Chłodne rozstania-podejście drugie, jak obudzić w sobie siłę. - Netkobiety.pl

U mnie też. Ex ma termin spłacać raty do końca każdego miesiąca. Zobaczymy czy będzie to robić. Co jak co, ale długu nie zamierzam darować. A podejrzewam, że też nie będzie wpłacać i nawet się w tej kwestii nie odezwie.

Jacku pokazał żeś frustracje publicznie, aczkolwiek... nie widze nic złego w powiedzeniu prawdy kobiecinie o niej
Tyle, że najcześciej to wygląda tak
- jestes złym człowiekiem!
- szyderczy usmieszek pod nosem i nadal robienie "swojego"

Jesli chodzi o kase, to ja swojej tez nie dostałem Dlatego uwielbiam kobiety, które kompletnie nie mają zasad, ale ładnie mówić to zawsze potrafią... słodkie pier*olenie i obietnice nieskalane użyciem mózgu

Co do rozstań to nie jestem przeciwny powrotom. Wszystko zalezy od powodow rozstania i planu na kontynuacje relacji, na tym razem innych zasadach...
Tyle, ze ludzie nie rozmawiają, nadal robią tak samo. Jesli rozstanie przyszło z powodu bicia, zanizania wartosci, braku szacunku to skąd wziąć zmiane? Nie dziwota, ze powroty sie nie udają w takich sytuacjach, aczkolwiek są też inne powody jak rozne sytuacje zyciowe, ktore psują stworzoną więź.

Widocznie Marku za dobre serce masz a twoja ex to wie i wykorzystuje.. umieram po dzisiejszym stresie chyba się pochorowalam z tego wszystkiego bo jest już tak wcześnie a ja leże w lozku i boli mnie wszystko ;-// kurcze nie rozumiem mój szósty z myśl chyba zawiodl przecież on mi się snil a nie idezwal się dziś a zawsze odkad pamietam skoro ktoś mi się śni to albo spotyjam te osobę albo mam jakąś wiadomość... nie wiem w sumie czemu mialam taki sen..

I to wziąłem po uwagę. Znowu ja sie poczułem złe z tym co zrobiłem a on wieczorem zrobiła sobie z koleżankami panieński. Masakra. Wczoraj rozmawiałem z moja dobra znajoma przez telefon i powiedziała mi, ze cieszy sie ze tak sie to skończyło. Sama tez zawód miłosny przeszła, pamietam bo sam wtedy wspieralem. Wie ze bedzie ok i ze bede szczęśliwy ale musi upłynąć ... wiemy co. Nie chce juz przytaczać tego słowa bo mnie wnerwia powiedziała tez ze wiesz o gustach sie nie gada ale coś ty w niej widział to ja nie wiem, ona teraz taka brzydka. No tak, schudła, pije, pali, głos przez telefon taki jakby wiecznie zachrypniętym była. Ale co to zmienia w moim myśleniu? Prawie nic, bo nadal gdzieś podświadomie jest jakieś uczucie. Jest teraz u mnie przez tydzień moja mama i mowię jej ze jakby ona przyszła skruszona to ja bym wrócił a moja mama ze tego z tata sie obawiają najbardziej. Ale ona nie wróci. Za to co ja po rozstaniu tez porobilem to w życiu tego nie zrobi. Dwoje jej znajomych wyrzuciło mnie z fb

No wlasnie ostatnio często, cos sie unosi w powietrzu. Musze przystopowac bo bicepsy sie wykształcą tym moim byłym i nikt nie bedzie ich wtedy chciał...

Podświadomość panie, podświadomość. Nie kochasz jej, nie tej kobiety która jest teraz. Pragniesz ukojenia bólu, cierpienia i ma to związek z jej osobą, ale jej wersją która była kiedys, w niektorych momentach. Podswiadomosc z czasem nauczy sie, ze bycie samemu nie jest takie bolesne, no ale za tym muszą isc jakiekolwiek czyny, by poprawic swoj stan emocjonalny. Jakies nowe szczescie, wieksza emocja niz ta. CZAS CZAS CZAS GAZ GAZ GAZ!

Nie nie. Najwiecej zalezy od nas samych, od zmian w zyciu, a czas to "przy okazji"

Eh, zdecydowalam sie tez dorzucic swoje smuteczki. W sumie nie jest ze mna tak zle, ale mam wlasnie "gorsza chwile". Swoj przypadek opisalam w dziale depresja jakis czas temu. Krotko mowiac - zakonczylam roczny zwiazek z kims dla kogo bylam pozycja nr "ostatni" na liscie priorytetow. I nie mialo to nic wspolnego z jego depresja. Moja historia przypomina historie Szaregokotka wiec nie ma co tu sie rozpisywac ponownie. To co mnie dreczy to jakies glupawe poczucie winy, ze cale to rozstanie to podsumowujac 2 sms-y. Pierwszy moj, ktory z zalozenia byl powaznym ostrzezeniem "przemysl sobie moj drogi" i "spotkamy sie za 3 tyg, wtedy porozmawiamy"  a drugi - delikwenta ktory zrzucil wine na mnie i swierdzil "rob co dla ciebie lepsze" i nie odebral nawet telefonu gdy probowalam pociagnac temat .

