Chłodne rozstania-podejście drugie, jak obudzić w sobie siłę. - Netkobiety.pl

Naprawdę on nie ma innych koleżanek/znajomych do pogadania?
Powiem Ci jedno: jeśli ex (facet) proponuje "koleżeńskie spotkanie" swojej byłej, a wcześniej nie rozmawiali, nie spotykali się od długiego czasu to szanse, że chce ot tak się wyżalić, pogadać to 0,00000001
My mamy trochę inaczej, zresztą sama intuicyjnie czujesz co się święci.
Moim zdaniem zrobi się z tego niepotrzebny kłopot. Niech chłopak wyśle Ci maila i mu doradzisz -szybciej i taniej

Szajse. Serio to tak wygląda? Mam deja vu. Zapominamy? Nie da się. Jeśli pytasz to ja sobie przypominam. Fakt, stoje w miejscu jeśli chodzi o nią (pamiętasz jak mowilem, ze całe życie tak będzie? realizuje plan!). Czemu tak robie? Bo tak mi jest wygodnie. Bo nie uwłacza mi to.
A miejsce może jest, może nie ma. Nie zaprzatam sobie tym głowy, bo mam poważniejsze problemy (ciagle pisalem - brak ręki, choć nie dosłownie). I nie przecze, że kilka kobiet sie przewinęło przez ten czas, ale albo miały gorsze cechy, albo były podobne do tych co poznałem przed nią. To musi rodzić w jakiś sposob idealizacje, bo jednak wzbudziła najwięcej emocji, połączenia, fal i innych podpierdółek. Nie moge o niej sie totalnie dobrze wypowiadać bo to wszystko nieprawda. Ale logicznie wiem, że gdyby była prawda to byłoby dobrze do dziś. Gdyby. I może święcie wierzyła w to, może nie. To też nie ma znaczenia. Ciesze sie bardzo, że mogła moim kosztem zmądrzeć robiąc ze mnie "przystanek życiowy". Jest jak jest i nic lepszego sie nie spotkało. Proste, klarowne i jasne. Dla mnie to ja jestem wyleczony. Równie dobrze tak samo mógłbym sie wypowiadać o czymś innym co mi się podoba i jest prawdziwe. Wiem gdzie jest błąd, był błąd i będzie błąd. Nie zakłamujmy rzeczywistości, to nie było byle jakie, więc byle jak nie moge sie wypowiadać o tym. Nie rozumiem. Czy jeśli jedną osobę pamięta sie dobrze, to czy to z automatu zabiera pole nowej? Wg mnie nie.

Może rzeczywiscie było dużo takich sprzeczności. Szkoda, że ich nie widziałem. Teraz to ciezko sobie przypomnieć, bo jednak najbardziej pamięta sie rozstanie.
A czyny były za słowami, tylko krótko, pozniej od razu gilotyna uczuć...

A co to, nie ma kobiet które chcą wrócić? Jak nie mają wyboru i zachowały jakieś dobre wspomnienia? Z resztą ważne jest zawsze kto zerwał, z jakiego powodu, ile minęło i jaką ma motywacje dziś.

 Fakt, stoje w miejscu jeśli chodzi o nią (pamiętasz jak mówilem, ze całe życie tak będzie? realizuje plan!). Czemu tak robię? Bo tak mi jest wygodnie. Bo nie uwłacza mi to.

O ile stanie w miejscu uczuciowo może być dla kogokolwiek wygodne, to OK.

Wiesz, mnie nie chodzi o to żebyś na siłę przekłamywał jej obraz w swojej głowie, tylko żebyś ze wspomnień nie robił teraźniejszości, a tak to działa dopóki ona wzbudza w Tobie jakiekolwiek intensywniejsze niż obojętność emocje.
Zauważ, że wrócił żal i złość - to silne emocje.

To oczywiste, że jeszcze długo (a być może do końca życia) zachowasz wspomnienie o niej i w tym nie ma nic złego.
Byle nie powodowały ciągle rozpamiętywania i analizowania, w takiej czy innej formie, osądzania jej itp.

Życie to ciągłe zmiany, jeśli nie jesteś na nie gotowy to będziesz obawiał się każdego kolejnego związku, bo: a) albo nie będzie taki sam jotka w jotkę jak z eks. b) albo będziesz bał się powtórki z rozrywki

Żyj!

Z tym się zgodzę. Dla mnie też najgorsza jest ta pustka. Mieszkałem z dziewczyną 1,5 roku a tu nagle wracam do pustego mieszkania. Codziennie jakoś czas był zapełniony. Czy ze znajomymi czy z nią. Teraz niestety gorzej z tym.
Dochodzę do wniosków, że faktycznie głownie chodzi o pustkę. Jeszcze w trakcie związku wielokrotnie się zastanawiałem czy wcześniej go nie zakończyć. Czy to na pewno jest ta osoba. Oczywiście kochałem ją, ale pewnie trochę też z wygody i przyzwyczajenia tego wcześniej nie zakończyłem.

Generalnie odnośnie wniosków to nie jest tak, że ich nie wyciągam. Wręcz przeciwnie uważam, że sporo się nauczyłem, sporo przemyślałem i wyszedłem z tego związku z bagażem doświadczeń i przemyśleń.

Zdaję sobie sprawę z tego, że najlepszą metodą jest odcięcie się. Brak kontaktu. Zawsze po jakiejkolwiek próbie kontaktu lub dowiedzenia się czegoś o Ex to potem muszę odchorować. Gdy nie ma kontaktu to się całkiem dobrze trzymam.

Dokładnie tak. Też kiedyś myślałem, że jak się rozstaniemy to od czasu do czasu będzie można normalnie pogadać. Oczywiście jak już emocje i uczucie opadnie. A tu się okazuje zupełnie inaczej.  Nagle jestem ten najgorszy i nawet swoich zobowiązań Ex nie chce spłacić. Czy tak robi ideał

Tak to czytam i nie żałuje ze nie pożyczyłam ex'owi kwoty na parę tysięcy, powiedziałam mu kiedyś jeżeli chce takie pieniądze pożyczyć to jedynie na weksel, oczywiście padło to pół żartem pól serio, nie chciał powiedzieć na co mu taka kwota była potrzebna i też były to początki Naszego związku. Wypominał mi to kolejny rok, że mu nie zaufałam, też miałam wyrzuty. Z perspektywy czasu patrząc, człowiek ma prawo chronić swój interes. Po zerwaniu miał u mnie mały dług, oddał z 3 miesięcznym opóźnieniem, no ale oddał.

Moja propozycja nie czytaj, bez obrazy. Jeśli to kolesiowi pomaga to co za problem przewinąć stronę ?

Hehehe, czuję się wywołany do tablicy Pora na mnie aby trochę się przed Wami otworzyć po tych kilku dniach. Dupowato trochę ale co mam zrobić.

Phaya79: Nikt nie mówi, że to jest proste i w tym -nieco przewrotnie - tkwi właśnie cały urok dojrzewania

Ja wiem czym jest potrzeba wsparcia i myślę, że całkiem nieźle się sprawdzam na tym polu, ale to nie to samo co potrzeba pojojczenia, pucowania pomnika eksa czy szukania pretekstu by o nim jeszcze chwilkę pomyśleć, czyli kolejna dawka 'haju'. Doskonale odróżniam te potrzeby i myślę, że nie ma powodu by smyrać wtedy za uszkiem, lepszy jest liść odmulający, na co sobie od czasu do czasu pozwalam

Jacku84: Ale czy sprawozdanie będzie wierszem czy coś mniej wyszukanego? Bo nie wiem jak się ubrać do odczytu
Jedziesz..

