A, zauważyłam, że wczoraj jeszcze dużo tu pisaliście 
Lovelka17 napisał/a:Och chciałabym to zaletą nazwać, ale ja w moment mam zmianę nastroju, jak coś jest źle, czy u mnie, czy u kogoś bliskiego mi, i wtedy cierpi najbardziej mój pies, którego wyganiam z mojego łóżka do jego kojca 
A tak serio, to jasne, że nie chce stac się znieczulicą, że już wszystko będzie mi dyndało, że będę ironiczna, złośliwa i widziała wszystko w czarnych barwach, bo zamęczyłabym kazdego, na dłuższą metę, ale takiego chłodnego spojrzenia mi jednak brakuje, takiego dystansu do wszystkiego. To jest zdrowsze, zapanowanie nad bezsensownym czasem zamartwianiem się
I tak wiem, że zawsze pozostanę taka emocjonalna na zawsze, takie geny, taka głowa/serce
, ale oby to trochę zmniejszyć.
Ty Obietnico na pewno bierzesz wszytsko z dystansem, na spokojnie, prawda? Przemyślisz 10 razy za nim cos powiesz itpe,
Psa nie wyganiaj, on potrzebuje czułości
.
No właśnie, dobrze jest sobie wprowadzić taki dystans, ale żeby nie przeszedł w obojętność.
A u mnie to różnie bywa, bo wszystkiego z dystansem i na spokojnie to się nie da. Ale staram się. W młodości bardzo się przejmowałam różnymi sprawami, problemami różnych ludzi, zawsze byłam tą osobą, która np. dzwoniła do nielubianej przez klasę koleżanki z podstawówki, gdy ta była chora i pytała, czy przynieść jej zeszyty albo w czymś pomóc albo wyciągałam koleżankę z liceum na imprezy, bo nie nikt jej nie zapraszał albo mnóstwo innych takich rzeczy robiłam, ale chodzi o to, że się przejmowałam problemami innych i nie umiałam obok nich przejść obojętnie. Ale tyle razy za to oberwałam po tyłku, często nawet od samych tych osób, o których los dbałam (czy nawet walczyłam), że się w pewnym momencie uodporniłam. Tzn. nie jestem obojętna na los innych i chętnie pomagam każdemu, kto tej pomocy ode mnie potrzebuje. Ale rzeczywiście teraz bardziej z dystansem podchodzę do życia. Ale też potrafię być spontaniczna - bardzo spontanicznie się wkurzyć, popłakać (ale tylko przy osobie, której ufam) i jak dziecko cieszyć się ze spaceru w deszczu czy spotkania na ulicy dawno niewidzianego znajomego.
srebrny napisał/a:ObietnicaPoranka napisał/a:To może najpierw dowiedz się kim chcesz być? Żebyś nie został kimś innym w trakcie związku, bo wtedy ona będzie miała pretensje, że z kimś innym w ten związek wchodziła, a teraz ma kogoś innego.
To kim jestem to Ona będzie dobrze wiedzieć. Problem polega na tym, że nie odnajduje się w tej dziurze i nie sądzę żebym tutaj coś osiągnął, ale dla niej mógłbym nawet zostać w tym grajdole.
Jeśli ona będzie to wiedzieć, to w porządku. Inni już nie muszą. A jeśli w "dziurze" Ci się nie podoba, to ją zmień. Nie można długo przebywać w otoczeniu, w którym jest nam źle, bo to potrafi zniszczyć.
Lejdilejdi napisał/a:Nie no Podarty Rajtuz to jest klasyka gatunku, każda mówi, że szuka dobrego i poukładanego a jak się pojawi to nic nie ciągnie jej do niego. Inaczej każda z nas by z kimś była, a tak to wszystkie czekają na to coś:)
Ja szukam dobrego i poukładanego, bo sama jestem dobra i poukładana, a przecież nie mogę wymagać od kogoś czegoś, czego sama mu nie mogę zaoferować (zła i chaosu?). Ale jednocześnie on nie może mi pozwolić wejść sobie na głowę. I potrzebuję takiej świadomości, że w niektórych sprawach będzie się twardo trzymał swojej racji, a ja będę mu mogła zaufać, bo nie będzie jej się trzymał głupio i dla zasady, ale dlatego, że rzeczywiście w tym czymś będzie się znał na rzeczy i będzie w tym lepszy ode mnie. A ja wtedy w tej sferze bardzo chętnie skapituluję i oddam pełnię władzy. I będę się z tym czuła dobrze i bezpiecznie. Ale też jednocześnie, żeby nie był despotą i potrafił przyznać mi rację w czymś, na czym ja się będę lepiej znała. Nie czekam na "coś", bo nie wiem co to jest.
Aenima napisał/a:ObietnicaPoranka napisał/a:Na tym forum to jest jak w pubie osiedlowym albo barze w serialu z lat 90. 
To ja zaklepuję Phoebe Buffay! (z "Przyjaciół")
Nigdy nie oglądałam "Przyjaciół"
.