W sumie jedno wielkie szajze, ale caly czas lezy jak kamien na klatce piersiowej. Takie to niedokonczone, niewyjasnione. A w sumie z drugiej strony - wszytsko jasne - ulatwilam sprawe, przejelam inicjatywe (jak zawsze) i zakonczylam niesatysfakcjonujaca relacje. Ale spac mi to nie daje. Mam jakies glupawe sny, ciezkie i meczace. I sama juz nie wiem - czy domagac sie konfrontacji, czy odpuscic, bo i tak vsio ravno...

Powiem Wam ze jak 2-3 dni temu trzymałem sie naprawdę dobrze tak wczoraj i dzisiaj jest kiepsko. Podświadomie kombinuje czy sie do niej nie odezwać. Mimo ze wiem ze to jest kompletnie bez sensu to jednak cos mnie do tego ciągnie

Tez mam takie przeczucie. I najwyrazniej on sie do konfrontacji nie pali. Na logike biorac, to nie ma juz czego konfrontowac, ale ja mam jakas glupia potrzebe bycia "fair", zeby nikt nie mogl mi niczego zarzucic itd. Potrzebuje chyba kogos z zewnatrz kto popuka sie w glowe i powie "nie rob z siebie wariatki".

Cos w rodzaju. Po co Ci konfrontacja - i tak ma Cie w dupie i tak.

Wiem, bo przecież kilka razy próbowałem nawiązać kontakt i zawsze zostałem olany. I zawsze potem gorzej się czułem

Jednak głupi jestem, bo mimo to ciągle żyję nadzieją, że tym razem jak się odezwę to ona zupełnie inaczej zareaguje i coś się zmieni. Zgodzi się pogadać, spotkać i może to ruszy do przodu.

Chociaż wiem, że prawda jest taka, że ona ma mnie już w dupie i nic tego nie zmieni. Gdyby miało się coś zmienić to sama by się odezwała. A od 2,5 miesiąca twierdzi, że nic z tego nie będzie. Nawet tak mówiła w lipcu jak się spotykaliśmy

Fakt jest faktem,będziesz się czuł gorzej.Ma się odezwać sama się odezwie.Wiesz u mnie to było tak że ona mi zakomunikowała ,że się z kimś spotyka,ale chciała na początku zjeść ciastko i mieć ciastko.Z tamtym się spotyka,ale do mnie codziennie chciała dzwonić,tak jak do tej pory,lecz jako przyjaciele.Wyraziła się tak,(nigdy tego nie zapomnę),że po takim czasie źle by to wpłynęło na naszą psychikę,gdybyśmy tak nagle się nie kontaktowali.Nieźle to sobie wykombinowała,nie?Manipulacja pełna,dopiero bym miał jakbym się zgodził.Więc urwałem kontakt i za jakiś czas zaczęła się odzywać,mailowo...itp.Ja czuję że poprostu nie wyszło jej z tamtym i chciała wrócić,choć twierdziła,że nie tak było.Nie słyszałem by ktoś odszedł i zaraz chciał wracać ni stąd ni zowąd.Ja jakoś nie potrafię do tego spokojnie podejść,mimo że tęskniłem i byłem zakochany.Nawet jak wróciliśmy na krótko do siebie ,to cały czas miałem to wpamięci,dogryzałem ,dogadywałem i się rozleciało przez to mi.in.

No tęskniłem ,tęskniłem mimo tego co się stało i co mi rozum podpowiadał.Ile to mogło być 2 -3 tygodnie jak się nie odzywała.

Ja chciałem, albo chcę teraz. Ale nie wiem czy to miłość czy przywiązanie.

