Chłodne rozstania-podejście drugie, jak obudzić w sobie siłę. - Netkobiety.pl

A teraz kobiety urobiły swoich facetów tak, że stracili wszystko i myślą, ze sa szczesliwi To jest ten podstawowy błąd i okazuje sie, ze kobieta tez nie jest szczęśliwa mimo że ona do tego doprowadza. W wielu rzeczach trzeba sie opierać kobiecie, nie słuchać, naprawdę. Bo ona poznaje Cie jako kogos innego. Atrakcyjnego. Zmieniasz sie w tego kim ona niby chce bys był i tracisz na atrakcyjnosci. To dlatego m.in kobiety mowia ze chcą takiego i takiego, a wybierają odwrotność. Pozniej zmieniają go wg ideału i jesli sie zmieni to rzucają :> Miej na uwadze cos takiego, ze kobieta chce Cie zmienic. A to oznacza dwie rzeczy
- nie akceptuje i jest z Toba z braku laku
- testuje czy bedziesz jej posłuszny (i na czym stracisz, bo zakochała sie w tym kim byłeś na poczatku!)

Zauwaz, ze kobiety sie trzymają tych opornych, których nie da sie zmienić.

Wiesz, nie chce sie rozdrabniać bo mógłbym napisać wiele. Mezczyna który jest opoką nie da sie skrzywdzić. Spłynie to po nim jak po kaczce, lub sie od razu odsunie.
I jesli jednocześnie bedzie kobiete szanował i bedzie wiedział jak jej dogodzić to ona bedzie sie go trzymala zawsze. Tak jest w zdrowych zwiazkach. W toksycznych mezczyzna jest opoką, ale samego dla siebie, a to kobieta jest krzywdzoną bo sama jest słaba i sobie nie radzi. Tzn co ja pieprze - chodzi o to, że w toksykach jest roznica w zaangażowaniu i sile psychicznej/fizycznej/zyciwej i bardzo to wpływa na druga strone. Nie ze w toksykach to tylko kobiety są słabe, bo to wiadomo nieprawda.
Tu masz na odwrót. Jestes słaby, wiec jestes krzywdzony. A czy ta krzywda to czasem dla drugiej osoby byłoby nic szczegolnego? Pomysl tak z boku, bez zaangażowania emocjonalnego. Czy gdyby to była obca osoba i Ci robiła takie rzeczy to czy by bolało?

Zeby było łatwiej. Pomysl ze 30 sierpnia masz slub ze mną. Odwoluje go i mowie, że nie kocham Cie. Co Ty na to ?
Wiem, płaczesz po nocach. Ale co oprocz tego?

Nie wiem co tu jest do tłumaczenia. Robi na złość, bo widzi, że sie obrażasz i podchodzisz do tego emocjonalnie. Czesto toksyczne zwiazki sie rozpoczynają od takich walk właśnie i ślepa 'miłość' tego nie widzi (pozniej dla zracjonalizowania przychodzi romantyczny i czuły moment).
Po co to analizujesz i wchodzisz w dyskusje? Tak naprawde jedyne co przekazujesz w tych wiadomosciach do to, że sobie nie radzisz ze sobą.
A on widocznie taki jest. Żarty z poważnych rzeczy, z uczuć to primo:) Na pewno nie dam Ci odpowiedzi, ze Cie kocha i mu zalezy na Tobie, dlatego tak wypytuje

