Facet boi się przyznać, że wieczorem idzie do dziewczyny.

W naszym przypadku kompromis miał polegać na tym - ok, znajdziesz prace to zamieszkamy tam, pod warunkiem, że i ja będę miała tam pracę i nie będziemy mieszkać z rodzicami. Czyli ja przystałam na to, że 'tam', a on, że osobno. Nie po to robię dwa kierunki studiów by siedzieć na kasie w biedronce.

I udało się (choć koszmarnie ciężko było) wypracować kompromis zadowalający jedno i drugie.

Jak się o coś pokłócimy to nie skarży się matce, właśnie przed nią przedstawia wszystko wręcz wzorowo. Chciałam z nim zamieszkać, no jesteśmy 4 lata ze sobą więc myślałam, że byłoby fajnie poznać się o tej strony. Byłaby to korzyść też pod względem finansowym. Ale nie chciał - dlaczego? Bo rodzicom się to nie spodoba.

Pytałam go ogólnie, co by zrobił gdyby w jakiejś sprawie gdzie miałybyśmy odmnienne zdanie z jego mamą to kogo by poparł. Ostatnio byliśmy u znajomych co mają małe dziecko i po powrocie ten temat jakoś nam się nawinął i zapytałam go czy mu się podoba imię Zosia, że ja bym chciała kiedyś nazwać tak córkę. A on pierwsze co powiedział to, że jego mamie by sie nie podobało, bo jej babcia tak się nazywała i była wredna. Myślałam, że wyjdę z siebie. Ale nie dałam tego po sobie poznać. powiedziałam: ja pytam czy Tobie się podoba? A mama najwyżej będzie musiała polubić.
Chyba wtedy zrozumiał mnie trochę.

Moje pytanie i dywagacje nie dotyczą budowania zaufania, czy też relacji, a odnoszą się do konkretnej sytuacji, która doprowadziła do zadania przeze mnie konkretnego pytania. Przypomina mi to nieco rozmowę dwóch polityków, którzy odpowiadając na pytanie wplatają zupełnie inne fakty, które jedynie poszerzają tematykę, a w konsekwencji nie potrafią, lub nie umieją odpowiedzieć na prosto sformułowanie pytanie. Jednak postaram się i do tego odnieść. Owszem pewne wartości powinny być wpajane od najmłodszych lat, a na to w jakiej postaci, i czy w ogóle przetrwają i będą wdrażane w dorosłym życiu przez dziecko ma na to wpływ wiele innych czynników zewnętrznych na które bardzo często rodzić ma ograniczony wpływ. Jednymi z nich są: wiek przekory, okres buntu, nowych miejsc, środowiska, otoczenia etc. Jeżeli rodzice dysponują czasem, aby zawsze być pomocnym w trudnych momentach dla dorastającego dziecka można wiele zdziałać, ale i też bywają porażki pomimo szczerych chęci. W dzisiejszym, zabieganym  świecie jest coraz trudniej o wygenerowanie czasu tak potrzebnego dzieciom, a i obecne czasy również nie ułatwiają nam tego zadania. Na pewno nie jeden z nas przechodził pierwszą miłość, więc powinien wiedzieć co się dzieje w głowie młodego człowieka, jak wręcz niemożliwe jest przemówienie do rozsądku, a takich sytuacji jest więcej, no chyba że rodzić ulega presji panującym trendom i zaspakaja wszelkie zachcianki dzieci. To już nie te czasy, kiedy można było w racjonalny sposób wytłumaczyć dziecku, nie dostaniesz tego, bo to ci nie potrzebne, czy nie musisz mieć wszystkiego tego, co maja inni, za rodziców zrobi to najbliższe otoczenie dziecka, które w dzisiejszych czasach jest niesłychanie okrutne i ma niesamowity wpływ chociażby w relacjach szkolnych. Wiele rodziców którzy niemal są pewni, że ich dzieci są odpowiedzialne i dadzą sobie radę w życiu jakież zdziwienie występuje u nich, w momencie kiedy jednak okazuje się, że jednak ten super dzieciak popadł w konflikt z prawem, lub robi coś, czego nie spodziewali byśmy się nigdy po nim. To nie prawda, że czynów zabronionych dokonują tylko dzieci z rodzin biednych, czy patologicznych, ale również z dobrych domów, a nawet ich działanie bywa często bardziej naganne. Tok rozumowania, że dziecko jest dorosłe na podstawie metryki jest moim zdanie zwodnicze, dlatego w wielu krajach ten wiek został podniesiony z 18 do 21 lat. Nie sądzę że od młodego człowieka, który odebrał dowód osobisty, można się spodziewać pełnej dojrzałości i trafnych wyborów życiowych, z którymi nawet nie rzadko mają problem ich rodzice. Tak jak napisałem wcześniej, każda sytuacja jest inna i wymaga indywidualnego podejścia i rozwiązania. Również każde metody wychowawcze, które odnoszą skutki są dobre, oczywiście te zgodne z prawem i nie należy ich negować.