Chce umrzec!!!
.... wlasciwe nawet nie wiem od czego zaczac...nigdy nie szukalam pomocy w takiej formie, nigdy nawet nie zdawaam sobie sprawy z faktu, ze pozostaje w toksycznym zwiazku i niszcze sobie zycie. Zuplnie przypadkiem, zdruzgotana po kolejnym porzuceniu, przegladajac strony internetowe i karmiac sie podobnymi opowiesciami innych doswiadczonych kobiet, trafilam na Wasza strone i postanowilam wyrzucic z siebie to co tak bardzo rani mnie od srodka.
Zaczelo sie bardzo szybko...
Ja, kobieta doswiadczona przez zycie, mialam wowczas 27 lat, dopiero wrocilam z kilkumiesiecznego pobytuw Hiszpanii. Wczesniej zylam juz 6 lat we Wloszech, tam skonczylam studia, ale stamtad rowniez wypedzilo mnie niepowodzenie w milosci. Po kilku nieudanych zwiazkach, ostatni z pilotem-latawcem, ktory widzial we mnie tylko obiekt seksualny (na szczescie trwalo to bardzo krotko), bardzo, bardzo pragnelam milosci, akceptacji, opieki mezczyzny. Poznalismy sie przez internet. Bez zbednych ceregieli umowilismy sie ktoregos dnia na kawe. Wczesniej zamienilismy raptem kilka zdawkowych zdan. Nie potrafie opisac moich uczuc kiedy juz spotkalismy sie w umowionym miejscu. Nie do konca spodobal mi sie fizycznie. Nie moj typ...ale byl jakis taki...nieporadnie slodki a przy tym bardzo, bardzo staral mi sie zaimponowac. Byl szarmancki, grzeczny- otwieral drzwi do samochodu, calowal w raczke... Poczulam, ze jestem dla niego kims wyjatkowym. Od tego momentu nie potrafilismy sie rozstac nawet na krok. Spedzalismy ze soba 24h, wyjechalismy na wspolne wakacje juz po tygodniu znajomosci. Po powrocie z urlopu zrobilismy sobie wspolny tatuaz na nadgarstku. Dopiero wtedy przyznal sie, ze jest juz rozwodnikiem... Przezylam szok, ale wybaczylam klamstwo. Tak pieknie mowil, ze to wszsytko nie mialo znaczenia, ze zostal do tego zmuszony bo byla 6 lat starsza, bo wrobila go w dziecko, ktore pozniej okazalo sie nie jego, ze ich malzenstwo rozpadlo sie po trzech miesiacach. Poza tym juz wtedy chyba bylam od niego uzalezniona...On naduzywal zwolnienia lekarskiego zeby byc ze mna... Po dwoch miesiacach zostal zwolniony z pracy. Postanowilismy wyjechac razem do Anglii. Mimo swoich wczesniejszych postanowien zostania w kraju uznalam, ze milosc jest dla mnie wazniejsza niz cala reszta. Tam byl jego ojciec, zapraszal nas...coz mielismy poczac- spakowalismy kilka walizek i ruszylismy w droge. Problemy zaczely sie juz na samym poczatku. Okazalo sie, ze ojciec mieszka w opuszczonym domu przeznaczonym do gruntownego remontu. On sie zalamal, chcial wracac- ja powiedzialam ZOSTAJEMY. Zostalismy. Kolejne klamstwa na temat jego bylego zycia. Wszsytko powoli wychodzilo na jaw. Ze tak naprawde nie gral na skrzypcach, ze tamta kobieta nie byla w ciazy w momencie zawirania malzenstwa, ze nie mial swojego mieszkania, ze nigdy nie byl w Stanach, ze nie rozkrecal wlasnego interesu...dlugo moznaby wymieniac. Zwielkim trudem wybaczylam wszsytko. Wybaczylam, ale nie zapomnialam. Od tamtego czasu w mojej glowie zagoscily demony. Nie ufalam mu juz, mialam obsesje na temat jego bylej zony. Szalalam. On zapewnial, ze kocha mnie nad zycie- jak nigdy nikogo. Ze nie wyobraza sobie beze mnie przyszlosci, ze jestem najpiekniejszym co mu sie kiedykolwiek przytrafilo w zyciu. Ze chce ze mna dziecko, rodzine. Opiekowal sie mna, dbal o mnie. Wierzylam, kochalam do szalenstwa, ale mialam rowniez konflikt wewnetrzny. Co jakis czas do glosu dopuszczalam rozum, ktory doradzal- to nie jest mezczyzna dla Ciebie, nie jest szczery, nie wiadomo jakie ma intencje. Nie ufaj do konca!!! Skrzywdzi. Po kolejnym moim odkryciu, nie pamietam juz co to bylo, wydaje mi sie ze dowiedzialam sie, ze ma wytatuowane na ramieniu jej imie (w jidish) szalalam- powiedzialam, ze to koniec, ze juz nie zniose wiecej klamstw. Blagal o przebaczenie, plakal jak dziecko, klekal przede mna. Prosil o kolejna szanse. Oczywiscie dostal ja. Kochalam