Niepewny w związku

Tak więc przez cały poniedziałek wymieniliśmy tylko kilka zdań i to na ogólne tematy. To ona do mnie pierwsza napisała.
Nawet jak się nie odezwie przez całą majówką to ja będę siedział cicho.
Tu na forum zrobił się drobny bałagan w sprawie, od natłoku postów

Oczywiście może być różnie. Staram się nie nastawiać ze będzie rewelacyjnie.

W sumie jesteście ze sobą 4 miesiące  i jest to znajomość internetowa.
Mój poprzedni związek zaczął się przez internet, chłopak już po 3 miesiącach pisał że tęskni, że kocha itd. ja tego nie czułam, ponieważ podchodzę do związku z dystansem, tak jak do nowo poznanych ludzi, potrzebuję czasu by komuś zaufać. Jeżeli związek wynika z dłuższej znajomości bądź przyjaźni to inna sprawa.
Mój były również miał do mnie żal, że nie wpadam z tęsknoty w jego ramiona.
Dla mnie było to badanie terenu i tak uważam że za wcześniej weszłam w ten związek emocjonalnie.

Rozumiem Cię. Podsumowując moje rady chcę Ci tylko powiedzieć, że moim zdaniem błąd zrobiłeś jak zacząłeś panikować, gdy ona zaczęła traktować Cię jak przyjaciela niż jak ukochanego. My kobiety jesteśmy czasem dziwne i kierujemy się tym instynktem. Już piszę o co chodzi.
Otóż czasem praktycznie każda kobieta zaczyna się zastanawiać czy ten związek ma sens, czy tak powinna ta miłość wyglądać itd. Analizujemy wszystkie wady tego związku i w głowie nam się pali lampka: idealnie nie jest, inaczej to sobie wyobrażałam, trzeba uciekać. Tylko po kilku godzinach nam to mija. Facet zaś nie powinien nigdy na to uwagi zwracać! Bo jeśli on traci kontrole nad związkiem to wtedy podświadomie zaczynamy czuć, że to nasze obawy przejmują kontrole, a wtedy w głowie jest coraz więcej wątpliwości.
Ty się teraz zdystansuj i naprawdę jak masz do niej pisać to pisz tak jakby się nic złego nie działo, jakby w waszym związku nadal było wszystko ok. Bądź jej przyjacielem, pisz do niej z humorem, podnoś na duchu. Pretensje i żale możesz pisać tu na forum, jeśli Ci to pomoże. Trzymaj się i czekam na post za kilka dni.

A jaki sobie dajesz czas na to czekanie, aż się poprawi między wami?

Myślę ze dwa tygodnie to max ile mogę czekać, ale w sumie to zależy od sytuacji. Co do zaangażowania to staram się jej dawać tyle ile ona mi daje. Może powinienem ciut mniej się starać niż ona.

Ty sie za bardzo przejmujesz i analizujesz. Nikt tu o manipulacjach nie mowi, tylko bys wyluzował. Co ma być to będzie i nie jest ważne czemu tak robi. Nawet jesli znalazłeś rozwiązanie typu odstawienie psychotropów, to co? Każesz jej brac ponownie, by znowu sie Toba interesowała? Czy moze sprawisz, by wpadła w depresje i byś znowu był jej pocieszycielem? Nic to nie da.
Kontakt tekstowy ograniczyc i na spotkaniach rozmawiać poważnie, jeśli by Cie jakoś odpychała. Nie chce sie spotkac to nie. Nie da sie nikogo zmusić do czegoś.

Wiem o niej sporo. Ostatnio rozeszła się rok temu z facetem po rocznym związku. Znam jej rodzinę i znajomych.

Nigdy nie dowiem się od niej prawdy dlaczego jej związki nie wyszły. znam tylko ogólnikowe powody które zawsze leżały po drugiej stronie. Co do rodziny to oboje mamy raczej niechętny stosunek do małżeństwa i posiadania potomstwa.