Takimi pytaniami co najwyżej może zrazić chłopaka do siebie, a nawet przestraszyć, że jego dziewczynie po głowie zaczyna chodzić już macierzyństwo, więc nie wiem czy to dobry pomysł. Jeżeli chłopak ma na tyle dobry kontakt z rodzicami, że powie im o tym pytaniu, jego rodzice będą pierwszymi, którzy będą przeciwni temu związkowi i będą mieli racje. Moim zdaniem nie ma się co nastawiać na wielki związek rokujący na szczęśliwą przyszłość w tym momencie, kiedy nauka jest na pierwszym miejscu. Chłopak skończy studia, usamodzielni się, a wówczas będzie można realnie spojrzeć na przyszłość tego związku pod względem doboru partnerów, następnie zaręczyć się, wówczas to rozjaśni relacje między waszym związkiem, a jego rodzicami i wówczas decydować co dalej, ale nic pochopnie, wspólne życie to bardzo poważna decyzja.

Z tego co napisałaś wynika, że jednak rodzić ustala zasady, ile i na co powinno pójść i tego ma prawo wymagać. Poza tym nikt nie napisał tu, a już tym bardziej ja o sytuacji, kiedy rodzić decyduje co ma robić dziecko, a tym samym kierować jego losem wedle swojego upodobania ! Poza tym, proszę mi nie przypinać czegoś, co u mnie miejsca nie ma, ja nie opisywałem swojej sytuacji, tylko podałem realny, możliwy przykład. Co do Ciebie i Twoich córek, nie martw się na zapas. W życiu tak jak wspomniałem wcześniej, rodzić na pewne sytuacje nie ma wpływu, tak więc obwiniać się i szukać na siłę błędów wychowawczych nie ma sensu. Trzeba uczyć i wpajać zgodnie z własnymi zasadami, przekonaniami,ale na siłę nic nie zrobisz.  Z tym płaceniem za błędy przez własne dziecko, też do końca nie sposób się zgodzić. Własnie kiedy rodzic zaniedba, a sytuacja rozwinie się wręcz dramatycznie, wówczas nie ma innej możliwości, jak starać się z tym pogodzić, ale trzeba ratować ile się da wiedząc, że ten wiek stwarza najwięcej problemów i życiowych potknięć i czasami warto się pomęczyć, a jak dzieciak z tego wyrośnie i doceni, satysfakcja będzie po stokroć większa.

