Chłodne rozstania-podejście drugie, jak obudzić w sobie siłę. - Netkobiety.pl

Gratuluję, to bardzo dobre podejście. Obym sam znalazł taką siłę i też był swojej decyzji tak pewnym. Dziś mam dzień 18, nie myślę, nie czekam. Też na koniec usłyszałem, że się z kimś spotyka. Czy to prawda, czy fałsz, nie wiem, wyszedłem. Nie będę jej śledził, aby sprawdzić. Z tą różnicą, że to moja żona, nie dziewczyna. Znajdę pracę, złożę pozew. Nie widzę sensu po takich zachowaniach i słowach. Ciesz się życiem, znajdziesz w sobie siłę, już ją właściwie znalazłaś. Zachowujesz się dojrzale i pewnie, tego się trzymaj. Na świecie czeka wielu ludzi szukających prawdziwego szczęścia i co najważniejsze, umiejących je docenić, kiedy znajdą.

Znasz więc życie od podszewki. Plan mam właśnie taki, nadzieję mam, że zaraz nie zacznie mnie urabiać jak miała zawsze w zwyczaju. mamy rocznicę za dwa i pół tygodnia, masakra jakaś. Ale czy obchodzi się rocznicę, jak się rozstaliśmy? Dla niej to rozstanie może z niezrozumiałego powodu, przecież odezwała się i mi pomogła bo mogłem zamieszkać u niej, ale dla mnie już było tego wszystkiego za dużo. Szkoda życia. Muszę stanąć na nogi, potrwa to chwilę. Czasem mam wrażenie, że zamknąłem się na świat przy niej i tak tkwię w tym momencie. Trzeba będzie się wychylić i pójść do ludzi, sami do mnie nie przyjdą. Może tego się trochę obawiam, czy będę umiał za chwilę być takim otwartym i fajnym gościem, jakim byłem przy niej? Na razie jak to mówią dechy... Po to tu też jestem, aby odzyskać siły i za to Wam dziękuję, bo to Wy i to forum daje nadzieję, że nie wszystko stracone

Byłem nad morzem tydzień, jeżdżę nad jeziorko, trochę pogadałem z ludźmi, trochę popiłem towarzysko, trochę jestem jeszcze poumawiany. Tak źle to chyba nie będzie, ale na nowe możliwości zamknięty jestem jeszcze, może i dlatego, że wciąż żywe to jeszcze, ale minie. Czas pozwoli zapomnieć, staram się, podoba mi się podejście wielu, otrzepać kurz i do przodu, ale mi nie przychodzi to łatwo, choć pozornie przed nią, jestem twardzielem, bo wyszedłem i 18 dni nic. Nie dostałem czułości, obraziłem się i wyszedłem. Bycie razem, z odpowiedzialności tylko, bo tak mi powiedziała, że czuje się za mnie teraz odpowiedzialna, bo nie mam pracy, to za mało bym mógł z nią mieszkać i żyć. Dobrze zrobiłem. Czasem się łamię, czasem mam lepsze i gorsze momenty, ale decyzja podjęta. Muszę to przeżyć
Długo byliście ze sobą?

Typ Księcia, gotowego na kolejny podryw, bo mu się aktualny znudził. Żenujące. Pan Przygoda, dziś ta, jutro tamta, wszystko pod płaszczykiem miłości.
No cóż, zdarza się i tak. Silna jesteś i to budzi podziw, że w pierwszym odruchu szukasz pociechy w forum, a potem zdajesz sobie sprawę, że jesteś super babka i nie złamiesz się. Naprawdę zazdroszczę
Możesz mieć jeszcze chwile słabsze, czy pewne zwątpienie i tęsknotę za motylami, ale tak czytając to co napisałaś byłoby tylko gorzej. Dobrze zrobiłaś, z drugiej strony to tylko pół roku, lepiej tak, niż po 2,5, czy 10 latach zaufania i wspólnego życia.
Z tego co piszesz jesteś pełną życia dziewczyną, dobrze będzie
W razie czego zawsze wiesz gdzie możesz zajrzeć Jest tu wielu wspaniałych ludzi, którzy bezinteresownie napiszą, pomogą, wskażą drogi, czy jak trzeba postawią do pionu. Naprawdę super.