za bardzo lub tez za bardzo bylam od niego uzalezniona. I znow bylo cudownie. Spedzalismy ze soba kazda wolna chwile, naprawde czulam, ze nam na sobie zalezy. Mial swoje wady, ale ktoz ich nie ma. Powoli zaczelam dostrzegac jego infantylnosc, zamilowanie do pieniedzy. Czesto o nich mowil. Przez jakis czas nie mogl znalezc pracy wiec to ja nas utrzymywalam, ale nie moge tez powiedziec, ze byl wobec mnie skapy. Za pierwsza wyplate dostalam od niego piekny, drogi prezent. Cieszyl sie, ze moze sprawic mi radosc. Zylismy w symbiozie z drobnymi klotniami ale ...bylismy ze soba naprawde szczesliwi. Ja bylam. Pozniej przez chwile to ja nie pracowalam- mialam klopoty ze zdrowiem
Wtedy pojawil sie plan- zaczniemy remontowac gore w domu jego rodzicow. Ja wroce do Polski, do pracy umyslowej a on jeszcze przez jakis czas zostanie za granica zebysmy mieli fundusze potrzebne do naszej inwestycji. Cieszylam sie jak dziecko. Kazdy drobiazg wybieralismy razem, konsultowalismmy sie w kazdej dziedzinie. Tymczasowo zamieszkalam z jego rodzicami. Niestety z uwagi na zupelnie inne podejscie do zycia nie potrafilismy sie porozumiec. Po ostrej wymianie zdan ucieklam z ich domu i przenioslam sie do siostry. Wtedy jeszcze z Nim ukladalo sie bardzo dobrze. Byl po 'mojej stronie", sprzeczal sie z rodzicami, twierdzac ze to ja jestem dla niego nawazniejsza. Sama nie wiem kiedy zaczelo sie to zmieniac i co do tego doprowadzilo... Byc moze fakt, ze ktoregos razu wybralam sie do Jego rodzicow z przeprosinowym likierem i nasluchalam sie wtedy tak wiele, ze w przyplywie zlosci zadzwonilam i rozstalam sie z Nim. Szalal, plakal, grozil, ze popelni samobojstwo. Rano zadzwonilam i powiedzialam ze nie potrafie bez Niego zyc...taka byla prawda! wrocilismy do siebie. A moze powodem byla rozlaka? Problemy? To nie byla milosc? Nie potrafie sobie odpowiedziec na to pytanie. Czulam, ze sie ode mnie oddala, ze nie jestem juz tak wazna, coraz rzadziej mowil, ze mnie kocha- a na moje pytanie odpowiadal- powinnas to czuc. Nie bede ci mowil tego akurat teraz kiedy o to pytasz. Ciagle wydluzala sie perspektywa ponownego zycia razem, bylo sporo wydatkow a prace remontowe nie postepowaly do przodu. Zloscilismy sie na siebie. Coraz czesciej sie klocilismy, rozstawalismy na 5 min a pozniej zgodnie twierdzilismy ze nie potrafimy bez siebie zyc. Kiedy wracal na krotkie chwile do Polski znow bylismy ze soba 24 na dobe ale juz wiecej sie sprzeczalismy. W miedzyczasie okazalo sie, ze jego byla zona popelnila samobojstwo, osierocajac swoja kilkumiesieczna corke z drugiego malzenstwa. Okazalo sie, ze mam guza w przysadce mozgowej, przezylam zalamanie. On plakal razem ze mna, ale bagatelizowal. Twierdzil ze nic mi nie jest. Przezylam i to. Doszlam do siebie.
Ostatnie pol roku to juz ciagla walka- pierwsze "powazne rozstanie"- sezilismy osobno 2 dni (on byl w Polsce)... zrobilam mu niespodzianke i pojawilam sie na lotnisku, on tylko spojrzal na mnie i powiedzial- kocham Cie nie moge bez Ciebie zyc i padlismy sobie w ramiona.
Coraz mniej mu ufalam. W miedzycazsie, z pomoca mojego taty kupilam swoje wlasne mieszkanie. Postawilam Go przed faktem dokonanym. To byl przelom. Nie odzywal sie 3 tygonie. Probowalam mu wytlumaczyc, ze musialam tak zrobic, ze potrzebowalam czegos zupelnie swojego, gdyby cos kiedys mialo sie wydarzyc, jakiegos zabezpieczenia. Nie wiem ale w calej tej nieprzyjemnej sytuacji z jego rodzicami czulam, ze kiedys zostanie mi wypomniane, ze mieszkam u nich, ze nie mam nic swojego, ze im cos zawdzieczam. Potrzebowalam wzmocnic swoja pozycje... Nie umiem tego racjonalnie wytlumaczyc. To byl strach, ze kiedys znajde sie bez swojego miejca, ze zle mnie potraktuja. Nie zrozumial. Uznal, ze zrobilam to bo i tak kiedys go zostawie, ze przygotowalam sobie plan B, ze uciekne- tak jak wskazuja na to moje oprzednie doswiadczenia. Obrazil sie, ze te pieniadze, ktore mialam moglam wlozyc w mieszkanie jego rodzicow- wtedy on szybciej wrocilby do Polski. To prawda, moglam. Ale jaka mialam gwarancje, ze nie zamkna przede mna drzwi...