Chowanie głowy w piasek, czy wszelakie modły w każdej postaci mają się raczej nijak do tej sytuacji. Każda sytuacja w życiu składa się z etapów, ciężko aby na początku znajomości zaprzątać sobie głowę tak poważnymi sprawami, nie znając nawet dobrze partnera czy, w ogóle nie będąc nawet pewnym, co będzie za rok, dwa. Owszem, można nadmienić ogólnie  wizję przyszłości, ale raczej  takie szczegóły należy rozważać, kiedy zaczyna się myśleć bardzo intensywnie o założeniu wspólnej rodziny, a nie w relacjach chłopak-dziewczyna, tym bardziej, że zanim w tym przypadku dojdzie do czegoś poważnego, kiedy trzeba będzie podejmować decyzje życiowe upłynie jeszcze dużo czasu i wszystko może się zmienić włącznie z poglądami, upodobaniami, wizjami na wspólne życie etc.

Wiedziałam, że Autorka nie pisze wszystkiego, bo na pierwszej stronie sytuacja wyglądała co najmniej dziwnie i nie zrozumiale, a na drugiej już się wszytko wyjaśniło

"Bo mamusia" - i to wszystko tłumaczy. Bez owijania w bawełnę, masz Autorko, maminsynka za chłopaka i całe Twoje zaklinanie rzeczywistości i próby wybielania nie sprawią, że tak nie jest.

Odcinanie pępowiny jest trudne i kosztuje odcinającego wiele nerwów. Bardzo często ludzie odcinający przerywają w połowie odpuszczając dla świętego spokoju, ze strachu przed nieznanym, bo klatka jest ciasna, ale własna. To ON musi chcieć się odciąć. To ON musi podjąć decyzje. To ON musi zobaczyć co jest grane. Wszystkie rozmowy, które z nim odbędziesz być może skierują go na dobrą drogę, być może otworzą mu oczy, ale nie ma gwarancji. Jeśli on sam nie dostąpi "objawienia", czy nie poczuje potrzeby odcięcia, to będziesz nikim innym jak intruzem próbującym zniszczyć jego więzi z rodzicami, intruzem, który nic nie rozumie. I on będzie tak szczerze uważał, bo nie przekonasz kogoś, ze jest źle, jeśli on całym sobą jest przekonany, że jest dobrze.
Jeśli on pewnego dnia nie przysiądzie i nie powie/nie stwierdzi, że faktycznie chyba za bardzo jest uwiązany, że nie jest mu z tym dobrze, sam się szczerze do tego nie przyzna, to jak dla mnie nie ma dla Was nadziei.

Nie napiszę Ci, co masz robić. To Twoje życie i Twoje decyzje. Sytuacja jest taka a nie inna, jedyne co Ci pozostaje to przyjęcie do wiadomości faktyczną sytuację, przestanie zaklinania rzeczywistości i spojrzenie na sytuacje zupełnie trzeźwo.

Dzenero, tak, ale moim zdaniem jest roznica miedzy ustalaniem zasad z dzieckiem dotyczących jego zycia, a jego scislym kontrolowaniem. Np. czy uważasz, ze rodzic ma prawo decydować o wyborze studiow, skoro na to daje kase? Nie napisales tego wprost, ale wydaje mi się, ze taka tresc wyziera z Twojej wypowiedzi, popraw mnie, jeśli się myle - moim zdaniem można zachecac, pokazywać, wpajac pasje i zainteresowania, natomiast jeśli dziecko mimo wszystko woli zostać np. kucharzem (bo się w tym sprawdza i to lubi), a nie lekarzem, jak rodzice, należy to uszanować. To samo dotyczy wyboru życiowego partnera. I nie zmieni tego wydzwanianie, i utrzymywanie ciągłego kontaktu i przekonywanie.

I to samo tutaj, w przypadku Taniki - to nie jest początek związku - oni planują slub i wspolna przyszlosc, planują gdzie będą mieszkac po slubie i pracowac. Sa ze soba na poważnie - tak przynajmniej autorka pisze. Nie wiem, skad wytrzasnales wniosek, ze to luzna znajomość bez zobowiazan? Jeśli by tak było, tez dziewczyna powinna to wiedziec, bo może oni oboje inaczej to rozumieja, czy do tego podchodzą. Czy uważasz, ze w tej sytuacji nie powinno jej zaniepokoić nadmierne uzależnienie jej chłopaka od opinii (woli) rodzicow?