Ee88, Elle88, Elle88 tak mi się Was dobrze czyta ale wchodzicie razem z thepassm dla mnie na wyższy level intelektu. Jak dla mnie trochę włącza się u Was filozofowanie i takie mocne intelektualne zagłębianie w problematykę. Dobrze się czyta ale po kilku takich postach mam dżihad we łbie ( kiełbie we łbie . Ale żeby nie było ja to wszystko rozumiem i dociera to do mnie ale dużo książek chyba poczytaliście:) Zapewne czuję się lekko ubogi intelektualnie i się czepiam

No to tak. Pisałem Wam, że ona sobie nie radzi, pije, imprezuje. Napisała mi nawet, że nie jest moją sprawą jak ona sobie radzi z sytuacją. Znajomi ją lekko olewają, ona ich olewa, ma nowych, z którymi spędza czas itp. itd. Mi brakuje do prawdziwego mężczyzny, ranię ją, ona mnie uratowała. To już wiecie. Ale mam jakąś satysfakcję, że u niej nie jest za dobrze. Naprawdę jest to satysfakcja. Psycholog, powiedziała mi, że to co czuję nie mogę blokować. Satysfakcja nie jest niczym złym.

W sobotę byli u mnie kumple, poszliśmy na miasto. Wódeczka, gadka, szmatka i jakoś poszło. Pojawiła się łza, no może dwie ale przed kumplami wstydu nie ma. Wiem, że drzemią we mnie uczucia, które jeszcze nie ostygły. Oczywiście mowa o tych pozytywnych do niej. Natomiast jak sobie pomyślę ile złego od niej otrzymałem i ile bólu po drodze było to aż się dziwię, że nie mam jakichś wrzodów. Chociaż kto to wie:) Ale ja się bałem w tym związku, żeby czegoś nie od.ebać, żeby być miłym, dobrym, nie kłócić się, przestać być zazdrosnym. Ale gówno, jawnie wzbudzała tą zazdrość i mnie niszczyła. A ja jak ten ciul brnąłem do tego ślubu, żeby mieć żonę, którą tak sobie ukochałem i rodzinę. Nawet później jej napisałem, że dziękuję, że mnie zostawiła tylko szkoda, że tak późno, że byłem jak ta cipa, która powinna dawno ją kopnąć w dupę. Jak zwykle jeszcze nerwy biorą górę i złość. Natomiast wiem, że nie mogę tego tłumić. Dzisiaj byłbym mężem. Jestem singlem. Miało być tak pięknie ale to było moje wyobrażenie, mój plan, moje dążenie. Jej ponoć też, tak do marca. Potem była tylko szpila za każdym razem w serce aż do maja. Nie liczyłem się kompletnie dla niej. I wszyscy macie rację o wyobrażeniach o osobie, którą chcieliśmy aby nasi eksowie byli. Chciałem też żeby była tą, którą poznałem i tą którą ukochałem w 2009-2010,w wakacje 2012 do wakacji 2013. Wtedy było najlepiej. Inne okresy niosły dramaty. Przecież ja bym zginął w tym związku jak ćma w ogniu. Do tego doradzała jej siostra i dwie koleżanki. Wszystkie cztery są same. Księżniczki. Jedna z nich nie była w związku nawet przez rok, bo gra inną osobę, niż tą którą jest. A kiedyś bardziej mi się podobała niż eks.

Tęsknię, boli, myślę ale nie wrócę. Chcę poznać kobietę, która będzie mnie kochała takiego jakim jestem. Wiem tylko, że za dużo siebie nie mogę odkryć. Za dużo siebie dałem a za mało dostałem. Cipa jakich mało:) Napiszę później więcej wynurzeń bo tymi tekstami dzisiaj nie wspiąłem się na wyżyny intelektu W pracy jestem, w radio grają stare przeboje i nóżka sama chodzi. Heheheh zawsze wyrywałem dziewczyny jako tancerz. Chyba trzeba znowu zacząć:)

Podbudowali mnie kumple przez weekend, żebym spojrzał na siebie, że przecież dziewczyny zawsze na mnie leciały, lubiły ze mną spędzać czas. Nawet ich żony powiedziały, że są pewne, że bez problemu dam sobie radę i na pewno kogoś znajdę. Spotykam się z kobietami. Jest miło, są ciekawe rozmowy ale jednak dalej jakaś blokada się włącza. Może tak jak pisał Życzliwy gdzieś jeszcze coś męczy, mimo, że umysł chce odpuścić. Serce jak zwykle gorące. Sorry za wynurzenie, bo może wydać się lekko niesmaczne ale gdyby ona chciała się ze mną przespać pewnie bym się zgodził. Zgodziłbym się na 100%. Chciałbym ją spotkać gdzieś na ulicy i zobaczyć czy by mnie pociągała, czy chciałbym ją przytulić. To są właśnie te uczucia, które gdzieś tam jeszcze tkwią i siedzą zakorzenione niczym korzeń 100-letniego dębu. Ehh. Do później.

U mnie nowe znajomosci zaraz po rozstaniu, wygladaly jak uzupelnienie deficytu emocjnalnego oraz przelanie wszystkich tęsknot na dana osobe. Wiedzialam ze bedzie to niepotrzebny plasterek, moim zdaniem jak zaczynamy cieszyc sie zyciem singla i daje Nam to satysfakcję, jest to dobry moment by wpuścić kogos do swojego zycia. Oczywiscie nie ma co generalizowac, bo Szary Kotek szybko znalazla kogos godnego uwagi po rozstaniu i chyba znajomosc kwitnie :-).

o dawno nie byłem w Krakowie, ze 3 lata temu , ale to impra dla młodzieży rozumiem

Następna !!! Popcorn może jeszcze

 Czy Ty się ze mnie naigrywujesz? big_smile Jeśli tak, to ok big_smile
Ja tam zawsze w gaciach chodzę, czy elaborat czy esej czy inne wynurzenia czytam soute big_smile

Tylko trochę
Trzeba spuścić trochę powietrza z tego balona. Z czasem sam będziesz się z tego śmiał, tak jak ja
ha hahahaha <----- o tak

Nie kłamie

thepass Elle88 skończyłem niedawno 22 lata, haha
Zgodzę się z Tobą, że gdzieś tam wybijam się z tym doświadczeniem i przemysleniami ponad innymi znajomymi, dzięki czemu łatwiej mi jest coś pojąć, jednakże ciężej komuś to wytłumaczyć, zazwyczaj jest zbyt duża przepaść zrozumienia, a szkoda, bo wielu znajomym chciałbym pomóc, żyją w jakiejś klatce i nie widzą co się dzieje wokół nich, no cóż.
Powoli odchodzę, nie rozkminiam czemu tak a nie inaczej postąpiła, po prostu niektórzy ludzie niedojrzeli do pewnych rzeczy w życiu. Ogólnie tak patrząc coraz bardziej na to co było, dzisiaj kolejną ofertę pracy dostałem w zawodzie, a jeszcze studiów nie skończyłem, także poezja. To widzę, że moja eks w jakimś stopniu mi podcinała skrzydła, chciała żebym po studiach wrócił z nią do miasta rodzinnego, ja nie chciałem i nie chcę, bo praca i życie tutaj, nie jest szczytem moich ambicji. Gdybym dalej bym z nią to wiem, że o żadnym wyjeździe za granicę nie miałbym co myśleć, w sumie kiedyś dużo z nią na ten temat rozmawiałem i mówiła stanowcze NIE. Także, uważam, ze nic nie dzieje się bez przyczyny, widocznie gdzieś tam pisanie mi jest naprawdę coś fantastycznego, rozwój kariery taki o którym marzyłem całe życie, być może ktoś tam u góry widział jak bardzo to się gryzie, mój związek, z moimi marzeniami i najwyraźniej wybrane dla mnie były marzenia, aniżeli związek z tą kobietą.