Tak wiedziałem, że miała kilku partnerów. Z żadnym z nich nie wyszło. Większość z nich przedstawiała jako cytuję dupków i niewartych uwagi, jeden wytrwał przy niej chyba 6 lat, ale go zdradziła z innym, potem część ją zostawiła, jak się pospotykali, przeszło im. Kilku ona zostawiła, jakoś chyba tak. Ja poznałem ją jak miała 32 lata, dziś ma 37, pierwsze dwa lata, no może trzy było różowo, zdarzały się śmiertelne awantury, ale godziliśmy się i było znowu "dobrze". Na początku byłem twardy, jak coś nie pasowało wyjeżdżałem, pisała, prosiła, wracaliśmy. Bardzo jej zależało. Popsuło się po ślubie, kiedy zamieszkaliśmy razem. Jej czepialstwo wzrosło, resztę znacie już z moich postów i mojej historii w innym wątku.
Bardzo źle się zaczęło dziać jakoś od października, ataki na mnie za to że niby ją zdradzam, wizyty u prawnika, pobicie, jedno, drugie, wyprowadzka, zabranie mi drogiego modelu. Gwoździem do trumny było podobno w styczniu jak zagroziłem, że zabiorę jej psa, jak mi nie odda mojej rzeczy. Wycofałem się z tego od razu, ale histeria została i potem już było tylko gorzej. Moje za nią bieganie, przepraszanie, stałem się taką wycieraczką poniekąd.
Teraz w lipcu, było nawet miło, z każdym dniem lepiej, brakowało mi tylko tej intymności, co ostatecznie wyprowadziło mnie z równowagi, bo 35 dni nic między nami nie było, a ona wcale nie dążyła do zbliżenia. Przeważnie kochaliśmy się nie jakoś mega często, ale 6-8 razy w miesiącu było. Jak się kłóciliśmy to oczywiście rzadziej. Bardzo często godziliśmy się seksem. Dlatego mnie zdziwiła jej postawa odrzucenia w lipcu i wpadłem w panikę, a potem po moim fochu i zdenerwowaniu wyszedłem i cisza. Czasem się łamię, że powinienem wrócić, przeprosić, ale to już było, efekt mizerny. Ciężko oczekiwać różnych rezultatów, robiąc te same rzeczy. Oczywiście mogę uwierzyć też w jej smsy, że ona nie ma już nadziei, a ja się po prostu nie chcę odczepić, cytuję. Tylko po co ta akcja w lipcu, żebym z nią zamieszkał? Nie zrozumiem kobiet chyba nigdy.
A co do jej przyciągania to owszem kusiła, kusiła, aż się pobraliśmy, bo tego oczekiwała i to był jej warunek przeprowadzki do mojego miasta. Tak jakby status mężatki był lepszy, niż rozwódki. Dziś jak twierdzi jesteśmy w tzw. nieformalnej separacji, czego nie rozumiem, jak nie chce to rozstajemy się i już, a nie jakieś podchody, niby separacje. O co tu chodzi?

Meteor ona ma Borderline ,z tego co tu piszesz.Zrobiłeś najlepiej jak mogłeś jeżeli odeszłeś.Jeszcze trochę a wylądowałbyś w psychiatryku,uciekaj jak najdalej inaczej Cię wykończy.

Podeślę Ci linka,tam jest tak super opisane,a z tego co wypisujesz toć to niemal książkowy przykład.Posłałem na maila,poczytasz sam,ale rada jest jedna,sp.....ć jak najdalej.Jednocześnie to bardzo trudne bo takie osoby okropnie od siebie uzależniają.Z tego co tam pisze nigdy z taką osobą nie wygrasz,żebyś na głowie stanął.Zrobi z Ciebie kretyna,idiotę,że sam zaczniesz się zastanawiać czy jesteś normalny.