Dziewczyny, tak, chłopak Taniki musi chcieć odciąć pepowine. Tylko, ze najpierw musi ją zobaczyć (poczuc). Wydaje się, jest mu dobrze teraz, tak jak jest - bo Tanika poddaje się tej sytuacji. Kiedy ona zmieni nastawienie i postawe - chłopak chcąc nie chcac stanie przed wyborem.

Ano wiem, i z tego co pisze autorka wątku wynika, że rodzice tego chłopaka wiedzą o niej, więc cały wywód zdaje się nie mieć sensu.

Przeczytaj proszę wszystkie moje wypowiedzi ze zrozumieniem, a na pewno uzyskasz odpowiedz na swoje pytania, które okażą się być bezpodstawne i bynajmniej są przeciwstawne od tego co ja napisałem, a o co Ty zapytujesz.

Gdzie ja napisałem, że to luzna znajomość bez zobowiązań?? Czy zobowiązujący związek dotyczy również obowiązku małżeństwa?? Moim zdaniem planowanie rodziny powinno rozpocząć się w momencie, kiedy dwoje ludzi żyje już swoim dorosłym życiem, a jak na razie to oboje są zależni od rodziców, więc takie planowanie może być co najwyżej wirtualne. Życie pokazuje dobitnie jak wyglądają takie związki, kiedy to oboje wchodząc w dorosłe życie odrywając się od dotychczasowego, które było częścią innych osób, czyli rodziców i nagle okazuje się, że dzieli ich przepaść, że jednak to nie to. Podtrzymuję nadal swoje zdanie, skupić się na studiach, ukończyć je, rozpocząć żyć na własny rachunek, znalezć pracę, mieszkanie, zamieszkać ze sobą i zobaczyć jak wygląda wówczas takie dorosłe życie, a dopiero pózniej coś planować dalej, jeżeli przetrwa ta relacja autorki wątku, to dobrze, ale jeżeli coś się zmieni, oboje będą mogli rozejść się w życzliwej atmosferze i rozpocząć każdy swoje życie bez zbędnego bagażu życiowego. Powtarzam jeszcze raz, zakładanie rodziny to poważna życiowa decyzja i nie należy podejmować decyzji pochopnie! Aby rozpocząć kolejny etap życia, należy uporządkować i zamknąć wpierw poprzedni, by to wszystko miało sens.

są same dobre strony wspólnego mieszkania. nauka życia też.