Tak, mam 22 lata i wiedzę jak 40 latek, ale problem w tym, że z moimi rówieśnikami nie mogę pogadać, podyskutować sensownie na te tematy, bo zwyczajnie oni są gdzie indziej, a jak próbuję nawiązywać kontakt z ludźmi, a raczej kobietami 30+, to z góry zakładają, że jestem gówniarzem i takim nastawieniem odpychają mnie od siebie, a ja nie mam zamiaru komuś się narzucać, czy w dupę wchodzić, dlatego chyba dalej jestem na tym forum, bo tylko tutaj mogę pogadać "na poziomie". Podejrzewam, że znajdę w końcu kogoś, w moim wieku, kto przeżył coś podobnego, widać, ze takie osoby istnieją, szarykotek asanas kobitki prawie mój wiek, a to samo zdanie praktycznie mają na "ten" temat.

thepass zmęczyć to się można ubijając śmietanę pod kołdrą wieczorem, a nie wprowadzając swoje doświadczenia do życia. Ja nie mam zamiaru i ochoty wracać do tego stanu w jakim byłem i być tym człowiekiem jakim byłem, bez szacunku do samego siebie chociażby, bo głównie to ja i moja reputacja w moich własnych oczach upadła, ale starałem się sypać piasek do oczu mówiąc, ze nic nie widzę co się dzieje, zwyczajnie nie chciałem widzieć jak bardzo daje dupy i jestem dymany.

Podejrzewam, że do wylotu z tego stanu brakuje mi tylko pełnego uwolnienia się od eks, a patrząc z miesiąca na miesiąc czuję się jeszcze mądrzejszy i jeszcze bardziej uwalniam się od eks, pomimo tych jednorazowych upadków, które padają raz na jakiś czas, ale to chyba taka kolej rzeczy, że występują, ale są coraz rzadsze, nie wiem.

marek987 napisz sobie to na kartce i złóż podpis, jaka Twoja eks była cudowna i ze wszystkich eksów, jakich poznałeś z opowieści na tym forum, była najcudowniejsza, a później za pół roku, rok zobacz co napisałeś i co podpisałeś, uznasz, że byłeś idiotą w tamtym momencie
Mi pomogło w dużej mierze zrobienie sobie plusów i minusów mojej eks, o dziwo stosunek minusów do plusów był 10:1, na korzyść minusów, co mnie zdziwiło, bo przecież tak bardzo tęskniłem, finał finałów okazała się, że nie tęsknie za miłością, wspomnieniami, za nią, tylko za tym wypełniaczem pustki, którą teraz mam. Z czasem nauczyłem się żyć z tą pustką i zobaczyłem, że aż tak źle nie jest, zacząłem kochać siebie i poświęcać ten czas, który poświęcałem komu innemu, właśnie sobie, spełniałem swoje zachcianki, zabierałem sam siebie w różne fajne miejsca, może głupio to brzmi, ale to mi pokazało, że też jestem ważny. Nie, nie przerodziło się to w narcyzm żaden, choć strasznie się bałem i dlatego nie chciałem nic robić dla siebie, wolałem leżeć cały dzień i patrzeć w sufit myśląc o eks (co za debil ...).
Jeżeli uważasz, ze łatwiej rozstać się z kimś wyjątkowym niż toksykiem, to widać, że toksyka nigdy w życiu nie miałeś, który by Ciebie od siebie uzależnił. Czemu częściej dziewczyny tęsknią za gnojami, a nie dobrymi chłopakami? Ano chociażby dlatego, że wymuszają na nich staranie się, dostarczają im w cholere negatywnych emocji, a my-ludzie, większe emocje odczuwamy przy porażkach niż przy zwycięstwach. To samo tyczy się ludzi toksycznych, moja eks wymuszała na mnie wychodzenie z siebie pod względem starania się, pomimo tego, że z natury byłem taki, że chciałem dla niej zebrać wszystkie gwiazdki z nieba, to ona twierdziła, że to za mało, w ten sposób zrywając ze mną doszedłem do wniosku, że jestem bardzo do dupy, jak zobaczyłem dla kogo mnie rzuciła, to już w ogóle moja samoocena upadła tak nisko, że aż nie sposób wyrazić tego słowami. W końcu zdałem sobie sprawę, że tej kluczowej winy nie było we mnie, tylko w tym, że mojej eks w dupie się poprzewracało. Taka to już natura niektórych ludzi, że jak jest dobrze to chcą lepiej i więcej i więcej, nadgorliwi, a później dostają gówno i wielce są załamani, BO DLACZEGO LOS ICH TAK POKARAŁ?! Jak wygrywam 100 zł na automacie, to nie gram dalej, bo wiem, ze przepieprze, nie ma co ryzykować, skoro za 100 zł będę miał mega imprezę, pomimo tego, że mająć świadomość wygrania 200 zł i zrobienia podwójnej imprezy, to wolę zostać przy 100 zł i też się dobrze bawić, ale to już chyba zależy od człowieka. Dlatego, ja mojej byłej nie zamieniałem na nic innego, choć kręciły się wokół mnie dziewczyny, które reprezentowały coś lepszego, prawdopodobnie nie tylko na początku, ale i przez cały związek byłoby lepiej, ale nie "brałem" tego, bo miałem swoje, z czym było mi dobrze. Teraz widzę, jak głupi byłem, ale grunt, że dojrzałem. Dla mnie seks raz na 1,5-2 miesiące to była rzecz normalna, teraz jak słyszę, od znajomych, że raz na tydzień to już jest tak niehalo trochę, no to ...

thepass nie chcę Ciebie opisywać, bo być może się mylę, ale mam wrażenie, że u Cieibe jest ten sam problem co i u mnie, masz wiedzę ponad przeciętną z gatunku "czego chcę w związku", ale spotykasz kobiety, które albo tego nie doceniają, choć wychodzę z założenia, że nie poświęcasz takim czasu w przeciwieństwie do mnie, bo zwyczajnie strata czasu. A więc spotykasz kobiety, którym trybi coś w głowie, lampka się pali, chcesz je nakierować na swój tok rozumowania i sobie "wychować" na swoją metodę, bo przecież nie wyrządzisz jej w ten sposób krzywdy, a pokażesz jej jak można stworzyć zdrowy związek i to jeszcze na twoich regułach, tak aby wilk był syty i owca cała. Niestety, problem w tym, ze one się tego boją, albo znięchęcają, whatever, koniec końców wszystko pieprzy się na relacji bajery już. Poza tym, jest dalej misja, że skoro zdobyłeś już taką cudownie wielką wiedzę (bo to jest coś fantastycznego mieć taki łeb), to chcesz to wprowadzić na swoim poprzednim związku, wiadomo, że część z nas woli coś naprawić co było, szczególnie jak to nie my rzuciliśmy partnera, a zostaliśmy sami rzuceni, stąd dalej żyjesz swoją eks kobietą i tym, że chciałbyś spróbować jeszcze raz, bo czujesz, ze byłoby teraz cudownie.