Tak poza tematem,New Order to juz kompletnie nie to samo,Curtis się w grobie przewraca.A wracając do tematu,to największą tragedią dla partnera takiej osoby jest paradoksalnie to ,że one często wracają.Niesamowite.

Oj wracają - prawie zawsze. Nawet jak się kłóciliśmy to NIGDY przerwa nie trwała dłużej niż 2-3 tygodnie. Zawsze się odzywała i żyła tak jakby się nic nie stało, a że dała Ci odczuć jak bardzo Cię "kocha" wracałem. I tak w kółko.
Dziś jestem tym zmęczony, bo bycie z nią odbijało się i na mnie i na mojej pracy, muszę przetrwać i się nie poddać, choć by mi mówiła że jestem jak Apollo.
Ona bardzo potrafiła mnie zakręcić, po czym zrzucić nagle bez powodu w otchłań. W którymś momencie zacząłem wierzyć w te swoje "winy" i chciałem to wszystko naprawiać, co pociągnęło mnie jeszcze bardziej w dół do pozycji tego zdominowanego, co to kobieta taka potrafi zrobić z człowiekiem
Na razie milczy, ale wiem, że któregoś dnia nie wytrzyma i się odezwie, tylko wtedy muszę się twardo trzymać, żeby nie polec ostatecznie.

Jacku wiem, że Cię to nie pocieszy, ale ja zostałem zwolniony pod koniec marca z terminem na koniec kwietnia. Dodatkowo moja żona wyprowadziła się z naszego mieszkania wtedy na koniec marca. Jak poszedłem do psychoterapeutki jakoś na początku kwietnia, to dorosły facet, a strzeliłem beksę, bo w jednym czasie straciłem żonę, pracę i wszelki sens życia.
Wiem, że to też nie pocieszenie, ale pracy szukam, jutro mam kolejną rozmowę, a z żoną od tego czasu zdążyliśmy się jeszcze parę razy zejść i rozejść. Także wiem co czujesz i nie jest to fajna sytuacja. Trzymaj się!!!

Tak się zastanawiałem, czemu jesteś Słodką Czarodziejką, skoro jesteś facetem?
A wracając do tematu, ze mnie właśnie zrobiła uzależnionego kadłubka, który żyje tylko nią i nie może opędzić się z myśli, co poszło nie tak, gdzie mogłem być lepszy i co mogłem zrobić inaczej. Po przeczytaniu tego bloga wiem, że problem nie leży we mnie, a jeśli już to tylko tak, że nie umiem się od niej uwolnić, tak bardzo mnie sobą oplotła. Potrafi ranić do żywego i zedrzeć z Ciebie ostatnie pokłady optymizmu, tak więc cierpię, ale cieszę się, że może teraz się uwolnię, bo już chyba czas najwyższy.

Joy podeślij i mi linka do blogu o borderline, dziekoweczka z góry, bo jak to przeczytałam to warto dowiedzieć się więcej.

No tak. Nieszczęścia chodzą parami. Co ten los, Bóg chcą mi powiedzieć? Moze dobrze ze teraz wszystko na raz a nie powoli wszystko by sie waliło? Teraz czekam na to co sie jeszcze złego wydarzy. Btw tęsknię za nia mimo wszystko.

@redapples,a proszę Cię uprzejmie już wysyłam.To jest blog dla ofiar Borderline.

A to sentencja kompletnie nie zwiazana z borderline (to miałaś na mysli?).
Bo ogólnie to prawda. Jak ktos nienawidzi siebie, to pozwoli sobie w "milosci" na drugą osobe, ktora takze bedzie jej to okazywać.
Osoba siebie dobrze postrzegająca w zyciu by sobie nie pozwoliła na takie traktowanie, ani na zakochanie nawet w kims takim.