Tak się składa, że pomimo iż nie mam jak na razie powodów, ale jednak w zanadrzu mam plan B, a nawet C. Pisałem już wcześniej, może nie konkretnie tymi słowami, ale jednak zachowując ten sens, że każdy rodzic powinien pozwolić dziecku na samodzielną decyzję o podjęciu nauki wyżej, a co za tym idzie, wyboru również kierunku studiów, co jest oczywiste, który młodemu człowiekowi najbardziej przypadnie do gustu, natomiast finansując to przedsięwzięcie, jak i wszystko z tym związane, jednakże rodzic powinien nadzorować i osądzić z perspektywy czasu, czy ta samodzielna decyzja nie okaże się jedynie stratą czasu i pieniędzy. Jeżeli tak się stanie, to wówczas należy starać się w inny możliwy sposób ułatwić dziecku wejście we własne, dorosłe życie. Rozważałem i brałem również pod uwagę aspekt miłosny, który w tym wieku i tej sytuacji mógł by sporo namieszać. Tu jednak los okazał się dla mnie łaskawy, syn swą sympatię poznał przed studiami, znam Ją, jak również Jej Rodziców i moim zdaniem trafił dobrze, ale to nie ja będę z Nią żył, więc to synowi ma odpowiadać. Miałem co prawda obawy, czy zmieniając otoczenie, poznając nowych ludzi, a zwłaszcza kobiety, synowi coś głupiego nie strzeli do głowy, ale jednak podał się na mnie. Nie sądzę również by syn, jak i zarówno Jego sympatia mogli narzekać na brak "przestrzeni" w podejmowaniu decyzji, myślę że jest wręcz przeciwnie, nasze relacje są właściwe, a ja staram się by były bardziej na stopie przyjacielskiej, dlatego ostateczne decyzje wypływają właśnie od Nich, a ja pełnię rolę takiego bezpiecznika, który wyraża jedynie swoje zdanie, lecz nie wnika, ale trzyma rękę na pulsie i w razie dostrzeżenia problemu reaguje i informuje, dając pod rozwagę niedostrzeżone aspekty.  Ja wcale nie uznaję z góry, że człowiek, który ma 24 lata jest nierozważny i skłonny do popełniania błędów. Można mieć i 30 lat, lub więcej i popełniać dziecinne błędy, to właśnie życie na własny rachunek jest najlepszym nauczycielem i im szybciej dziecko wkroczy w swój dorosły świat, tym szybciej nauczy się decydować o własnym życiu, ale do puki w nie nie wkroczy trzeba uczyć podejmowania tych trafnych decyzji, a czasami wręcz pomóc, by dziecko dostrzegło o co w tym wszystkim powinno chodzić.

Ciężko jest oceniać sytuację, która jest przedstawione tylko z jednego punktu widzenia, który na domiar może odbiegać i to znacznie od rzeczywistości, a już tym bardziej wydawać opinię o kimś, kogo się nie zna, a tym bardziej nie znając prawdziwych powodów stanu takiej sytuacji. Co najwyżej można przedstawić własną opinię, lub punkt widzenia, bo często poznając prawdę może nam być wstyd za wcześniej wypowiedziane słowa., dlatego napisałem już wcześniej, aby zachować umiar w osądzie.

Zauważyłam w dyskusji pewne zarzuty dotyczące tego, że najpierw nie wiem co jest przyczyną głównego problemu, a później wspomniałam o 'mamusi'. To jest jeden trop, może nie jedyny. Nie wiem co jest przyczyną tego, że mój chłopak ma takie a nie inne relacje z rodziną.

Mimo iż znam swojego chłopaka bardzo dobrze, to nie wiem i nie rozumiem skąd i dlaczego tak mocno przywiązał się do rodziców. Rozmawiałam z nim na ten temat, powiedziałam co o tym myślę - tzn. że wg mnie ich relacje są zbyt zażyłe, że zachowuje się jak synek mamusi i że chciałabym widzieć w nim mężczyznę, osobę, w której mogę mieć oparcie, świadomość, że to osoba trzeźwo myśląca "o swoim" a nie o rodzicach. Nie umiem wytłumaczyć skąd taka potrzeba we mnie, to jakby podświadome. Po prostu nie potrzebuję dzieciaka tylko myślącego, odpowiedzialnego faceta.

Rozmowa trwała bardzo długo i bardzo długo nie mogliśmy dojść do porozumienia. Jednak z czasem przyznał, że mnie rozumie i że w kwestii zbyt mocnych relacji on-rodzice mam rację. Przyznał mi racje! Ale od tamtej pory nie wracaliśmy do tego tematu, były święta, powrót do domu rodzinnego, obowiązki, więc nie było okazji ani wrócić do tematu. Nie był on u mnie jeszcze od tamtej pory więc nie wiem jak zareaguje na propozycje czy zostałby u mnie na noc. Czy zgodzi się czy znów będzie problem.