Dwie sprawy. Jedna to depresja - nie można tego bagatelizować, na pewno ma to jakiś wpływ. Trochę Cię rozumiem, bo moja ostatnia partnerka właśnie ją miała i sam się potem musiałem "leczyć" przez wiele miesięcy z tego, jak się to odbiło na mojej psychice. To co opisujesz, to pocieszę Cię, pikuś

Sprawa druga - po co ciągle wypisujesz jej SMSy z zapewnieniami o tęsknocie itd.? Dostać takiego SMSa raz, drugi, trzeci, albo jak na prawe jesteście daleko od siebie to OK. Ale dostawać ciągle takie same SMSy od kogoś, kogo nie widziało się 2-3 dni? Sam nie pozwalasz jej zatęsknić. Piszesz SMSa wtedy, kiedy poczujesz do niej tęsknotę, a może ona w tym momencie jest czymś innym zajęta i nie ma ochoty na odpisywanie na SMSa o takiej samej treści, jak ten wczorajszy, przedwczorajszy itd. Na niej skup się w czasie, gdy się widzicie, a poza tymi spotkaniami wykorzystaj ten czas dla siebie - masz jakieś hobby, przyjaciół?

Przypomnijcie sobie, że jeszcze nie dawno nie było komórek, internetu. Ludzie się umawiali ze spotkania na spotkanie, ewentualnie był telefon stacjonarny, na który się dzwoniło, żeby umówić spotkanie. Bo nic nie zastąpi prawdziwego spotkania, a czas pomiędzy tymi spotkaniami zostawcie dla siebie.

Wiem, że łatwo jest mówić osobie niezaangażowanej i wiem, co czujesz. Ja też czasem podchodzę zbyt emocjonalnie, ale trzeba próbować walczyć o zachowanie choć minimum zdrowego rozsądku.

Rada  konkretna - zamiast pisać "tęsknie za Tobą" zadzwoń do niej i powiedz - "słuchaj, słyszałem, że w muzeum xxx jest ciekawa wystawa, chciałbym z tobą na nią pójść w czwartek wieczorem".

W weekend nie odzywała się prawie i była bardzo ogólnikowa. Dziś zaproponowałem jej wyjazd na weekend. Napisała mi ze raczej nigdzie ze mną nie wyjedzie i myśli ze musimy na razie przystopować naszą znajomość. Dodała że chyba nie jest gotowa na związek. Dziś po 20 mamy się spotkać i prawdopodobnie się rozstaniemy...
Nie czuję szoku z tego powodu ale ogromny smutek.

Tak dziwnego rozstania jeszcze nie miałem. Spotkaliśmy się i powiedziałem ze jedziemy do niej po moje rzeczy. Tak bardzo ją to poruszyło że zaczęły jej się ręce trząść i wyglądała na przestraszoną. W samochodzie zapytała, co się stało ?  Powiedziałem ze chyba o to jej chodziło. Zaczęła się jąkać że nie to miała na myśli tylko że chciała mieć więcej czasu na przemyślenia i że nie przemyśli sobie wszystkiego w dzień czy dwa. Powiedziałem ze olewała mnie przez cały weekend to chyba oczywiste że nie chce ze mną być. Powiedziała że może faktycznie mocno się zdystansowała ale potrzebuje więcej przestrzeni. Słuchałem jej i nie potrafiłem zrozumieć o co biega. Powiedziałem że widocznie znów się źle zrozumieliśmy. Ona wtedy, to już nie ważne zabieraj rzeczy i skończmy to. Próbowałem jej wytłumaczyć że dając mi takie sygnały mogłem to tylko tak odebrać jak odebrałem. Potem mówiła ze to faktycznie nie ma sensu że ona teraz nie chce żadnego związku i sama nie wie czego teraz chce, dziś czuję tak jutro inaczej. Jej poziom emocji był zdecydowanie za duży do sytuacji. Szkoda mi jej było. Jeszcze kilka minut wymienialiśmy się argumentami i odpuściłem. Podziękowałem i pojechałem do domu.
To nie ma znaczenia jaki ja jestem, ja po prostu lubię ludzi którzy wiedzą czego chcą.

Nie ważne jak to było ale ja zawsze będę sobą. Udawać nie mam zamiaru. Poczułem wielką ulgę że to się skończyło.
Co bym nie zrobił to nie naprawiło by to tej relacji.
Moja artystyczna dusza.. nic na to nie poradzę

No trudno stało się jak się stało. Rozumiem to wszystko co piszesz i na pewno na przyszłość z tego skorzystam. Ja generalnie nie mam problemów z pewnością siebie i z asertywnością ale w kwestiach damsko męskich wymiękam i tyle. Muszę nad tym popracować. Dzięki za wszystko. Co prawda to super dziewczyna i na prawdę coś do niej czuję ale ten miesiąc kosztował mnie tyle stresu ze nawet nie mam siły się tym dołować. Czuję trochę smutku i rozczarowania ale mimo wszystko sporo ulgi.