Trochę się zamotałem i chyba Cię nie rozumiem. Ok, patrząc tak z boku gdyby to była obca osoba. Jeżeli krzywdziłaby mnie obca osoba ( a tak się gdzieś zdarzało ) to by bolało ale nie tak bardzo jak krzywdzi ktoś bliski.
Jakoś nie potrafię teraz siebie zdefiniować w tamtym związku. Czy wspierałem? Okazuje się, że nie na tyle ile tego potrzebowała. Czy kochałem? Tak, ale okazuje się, że chyba mało o tym mówiłem, bo dowodów miłości było wiele. Czy jej imponowałem? Nie, bo tak się zająłem jej życiem, że swojego nie miałem. Czy się rozwijałem? Tak i nie. Tak bo gdzieś po drodze nastąpił rozwój edukacyjny i doświadczeniowy. Nie, bo nie wykorzystuję teraz tego. Czy byłem atrakcyjny dla nie? Nie, ponieważ okazałem się rozmemłaną mimozą wiecznie płaczącą i lamentującą. Czy byłem mężczyzną. NIE! stałem się dzieckiem. Obecnie dalej nim jestem, szlochającym jak po utracie matki. I ona mi nie matkowała, nie opiekowała się mną. Powiedziała mi przed rozstaniem, że zawsze mogła na mnie liczyć. Czyli nie do końca byłem tą kluchą życiową. Zresztą nie zawsze tak było. Pewne wydarzenia sprawiły, że życie straciło sens i to ( 1000 raz napiszę ) poczucie wartości. Czuję się tylko kupą miecha z kośćmi i innymi trzewiami a co w środku? Zasrany smutek, żal, rozgoryczenie i rozpierające imadło. JAK? DLACZEGO? COŚ TY MI ZROBIŁA? To siedzi w głowie. Zabiłaś wszelkie uczucia we mnie i wymusiłaś jeszcze przysięgi, zgody i deklaracje. JAK? pytam się JAK MNIE POTRAKTOWAŁAŚ? z perspektywy tego czasu. Bo uczucie odeszło, bo brak atrakcyjności, nie wspierałem. A TY? gdzie byłaś jak Cię potrzebowałem. To mój mały lament. Bo nawet jeśli napiszecie srylion zdań o kobietach, które mówią co innego a myślą co innego, i do tego jeszcze robią co innego to ja się pytam gdzie jest CZŁOWIEK w tym wszystkim. W każdej zasranej sytuacji tego forum nie liczyła się żona, narzeczona, dziewczyna nie liczył się mąż, narzeczony, chłopak. To ja zapytam globalnie a CZŁOWIEK? Czy on się liczy? Po 5,10,20 latach możemy oczekiwać coś więcej niż TAK to koniec, oddanie pierścionka przez siostrę i sms poinformuj mnie czy załatwiłeś sprawy odwołania ślubu? TYLKO TYLE? Jako przyszły, niedoszły mąż? Od miłości do nienawiści krótka droga. To po co to wszystko? Była przede mną w trzech związkach i ją zdradzano i dalej w nich była chociaż uczucie gasło, przechodziła z ramion w ramiona. Trafiła na mnie. Pokochałem, nie zdradzałem, pomagałem ( nie zawsze tak jak tego chciała, bądź oczekiwała ). To czego ona CHCIAŁA? Ja nie wiem i się nie dowiem. Wy tak samo. Nie zrozumiem tego. Wiem, że piszecie tutaj rady z własnych doświadczeń ale ch.j mnie strzela jak piszecie, że byłem za dobry, słaby i tym podobne kwestie. Bo jaki miałem być? No też piszecie, że nie dać się wykorzystywać, nie zgadzać się na wszystko, nie być uległym, olewać, mieć coś swojego. Tutaj mogę się zgodzić z pewnymi kwestiami. Ale ja pier.olę w ten sposób to ja zacieram wszystko co przez te 5 lat z nią miałem. Te piękne chwile, momenty. Jeżeli kobieta NIE POMAGA SWOJEMU PARTENROWI ( a wy zwlacie to na jego słabość, że nie umie sobie poradzić z problemami sam i tym samym traci na atrakcyjności - ożesz kur.a!!! ), NIE WSPIERA I MA GO GŁĘBOKO W DUPIE!!! bo ucieka przed rpoblemami, JEŚLI ZABIJA DZIECKO wiedząc, że partner chce tego dziecka BO KARIERA JEST WAŻNIEJSZA, bo pierdo.one imprezy SĄ WAŻNIEJSZE i poznawanie nowych ludzi, którzy chcą zaciągnąć do łóżka TO ONA PRZESTAJE BYĆ KOBIETĄ, MATKĄ W PRZYSZŁOŚCI A PRZEDE WSZYSTKIM KANDYDATKĄ NA ŻONĘ. Ale ch.uj ja i tak nadal KOCHAM!!!!!! Czaicie? Za to wszystko co zrobiła. Przywiązanie? TAK. Jej atrakcyjność? TAK. Dlaczego ją kocham wyrzucając powyższe żale? NIE WIEM. Kocham i już. Miała być moją żoną i z nią chciałem stworzyć rodzinę. Kogo los, Bóg chronił rozdzielając nas? Boję się, że ją przede mną. Ona na tym lepiej wyszła niż ja. Dlatego już podnosiłem wcześniej, że chciałbym się znaleźć na jej miejscu. Mimo, że wiele osób mi pisze, że nie chciałbym być tak wyrachowanym i bezwzględnym człowiekiem a w konsekwencji złym człowiekiem. I tak, muszę o niej zapomnieć. I pisanie o siłowni i wyjściu na łowy, na bzykanie, ba nawet z kumplami 30-08-2014 robię imprezę ( ona jak się dowiedziałem zresztą też ). Tylko u mnie jest to maska, pokazówa, że jakoś tam się kręci. Gówno prawda. Nie kręci. Jest gorzej i rozpiera w środku jakby obcy chciał ze mnie wyjść. Sorry thepass wiele rzeczy od Ciebie rozumiem ale ni ch.ja z wieloma się nie mogę pogodzić. Do dupy takie podejście, że facet musi... powinien...jest, bo jak nie jest to...Tak to nikt z nas daleko nie zajedzie. Stąd później zdrady, rozpacze bo piętno, bo presja, bo przecież muszę. NIE!!!!!! Zostałem potraktowany jak śmieć i tak też się czuję do tej pory. Śmieć, który obecnie w zależności gdzie albo jak wieje wiatr miota się po tym życiowym śmietnisku. ZABIŁA moją uczuciowość, moją wrażliwość i moją męskość. ZNISZCZYŁA mnie. Ja siebie też zniszczyłem. JA TAK BYM NIE POSTĄPIŁ. Jakimkolwiek człowiekiem jestem. NIE!!!!! Emocjonalnie do tego podszedłem ale niestety tak ja to widzę. Nie biłem, nie zdradzałem, sznatażowałem. Wina jest po obu stronach. Ja zostałem ZNISZCZONY i zabity. Powtórzę, chociaż to bardzo bolesne i łzy same lecą ( wrażliwość, słabość, nieatrakcyjność mężczyzny ) w tym związku został ZABITY JEDEN CZŁOWIEK i ZABITY zostałby drugi. Powiedziała mi, że jakbym sobie coś zrobił to miałaby mnie na sumieniu. Z tego wniosek, że wiedziała, co robi źle, w jaki sposób mnie krzywdzi. Prostacki torchę wniosek ale mój. Czy powinienem ją zostawić wtedy jak zabiła moje dziecko. TAK POWINIENEM. Ale kazała przysięgać/obiecać, że jej nie zostawię. DAŁEM TO ZAPEWNIENIE. I CO?????? Bóg, Honor. Bóg i co się z nim wiązało, przede wszystkim zaprzeczenie swojej wierze i poglądom ZNISZCZYŁEM. Honor rozumiany jako nie złamanie przysięfi ZACHOWANY. Wiem, że nie można nikogo zmusić do miłości ale przez wzgląd na to co przeszliśmy razem i do czego dążyliśmy trzeba pamiętać o CZŁOWIEKU, tej zasranej KUPIE MIĘCHA I KOŚCI z sercem i duszą w środku. CZUJĄCE KUPIE MIĘCHA.