Posty przeniesione

Wcześniej pytałaś, dlaczego chłopak ukrywa fakt, że spędza czas z Tobą. Fragment mojej odpowiedzi na tamten dylemat:

A teraz skończył studia i na obecny problem można spojrzeć z innej perspektywy. Chłopak nie posiada swojego zdania, ewentualnie całkowicie pokrywa się ono ze zdaniem jego rodziców i jest całkowicie odmienne od Twojego.
Niezależnie od tego czyje to zdanie - wyborów dokonuje on. Bardzo wymowny jest fakt, że nie napisał nawet CV. Wiesz, jeśli komuś na czymś zależy - to to robi. Twój chłopak nie robi nic, żeby wejść na drogę, którą Ty mu wybierasz. Wniosek - on tą drogą nie chce iść i Twoje 14 godzin w markecie na niewiele się zda.

Życie faceta ogólnie nie jest łatwe, bo albo decycje życiowe za niego chce podejmować mama, albo przyszła żona. No i kiedy on ma się nauczyć kierowania własnym życiem?

Witam wszystkich! Po długiej przerwie postanowiłam, że napiszę co dalej w związku z naszą sytuacją. Otóż - mamy drugą połowę listopada - u u nas bez zmian. TŻ dalej oczekuje obrony (promotor dokłada mu coraz to nowe kwestie do przygotowania). Ale pracy dalej nie szuka, bo - jak twierdzi - nie ma teraz funduszy na to by zacząć żyć gdzieś indziej poza domem. A podjęcie pracy poza miejscem zamieszkania generuje koszty. Zgadzam się i staram się zrozumieć. Ale chyba trudno zrozumieć coś, co kłóci się z moim tokiem rozumowania. Od wakacji nie ma na to pieniędzy. Ale z moich spostrzeżeń wynika, iż nie zanosi się by w przyszłości byłoby ich więcej. Jego rodzice nie stawiają tego jako nr 1 - pomóc synowi pójść na swoje. Nie, są ważniejsze rzeczy - wykorzystać jego obecność na co dzień w domu. Już bardzo rzadko się widujemy, bo ja studiuję i pracuję, on nie ma pieniędzy przyjeżdżać. Ja byłam u niego, ale też nie chce spotykać się z nim tylko podczas niedzielnych obiadków u jego rodziców czy rodziny.
Proponowałam mu, że niech tu rzuci wszystko i teraz szuka pracy a przez pierwszy miesiąc to utrzymamy się jakoś razem z tego co ja zarobię. Ale do tej pory nie odpowiedział ani twierdząco, ani przecząco. Chciałam... marzyłam o tym, że staniemy w końcu na nogi i będzie lepiej. Ale już nie wiem... czy to ja mam za duże wymagania do niego? Co byście zrobili na jego miejscu?

"No cóż... ja bym dała buziaka, życzyła powodzenia w życiu, a potem zmieniła nr telefonu i odżyła. A jakbym już odżyła, to poszukałabym sobie faceta, który nie ma problemów z odcięciem pępowiny i znalezieniem roboty."

"Chcesz za Was dwoje i w ogóle nie widzisz, że on tego nie chce. Radzę przejrzeć na oczy i to szybko."

Hmm... jakie to dziś wszystko proste. Kochasz kogoś, akceptujesz jego wady, kochasz jego zalety. Ale jak jest problem, chcesz poznać zdanie innych to jedynym rozwiązaniem wydaje się "zostaw go". Teo, masz kogoś? Kochasz kogoś?