Jacek84 "I powiem Ci Życiu że chciałbym jej udowodnić, że daję sobie świetnie radę i zgrywać figo fago, przyjść tam kiedyś z jakąś fajną dziewczyną, odpierdzielić się w koszulę od niej i udowodnić, że jest good." - i tak się nie zdarzy, a wiesz dlaczego? Wszystko co robisz na pokaz, i jest w tym nuta nienawiści, chęć wzbudzenia zazdrości, zawsze wraca do Ciebie ze zdwojoną siłą. Zmieniłem sylwetkę? Stary, na pewno, na taką z drutami, gipsami, śrubami i szynami w ciele, teraz niedość, ze nie mam cudownej sylwetki plażowej, to nawet nie jestem tym wielkim skosowanym słoniem, którym byłem, tylko chudym leszczem. Miałem w głowie serie myśli, że może mojej eks powinie się noga uwali studia i wróci do miasta rodzinnego i bedzie chciała wrócić. Wiesz jak to się skończyło? Że jakimś cudem zdała wszystkie egzaminy w sesji podstawowej, za to ja chyba wszystkie uwaliłem i mam ciężką sesję poprawkową. Dalej mam Ci wymieniać do czego robienie coś na pokaz przed moją eks doprowadziło? Cieszę, się, ze do tej pory żadnego zdjęcia nie wstawiła ze swoim chłopakiem, bo pewnie 3-4 miesiące temu, za te moje zdjęcia z jakimiś przypadkowymi laskami z imprez wstawiane na fejsa, w celu pokazania eks, mogłem ładny zwrot karmy dostać, na szczęście los mnie oszczędził i za to mu bardzo dziękuję.
Nienawiść i złość zamieniłem w racjonalnie myślenie i dojście do czegoś w rodzaju zrozumienia, porozumienia, że stało się jak się stało, życie toczy się dalej, i w sumie rozstanie dało mi nie tyle minusów, co dużo plusów, wiele rzeczy "odzyskałem", zrozumiałem, jestem bogatszy o coś nowego. W momencie kiedy ubiłem tą nienawiść odczepiła się moja eks i jej przyjaciółka, przestałem chodzić zły, przestały mnie nękać sny z eks związane tak intensywnie, zaczęło się coś w końcu układać w moim życiu i uwaga, przestałem tak często myśleć o mojej byłej.

Wybaczcie, że wcinam się nie wnosząc nic do tematu, czytałam trochę Waszą rozmowę -choć jej zasięg 120 stron jest imponujący
Mam prośbę, czy zechcielibyście wypowiedzieć się w moim temacie? Rozpisałam się trochę i chyba to odstrasza...
Ale już nie wiem co myśleć o tym wszytskim..Też mocno kocham i leczę rany...
Pomożecie?
Nie mogę zamieścić linku -ale mój temat znajduje się w tym samym dziale pod nazwą -" Mój chłopak zerwał ze mną przez kłótnie o jego rodzinę".
Z góry dziękuję za każdą odpowiedź

Ja dzisiaj jednak zagłębiłem się w inną sferę. W inną tematykę, inne pojęcie. SUMIENIE. Można je mieć, może gryźć, może się odezwać.
Oczywiście zagłębiłem się w posiadanie sumienia przez byłą. Niejednokrotnie znajomi mówili mi, że ona zagłusza swoje sumienie. Imprezy, picie, nowe towarzystwo pomaga w zapomnieniu. Ona chyba jeszcze nie miała takiego momentu aby wieczorem położyć się i powiedzieć sobie tak szczerze, co zrobiła źle, jaką krzywdę wyrządziła. Jestem pewien, że tego nie zrobiła. Jej nowe towarzystwo, to towarzystwo singli, rozwodników, ruchaczy, wyposzczonych i innych zboków - w większości prawników. Tak prawnicy są zboczeni, są to pijacy i ludzie bez zahamowań. Znam jednego komornika, który ciacha co się nawinie. Jest to towarzystwo wzajemnej adoracji i ciężko znaleźć kogoś kto byłby tą drugą połówką, bo każdy się zna i wie jakim człowiekiem kto jest. Dziwne są te grupy ludzi ale cóż.

Kwestia sumienia mojej byłej bardzo mnie frapowała przez dłuższy czas. Doszedłem do pewnej konkluzji. Ona nigdy w życiu nie przyzna się przed nikim do błędu jaki popełniła, nie przeprosi za zło, które wyrządziła ale SUMIENIE ma i nie da jej spokoju. Wydaje mi się, że ten okres mojego bólu, cierpienia, walki ze sobą pozwolił mi pewne rzeczy przeanalizować i zrozumieć i teraz jest coraz lepiej. Ona zaś wszystko tłumiła. Wszelkimi rodzajami ucieczki. Nie przyzna się do niczego. Pamiętam, że jak ją pierwszy raz spotkałem po rozstaniu, to się ze mną przywitała, pogadała a jak ją drugi raz spotkałem w knajpie z siostrą to już się nie przywitała, bo przecież siostra była, to jak może pokazać przed nią, że ze mną rozmawia. Dziecinada. Kumpel wtedy mi powiedział, że jest jej bardzo ciężko. Jakoś tego nie widziałem. Śmiała się, grała w planszówki, na mnie patrzyła z obojętnością. Teraz z perspektywy czasu i tego co mówią mi znajomi ( nasi wspólni ) wiem, że to była gra. Ona zastosowała tą grę, którą ja z Życiem stosowaliśmy wobec nich. Durni jesteśmy jak lewy but ale tak właśnie jest.

SUMIENIE kobiety, która usuwa ciążę też pewnie gdzieś się odzywa. Napiszę Wam jedną kwestię, dosyć osobistą ale wartą przytoczenia. Poszedłem do spowiedzi jeszcze w trakcie naszego związku żeby wyspowiadać się z aborcji. Wcześniej kilku księży mi odmówiło każąc czekać do spowiedzi przedślubnej. Rozkleiłem się przed księdzem, poprosiłem żeby mnie wysłuchał do końca. Tak zrobił. Powiedział jedną ważną kwestię dla mnie, że będąc już starszym księdzem nigdy nie spotkał się z takim cierpieniem mężczyzny. Mówił, że zazwyczaj to kobiety tak cierpią a nie mężczyźni. Jest wiele lat księdzem ale z czymś takim się nie spotkał. Moje sumienie nie dawało mi żyć, ale zostało w jakiś sposób oczyszczone. Kazał mi wtedy już nie wspominać o tym zdarzeniu i iść dalej, ale nie potrafię. Nie umiem zapomnieć. Jednak się cieszę, że zostało mi to wybaczone. Ja sam jeszcze nie potrafię.

Jeżeli Ci, którzy nas zostawili, zrobili to w sytuacjach naszych kryzysowych, beznadziejnych to gdzie oni mieli to SUMIENIE? Egoizm, chęć uwolnienia się od nas, ciężar naszego widoku ich przygniótł. Czy człowiek zostawiając ukochaną osobę, z którą przeszedł ogrom ciężkich dróg staje się tak obojętny, że nie potrafi skonkludować swoich decyzji? Czy rzeczywiście jest tak jak mi napisała, że odżyła po rozstaniu ze mną, że podjęła jedynie słuszną decyzję, że cieszy się, że moje słowa nic dla niej nie znaczą, że nie mam już na nią wpływu. Znowu ucieczka, czy bardziej nerwowa reakcja?

Mieli oni, miały one sumienie czy przy takich decyzjach ono się zatraca?

Tyle, że ludzi w ten sposób uświadomionych, przyznajmy MĄDRYCH, czy też po prostu 'złożonych' jest garstka. Ludzie gdy bazują na prostych i płytkich rzeczach nigdy nie będą pełnowartościowymi partnerami, odkąd mamy taką wiedze. To zabija chemie od razu, kiedy kilka lat wcześniej byłoby sie czym zachwycać. Dzis mozna takim ludziom coś dać, ale czy będą dobrzy? Czy dogonią nas, czy to my będziemy sie męczyć? Nie sposób  stosować wtedy tego wychowania. Nie te okazy. Jest selekcja, ale przynajmniej dużo bardziej trafna. Duzo lepiej mozna ulokować uczucia, choć nadal trzeba wypierać pożądanie z tytułu fizyczności ; )
No i pytanie, czy trzeba i czy się DA szukac w takim człowieku czegos unikatowego? Czy widząc toksyczny schemat musimy od razu wiać? U mnie ten babski mechanizm "naprawy" nadal jest załączony.