Ale ja na ten przykład akurat bardzo siebie lubię, uważam że trochę parę rzeczy mógłbym poprawić, ale aż tak źle to nie jest
Myślę, że to raczej miłość i takie ślepe zauroczenie, powoduje że ilość pozytywów, którą otrzymujemy od takiej osoby, powoduje że nie chcemy z niej zrezygnować. Ślepo wypieramy negatywy, uznając że znikną, jeśli my będziemy lepsi dla związku. Tylko z czasem dostrzegasz, że ofiarowując siebie, tracisz w sobie to co miałeś najcenniejszego i zostajesz pozbawionym siły manekinem, który trochę jak uzależniona jednostka wciąż wraca i wraca. Ale błędem byłoby myślę uogólnianie, bo te osoby, nawet przyjmując że to faktycznie borderline, są różne. Schematy się powtarzają i docelowo jednak zawsze osiągnie się dno.
W obecnej sytuacji więc, jeśli żona moja milczy znaczy, że albo faktycznie przestawiła się na nowy cel, albo za chwilę ponownie się odezwie. Sama jej postawa już w lipcu mnie zastanowiła, że niby się zbliżała, niby chciała się przytulać, ale już nie było intymności i seksu.

Mamy tęsknotę za odrobiną szaleństwa, bo znudziły nas schematy i być może poszukujemy tego obrazu siebie, który odbija ta osoba, mówiąc, jacy to jesteśmy interesujący, jak jej z nami dobrze, jak nigdy się tak dobrze nie czuła. Tylko, że po przeczytaniu tego bloga, kiedy zrozumiałem że takie teksty mógł słyszeć każdy, które ona stosowała aby go zdobyć, fala entuzjazmu mija i zaczyna się walka o przetrwanie w tym związku, aby ten stan powrócił, ale niestety jest wówczas już coraz gorzej, bo im więcej się starasz, tym mniej otrzymujesz. Dlatego musiałem to przerwać i przestać się starać, stąd ciekawość jak zareaguje i czy da mi spokój czy jednak nie.
Ona sama mówiła, że aby mi udowodnić, że nie jest borderline pokaże mi, że jej nie zależy w czerwcu. Tylko, że wytrzymała dwa tygodnie i zaczęła się kontaktować, z początku anonimowo, potem atakowała, że jej się niby włamałem do biura, a na koniec jak nie reagowałem, zaproponowała mi mieszkanie w lipcu i oddała ten skradziony w grudniu model.

Hmm to moze ja tez mam to coś? Bo ja np czasem powodowałem kłótnie, droczyłem się itp bo po prostu to lubie a mogło to wyglądać jako kłótnia, by sie pogodzić.
Pewnie gdyby było cos innego do roboty niz sama rozmowa to i bym tego nie robił. W wiekszosci myslalem, ze kobiety tak mają jak im sie nudzi w związku

No wlasnie... o tym mowie. Ty zeby móc nadskakiwać facetowi, a ja żebym dał sobie skoczyć

Widzisz killerko, poza tym teraz sobie uzmysłowiłem kolejną rzecz. Że robiłem wszystko, by nie pokazać jej jaka jest dla mnie najlepsza, najważniejsza, najciekawsza, najpiękniejsza i stąd jakieś czepianie. Czyli jednoczesnie tak bardzo chciałem, a pokazywałem jakbym nie chciał. Durny <facepalm>. No ale jak widać takie znajomości są po coś, żeby coś zrozumieć i wyciągnać wnioski. Pobłogosławiono.

Wczoraj byłem na wódce z kolegą, moją Ex i koleżanką. Było to związane z tym odwołanym ślubem i generalnie z całą sytuacją jaka się działa przez ostatnie 3 dni. Sprawa zakończyła się i trzeba było odreagować. Jej koleżanka + moja Ex potrzebowały dużego wsparcia od rodziny i znajomych. Ja jej również bardzo pomogłem. Mimo, że powiedziała dziękuję to jakoś mam wrażenie, że tego nie doceniła (a może sobie wmawiam?) Mówi, że bardzo chciała mojego wsparcia.