Tanika, tu nie chodzi o to aby rzucać każdego kto przez chwilę "nie zgadza się z nami". Jednak rozumiem Teo, która stwierdziła że "dała by mu buziaka i życzyła powodzenia". Nie widzisz tego? Że Twój chłopak nie zamierza niczego zmieniać. Jemu jest wygodnie, mama pomoże, mama doradzi, da pieniądze i poklepie po główce. Może mały "wstrząs" pomógłby Twojemu facetowi przejrzeć na oczy i w końcu dorosnąć. Jeśli cały czas będziesz mu pokazywała, że "akceptujesz wady" (wszystkie) czyli nawet ten "brak odcięcia pępowiny", to na jakiej zasadzie on ma zauważyć że potrzebne są zmiany? On robi swoje, Ty go kochasz...wszystko jest ok. Tak będzie dalej. Albo akceptujesz to jak między wami jest, albo nie. Albo coś zmieniasz albo nie. Decyzja należy do Ciebie.
Tylko tak jak zauważyła Teo, aby jakakolwiek zmiana nastąpiła, to i on musi tego chcieć. Jak na razie żadnej chęci z jego strony nie opisałaś. Może czas na poważną rozmowę między Wami? Jak on sobie dalej to wyobraża, jakie ma plany na najbliższą przyszłość, co chce robić w życiu?
A przede wszystkim ile czasu jeszcze, zamierza spędzić pod maminą spódnicą, bo Ty (jak sądzę) nie zamierzasz czekać na niego do starości.

Ale powiedzcie co robicie: nie macie kasy... a chcecie zacząć szukać pracę po studiach. Przynajmniej miesiąc trzeba za coś przeżyć. Co robicie?

Idę do McDonald'sa. Tam zawsze potrzebują chętnych do pracy.

Tanika, ona MA matkę, druga mu niepotrzebna...

Chciałabym do niego dotrzeć, żeby zmienił tok myślenia. Żeby zrozumiał, że postępuje źle. Nie chcę go umoralniać... ale kurcze, ja znalazłam prace i studiuje. Daje radę. A on się tłumaczy, że najpierw musi mgr obronić...  Tłumaczę mu, co ma piernik do wiatraka, ale jak do ściany.

Nie wiem... oświadczył mi się latem.Od tamtej pory ja żyje tu sama, on tam sam. Zamiast lepiej jest gorzej... Nie chcę tego niszczyć. Ale z drugiej strony...

Wiecie co? Dalej jest bez zmian... co ja mam zrobić?

Taniko, już od paru stron forumowicze piszą Ci, co myślą o Twojej sytuacji. Teraz Ty piszesz, że nadal nic się nie zmieniło. Myślisz, że im dłużej będziesz czekać, tym łatwiej będzie podjąć decyzję? Że samo coś się zmieni? Że on raptem, tak sam z siebie się zmieni? Wątpię...

Jak co zrobić?
Rzucić nieudacznika, zacząć się rozglądać za prawdziwym facetem i przestać wałkować w kółko jeden i ten sam problem.

W pełni zgadzam się z Leilą. On wie co chce robić i to robi. Tylko, z jakiś powodów, nie ma odwagi tego powiedzieć autorce.

Taniko, w Twoim długim i rozstrzelonym czasowo wątku chyba nie ma odpowiedzi na pytanie: czego ty chcesz? Chodzi mi o to, żebyś określiła takie zachowanie swojego chłopaka lub moment, w którym uznasz, że jednak jesteś szczęśliwa i Twoje życie wygląda tak, jak byś chciała.

A co on zrobi jak przestaniesz do niego dzwonić i przyjeżdżać? Czy przyjeżdża czasem do Ciebie z własnej inicjatywy? Jeśli nie, to zaprzestań telefonów i wizyt u niego, dasz mu czas i przestrzeń by się samodzielnie określił, nawet sam przed sobą. Jak przez 3 miesiące nic nie zrobi, odeślij pierścionek i zapomnij o nim, szkoda Twojego czasu i zdrowia.

Po przeanalizowaniu tego, co do tej pory było tu pisane, tez odnoszę wrazenie, ze chłopak Taniki bardziej wie, czego chce od zycia, w sensie swojego pomysłu na zycie, prace itd., -  tylko niepotzrebnie robi uniki i tym niestety nie manifestuje swojej dojrzalosci, no ale coz, tak bywa.

Tanika, chyba najrozsądniej jest taki stan rzeczy zaakceptować. Postawic na siebie.