Ostatecznie, w trakcie jego pobytu w Polsce, pogodzilismy sie. Znow bylismy razem, ale... przy kolejnej klotni znow sie rozstalismy. Przy jego rodzinie powiedzial, ze w zasadzie to juz sie przyzwyczail do bycia tam samemu i tak mu dobrze, powiedzial tez ze najwazniejsi sa dla niego rodzice i brat...ja stalam obok... Bolalo. Pozniej jego bratowa wziela mnie na strone i zayala dlaczego wciaz z nim jestem. Powiedziala, ze jest trudny i jest okropnym klamca, powiedziala rowniez ze nasza sytuacja to dla niej "powtorka z rozrywki" - przypomina historie, ktora przezyl z byla zona. Wyszlam- ni pamietam juz co powiedzial, ale zle mnie potraktowal...spoliczkowalam go. Nie wytrzymalam. Nastepnego dnia zadzwonilam z prosba zeby przywiozl mi wszsytkie rzeczy. Zrobil to- ze slowami- masz juz kolejnego jelenia, ktory ci to wszystko zaniesie na gore? Cierpialam, peklo mi serce. On wrocil do Anglii. Ja szalalam, pisalam smsy, prosilam zeby wrocil, mowilam ze kocham. Glucha cisza. Wsiadlam w samolot- zrobilam mu niespozianke. Zobaczyl mnie, powiedzal, ze nic z tego nie bedzie, ale ... zastalam w domu wszsytko tak jak bylo. Moje zdjecia, moje ubrania w szafie, zastalam tam wciaz kochana siebie. Pozniej zmienil zdanie i spedzilismy piekne 5 dni, mowil, ze kocha ale jesli nam nie wyjdzie na zawsze bedzie juz sam. W miedzyczasie Jego Matka zasypywala go wiadomosciami w stylu- pamietaj, ze ni wchodzi sie dwa razy do tej samej rzeki oraz ze seks jest zlym doradca.
Po moim powrocie do Polski znow sie zaczelo. Mial "metlik w glowie, nie wiedzial...". Zaakceptowalam i przestalam naciskac. Wtedy wrocil, znow kochal, znow chcial. W zeszlym tygodniu przylecial do Polski i...rozstal sie ze mna przez telefon w noc przed weselem kolegi, na ktore mielismy isc razem. Powiedzial tylko, ze nie moze byc z egoistka, ktora kupila mieszkanie za jego plecami i nawet nie pojawila sie na lotnisku zeby go przywitac, ze nie ma dla nas przyszosci bo nie chce rzucic wszsytkiego i zyc z nim w Anglii. Istotnie- nie pojawilam sie ale uprzedzalam go o tym. Nie chcialam konfrontacji z jego rodzicami. Znow sie balam.
Slad o nim zaginal. Usunal mnie z portali spolecznosciowych tlumaczazc ze nie ma sensu sie dluzej oszukiwac.
Jest mi bardzo ciezko. Kocham go nad zycie, mimo roznic w stylu zycia, mimo wszsytkich problemow, mimo tego jak zle mnie potraktowal. Kocham go i zyje wspomnieniami. Zarzucam sobie, ze moze gdybym wrocila do UK bylibysmy ciagle razem i byloby znow pieknie. Wiem, ze tym razem nie moge blagac go zeby wrocil. Nie moge i nie chce juz. Musze zaczac siebie szanowac. Zatracilam sie calkowicie i zapomnialam o sobie. Liczyl sie tylko On. Spalalam sie w tej milosci, kazda klotnie musialam obowiazkowo odchorowac.
Teraz tez tak jest. Staram sie byc twarda, staram sie nie myslec ale lzy leja sie strumieniami a po powrocie do domu z pracy wyje jak dziecko.
Jak zyc dalej? Jak sobie z tym poradzic, co robic?
Od momentu skonczenia liceum bylam pewna siebie, swiadoma swojej wartosci i sily kobieta
Nauczylam sie tego dopiero we Wloszech. Wczesniej nienawidzilam siebie, mialam ogromne problemy z jedzeniem, nie akceptowalam siebie mimo ze zawsze mialam ogromne powodzenie u mezczyzn i wszsyscy zapweniali mnie, ze jestem piekna dziewczyna. Byc moze geneza problemu lezy w moim dziecinstwie. Nigdy nie czulam milosci ojca, ktory upodobal sobie mlodsza siostre, Mama byla w tym zwiazku bardzo bardzo nieszczesliwa. Cierpiala. Nierozumiana, gwalcona w nocy- w dzien ponizala swojego oprawce, a ja jako mala dziewczynka bylam swiadkiem dramatow, ktore rozgrywaly sie w naszym pozornie normalnym domu.
Podejrzewam, ze jest to powod, dla ktorego nie jestem w stanie stworzyc normalnego zwiazku...
Nie mam pomyslu jak sobie z tym poradzic