Wiem ŻYCZLIWY wiem. Alkohol to nie rozwiązanie. Też ze względu na siłkę jakoś dużej ilości nie przyswajam. Co najgorsze myślałem o papierosach, których nigdy nie paliłem bo jak zajarałem przy imprezie to rzygałem później jak kot. Trawka to co innego. Zdarzała się. Grubszy syf raczej nie ale w tym krytycznym momencie we łbie kiełbiło się żeby sobie coś załatwić i zgonić.
Kumple, imprezy, wyjścia. Zasrana trójca. Nie ma bo powyjeżdżali, mają rodziny, dzieci itp. Rozje.alo się. W moim wieku ludzie już się stabilizują życiowo. Ja jestem teraz w gorszym momencie niż na początku studiów. Fakt jak byłem ostatnio na imprezie to z każdej strony poznawałem chłopaków, których dupy pozostawiły. Lasek jakoś zostawionych nie spotkałem, chyba że nie chciały o tym mówić. Zresztą gdzieś tam zagadywały i przecież same nie wyskoczą - Cześć właśnie się rozstałam z moim facetem. Brakuje mi kumpla, który wiesz, przyjdzie, je.nie mnie w łeb, powie, spoer.alaj z tego łóżka, wychodzimy. Mój telefon milczy. Nie ma kto do mnie dzwonić. I nie użalam się teraz nad sobą. Nie ma z kim.

Ja wiem co by powiedziała:
- Tak to moja wina - zawsze była cyniczna;
- Bałam się jak groziłeś, że odbierzesz sobie życie dlatego kłamałam w sferze uczuć - wytłumaczenie;
- Albo milczałaby i nie odpowiedziałaby nic na to co ja mówię - tak często było.

KONIEC. Tyle by powiedziała. Ale w trakcie jeszcze naszej wegetacji powiedziała mi, że nie jestem jej przyjacielem, że nie chce mieć ze mną dzieci, że ślubu nie będzie, że na dzień dzisiejszy ona mogłaby ten związek zakończyć, że schudłą przez mnie 8 kg.
No i znowu dół. Czemu człowiek tak bardzo kocha tych którzy czynią mu krzywdę???? Czemu???? Przecież jakby mi nóż w brzuch wsadziła i bym przeżył to nadal bym kochał i tłumaczył, że przez przypadek to zrobiła? Pewnie tak. Czemu to wyobrażeniei przyszłości właśnie z nią i niodwracalne odejście dalej wywołuje uczucia miłości i tęsknoty. Niech to się w końcu skończy. Nie się ode mnie odczepi. Za dużo już przeciepriałem. Dlaczego muszę męczyć się aż tak. Oczywiście pytania są retoryczne.

Nie wiem czemu nie jestem chyba gotowa bo na vos jeszcze w glebi liczne. Jestem glupia. Nie wiem czemu analizuje cjcialam znać wasza opinie bo nie rozumiem jak można komuś mówić przykre rzeczy a potem udawać ze się nic nie stalo i zwalac winę na mnie. Nie czaje

On sie kiedykolwiek do jakiegokolwiek poważniejszego błędu przyznał? Zna takie słowo jak przepraszam?

Mnie facet przeprosił dwa razy, jak jeszcze byłam silniejszą stroną w związku. Kiedy to jemu zależało a nie mi, wniosek można wyciągnąć. Niezgoda fajnie że miałaś udany weekend a Twój eksior chyba chce Ci zepsuć humor.

Czytalem dopiero od któregoś Twojego posta więc spytam - czemu nie zerwiesz kontaktu po prostu?

niezgodna dlaczego nie zablokujesz jego numeru? ja rozumiem nie jest to łatwe.... ale skoro on Cię tak męczy psychicznie to, żeby zachować jakiekolwiek pozory normalności chyba pasuje to zrobić? Dwa po co czytasz kolejne wiadomości od niego ? usuwaj bez czytania jeżeli nie jesteś gotowa na zablokowanie nr?
Po co sie tak męczysz? Masz nadzieję, na to, ze kiedyś Ci napisze, że się zmienił czy co ?
Wtedy to raczej nie powinien pisac.