Ale pomylscie sobie jak swietnie by było gdyby odwrocic perspektywe. Gdyby związki z rozsądku były tymi najprzyjemniejszymi. Tylko i wyłącznie wtedy sterowalibysmy swiadomością i nie miałoby to prawa "wyparować"

FushigiHi co łaska ? Patrz ile stron...

Na szczęście ja to wszystko rozumiem. Już nie jest tak, że użalam się nad sobą i analizuję namiętnie każdą rzecz. Tego już nie ma. Pojawia się tylko impuls co ona może o tym myśleć i koniec. A co może myśleć? Nie wiem, bo okazuje się, że jej nie znałem. Ona mi pisała, że cierpiała i cierpi a ja wiem, jak nieziemsko sprawić jej ból. Srali muchy, będzie wiosna. Włącza mi się już szyderca.
Elle88 wszystko rozumiem. Pustka i samotność mi doskwiera. Czuję się jak stary dziad.

Tamdadammmm.
U mnie to z kolei nie wiem - czy nauczyłem się lubić spędzać sam czas, czy po prostu to kwestie przystosowania do warunków.
W czymś jednak wypadałoby sie jeszcze rozwinąć ; ) no i dziwaczke przyciągnąć.
Alien?

[niecenzuralny smiech].

Pamietaj, wartościowe wpisy, dłuższe wywody, sama zwracałaś uwage. Mi oczy wysiadają przez te błyski:P
Analiza mowi, ze to trzeba mieć psychopatyczny umysł, by takiego czegoś słuchać i starać sie jeszcze odwzorować teledysk w rzeczywistosci;D
Ale we dwoje zawsze raźniej:P

Misiu misiu kolorowy dam ci sera na pierogi... tak to leciało? Nie ta bajka.

Dziwaki z Was, mi się tam podobał taniec pijanego kierowcy. U mnie jest inaczej lubię towarzystwo, nie tylko swoje własne . Co mi się zmieniło to że nawet w towarzystwie bywam sama i mi się to podoba, czasem się zawieszam, wyłączam, nie szukam akceptacji i to mnie uskrzydla . Odnoszę dziwne wrażenie że stałam się atrakcyjniejsza dla otoczenia i sama dla siebie, kurna dużo z tego dobrego wyszło. Wcześniej podobnie jak Jacek, czułam się jak stara porzucona baba, teraz mam kontrolę i decyduję kto i na ile jest w moim życiu. Nie wiem czy jest to egoizm, czy co. Nie mam jeszcze ochoty dawać dużo komuś bliskiemu, jeszcze nie ten moment. Mam wrażenie że mogę kontrolować facetów z którymi rozmawiam, to jest zaskakujące. (Nie tych z forum, tylko w moim otoczeniu)

Elle zakochalas się ?

Thepass oj czepialski jak zwykle przecież nie napisze manipulować, bo nie o to chodzi. Ciężko znaleźć good word. Thepass Ty już jesteś prześwietlony z góry na dół. Bilecik nieważny , musisz przedłużyć abonament.

Lorn dobry, mój klimat jakby, nie znałam wcześniej..
Także, thepass, bardzo dobrze - trojka z plusem, możesz usiąść

A to, zna: https://www.youtube.com/watch?v=KO4gvhtlQP4 ?

Redapples: Zakochana? Moi ???????
ach, kiedy to Pani Złota było..

Chociaż w sumie..jak tak słucham jak sobie pada za oknem i ta lekko ponura aura.. zawsze jakoś milej mi się robi To może ja już tak mam, że nie muszę mieć obiektu specjalnie żeby być na 'haju'?

Mam deja vu. Moja też. Potwierdzam opinie ,ale to chyba nie tylko chodzi o grupę zawodową. To są ludzie którzy wykorzystują specyficzną sytuację-ludzie z dna społecznego.
Widzę co cie boli, że ona to robi, a niech robi,jej dupa, ty się jej sumieniem nie przejmuj, masz swoje - jak dla mnie to wystarczające obciążenie. Jak się dowiesz będzie gorzej bolało. To jej ciało i jej sumienie. Też tak myślałem, że mam prawo oczekiwać wyłączności bo daje to samo, nawet jak się posypało. Nic z tym nie zrobisz, nie masz na to wpływu, poco się zadręczać, lepsza cicha akceptacja.Uważasz jak ja, że to co robi jest złe-ok ale ona ma prawo popełniać błędy jej życie nie nasze.

Może tak jest jak ci napisała, może nie. Jeśli teraz ma to za pewnik, a później zrozumie błąd, może nie,czy będzie to miało znaczenie dla twojego życia? Co do rozstania obstawiam ucieczkę.
Ze mną ,była nie przegadała "tego dlaczego" tak się zadręczałem gdzie poległem i tak w coraz większe poczucie winy wpadałem. Wartość spadała do tego doszło poczucie przegranego życia przez rozpad rodziny. Do niczego dobrego mnie to nie doprowadziło, nic się nie zmieniło. Tak jesteśmy bogatsi w doświadczenia, w innym miejscu, coś nas ocuciło i zaprzęga do cięższej pracy nad sobą-nad samoświadomością. Z tego wszystkiego tyle chociaż dobrego, chociaż ja się o to wcale nie prosiłem:D

Nie do końca mnie zrozumiałaś:
Najpierw opis jak się czułem i konkluzja płynąca ze świadomości:Do niczego dobrego mnie to nie doprowadziło, nic się nie zmieniło. Moja samoświadomość wzrosła, poprzez takie doświadczenie , dostrzegłem problem i go wyeliminowałem. Nie winie się. Co nie wyklucza iż rozpad małżeństwa, rodziny uważam jako nic dobrego-swoją porażkę,której bym wolał uniknąć. Nawet mając świadomość,że moja samoświadomość po rozpadzie będzie super świadomością. Nie szukam winy, tylko co nawaliło.

Współczuje, musiałaś dostać ostro po dupie. Śmiała teza w moim przypadku chybiona. Ta osoba była żeby razem przeżyć życie, czas, by siebie nawzajem dawać wspomagać śmiać się itd, to że gdzieś gruchnęło nie znaczy że nie miałem super dzieciństwa. Dorastamy popełniając błędy, żeby z podświadomości ukrytej mechanizmem  obronnym wydostała się ta prawda objawiona, tata mnie nie pogłaskał po głowie.

Tak nieporozumienie,bo nie chodzi o szukanie winy w sobie by się pogrążyć, ale by dostrzec błędy które się popełniło. Wyciąganie wniosków z porażek, robiąc to ostrożnie bo czasami pochodną jest obwinianie siebie. wtedy przydaje się samoświadomość na pewnym poziomie który się zdobywa przez różne doświadczenia (to chyba jasne że bez bodźca nie ma reakcji) l

Wyciągnęłaś złe wnioski że się obwiniam i ciągniesz to dalej.
Samoświadomość moim zdaniem nie eliminuje samoistnie obwiniania, ale go rozpoznaje i dąży do wyeliminowania.
i dalej :To, że jako gówniarz strzeliłem z procy do kota, nie oznacza iż jako dorosły nie będę do siebie miał pretensji, że postąpiłem źle, jako dzieciak, ale podchodzę do tego z dystansem

Stoimy w miejscu bo nie akceptujemy tak dobrze jak wy kobiety pewnych spraw-paradoksalnie nie jesteśmy tak silni jak wy.
Od wakacji nie zrobiłem kroku w tył, ale przestać myśleć od tak o byłej szczególnie, że spotykamy się  z okazji odbiorów dzieci, nie da rady. Można żyć po rozwodzie , można nawet być szczęśliwy itd, ale nikt nie zagwarantuje mi że w przyszłości ta sytuacja nie odbije się na dzieciach. Oni też będą musieli się z kimś rozstać żeby dojrzeć prawdę, że to przez rozstanie rodziców?

