie,na podstawie jego profilu,czyli magiczne "to coś" online hahaha.
Każdy chyba szuka ideału w dzisiejszych czasach ...

Poza tym,the pass masz racje,kobieta rzadko zainteresuje się facetem o niższym statucie społecznym od swojego,
ja sam bym nawet takiej nie chciał,pewnie po czasie będzie mi wypominać,że jestem tylko po szkole średniej.
Ogólnie mądre głowy mówią,że w Polsce nie ma odpowiednich kandydatów na mężów,bo są nie wykształceni i przez to mają małe zasoby.

Mam wyższe wykształcenie musiałem sobie na nie zarobić samemu w międzyczasie wyszła ciężka choroba. Nie mam też dobrej cioci co mi się pomoże ustawić w biurze, nie znajdę też pracy za robienie kawy i zostawanie z kierownikiem po godzinach. Naprawdę kobieta z tzw. statusem nie robi na mnie wrażenia.

Ja to nazywam wymaganiami niedostosowanymi do realiów. Szukanie czegoś czego nie ma, lub w kimś kto tego naprawde nie ma (czyli np szukanie związku u kogoś kto w ogóle do niego nie chce dążyć). Wychodzi z tego narzekanie, a przecież to my sami sterujemy swoimi wyborami. Tym co przyciągamy także.
Szczerze powiedziawszy to czasem ze zdjęć jedna na 1000 kobiet mi się tak spodoba, że wiem że ma "to coś". Tyle że "to coś" to jest po prostu tak urokliwa, że na pewno nie myśle o rozmowie z nią i to żaden wyznacznik, czy coś z tego może być, bo z innymi też można. Nastawienie jest jednak na ideał, na ten cały spontaniczno-magiczny czas odkrywania kogoś tak romantycznie, namiętnie od razu. Na portalach? Jak ludzie w interakcji w realu potrafią sobie pododawać różnych cech, usprawiedliwiać wady to co dopiero w korespondencji tekstowej?
Na dzis mam 3 koleżanki które definiowane miały być do związku, ale nic z tego nie wyszło. Utrzymujemy kontakt. Nawet miały jakieś związki, ale nigdy im nie wychodzi. Hehe trzeba słuszać pieprzenia w stylu "a gdybym mogła ciebie tak docenić jak jego, jestes lepszy we wszystkim, wiem to, czuje to, ale wybrałam jego". Z kolei kolega który był największą ciamajdą dla kobiet. Płakał im w kolanach, byle sie z nim spotkały - dziś sie zaręczył. Pierwszy z całej paczki. Jakie to życie przewrotne je

Redka bo Ty spoko babka jesteś, nie księżniczkujesz Ale też jeśli wybierasz takich co tylko od imprez zaczynają, to jak tu nie sądzić o imprezowej znajomości ?

a kb mi się wydaje (znowu) że jednak nie odczytujesz sygnałów. Moze jednak któraś na Ciebie leci, a odczytujesz to na odwrót, albo w ogóle tego nie widzisz. Szczegolnie jesli mowa o tych szarych mychach...
Ale jesli mowisz o typowo technicznych rzeczach, męskich i na tym chcesz opierać rozmowe to raczej jednak kolege sie tak znajdzie, a nie partnerke do życia.

No to nie wiem Kb. W każdym razie osoba, która przykładowo: pracowała cały rok nad sobą, wychodziła i z netu  i do nowych środowisk jakich mogła, starała się wyglądać jak mogła najlepiej, jednocześnie zachowujac optymizm i dawkę luzu ani nie tkwiła w nierokujacych relacjach- to taka osoba może się zastanowić dopiero co i jak czemu nie działa, że dalej jest sam/a.
A takie coś, że ktoś tam raz na czas dostał powera i z 4 razy wyszedł gdzieś albo niby szukał ale miał w głowie jakąś osobę , która nie rokuje itp to wiadomo, że ciężko aby coś się zmieniło.

dla wszystkich obstawiających zakłady:

pewnie to się ''rozejdzie po kościach''. facet chce mnie zaprosić na imprezę andrzejkową  zorganizowaną z jego znajomymi. będę musiała się jakoś z tego wykręcić...
zimą chce wyjechać w góry, na gwiazdkę i nowy rok.....i znów - raczej beze mnie. chciałby też jechać ze mną w bieszczady..(rozumiecie? MOJE OBSESYJNE BIESZCZADY), do jakiegoś zadupiastego schroniska...i znów- beze mnie....
w międzyczasie dojdzie do wniosku, że po co mu ja? tylko do roli kochanki?
on szuka związku, kogoś na stałe...i sam to zerwie....

niema się czym podniecać...

oldo widocznie podświadomie ustawiłaś go "w górnej półce" chocby tą sugestią, że powinien szukac młodszej, a moze i atrakcyjniejszej?
Że musi w tym tkwić jakiś haczyk, ale jesteś NA TAK. Teraz tylko powinien przełamać Twoje obawy, tak mi się wydaje...
jak empatyczny i chce sie zaangażować to zrozumie szybko. Jesli nie? W koncu i tak było miło i tak.

Może to tylko strach przed skrzywdzeniem, bo przecież jeśli jest tak dobrze, to może to sie zaraz skończyć. Zaangażowanie przyjdzie dość szybko. I tymi natrętnymi myślami można już sie zacząć zniechęcać. W mysl zasady jak jest dobrze, to jest/będzie zle

Bo te "sygnały" są dziwne, wolałbym, gdyby kobiety po prostu nauczyły się mówić.
W dwóch przypadkach zauważałem zainteresowanie, w jednym okazało się, że kobieta nie tylko jest mężatką, ale jeszcze do tego jest w ciąży U drugiej zauważałem zainteresowanie jeszcze silniejsze, ale gdy miało przyjść do jakichś interakcji innych niż krótka rozmowa, kobieta uciekała.
Rozmawiam o tym, o czym potrafię: rośliny, elektronika, inne dziedziny techniki, ludzie, lub też tematy zaczęte przez mojego rozmówcę

poznam, pospotykam się, dla przyjemności spotykania się i poczekam , aż usłyszę '' poznałem fajną dziewczynę", albo'' zostańmy przyjaciółmi''

on chce wyjechać tej jesieni/zimy...musiałam odmówić.
to znaczy- nie odmówić, tylko powiadomić, że nie mam z kim dzieciaka zostawić- co na jedno wychodzi....

eeee, nie pierwszy, nie oststni....przeżyję..

(chociaż muszę przyznać, że kolejne święta na 2 osoby trochę dołują...)

A tak po sąsiedzku.

syna na weekend mogę zostawić samego..
''członka'' rodziny nie mam- wspominałam, wigilię od lat obchodzę samotnie..

owszem, dam szanse, pobędziemy sobie ''parą''jakiś czas...może rok?
tylko ja muszę się liczyć z tym, że on w tym czasie będzie sobie szukał lepszej, bardziej dyspozycyjnej, gotowej dac mu dziecko....

cóż-ktoś mi tu życzył romansu....

gorzej dla mnie, jeśli się przywiążę.....