Można zakładać ogrodnictwo, oczywiście. Ten typ który traktuje kobiete jak własność czy z nim jest czy nie.

Dobra, inaczej.
Jak ktoś jest zakochany i odrzucony to szlocha po poduszkach i na każdy objaw dobrego słowa z drugiej strony leci jak skowronek.
Jak ktoś ma kogoś w dupie, a chce sie dowartościować to gra, manipuluje.
Dlatego czemu miałby mówic jedno ,a robic drugie? Kobietą niedowartościowaną, niedojrzałą i niepewną siebie nie jest.
Ucinasz kontakt, tak się robi zawsze. Jak komus zalezy to będzie próbował, zabiegał, przekonywał.
Inny materiał nie nadaje sie do tworzenia zdrowego zwiazku, wiec i tak nie ma czego zalowac.

Jak chcesz go naprawiać to proszę bardzo. Zobaczysz, że to walka z wiatrakami. Marnujesz czas. Związki nie są po to, by kogoś zmieniać, komuś coś udowadniać, wychowywać, naprawiać. Może tak, ale w krótkiej perspektywie, nie całość do gory nogami. On ma niską wartość bo zazdrosny, wmawia, a Ty bo nie jestes konsekwentna i go przytłaczasz, nie umiesz sie opanować. Walka w toksyku.

Juz Ci to pisałem kiedyś - nawet jakbyś była 100% uległa i godziła się na totalny brak szacunku (a to robić chcesz nadal), to nie byloby dobrze. Po prostu. Pogódz sie z tym i nie babraj się w takie chore relacje, które polegają na walce lub udawanej uległości/zgodzie. Jakbyś była szczęśliwa sama ze sobą to byś nie ciągnęła do takiego typu. Patrz - niezgodna, margaretk.90 czy elewina114

@thepass
Posłałem Ci maila (nie wiem czy masz dalej tego samego)

@thepass
Jest fejm widzę

Ludzie to co sie dzieje to jest jakieś nieporozumienie. Ten oczywiście pisal xnoeu się tlumaczyl i probowal mi udowodnić ze to ja jestem winna a on jest super ze mnie przepraszal itd. Napisalam krótko jak zroxumiesz vo mi zrobiles wyciagniesz wnioski będziesz Mialo potrzebę mnie przeprosić wtedy się odzywaj inaczej niech da mi spokój czyli z racji tego ze on nie umie przrpraszac MSM spokój.. większy problem mam z jego kumplem tym od dziecka wypiduje mi takie rzeczy ze zablokowalam kolesia grozi mi policja jak się zblize do malej tylko dlatego ze nie mam czasu przyjechać a oni SA w takiej strasznej sytuacji... ja po minę fakt ze moja piątkową wizytę odwola i Mial dac znak... no nie wierze wiec oczywiście pisze do niedoszlego przyszlego ze ma z tym kumplem na mój remaf nie gadac bo oczywiście wszystko mu gada i mu mowie jak sprawy stoją ale tak jak się moglam spodziewać go broni wiec nie mam z nim juz o czym gadac w tym momencie..

Tenka ; nic się nie zmieni w moim podejściu zwlacza po akcji wyżej
Maciek; nie zablokuje go bo jestem emovjonalns cipa która nie jest w stanie tego zrobić;-(((

Ulalala jak się wątek rozrósł przez weekend. W wolnej chwili spróbuję to wszystko przeczytać

Moja przygoda z Ex dalej trwa. Nie pojechała do koleżanki tylko razem spędziliśmy wspólnie weekend. I o dziwo niedziela była pierwszym dniem kiedy spędziliśmy cały razem i nie było sexu tylko normalne wyjścia.

Byliśmy rano na spacerze po lesie a potem pojechaliśmy nad jezioro i tam spędziliśmy fajny dzień. Wieczorem wypiliśmy kilka piw.

Generalnie zaskoczyła mnie. Za tydzień ma wesele koleżanki a we wrześniu wesele siostry. Oczywiście ja tam też miałem być, no ale się rozstaliśmy, więc nie idę. Idzie sama. A wczoraj do mnie mówi "Czy gdybym Ci zaproponowała pójście na wesela ze mną to byś poszedł?". Hehe bada grunt, bo oficjalnie nie pyta

Jedyne co słabe to po tych piwach nawiązała do tematu rozstania i znowu chciała, żebym jej tłumaczył czemu to zrobiłem, czego mi brakowało itp. Że przez to, że nie potrafię jej w 100% wyjaśnić i sam zrozumieć to ona nie może mieć pewności, że znowu tego nie zrobię. wtf

Oczywiście były teksty, że lepiej się nie spotykać, zerwać kontakt itp. W końcu jej powiedziałem jak Ci utrudniam życie to jutro mogę zniknąć. Odpowiedziała "Nie utrudniasz".