PS nie lepiej quotować niż codeować?

Zazdroszczę Wam takich rozmów, ja nie wiem co robić...
Ale może któregoś dnia przysiądę i przyjmiecie mnie do swojego grona. Może zechcecie ocenić i moją sytuację, bo ja już zgłupiałam...Nie wiem czy odpuścić, czy nadal walczyć......
Mój  były facet jest maminsynkiem i chyba z miłości do mamusi postanowił odpuścić sobie mnie...Po dwóch latach...nie wiem co robić...Zarzucił mi, że ciągle się go czepiałam...
Poniżej wkleję swoją historię, bo pasuje w temacie..
Jest długa, ale mam nadzieję, żwe ktoś wytrwa.. i błagam o jakąś obiektywną opinię...

Byłam ze swoim chłopakiem w związku dwa lata. Niestety był to związek na odległość (ponad 200 km). Poznała nas jego siostra,która była moją przyjaciółką, studiowałyśmy, mieszkałyśmy razem.
Początki związku, to sielanka. Oboje bardzo zakochani, choć to on pierwszy zaczął mówić, że mnie kocha, że mu zależy, że jestem spełnieniem jego marzeń, że chce się ze mną ożenić, planował wspólne przyszłe życie.
Jednak bajka zaczęła się psuć, kiedy okazało się, że jednak jego mamie i siostrze ten związek przeszkadza...
Przeszkadzało im to, że ja widzimy się (raz na dwa tyg lub rzadziej) to non stop siedzimy razem, że trzymamy się ciągle za ręce, że lepiej, żebym zajęła się pracą i nauką, a nie spotkaniami. Że jak przyjechałam do niego to tu nakruszyłam, zamiast sama znaleźć sobie zajęcie, to zapytałam jego mamy w czym pomóc...
Siostra była zazdrosna, bo się odizolowaliśmy -dlaczego? Bo na pierwszych spotkaniach (randkach) z nim, proponowałam, żeby poszła z nami-np. na pizzę, kina itd. Wtedy ona zostawiła swojego faceta, więc pomyślałam, że będzie jej miło mieć z kim spędzić czas...
Ale z racji tego, że mijały msc-e to też chcieliśmy trochę czasu spędzić sami, coraz rzadziej takie spotkania się zdarzały, tym bardziej, że ona znalazła sobie nowego chłopaka. Ona narzekała, że nie spędzamy z nią czasu, ale nigdy sama czegoś nie zaproponowała.
Po pewnym czasie pojawiły się dziwne zachowania, mój chłopak nie był pewien , czy mnie kocha -jednak przeprosił mnie i niby było wszytsko w porządku...
Zaczęłam czuć, że jego mama i siostra mnie nie lubią, ale mimo to normalnie z nimi rozmawiałam, pomagałam w domu u niego, nawet bywały takie sytuacje, że to ja gotowałam obiad i sprzątałam po nim dla całej jego rodziny, a siostra nie tknęła nawet palcem.
Kiedyś, kiedy miał do mnie przyjechać po 2,3 tygodniach rozłaki akurat ona wróciła do domu dzień wcześniej ze swoim chłopakiem (który też mieszkał w mieście w którym studiujemy) i prosiła brata, żeby ten pojechał do mnnie później, bo oni chca z nim spędzić czas. Zaproponowałam, żeby to oni przyjechali do naszego miasta wcześniej, to spędzimy go we czwórkę -ale ona oznajmiła, że nie, bo ona chce pobyć tam.
On pracuje w rodzinnej firmie i jest często zajęty od rana do wieczora. Ale jak wracała siostra to on woził ją po mieście na zakupy, do koleżanek (przywoził jej koleżanki do domu), w międzyczasie nie wykonując pracy w firmie. a póżniej mówił mi, że nie przyjedzie, bo nie może, właśnie dlatego, że cos tam nie zdążył zrobić. Dodam, że siostra ma prawo jazdy i dwa samochody do dyspozycji...
Na pierwsze walentynki, prezent kupiła mi jego mama, bo "on nie zdążył".
Na 1 rocznicę miał się oświadczyć, szukał już pierścionka - ale temat się rozmył, kiedy później go zapytałam, dlaczego nagle zmienił zdanie - "bo lepiej pobyć jeszcze trochę ze sobą".
Mieliśmy tę rocznicę spędzic u niego, miał plany -ale nie wypaliły, bo oczywiście musiał pomóc mamie i się przeciągneło...
Zdenerwowałam się wtedy, pokłociliśmy się, ja denerowqałam się, że ciągle nie ma dla mnie czasu i za wszystkich wszytsko robi... Doszliśmy do poruzmienia..
Jednak gdy wróciłam do domu następnego dnia -wysłał mi sms-a, że to koniec, że przeprasza , ale mnie kocha i nie dałby rady powiedzieć mi tego w oczy...
Parę dni póżniej płakał i dzwonił, że nie może żyć beze mnie, że wszyscy tam byli przeciwko mnie, on juz nie dawał rady, więc chciał zerwać...Byliśmy więc znów razem, kochałam go i mu wybaczyłam...
Co więcej msc wcześninej dowiedziałam się, że będąc ze mną może msc, czy dwa pisał sms-y do innych dziewczyn ,które kiedyś poznał na czacie o trzesci "dobranoc Skarbie" itp. W tym samym czasie, kiedy pisał mi cos na dobranoc...Wybaczyłam, bo minęło od tego czasu 8 mscy...
Byliśmy razem po raz drugi, jednak było co raz gorzej jeśli chodzi o jego rodzinę. Jego siostra potrafiła powiedzieć mi przy nim, że ładnie wyglądam, a później do niego, że beznadziejnie sie ubrałam...
Ciągle nie miał dla mnie czasu, musiał pracować...Odzywał się do mnie dopiero wieczorem...A kiedy miał więcej czasu, to szedł do kolegów..Nie broniłam mu nigdy wyjść, tylko prosiłam, żeby tak zorganizował czas, żeby i ze mną choć chwilę pogadać...
Kiedy odwoził kiedyś ojca do innego miasta, to żeby z nim jechać potrzebowałam pozwolenia jego matki i siostry...
Zaprosił mnie na drugi dzień świąt, miałam jechać, a kilka dni później wracać z nim i jego siostrą, bo sylwestra mieliśmy spędzać u mnie - kilka dni przed świetami powiedział "po co masz do mnie jechać, jak za kilka dni ja i tak przyjade, szkoda kasy"..później się okazało, że mama najpierw mnie kazała mu zaprosić, a później się rozmyśliła...co więcej nie przyjechał do mnie sam po świętach wcześniej, ale czekał na siostrę i przyjechali razem, późnym wieczorem dzień przed sylwestrem...
Kiedyś, kiedy rozmawiał ze mną przez telefon, jego siostra była podpita, podbiegła do niego i zaczęła go obcałowywać, że jest taki Kochany, bo przywiózł jej koleżanki...
Takich zachowań było wiele - ciągle coś musiał załatwiać i ciągle kogoś gdzieś wozić...Ale jak miał jechać do mnie, to zawsze coś musał zrobic, nawet jak wyjeżdzał po mnie 50 km do autobusu, to mama sie gniewała, że marnuje pieniądze.. A było to raz w msc i też nie za każdym razem wyjeżdzal, najczęsciej czekałam na inny autobus i dojezdzalam sama...
Ostatnio miałam wyjazd na konkurs ze swoją grupą taneczną do innego miasta na weekend. Zaproponowałam mu, zeby pojechał z nami. To powiedział, że nie, bo on tam prawie nikogo nie zna i nie ma ochoty tam jechać...
Kuzyn, ktory mieszka w anglii poprosił go o bycie chrzestnym i zaprosił jego i jego mamę..oczywiscie beze mnie, choć msc wcześniej zapraszali nas oboje...Poprpsiłam, zeby zapytal kuzyna, czy mogę jechać z nim. To powiedział, że nikogo o nic nie będzie prosił, bo gdyby chcial, to by nas zaprosił razem...
Jego kuzynka zaprosila nas razem na urodziny, to powiedzial, ze on na nie nie idzie, a pozniej, ze moze pojdzie na godzine i wroci i sie odezwie...Poszedl z siostra, oczywiscie nawet nie dal znac, kiedy wrocil, odezwal sie dopiero nastepnego dnia, ze wrocil o czwartej rano...
Klocilismy sie czesto, glownym powodem bylo to, ze ciagle cos musi zalatwiac swojej siostrze, a da mnie ciagle nie ma czasu...Bywalo tak, zeby zajety, nie mieslimy jak sie spotkac w weekend, wiec prosilam go, zebysmny spotkali sie choc na dzien, kazde z nas podjedzie swoim samochodem i soedzimy ten dzien razem, gdzies w miescie po drodze-nie zgadzal sie, bo powiedza mu w domu, ze jest glupi... Ze to szkoda kasy na tak krotki czas itd...
Siostra potrafiła przy mnie owiedziec fo niego -to co, Koteczku, zawieziesz mnie? On uwazal, ze nic w tym zlego, tylko ja jestem za bardzo zazdrosna. Kiedys nawet wyjechal ode mnie dzien wczesniej, bo jego siostra zazyczyla sobie, zeby zajechali po jej chlopaka do jego miasta i dopiero stamtad jechali w trase -co spowodowalo, ze on musial gnac jednego dnia ponad 600 km, a mogli jechac z miasta, w ktorym wszyscy we troje studiowaismy (oni mieli tam stancje), a moj chlopak byl w nim u mnie...Ale nic nie powiedzial, ze musi mnie wczesniej zostawic, bo tak chciala siostra...
On ciagle a to wozil jej rzeczy, a to odbieral, mial ja wozic na kazdy egzamin, sama odbieralam jej rozne zasiwadczenia z nim itd...
Kłocilam się o to, ze on nie widzi w tym zadnego problemu, a kiedy ja poprosilam, zeby w kolejne swieta on przyjechal w drugi dzien swiat rano, a nie po poludniu -to powiedzial, ze nie ma jak, bo nie maczym dojechac. To mowie, ze moze siostra by go podrzucila na pociag -a on, ze ona nie podrzuci, bo pytal ja, a ta powiedziala, ze bedzie pila...A on tego samego wieczoru jeszcze poszedl sobie z nia na impreze, nie odzywal sie do mnie caly wieczor i dopiero napisal kolo 2 w nocy, ze wrocil...zabolalo mnie to, bo on ciagle jej pomagal, a ona jego miala gdzies i odzywala sie tylko jak cos chciala> nie bronilam mu z nia kontaktow, ale chcialam, zeby wyegzekwowal, aby jemu tez pomagano...
Suma sumarum - on uznal, z dnia na dzien, ze ma dosc tych moich zachiowan, ze jak jestesmy razem to jest dobrze, a jak on wroci do domu, to ciagle jakies problemy robie i zrywamy ze sobą...Przy czym zerwal kontakt zupelnie, przez telefon. chcialam spotkac sie i po prostu pogadac, to on na to, ze nie ma sensu, nie bedzie taki kawal jechal. Kazal wyslac swoje rzeczy i zerwal kontakt. A jeszcze dzien wczesniej sie zpaieral, ze mnie tak kocha, ze bedzie walczyl, ze ja jestem dla niego tak samo wazna jak mama i siostra, ale postara sie, zebym byla najwaznijesza...Ze on nie lubi jak mama jest smutna, ze taka atmosfera w domu itd...