Uczę się tego dopiero mimo swojego wieku. Prawie dziesięć lat swojego życia poświęciłem na rozwój zawodowy i nie wchodziłem w bliższą relację z kobietami. Miałem jeszcze w pamięci rozstanie z moją pierwszą miłością w wieku 19 lat. Nie chciałem znów tego przechodzić. Od września zeszłego roku byłem w krótkich relacjach z pięcioma kobietami. Żadna nie była jak ta ostatnia.

Ja generalnie przyciągam kobiety z problemami. Poznałem dziewczynę u mnie w pracy. Przez 2 tygodnie euforia z jej strony i to wręcz obsesyjna. Jak zacząłem się wkręcać to straciła zainteresowanie i zrobiła ze mnie wariata. Potem okazał się ze w firmie jest znana jeszcze kilku kolegom. Niestety w mojej branży ludzie są specyficzni i to wiem że w moim środowisku lepiej nie szukać partnerki. Dobra była taka 10 lat młodsza ode mnie, na początku rewelacja a potem zaczęła się mną bawić. Było jeszcze kilka dziewczyn ale to ja nie byłem za bardzo zainteresowany ciągnięciem znajomości.

Może coś w tym jest. Na początku tej zakończonej dziś relacji nie byłem pewny czy chcę tego, wtedy ona była bardzo zaangażowana. Ale wszystko było ok, uczucie rosło i popuściłem wodze emocji. Zacząłem być dobry do bólu. Biorąc pod uwagę co piszesz to ona do końca toczyła walkę ze sobą,czy chce tego czy nie. Nie potrafiłem tego wykorzystać. Wystarczyło się nie odzywać przez jakiś czas albo schłodzić atmosferę. Jeszcze ponad trzy tygodnie temu kiedy rano do niej nie napisałem bo nie miałem kiedy, ona zapytała mnie czemu się nie odzywam.

Oczywiście ze to kwestia strachu przed odrzuceniem i dlatego przez wiele lat nie szukałem nikogo. Dzieciństwo miałem trudne, wychowywałem się bez ojca a matka wcześnie zmarła. Co do zaborczości to z tym kiedyś miałem wielki problem z zazdrością natomiast nie. Nie wiem czy w mojej aktualnej sytuacji to wszystko co napisałeś było powodem. Ona sprawiała pierwsze wrażenie że jest coś nie tak w momencie kiedy ja jeszcze nie bylem taki upierdliwy i bardzo słodziutki. Myślę też ze jednak kwestia jej choroby też miała tu jakiś czynnik. Jej wczorajsza reakcja była wręcz przerażająca. Podczas rozmowy zmieniła zdanie kilka razy i sama przyznała ze nie wie czego teraz chce od życia. Zmienność jej nastrojów w ostatnich tygodniach była bardzo męcząca, jednego dnia byłem kochany a następnego nie dawała znaku życia albo odzywała się po chamsku. Myślę że ona w jakimś stopniu potrzebuje pomocy. Szkoda mi jej.

To w takim razie nie byłem zaborczy w tym przypadku bo nie kontrolowałem jej. Sama mi opowiadała co robi a ze jest typem domatorki to nie było problemu w tym ze gdzieś chodziła. Na początku znajomości była bardzo aktywna fizycznie ale z czasem robiła się coraz bardziej ospała i leniwa, ciągle bolała ja głowa. Miała częste krwotoki z nosa. Sam z nią byłem kilka razy u lekarza. Na to jak potoczyła się nasza znajomość wpływ miało wiele czynników i zbiegów okoliczności. Oczywiście moje niedoświadczenie na pewno też. Oczywiście że nie kocham jej, nawet jeśli kiełkowało we mnie to uczucie to brakiem bliskości w ciągu ostatniego miesiąca skutecznie zostało to stłumione. Przyjaciółmi i tak będziemy choć by ze względu na wspólne zainteresowania. Na razie znikam jej z oczu. Co będzie w przyszłości, tego nikt nie wie.