I tak w trakcie sobie uświadomiłem, że z tego już nic nie będzie. Wszyscy grzecznie siedzieliśmy i jakoś mi brakowało tego jej zainteresowania mną. Ponadto oni umówili się dzisiaj na kolejne spotkanie z innymi znajomymi (w mieście rodzinnym tej koleżanki), aby jakoś odreagować i wesprzeć się (podziękować za pomoc). Mnie nie uwzględnili w tym mimo, że byłem osobą, która też dużo pomogła (jedna z więcej). No ale w sumie to ich towarzystwo. Mimo, że wszystkich znam. Pewnie i tak bym nie pojechał, ale mogli zaproponować.

I tak jakoś mi dzisiaj smutno. To  wszystko pękło we mnie. Kompletny brak humoru. Oj dawno już tak nie miałem. Dawno od rozstania. Jakoś już sobie radziłem. A może żyłem nadzieją, że ją odzyskam, a ona mnie olewa...

Wiem o tym i myślałem, że już sobie z tym poradziłem. Nie było dla mnie problemem z nią się spotkać albo nie mieć kontaktu czy coś. Już tak nie rozmyślałem. A tu nowy miesiąc i nowe smutki. Ehh dobrze, że dzisiaj wychodzę kolegą na miasto wieczorem

Gdzie jest przycisk "lubię to"?

Dzień 19, nastrój miałem podły. Ale stało się - odezwała się, tak z głupia jak zwykle zaczyna wznawiać kontakt, czy nie zaopiekuję się psem sąsiadów? Uroczy jest, lubię go, ale obecnie mieszkam u mamy, która też ma psa, więc nie bardzo to widzę. Nie wiem, jak ona to sobie wyobraża. Nie odpisuję, olałem tego smsa całkiem. Ale sam nie wiem, czy odpisać. Chciałbym jej, ale wiem że nie mogę z siebie robić dna i reagować tak od razu. Nie wiem, czy w ogóle powinienem reagować. Cisza ją rozbroi, wyjdę znowu pewnie na niepomocnego psychola, który w niczym jej nie pomaga, jak jest potrzebny, co zwykła powtarzać. Co za pomysł w ogóle, z tym psem, tak właśnie wznawiał się między nami kontakt, na podstawie jakiegoś bzdurnego smsa, o treści, ni przypiął, ni wypiął. Teraz milczę, nie jest łatwo, bo wciąż ją kocham, ale wiem, że muszę milczeć, aby w niej cokolwiek obudzić innego. Albo teraz, albo nigdy.
A może się odezwać i odmówić po prostu grzecznie? Będzie kulturalnie z mojej strony, że jednak nie wypiąłem tyłka na wszystko.

Mi_Aha bądź chamem? Też polecasz ten kierunek?
Mysle, ze bycie totalnym chamem zabija całą więź. No chyba, że chodzi tu tylko o kierunek odcięcia się.
Przeciez ludzie raczej nie zakochują się, kiedy są dla siebie chamscy. To są tylko te gorsze momenty, które działają w uzależnieniu. Odpychanie, przyciaganie i wychodzi z tego słodki cham.

mowię o tym, jeżeli coś ktoś chce osiągnąć-szybko.
nie uwazam, ze to normalne, zdrowe, nieeeeee ja kocham i mnie kochaj-to jest ok
wlasnie dzwonila kolezanka,ma po mnie przyjechac...moja watoba
miłego wieczru:)

Zyczliwy gratulacje

No dobrze, walczę z sobą i walczę. Odpisałem tylko, Cześć, nie mogę. Cisza.
Nic więcej, jak chciała kontaktu, to ma pełen serwis. Myślę, że teraz się zacznie ofensywa, ale żadnych szaleństw, żadnych wylewnych odpowiedzi. Cisza.
Cholera, niby taki sms, nic nie znaczy, ale rozmowa o pracę poszła dobrze i widzę szansę na pracę Ma się rozstrzygnąć już za dwa tygodnie, oby ha :):)

Ba to prawie pewne. Pytanie co teraz wymyśli i czym mnie zaskoczy. Daję maks tydzień.
Zresztą co ma być, trzy tygodnie milczenia, dwa miesiące bez zbliżeń, osobne mieszkania, brak zaangażowania, plus jej podobno nowy ktoś z kim się spotyka. To chyba wystarczy, aby to skończyć. Nad czym ja się w ogóle zastanawiam.