Co do ostatniego zdania oczywiście masz rację, ale to był mega sarkazm. Bardzo cię lubię że wchodzisz w człowieka bardzo głęboko, ale za ten patos troszkę już mniej. Ja defensywny ty mega ofensywna . Żeby dojść do porozumienia musiała byś wyłączyć terapię i książki o inteligencji emocjonalnej i powiedzieć coTYo tym myślisz. Masz na to wytłumaczenie, jakiś inny wymiar poznania. Emocje to twoja identyfikacja totalna. Wyobraź sobie że 0,1 to tylko język by opisać pewne zachowania i nijak ma się do fizyki kwantowej. Jak uwierzyć racjonaliście , że kot jest w worku i go nie ma? Łatwo jest opisać, jabłko spadło bo zadziałał pewien mechanizm(prawa fizyki) a jak trudno uwierzyć, że jabłko jednocześnie spadło i nadal tam wisi. Inna rzeczywistość. Pochłaniamy tylko jedną z nich, taka nasza percepcja . Ja uwierzyłem że spadło, Ty że ciągle tam jest i wiesz jak to jest możliwe. Ale jednocześnie odrzuciłaś, że ono jednak spadło:)
Świadomość to identyfikacja emocji i wykorzystywanie, żeby było mi łatwiej , przecież to następne ułatwienie żeby zrozumieć nas ludzi. Musisz zrozumieć pewne zachowania, bo one z czegoś wynikały i to takie katharsis. A to nie ma żadnego znaczenia. Nic na ciebie nie rzutuje, jeśli myślisz.Ty dokonujesz wyborów. A zrzucanie odpowiedzialności na rodziców jakie mi dali wzorce,czy też inne zdarzenia jest ucieczką. Rozpad rodziny zawsze odbije się na dzieciach negatywnie, kwestia jaką drogę wybiorą, swoją czy powielania schematów. Nie wiemy co siedzi w drugim człowieku, możemy zgadywać, jak szansa trafienia w toto. Wielorakość zachowań jest piękna, bo choć odnajdujesz przyjemność w odnajdywaniu analogii, to jest się świadomym że to nigdy nie jest to samo. Dokąd zaprowadził Ciebie i thepassa ten wyższy poziom emocjonalności? SAMOŚWIADOMOŚCI. Jesteście w związku?,szukacie , uwielbiacie swoją samotność. Ja lubię, na nowo poznaje siebie, ale tęsknie, do dawania siebie komuś. To jest jedyna prawda w życiu.>Życie tylko dla siebie nie ma sensu< 
Dostałaś po dupie, to cię nie zniszczyło, ty tego nie przyciągałaś , walczysz to się liczy. Jasne że wpływ na to kim jesteśmy miało wpływ miliard zależności, ale to ciągle wybór nas określa-świadomość tego czyni z nas ludzi.
Elle uważam, że ciągle cierpisz mimo że się wyleczyłaś. Nie odbieraj tego jako ataku, naprawdę chciałbym spotkać na swojej drodze w rzeczywistości taką osobę jak Ty. Dziękuje ci za wskazówki, moje wypociny traktuje bardziej jako dziennik z interakcją z innymi niż próbę polemiki z Tobą. Mam nadzieję że choć trochę połechtałem za uszkiem.:)

Wystarczy przytoczyć piramide maslova. Swiadomosc daje luz i lepszy wybór, ale nie daje pełnego spełnienia. Przynajmniej nie u mnie. Bycie potrzebnym, że ktos mysli, tęskni, chce pogadac, spotkać. To jest cos czego nie wyrzuci się i zawsze zbuduje wyjątkowość. Grunt by zrobic to lepiej niz za ostatnim razem i ostatnim, a to da sie uzyskac tylko gdy ma się wiedze i szczescie w sobie. Mysle, ze dwie nieszczęśliwe osoby nie będą mogły sie uszczęśliwić. Także jedna szczęśliwa i jedna nie - mamy dysonans i inne oczekiwania. Jest konflikt. Dwie szczęśliwe mają luz. Dwie szczęśliwe i świadome podejmują lepszych wyborów.