@Zyczliwy

haha, ja ostatnio miałem rozmowę z byłą na skype, i to 4 godzinną, też byłem porobiony to myślałem że mnie to nie ruszy.... myliłem się jak wytrzeźwiałem

Nie mam nic mógłbyś jeszcze raz?

thepass
Charakter możemy cwiczyc, tylko czy masz na to czas ;P Ja dostaje kolowrotka przy nim, bo nie wiem juz jak sie mam zachowywac, to on może przy mnie Pomóż mi stac się, tą pozytywną zołzą. Proszę. Nakieruj mnie na takie zachowanie, przecież nic nie trace, a moge zyskac ta zmianą

redapples nie chce odpuscic? Jestem w stanie komuś nawet zapłacił, żeby ją wywiózł z dala ode mnie i jakiegokolwiek kontaktu/info o mnie plus niech idzie won, serio. Jestem na etapie totalnej niecheci ze zmęczeniem nią i tym wszystkim co z nią związane. W ogóle nie odczuwam tęsknoty, wspominek czy czegoś, jedyna niechęc, co widać było na spotkaniu, zirytowało mnie, że podeszła i zaczęła coś gadać. Nauczka na przyszłość, następnym razem powiem, że nie mam ochoty rozmawiać, albo zwyczajnie pojde dalej, bez zatrzymywania się. Uwierz, że chciałbym zacząć życie jak szara kicia, czy ice. Szkoda marnować czasu na rozpamiętywanie, już pół roku zmarnowałem i naprawdę jest mi cholernie szkoda tego czasu. Musiałbym być głupi, albo cholera wie co, żeby czekać na nią.

To ok, trening jutro o 23:00 u mnie

No to jak nie utrudnia to niech nie zaczyna tematu, troche jednak musisz ją nakierować by sama nie psuła atmosfery problemami z d wziętymi. Bedziesz wierzyl, ze jest dobrze, to będzie dobrze. Bedziesz pokazywał, ze jest dobrze to tez bedzie dobrze (przynajmniej jesli ona NIE UDAJE - na to wpływu nie masz pełnego).

A zasadził Ci ktoś kiedyś kopa?:P

Mógłbym Ci napisać riposty na takie teksty, ale to juz było minęło i nie wróci, a charakteru i tak nie zmienisz od pstryknięcia palcem.
Ogolnie jak chce sie spotykac z kims innym i tak mowi - to daj jej to ,powiedz, że niech leci i pospotykacie sie w czworokącie. Smiej sie z tego.

Nie utrudniasz mi zycia! No to zaraz utrudnie - i wrzucasz ją do stawu

Nie no, to zależy od kontekstu. Tu raczej podeszłoby to pod 'droczenie', zeby ten, emocje były, zabawa, rozluznienie. U mnie to zawsze działało, oczywiscie jak bylismy nad wodą, nie żeby komuś na złość zrobić i zeby tylko jedna strona miała ubaw, a druga jakos poczuła sie obrażona. Trzeba miec wyczucie.

A tu konflikt jakiś jest? Raczej ona gdzieś probuje atmosfere osłabic ględzeniem ; P
Może rzeczywiscie źle to rozwiązuje, ale na te dziewczyny z którymi sie spotykałem działało. Na pewno logiczna rozmowa malo daje, raczej emocji nie zmieni.
Inny przykład - dziewczyna zniechęcona, ospała, coś pitoli od rzeczy. Ja ją podnosze od tyłu i takie kółko wykręcam z nią (sami jestesmy, to pamietam jak dzis). Od razu sie rozbudziła, śmiała, choc nie obyło sie bez tekstow 'co ty robisz, jestes niezrownowazony' , ale smiech był, jakos moze sie strachnęła. Kilka emocji na raz. No i tym tropem zaczalem isc we flircie nie słownym. A teraz taka atmosfera wakacyjna, wiec poczuwam sie do tego. Tak mnie wlasnie zaczela lubic mocniej jako mezczyzne. Dzis juz tak nie robie, ale kto wie jakbym miał okazje...

No redka, my byśmy się dogadali, to juz wiadome od dawna. Moje towarzystwo to też moje wiec
- wiedzialem na co sobie moge pozwolic
- z dziewczyną przełamywalem strefe komfortu (dzis np nie robie tego i sie dusze, bo nie jestem sobą)

Jak robi sie przy kobiecie same bezpieczne rzeczy to sie zawsze jednak bedzie przewidywalnym, a to jak wiadomo na ogół cecha nieatrakcyjna u mezczyzn (choc kobiety strachliwe powiedzą, że wolałaby kogos takiego - to czemu takiego nie wybieraja?:D).

Z drugiej strony nie moglbym miec dziewczyny, ktora jest totalnie moją odwrotnością, tak jak Ty piszesz mialas ze swoim.

A co do niej to jednak za dużo nawraca do czegoś czego nie da się słownie rozwiązać. Takie coś trzeba ucinać i czynami pokazywać zmiany. I te czyny pozniej wywołają pewne emocje, które zmienią zdanie

Bawi mnie też ten tekst "czemu nie byles dla mnie taki dobry, jak bylismy razem". No bo kurna w takim nie umiesz sie zakochać, babo.