Borderline, tu trafiłeś bezbłędnie. Nie wiem czy był bym w stanie przez to przechodzić. Mimo wszystko znaliśmy się za krótko i nie wiem jak często te stany u niej mają nawroty. Do puki brała leki to te wahania były do zniesienia, najwyżej poprosiła że chce posiedzieć sama w domu i tyle.Leki postanowiła odstawić bo uważała ze teraz już jest wszystko ok. Kilka razy mówila jak byliśmy blisko że teraz jest fajnie ale jak bym odstawiła leki to dopiero było by super.
Dziwiło mnie to że tak dziwnie się ostatnio zachowywała i za każdym razem kiedy dawałem jej do zrozumienia ze skoro mnie unika to niech mnie zostawi, to ona zarzekała się ze to nie o to chodzi. Wczoraj też nie wiedziała czego chce. Ona teraz ogólnie nie wie czego chce od życia. Nie wie czy chce zmienić prace czy wyjechać za granice, czy zacząć zarabiać na swoim hobby, do czego ją bardzo namawiałem. Mówiła mi ze potrzebuje więcej czasu dla siebie a ja przez moje zaangażowanie nie jestem w stanie czekać na nią. Czuję ze dobrze że już nie silimy się na bycie parą. Widocznie to nie był dobry moment ani czas na to. Jak to sama mi napisała tydzień temu, jeszcze nie umieramy i całe życie przed nami.

Właśnie to miałem na myśli mówiąc ze jest mi jej szkoda. Leki odstawiła po swojemu a jak ją skrytykowałem że bez lekarza to robi to mi odpowiedziała że da sobie rade a poi za tym przepadła jej wizyta i teraz musi czekać dwa miesiące. Teraz będzie miała wizytę w połowie maja. Jak mówiłem, obecnie nie będę się z nią za bardzo kontaktować. Za jakiś czas zagadam co słychać, tak po przyjacielsku. Ja oczywiście tez mam swoje problemu i nadwrażliwość emocjonalną. Daję się czasem ponieść emocjom ale mimo wszystko wiem czego chce i nie podejmuję ważnych decyzji pod wpływem emocji.

Chyba po prostu mnie to zmęczyło i teraz czuję co prawda smutek i żal ale przede wszystkim ulgę.
Rzeczywiście trochę panikowałem na początku, że nie odbija mojej piłeczki że może nie do końca na tyle mocno mi pokazuje swoje zaangażowanie, ale nie pokazywałem jej tego, nie marudziłem. Ta relacja od początku toczyła się bardzo lekko i wszystko działo się samo.
Zacząłem marudzić dopiero wtedy jak zaczęła być kompletnie zimna a wręcz nie sympatyczna. Potem przychodził dzień może dwa ze znów była kochana i milusia.
Byłem w sytuacjach z kobietami kiedy one były mną niezainteresowane i dawały mi to odczuć i w momencie kiedy dawałem im możliwość zakończenia znajomości one to robiły. W tym przypadku mimo że wiele razy dałem jej taką możliwość to ona zawsze mówiła ze nie rozumie dlaczego miała by mnie zostawić. 

Oczywiście że nie będę jej terapeutą. Jak człowiekowi bardzo zależy to ma wrażenie że da sobie z tym radę.

Ja robię zawsze jeszcze jeden błąd kiedy poznaje nową kobietę i znajomość zaczyna się pogłębiać. Łykam wszystko co one mi mówią i przyjmuję to za jedyną prawdę. Niestety, trzeba mieć dystans i obserwować bo nigdy nie wiadomo co tam siedzi w głowie.

Cholernie mi smutno, to na prawdę wyjątkowa kobieta. Czas pokaże co z tego będzie ale chyba nie powinienem sobie robić złudzeń.

Teraz tak myśląc o tym wszystkim dochodzę do wniosku ze to ze to wszystko się stało to połączenie mojego braku doświadczenia z postępowaniu z kobietami i moich zdecydowanych decyzji, co pewnie spowodowało u niej brak zainteresowania. Do tego wiele niekorzystnych zbiegów okoliczności i jej choroba oraz problemy. Jednym słowem, życie.

Mam nadzieję ze za jakiś czas będę w stanie być dla niej przyjacielem w zdrowej relacji bez prób odzyskania uczucia.
Dodam że z jedną z moich byłych miłości przyjaźnie się do dziś od 11 lat.

Fajnie ze są takie fora jak to, na pewno łatwiej mi zrozumieć to co się stało.