Życiu ale co się stało? Spoko dzisiaj bez chlasta za to z wielkim TULEE!!!
Tym bardziej że dzisiaj sama mam doła buuuuu

Dzisiaj nie mam juz siły ale jutro napisze Wam co sie dowiedziałem od mojej byłej. Słuchajcie cyrk na kółkach. Jaki ja jestem gluuuuuuuupi.
Chłopaki !!!!!!!!!! Nie ma tego złego ... mam tylko nadzieje ze nie jest to chwilowe uniesienie.

Życiu a co to za wypadek??

Jacek już szykuje popkorn na twoje opowieści :D:P tak że spiesz się z pisaniem

niezgoda no to gratulacje w związku z pracą! a co do oddania rzeczy to na prawdę dla Ciebie lepiej by było, jakby go tam nie było Niestety przywiązujesz się tak mocno jak ja i wiem że jedno głupie spotkanie może zniszczyć wszystko co osiągnęłaś.... na Twoim miejscu wysłałby te rzeczy kurierem albo pocztą... i przestała odpisywać na jego sms... Wiesz teraz jest fajnie, dobrze się czujesz, bo on pisze jako pierwszy i gdzieś tam w głowie świeci Ci się lampa że mu zależy.....
Prawda jest okrutna ale jemu nie zależy on po prostu zgubił gdzieś lalkę do zabawy i próbuje ją odnaleźć (sory za beznadziejną metaforę ale poetą to ja nie bedę:D) ale wiesz o co chodzi.... nie wplącz się w to znowu bo to jest ten sam typ co mój eks... po prostu manipulant-psychopata:P

Do tego ostatnio podczytuje sobie forum od czasu do czasu i nie wiem czy to wy tak na mnie działacie ale już 2 dzień śni mi się eks..... ehhh... i to w tej gorszej wersji "nie chcę Cię" ....... a do tego nie wiem czemu ale w tym snach jestem u fryzjera i ścinam włosy wtf??? :D

Thepass ja tu jestem od liści także ten.... nie wbijać mi się w kompetencje :D brak liści bo Helga sama ma kryzysy

HAHA nie wiem co ty bierzesz - i to tak od rana ale radzę zmienić dilera

Ja mam dobre uderzenie w squash'a także ręce swoje jak najbardziej polecam ale najlepiej żeby była w nich rakietka. Boli niemiłosiernie

Nie ma jeszcze czego gratulować jeszcze wszystko się może wydać i wylece aż się będzie kurzyć. Tak na prawde jak już wspomniałam to nie moje rzeczy tylko jego mamy więc głupio będzie wobec niej jak wyślę kuriera także muszę spiąć się i pojechać oddać i wyjść nie wiem jak to przeżyje na samą myśl mi słabo będzie na mnie jak zawsze że przecież ja się obraziłam a on biedny taki nie wie o co mi chodzi. Ja nie wiem ci faceci są na prawe takimi idotami czy udają bo nie czaję. Co do snów ja mam odwrotną wersję w rzeczywistości mam " nie chcę cię mam cię w dupie" a w snach : kocham cię nie mogę bez ciebie zyć" o co chodzi? Moja podświadomość na prawe jest taka naiwna czy on na prawdę mnie kocha a sny próbują mi to powiedzieć? Nie wiem. Wie tylko tyle że nie daje rady psychicznie choc szefowa powiedziała mi wczoraj że jestem twardzielem... taaa jasne. No nic czas popracować 2 godz potem szpital i godzina prawdy. Trzymajcie się .

Jak obiecałem tak piszę. Jestem wprawdzie w pracy ale nie mam nic ciekawego do roboty oprócz tzw. aktualizacji procedury przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu:) hehehe. Takie zabawy.