Wiesz ogólnie to ja się tym nie przejmuję, bo już dawno sobie uświadomiłem, że nie ważne co gada tylko to co robi. A co robi? Spotyka się ze mną. Nawet jeśli to jest z nudów czy tylko dla sexu to jednak to robi, a gdyby nie chciała to już dawno by kontakt zerwała.

Też mi się tak wydaje, aby przypadkiem nie było za miło. Gdyby tak bardzo chciała kogoś poznać to nie spędzała by tego czasu ze mną.

Wiesz, tej sprawy już się lepiej nie da wyjaśnić. Ja jej wszystko wytłumaczyłem jak mogłem, a kolejne rozmowy na ten temat nic nowego nie przyniosą, więc bez sensu je znowu zaczyna.

Też masz racje, jest duże prawdopodobieństwo, że utrzymuje kontakt, bo na razie nikogo nie poznała. A jak pozna to bez skrupułów zakończy naszą znajomość. Stąd te stwierdzenia, że znam nasz układ i że to tylko sex.

To jest pewne akurat. Jakbyś ją totalnie odpychał to by zaniechala 100% kontaktu, a tak coś tam się tli, gdzieś na coś jest szansa. Na razie układ, a kto wie? Pokażesz sie z męskiej strony i tej lepszej, ze pomysli, cholera - zmienił to co było niedobre kiedyś, teraz jest lepiej, kogo ja tracę!?