To uważaj, żeby się nie ostał ino knot! 

No jaja, akurat wszedłem na forum Wam jeszcze opisać swoją historię, jak to moją eks rządzi matka, i mimo, że dziewczyna chciała być ze mną, to matka swoje zdanie i tak wyraziła, a moja eks była zmuszona wstawić to w ramkę. To pokazuje, jak toksyczni bywają rodzice. Wiele razy widziałem jak moja eks się zachowywała sam na sam ze mną, a jak z matką, jak matce wielce się to i owo nie podobało, w związku z czym wiadomo jak było. Dlatego tak jak mówisz, lepiej uciekać od takich ludzi, bo oni uwolnią się od rodziców, dopiero po ich śmierci, o ile juz nie będa mieć wystarczająco spaczonej psychiki. Związek się trzymał, póki rodziną rządziła jej babcia, babcia zmarła i związek był już w rozsypce, a matka coraz więcej na mnie flugała, bo to bo tamto. Przypomniałem sobie, właśnie pogrzeb tej babci, jak przyjechałem, w sumie "niespodzianka", bo nic nie mówiłem eks, nie dzwoniłem, nie pisałem, bo wiedziałem, że z rodzicami teraz siedzi cały czas przez te kilka dni od śmierci do pogrzebu, zapytałem tylko o termin i godzinę pogrzebu, urwałem się z zajęć przyjechałem te ~200 km. To do dziś nie zapomnę, jak matka po stypie, powiedziała, że mnie odwiozą do domu, powiedziałem, że nie trzeba, dam sobie radę. W tym momencie jak na mnie się wydarła, ze mam wsiadać i nie dyskutować, wtedy zobaczyłem z kim tak naprawdę mam do czynienia i jak moja eks nalegała wówczas żebym nie dyskutował z "mamusią", tylko wsiadał. Także nie zawsze ludzie są toksyczni i źli z natury, tylko dlatego, ze mają takie wzorce, albo ludzi, którzy nimi rządzą. Zresztą, widziałem jak w smsach potrafi być zimną suką, bo matka obok siedzi, a jak reaguje jak mnie widzi na ulicy, gdzie nie ma mamusi, łzy, nerwy, drżenie głosu, itd.

Mówiąc wprost, nie mamy szans z czymś takim, żeby coś zmienić, niektórzy tak są uzależnieni od swoich rodziców i ich decyzji, że potrafią tłumić nawet w sobie prawdziwe uczucia, emocje. Nie wiem czy opisywałem, jak matce się nie podobało mojej eks, po pierwszym rozstaniu, że się ze mną spotyka nadal, nieformalnie wróciliśmy do siebie, to chyba dlatego, zeby matce nie powiedzieć, że jest ze mną, tylko, że się spotyka. Moja eks pytała nawet ojca co o tym myśli, zachowywał się bardzo fair, odpowiadając, że nieważne co zrobi, to ona ma być szczęśliwa w życiu i nie będzie się wpieprzał w to, z kim chce dzielić to życie. Niestety matka takim dyktatorem tam była i jest nadal, że w końcu ojcu pewnie powiedziała "albo jej przemówisz do rozumu, albo koniec z seksem" to się zgodził :D i zaczął i on mnie potępiać, pomimo tego, że po powrocie do niej po rozstaniu, zachowywałem się jak ciota bez honoru.

I słowa mojej eks kiedyś wypowiedziane z pełną powagą "w domu, najważniejsze jest, aby kobieta była szczęśliwa, jak kobieta jest zadowolona, uradowana i szczęśliwa, to wszyscy w domu są szczęśliwi i zadowoleni, natomiast jak kobieta jest zła, to wszystko się pieprzy i wszyscy chodzą źli i smutni".

dlatego FudżiJama zastanów się nad tym co miałaś i jak byś dalej cierpiała, gdyby w końcu los nie dał Ci wolności. Ja to zrozumiałem dopiero po pół roku, jak moja przyszłość by wyglądała u boku takiej osoby, ba, z taką teściową, którą moja mama po pierwszym spotkaniu nazwała "Królową Lodu", choć w to nie wierzyłem, że tak jest, to tak było. Jeszcze z tego co pamiętam, to moja eks nigdy się nie przytuliła, nigdy mojego imienia nie zdrobniła, nigdy nie nazwała mnie inaczej niż po imieniu, często mówiła, że nie lubi się całować, ani przytulać. To chyba pokazuje, jak została wychowana. Przy takich "starych", albo ktoś szuka ukojenia i ciepła w ramionach drugiej osoby, albo staje się zimny jak lód. Tutaj akurat była ta druga opcja i wierzenie, że "chcę być taka silna jak mamusia, a nie być taką cipą jaką jestem, bo dzięki temu mamusia osiągnęła to o czym każda kobieta marzy, czyli rodzinę, która dla niej zrobi wszystko, mężczyznę, który za nią pójdzie w ogień". Po takich słowach, warto się zastanowić, czy już nie zacząć uciekać od takich osób.

Dlatego przemyśl sobie i daj dojść do głosu swojemu rozumowi, który obiektywnie opisuje sytuację, co zresztą widać po Twoich słowach, że jednak masz świadomość, że rządziła tam mamusia i tak naprawdę żyłaś z mamusią, a nie z nim.

To samo tyczy się czasami niespełnionych marzeń rodziców, że każą iść na studia, na prawo, na lekarza się kształcić, albo na psychologa, tylko dlatego, że oni sami tymi osobami się nie stali, to chcą by dzieci spełniły ich marzenia. Cholernie dziękuję rodzicom, bo uważam, że wychowali mnie jak trzeba, nigdy mi nie mówili co mam robić, chciałem być malarzem, to płacili za zajęcia z malarstwa, chciałem być architektem, płacili duży hajs za prywatne lekcje rysunku. Jedyne do czego mnie zmusili, to żebym chodził na dodatkowe zajęcia z języka angielskiego, wtedy nie chciałem, a teraz za każdym razem im za to dziękuję, bo język to podstawa w każdej branży inż i nie tylko. Moja mama nie wierzyła, że kiedyś pójdę na studia, że coś osiągnę, z tego względu, że byłem leniwy, zawsze na 3 i 4 jeździłem, leciałem wedle zasady "uczyć się tak, by nie było żadnej 2 ani 1" i nigdy nie było. Gdybym miał spełnić marzenia rodziców, to pewnie teraz studiowałbym prawo i płakał po nocach w poduchę, bo studiował/robiłbym coś co mnie totalnie nie kręci. Warto też na to spojrzeć, czy to co robimy, jest naszą wolą, czy naszych rodziców, bo to my będziemy do końca życia z danym partnerem, albo wykonywali daną pracę.

Elle88 thepass taka refleksja mnie naszła, że tą mądrością, jaką poznaliśmy/poznajemy jest fakt, że nauczyliśmy się w mniejszym lub większym stopniu obserwować otaczający nas świat i wszystko brać takim jakie jest, a nie jak my to widzimy (a raczej jak widzi to nasza podświadomość). To takie odseparowanie podświadomości od świadomości, obiektywne zdanie i kontrola emocji, w ogóle odizolowanie emocje i ich wpływu na naszą świadomość/podświadomość. Dzięki temu łatwiej nam coś pojąć, podjąć jakąś decyzję, zrozumieć. Ja bynajmniej w relacjach damsko-męskich zauważyłem, że potrafię kontrolować emocje dopuszczać to co się dzieje, takim jakie jest i przewidzieć coś, niż pchać się bo emocje i podświadomość mi coś mówi. W ten też sposób, łatwiej mi wyczuć toksyka. Nie wiem czy to zrozumieliście, ale wierzę, że tak :D

Nie zgasisz mnie już za późno, interakcja z Tobą choćby wirtualna będzie miała konsekwencję na moje dalsze wybory