Zna ktoś może jakiś sposób na odkochanie, na ten stan gdy rozum mówi nie a serce mówi tak?

Najpierw trzeba zdiagnozować czy to miłość czy depresja, brak szczęścia, uzależnienie. Jak sobie nie radzisz, wiele problemów itd to zająć sie budowaniem zycia, nowego planu. Z ludzmi, niestety. I znowu poznasz kogos. Ta ma wady i je pielęgnuj.

Meteor wiele razy pokazywano badania, że kobiety częściej łapią doła niż faceci, ale też łatwiej z niego wychodzą, taka zależność facet - silniejszy fizycznie, kobieta - silniejsza psychicznie.
Też miewałem ten etap "śledzenia", fejsbuk, a z czasem pod dom jej dziadków podchodziłem by zobaczyć czy są, czy gdzieś pojechali, stąd wiem, że eks teraz od dwóch tygodni jest "na wyjeździe", to jest głupie, bo niesie za sobą sznurek projekcji w głowie, z racji, że jesteśmy zdołowani, to dokładamy sobie niestworzone historie, które są bardzo negatywne, jak np, że Twoja eks z kimś po córkę pojechała, albo coś, bije o zakład, że miałeś takie myśli. Grunt to starać się to olewać, tzn nie sprawdzać, ja nawet przestałem chodzić koło bloku jej rodziny, idę inną drogą, co by nie kusiło.

Ha, wiesz co, do tego chyba trzeba dojrzeć, przejrzeć na oczy, czemu z nią byłem szczęśliwy, co mi takiego dawała? Teraz widzę, że to uczucia, tak  dochodząc głębiej do tego wszystkiego, to za dzieciaka miałem za mało? Choć powiedziałbym, że bardzo dużo miłości z matki strony, z ojca brak, bo go nie było, przez co bez drugiej osoby w związku czuje się niepotrzebny, niekochany, a potrzebuję tego ciepła, wiadomo nie takiego jakie dawali rodzice, tylko ogólnie. Z tą różnicą, że na początku dawała mi to ciepło, byłem cały w skowronkach, z czasem odpuszczała i.. nie byłem szczęśliwy, robiłem wszystko, skakałem, by znów mieć to ciepło od niej, no i dupa.
Patrząc na przestrzeni czasu, to teraz jestem szczęśliwszy, może bardziej śmiały i bardziej odwalam w życiu, niczym pies puszczony ze smyczy, ale jest naprawdę okej, nie mam wiecznie pieprzenia, że mało czasu jej poświęcam, że to, a tamto, ogólnie szukanie dziury w całym, no ale nie chce mi się dalej tego rozwijać, po co w sobotę psuć sobie humor?
Poza tym, spada nasza samoocena, bo przecież GDZIE ZROBIŁEM BŁĄD, ŻE ODESZŁA? A jeszcze lepiej, jak nas odrzuca ktoś na rzecz innej osoby, patrząc jeszcze na nowego partnera, tym bardziej się zastanawiam, co on ma, czego ja nie mam? No właśnie, to powoduje, że tak bardzo cierpimy. A jeszcze lepiej jak na początku po rozstaniu widzimy jak ta druga osoba jest wielce szczęśliwa, zdjęcia z nową miłością, te komentarze znajomych "ODŻYŁAŚ KOCHANA, GRATULUJĘ DECYZJI", ja osobiście się z tym nie spotkałem żeby ktoś tak mojej eks mówił, wręcz przeciwnie mi to mówią jej przyjaciółki, no ale wiadomo o co chodzi.

MaciekM tak, ten sposób ma na imię czas, a możesz jego działanie wspomóc tym, że starasz zmieniać swoje myśli, te pojawiające się myśli o eks --> myśli o obowiązkach, o tym co dzisiaj zrobisz po pracy, itd.