Witajcie,

czytam ten wątek już od jakiegoś czasu i się zastanawiam, czy napisać. Pisałem już na tym forum jakoś rok temu prawie, ale potem proza życia wessała mnie i starałem się żyć i istnieć. Niestety nie udało się. Wybaczcie też za zbyt długi post.
Obecnie mija 15 dzień od ostatecznego rozstania z moją żoną. Żyję, ale nie potrafię się odnaleźć. Mam dni lepsze i dni gorsze... Tych gorszych jest trochę więcej niestety. Kiedy wydaje mi się, że zaczyna być dobrze, następuje tąpnięcie i potrafię cały dzień zmarnotrawić na bezsensownym myśleniu, czy się znowu odezwać, czy nadal milczeć. Dziecinne mi się to wydaje, w ogóle całe to moje małżeństwo. Ale wspanialszej i bardziej interesującej mnie kobiety nie spotkałem w życiu. Kocham ją pewnie nadal, mimo wielu krzywd, które mi wyrządziła. Ja również nie byłem bez winy, ale jak to w związkach, są dni lepsze i dni gorsze. Tylko, że moja żona jest osobą dość impulsywną, pamiętliwą i agresywną, jednocześnie niezależną i ambitną. Kocham ją za wszystkie te cechy, ale niosą one za sobą również ryzyko, że jeśli ja posiadam te same cechy o awanturę nietrudno...
No i takie było to nasze małżeństwo. Pełne wzlotów, pełne upadków, afer, wyprowadzek, przeprowadzek, bijatyk... Z każdym dniem było trudniej i na koniec właściwie nic już się nie spinało.
Mam 40 lat, żona 37 lat. Ja mam dziecko z pierwszego małżeństwa, które poświęciłem dla obecnej żony. Ona ma dziecko ze związku nieformalnego. Dzieci mają około 10 lat i są prawie równolatkami. Poznaliśmy się prawie 5 lat temu, wielka miłość, wyjazdy, wakacje, seks. Mieszkaliśmy od siebie daleko, ponad 400 km i jeździliśmy do siebie właściwie co tydzień, maksymalnie co dwa. Zdarzały się oczywiście i ogniste nieporozumienia, kłótnie, ciche dni, lekceważenie. Ale zawsze wracaliśmy do siebie, godziliśmy się seksem, znowu było cudownie, ale z czasem zaczęły narastać nieporozumienia, gdzie będziemy razem mieszkać, w moim, czy w jej miejscowości, przekładaliśmy w wyniku nieporozumień moment wspólnego zamieszkania, aż w końcu zdecydowała się przeprowadzić do mnie. Wydawało mi się, że teraz to już wszystko się poukłada i będzie dobrze.
Ślub wzięliśmy w sierpniu dwa lata temu. Wynajęliśmy pierwsze mieszkanie, zamieszkaliśmy razem, idylla nie trwała długo. Pokłóciliśmy się już na weselu, potem właściwie kłótnie gościły u nas średnio co dwa tygodnie, ciche dni, uciekanie z pościelą do drugiego pokoju, godzenie się, znowu dobrze i tak cały czas. Jej dziecko i moje dziecko oczywiście nie ułatwiały nam zadania, starałem się jak mogłem, aby się dobrze czuło, ale wiadomo że bardziej zżyte było z mamą. Starałem się, aby dzieci czuły się z nami dobrze. Miałem wiele wad i wiele rzeczy prowokowało moją żonę do afery. W końcu zaczęliśmy się omijać, osobno Sylwester, osobno wyjścia na koncert, kino, do rodziny, znajomych... I tak w kółko, tydzień afery, cichych dni, potem dwa tygodnie w miarę fajne i znowu o pierdołę afera... Można było tego nie wytrzymywać, ale trwaliśmy przy sobie. W grudniu 2012 zaszliśmy w ciążę, ucieszyliśmy się, że teraz to się zbliżymy bardziej do siebie. Niestety poroniła żona w styczniu, a na koniec stycznia razem z dzieckiem uciekły ode mnie do nowo wynajętego mieszkania. Dwa dni później już mieszkaliśmy razem, ale u niej, czasem spałem u siebie, czasem u niej. Ponownie zaczęliśmy się do siebie zbliżać, aż w lipcu 2013 podjęliśmy decyzję o ponownym wspólnym zamieszkaniu. Było cudownie. Co prawda wiele rzeczy mi się nie podobało, jak jej nocne wyjścia z koleżanką na piwo, czy ciche dni i wyrzucanie mnie do mojego mieszkania...
Przeważnie ja się odzywałem pierwszy, bo wydawało mi się, że bez sensu tak milczeć, skoro może być znowu dobrze i tak z tą niezłomną myślą żyłem cały czas, wierząc że nic nie może nas rozłączyć, bo jesteśmy dla siebie stworzeni.
Oddałem moje/nasze mieszkanie i wynajęliśmy nowe, bo tamto jej się źle kojarzyło. Ale w marzeniach chciałem domku, abyśmy się pomieścili i żebyśmy mieli ogród. Ona była temu przeciwna, bo obiecałem mieszkanie. Ale z czasem myślałem, że może uda się ją namówić, ale każda rozmowa na ten temat powodowała awantury. Tak było też i w sierpniu, kiedy wspomniałem tylko o domku, zostałem przez żonę pobity, groziła że mnie kiedyś zabije. Natychmiast wyszedłem, mieszkanie dopiero co wynajęte odmówiłem, płacąc bez sensu kolejny czynsz. Ale znowu minął tydzień i znowu wróciliśmy do siebie. Wynajęliśmy kolejne mieszkanie. Pojechaliśmy na wakacje, gdzie oczywiście mieliśmy trzy dni ciche, osobno w nocy, osobno na plaży, masakra.
Wróciliśmy, już jej się znowu nie podobało wspólne mieszkanie, za późno wracałem z pracy, zaczęła notować godziny powrotu (ok 19-21), kto gotuje obiady, kto robi zakupy itp. W ramach rocznicy pojechaliśmy na tydzień samotnie za granicę. Było cudownie, nie pokłóciliśmy się ani razu, cudowny seks, zwiedzanie. Nastrój jej niestety minął już po powrocie. Spotkała się z dziećmi naszymi i afery. Potem chciała żebym się znowu wyprowadził, wychodziła znowu na nocne imprezy, mówiąc mi ale się wybawiła, jak ja szedłem, to mi przeglądała telefony, portfel, sprawdzała samochód, zaczęła mnie kontrolować cały czas. Tak minął październik, listopad, od afery, do zgody. Na początku grudnia zaczęło przeszkadzać jej moje hobby, że wydawałem na to zbyt dużo pieniędzy. Zgodziłem się i od listopada nie kupiłem już nic, ale to nie wystarczyło. Podczas kolejnej awantury w grudniu, o to że nie poszedłem z psem z jej dzieckiem, pobiła mnie ponownie, podrapała i wzięła jeden z najcenniejszych modeli. Moje próby odzyskania nie przyniosły efektu, co stanęło między nami na długo. Ona zabrała, żeby dać mi nauczkę, a ja chciałem go odzyskać i stawał nam kością niezgody przy każdej kłótni...