Wczoraj się rozsierdziłem, bo po naszej rozmowie z nią we wtorek powiedziała, że przelew za tableta ,który ma mi robić co miesiąc do piątego zrobi właśnie w ten wtorek. A, że mamy konto w tym samym banku to przelew przechodzi z minuty na minutę. Oczywiście dalej pieniędzy nie otrzymałem. No to dzwonię i pytam czy ona sobie ze mnie drwi. Na to ona: w jakim sensie? ( w srakim ). Mówię, że twoich zobowiązań. No to mi wyskoczyła, że ja też mam wobec niej zobowiązania. No żesz k.rwa bo sczeznę. Pytam jakie. Zaliczki od fotografa i orkiestry za rozwiązane umowy. Nie będę was zagłębiałem w kwestie pojęć prawnych zaliczka, zadatek itp. bo to nudne ale po rozwiązaniu umowy zaliczka zawsze jest do zwrotu, zadatek nie. Zależy co jest w umowie. Mówię jej, że nie domagałem się zwrotu zaliczek ( 500 zł. ) bo nie chciałem się tam szarpać. Na to ona to trzeba zatem to uregulować wobec niej. Czyli, że 250,00 zł. idzie na poczet 3 rat za tablet. No żesz k.rwa razy dwa. Mówię, że tak to nie działa to są twoje zobowiązania wobec mnie i masz je regulować zgodnie z naszą umową. No to ona, że mi odda tego tableta. Ja mówię, że w dupie to mam bo go nie chciałem tylko brałem go dla niej bo się uparła. Nawet jeśli oddałaby mi tego tableta to gdybym go sprzedał nie starczyłoby na spłatę pozostałych kwot abonamentu ( 1,5 roku ). Na chusteczkę mi ten szajz tym bardziej, że do tego czasu elektronika tego typu spadła z cen na łeb na szyję. Po tym wszystkim powiedziała mi, że nie wie kiedy mi zapłaci za ratę, może dzisiaj, może w następnym tygodniu. Dziecinada. Powiedziałem, że dowiem się jaka kwota została do spłaty za wszystkie kwoty abonamentu i wolałbym aby już wszystko spłaciła albo zrobię na nią cesję. A ona, że nie ma tyle pieniędzy a spotykać się na cesję nie będzie ze mną. Teraz muszę się dowiedzieć czy można tą cesję zrobić tak na zasadzie raz ja przychodzę podpisać, raz ona. Dzizass jakie to dziecinne.

Chciałem też żeby oddała mi moje rzeczy: książki, programy teatralne, na których mi bardzo zależy ze względu na zamiłowanie do teatru. A ona, że programy są jej własnością bo to ona mi je kupowała. No nie wierzę. Mówię, jej, że tak nie było do końca. Rzeczywiście część ona kupowała ale większość ja i pytam się jej a kto cię do tego teatru zawsze zabierał. Cisza. Tego akurat nie powiedziałem, bo nie wypominałem ale bilety raz kosztowały 20 zł. a nieraz i 100 zł. a program 5-10 zł. Tym bardziej, że później mi wyrzygała, że do tego teatru to ona tak nie lubi chodzić. Już ją nawet poprosiłem aby mi te programy oddała bo mi na nich zależy i zmiękła. Powiedziała, że wszystkie rzeczy dostanę do kancelarii. Ona robiła to na złość. Ona nigdy nawet do tych programów nie sięgnęła, nie interesowały ją. A programy przydałyby mi się ze względu na bloga, którego chciałbym prowadzić. Zobaczymy co z tego wyjdzie.

No i konik wczorajszej rozmowy a nawet i kilka. Powiedziała mi, że rozstając się ze mną ona mnie ... uwaga ... URATOWAŁA. Jak to usłyszałem w słuchawce to tak jak stałem myślałem, że padnę. Pytam CO???!!! Ty to nazywasz pomocą, ratunkiem? A ona, tak bo przecież żyjesz. Że zawsze byłem słaby a ona silna i każdy mi to powie. Gówno prawda, wczoraj na tej mojej psychoterapii wyszło, że gruboskórny jestem i żadna szpila dotrzeć do mnie nie może. Też gówno prawda, bo teraz rozklejony przez 3 m-ce jak dziecko byłem. Powiedziałem jej tylko, że ja nie chciałbym nigdy spotkać takich ludzi, tak niosących pomoc jak ona. No i puszka Pandory się otworzyła, napisałem żeby zajrzała w lustro i tak szczerze sobie odpowiedziała czy jest dobrym człowiekiem, aby mi napisała co takiego jej zrobiłem, jaką krzywdę w tym wszystkim, napisałem też, że żałuję, że pojawiła się na mojej drodze, że musiałem tyle znieść upokorzeń. Prosiłem również aby mi napisała dlaczego wszystko co dotyczyło planu usunięcia ciąży planowała już dużo wcześniej, przed tym jak mi o niej powiedziała. Dlaczego mnie nie wzięła do lekarza jak szła sama, dlaczego nie powiedziała mi, że robiła testy ciążowe. Dlaczego nie traktowała mnie jak mężczyznę w tym związku tylko mnie wzbudzaniem zazdrości tak niszczyła. Powiedziałem, że dziękuję za to że mnie zostawiła, bo zabiłaby mnie jakbyśmy byli dalej w tym związku. Wyrzuciłem praktycznie to co chciałem jej powiedzieć face to face ale ona nie chciała.