Po kolejnym pobiciu poszedłem na policję zgłosić obdukcję, miałem już tego dosyć. Ale pogodziliśmy się, ja się wyprowadziłem na tydzień, ale po jej smsach, obojętnych dla nas, wróciłem... Nie trwało to długo i znowu afera, sceny zazdrości, wypominanie, że o nią nie dbam, a robiłem co potrafiłem najlepiej.
W styczniu postanowiłem odzyskać swoją rzecz, bezskutecznie, znowu mnie pobiła, ale tym razem postanowiła się wyprowadzić, bo ją zaszantażowałem że zabiorę jej też coś cennego, wycofałem się z tego, ale już zdania nie zmieniła. Zostałem sam od kwietnia.
W lutym jeszcze wróciliśmy do siebie, Walentynki, urodziny, piękne chwile, ale nic nie trwało za długo i pod koniec lutego znowu nieporozumienia. Skierowała fałszywy pozew do sądu przeciwko mnie o przemoc w rodzinie. Jak stwierdziła jak Kuba Bogu, tak Bóg Kubie. Wycofała go. W marcu jeszcze miły Dzień Kobiet, a potem to już równia pochyła. Odrzucenie moich prób seksu, moje obrażenie się i nie pomogłem jej w wyprowadzce, nie rozmawialiśmy ponad trzy tygodnie. Potem znowu kiedy uciekły już na nowe mieszkanie, znowu nieśmiałe kontakty smsem, znowu powrót, wspólne święta, znowu spanie razem, seks, cudowne chwile, Komunie dzieci, pomoc z domem, w biurze, dałem z siebie tyle ile umiałem. Wydawało sie, że może do siebie wrócimy, ale po propozycji powrotu, odmówiła, że zgadzamy się tylko jak mieszkamy osobno. Dla mnie wynajmowanie dwóch mieszkań to nonsens, podwójne koszty i nie umiałem zrozumieć, dlaczego ona się izoluje i ucieka. Pokłóciliśmy się ponownie już w czerwcu, nastawiła swoje dziecko przeciwko mnie i kiedy zwróciłem uwagę, aby nie wciągała w to dzieci, obie zaczęły ze mnie drwić i na koniec znowu mnie pobiła.
Wyrzuciła z domu i zaczęło się milczenie. Stwierdziłem, że mam tego dość i milczałem. Mieliśmy razem jeszcze dokończyć prace w jej biurze, ale kiedy tam pojechałem oddać pewną rzecz, prace te wykonywał już jakiś kolega. Wkurzyłem się, ale zachowałem spokój i wziąłem tylko mój sprzęt i wyszedłem. Nie wiem, nie byłem w stanie wznieść się ponadto i dokończyć remont. Ten kolega powiedział, że jutro przywiezie swój sprzęt. Wyszedłem.
Po dwóch dniach przyniosła mi resztę moich rzeczy. Jakoś pod koniec czerwca posądziła mnie o to, że włamałem się jej do biura, zaczepiała smsami z nieznanego mi numeru, gdzie podawała się za moją koleżankę, a pod koniec czerwca zaproponowała mi że pomoże mi spłacać kredyt na meble, bo w międzyczasie w kwietniu straciłem jeszcze pracę i nie miałem dokąd pójść. Oddała wreszcie ten model i zaproponowała mieszkanie u niej, ale w osobnym pokoju. Zgodziłem się.
W lipcu wytrzymaliśmy razem 12 dni, bez seksu, z unikami, ale zdarzyło się że spaliśmy ze sobą, przytuliliśmy się, parę razy i zaczęliśmy ze sobą wreszcie normalnie rozmawiać. Dziwnie się czułem, kiedy wchodziła mi do łazienki, kiedy byłem nago, kusiła chodząc w koszulce nocnej, pokazując części intymne ciała, ale nie dała się namówić nawet na pocałunek. Czułem dystans i nie wytrzymałem, powiedziałem jej to, zapytałem, czy kogoś ma, zaprzeczyła, nie ma ochoty i już. Zwątpiłem w to wszystko, obraziłem się, nie gadaliśmy, a w niedzielę rano, wyszedłem. Dowiedziałem sie, że smsy słała mi w czerwcu, bo się bawiła nowym telefonem, oszukała mnie, zarzuciła że się nie interesowałem jej biurem, ja na to, że skoro ma tam kolegę, który jej pomoże, ona że zachowałem się jak idiota, na koniec przyznała się, pewnie na odczep, że TAK spotyka się z kimś... Wyszedłem, zabrałem moje rzeczy, podałem jej rękę, życzyłem powodzenia i wyszedłem.
Strasznie mi jej brakuje, ale już dwa tygodnie cisza, tęsknię za nią, za jej głosem, nie chcę znowu ja inicjować kontaktu. Chciałbym jej pokazać, że mi nie zależy, a jednocześnie nie chcę jej stracić. Ale zastanawiam się jak sobie z tym poradzić, jeśli ma się skończyć niech się skończy. Brakuje mi jej, była dla mnie kobietą mojego życia, ale dlaczego wciąż to ja mam się starać i wracać.Czuję, że ona to wykorzystała. choć z drugiej strony po co proponowała mi mieszkanie w lipcu? Jak to ona stwierdziła, to jest odpowiedzialność za mnie i za mój los. Tylko tyle. Dla mnie to była męczarnia, tak mieszkać razem ale nie móc się przytulić i kochać.
Nie wiem co zrobię, czy będę w stanie to zakończyć, cały 5-letni związek to mnóstwo pięknych chwil, ale też koszmar afer, kłótni. Nienawidzę milczenia, powiedziała mi w lipcu, że jak potrafiłem w czerwcu być taki nieczuły i się nie odzywać. A ja chciałem zapomnieć, tylko że odzywała się po trzech tygodniach i zaproponowała mieszkanie?
Poległem wówczas, może teraz będzie łatwiej, ale łatwo nie jest. Strasznie za nią tęsknię i brakuje mi jej okropnie. Ona o tym wie, też milczy. Może to już jedyne rozwiązanie. Dodam, że każdą poważną rozmowę kończy, że przecież jesteśmy w "separacji" i nic nas nie łączy. Ja na to, że nie mam pracy i w takim razie niech złoży pozew, a ona na to, że jej się nie opłaca obecnie... Znowu w złości... Tyle ran, tyle zbytecznych słów, po co?
Jak sobie z tym wszystkim poradzić, siedzę i myślę.
Wybaczcie tak długi post, ale musiałem to z siebie wyrzucić i poszukać rozwiązań.

Ja z kolei melduje, że u mnie na froncie sytuacja jest stabilna. Większość dni jest ok, chociaż zdarzają się dołki co 2-3 dni. Dzisiaj na przykład popłakałem sobie z tęsknoty za tym, aby ją... przytulić. Gest który w czasie związku mi nieco spowszedniał. Teraz brakuje...

Gdyby to pomogło to mógłbym zbierać takiego kopa kilka razy dziennie. No ale cóż nie rozczulamy się, chociaż ciężko jest.