Nie odpowiadała na moje sms-y tylko sama pisała to co chciała. Typu, że podjęła jedynie słuszną decyzję co do rozstania, że nie mam do niej szacunku, że wiem jak nieziemsko zadać jej ból, jak rozdrapać jej rany, że przez to co przeżyliśmy ona nigdy nie będzie robić tego co ja, że wieszam na niej psy, że ona cieszy się, że nie mam na nią żadnego wpływu i że moje słowa nic nie znaczą. No i tak to się skończyło. Takimi wyrzutami wobec siebie. Na żywo lepiej by nie było ale chciałem to wszystko skonfrontować jak dorośli ludzie. A! i powiedziała, że po rozstaniu odżyła, może teraz imprezować bo może i chce i że widzi, że daleko mi do prawdziwego mężczyzny. Szacunek!

Ja na koniec dodałem, żeby o szacunku nie pisała bo jak śmieci potraktowała mnie i moją rodzinę. I niech pamięta, że straciła szacunek u mnie jako kobieta, matka, przyszła żona. Jako do człowieka szacunek do niej mam. No i niech będzie wobec mnie fair w sprawie zobowiązań i moich rzeczy. Podziękowałem jej za to, że mogłem się nauczyć przy niej miłości jaką do niej żywiłem, dziękuję, że mogłem się o nią troszczyć i rozwijać kulturalnie, rozrywkowo, wyjazdowo ( tutaj wspomniałem wszystkie mocne akcenty naszego związku - te dobre ). Za to jej dziękuję i nigdy nie zapomnę tych pięknych chwil.

Już nie odpisała.

Tak to już jest. Kobiety ciągną kasę a jak przychodzi co do czego to zobowiązań nie spłacają.

U mnie przy wyprowadzce było podobnie. Wziąłem trzy wspólne rzeczy. Wszystko jej zostawiłem. Finansowo wyszła na tym dużo lepiej, ale oczywiście wypomniała mi te rzeczy bo na nich jej zależało

Niestety tak już jest.

Aaa i żeby było lepiej. W momencie mojego pakowania wyszła specjalnie z domu i powiedziała, że mogę brać co chce

I jeszcze jedna rzecz. Jak mi powiedziała o tych programach, że ich nie odda, że ona je kupowała to powiedziałem, że niech odda zatem wszystkie ciuchy, buty, które jej kupiłem. Będzie wtedy sprawiedliwie. No i wypomniała, że kazałem jej oddać 1000,00 zł., który tydzień przed rozstaniem dałem jej na wpis na listę radców prawnych. Powiedziała, że skoro jej dałem, to tak się nie robi aby odbierać. No sorry ale robiłem to dla przyszłej żony a nie, kobiety która w ten sposób mnie potraktowała. No i powiedziałem jej, że nie mogę jej przecież finansować. Już dużo tego zrobiłem wcześniej, także teraz nie mam zamiaru. No i jeszcze powiedziała, że skoro tak postępuję to mam jej oddać 250 dolarów, które jej ojciec dał nam na wakacje do Egiptu w 2011 roku i że tak będziemy się rozliczać. Shame.

Jednym słowem bardzo mało jest dobrych ludzi z zasadami na tym swiecie i niewazne jaka to płeć.

UUuuu taka wymiana zdań zawsze komuś odbija się czkawką... i to najczęściej osobie bardziej zaangażowanej uczuciowo... także Jacek teraz musisz trzymać się chłopie bo podejrzewam że ta chwilowa euforia i poczucie spełnienia może przerodzić się w niemiłe bum.... pamiętaj żeby teraz być konsekwentnym i nawet w chwilach zwątpienia i tęsknoty nie pisać do niej i nie okazywać swojej słabości.... Jeśli będziesz miał ochotę napisać do niej to zawsze najpierw wejdź na forum i napisz,  dostaniesz kopa od thepassa i powinno pomóc

Może na zasadzie "cieszę się że się nie załamujesz tylko szybko stajesz na nogi"

Juz dajcie spokoj z tymi lajkami co to jest. Wyznacznik czego? Jak przegladam profile kolezanek to co rusz nowe zdjęcia i pod kazdym 100-200 lajkow, a siedzą samotne wieczorami płacząc w poduszke.

U kobiet służą też jako broń na konkurencję - im gorsze zdjęcie doda jakaś dziewczyna tym zawsze ma więcej lajków od koleżanek i komentarzy w stylu "jak ślicznie"

A mnie deprecha i apatia znowu łapie

Jacek84 nie czytaj tych smsów. Usuń je. Ja od razu usuwam smsy od Ex albo te które ja wyślę. Bo jak nie usunę to też siedzę i czytam a to bez sensu.

Odnośnie deprechy. Panowie. Dzisiaj piątek weekendu początek. Spotkajcie się z kolegami napijcie i idźcie potańczyć do klubu. Poznacie nowe dziewczyny i będzie fajnie