Zostawił mnie chłopak i sobie nie radzę...

Błąd, błąd, błąd. Kiedy się wreszcie ułoży? - Wtedy, kiedy wreszcie ostrym cięciem odetniesz się od tego. Powoli, małymi krokami pójdziesz do przodu. I powoli już to robiłaś, zresztą sama zauważyłaś, może nie było za***iście, ale w pewien sposób odżyłaś. Ale wszystko się wali, bo narobiłaś sobie nadziei, prawdopodobnie bardzo złudnych.
Powtarzam raz jeszcze, jeśli rozstanie jest z wolą i decyzją jednej strony, nie ma mowy o koleżeństwie, a przynajmniej nie na początkowym etapie. Bo dzieje się wtedy to, czego właśnie doświadczasz. To ciągle rozwala i burzy Twój świat, który starasz się budować znów od zera. - Budujesz, budujesz, gadasz z nim, co ciągle wzbudza nadzieję i trach. Wszystko się rujnuje bo w tej budowli masz niewypełnione luki, które są miejscem na jego osobę. Rozumiesz o co mi chodzi...

"tak mi przykro, że cię ranię.." ble ble ble... - nie myśl, że on taki szlachetny, że aż cierpi razem z Tobą. Po prostu kiedyś w razie czego powie "halo, jestem czysty". Jasne, że jakoś to odczuwa, w końcu w jego życiu też pojawiła się luka i nie wie co am z nią zrobić - dlatego są te rozmowy i telefony, może jakaś zazdrość? - pies ogrodnika, sam nie weźmie, ale drugiemu nie da. Nadal jesteś jego więźniem, a on jest z tego powodu zadowolony. Założę się, że pasuje mu aktualny układ, bo nie stracił Ciebie tak do końca, w międzyczasie się leczy i nie zdziwi mnie jak wkrótce będzie miał nową dziewczynę, wtedy pójdziesz w odstawkę i będzie bolało jeszcze bardziej. A Ty nie jesteś szczęśliwa w takim układzie, zgodziłaś się na to wszystko, bo strach, bo nadzieja, to kusi, że może tym sposobem znów wkradniesz się w jego serce, że zapragnie czegoś więcej, ale w 99% przypadków to tak nie działa.

fiu, fiu, fiu...

Przeczytałam pierwszy wątek autorki i to pierwsze co mi się nasunęło, przepraszam drogie panie, że tak nas urażam ale takie jesteśmy. Słusznie czy nie, zawsze się czepiamy i to w mniemaniu facetów tak niestety wygląda.
Ja tez jak autorka robiłam sceny, fochy i inne cuda, no to zostałam ze złamanym sercem i bólem na kilka miechów.
Ale jednak zaczęłam od siebie i od zmian w sobie, efekt jest i bardzo mnie on cieszy

To dobrze, że wyrozumiałą. Mam nadzieję, że on też coś z siebie daje w zamian.
Nadal nie widzę żadnej korelacji Twojego przypadku z autorki.

Awantury i kłótnie to jedno.
Facet, który nie potrafi sam z siebie zainicjować rozmowy, widząc, że kobieta jest rozwalona emocjonalnie tylko ucieka w "ciche dni", albo skupia się tylko na swoich emocjach to kiepski materiał na partnera.

Tutaj jest sytuacja taka, że autorka się zmieniła, ale facetowi to nie wystarcza, bo tak naprawdę nigdy nie o to chodziło i jej nerwowość była zasłoną dymną dla jego wątpliwości, czy w ogóle chce z nią być.
Jak się dobrze wczytasz, zobaczysz, że ona tak reagowała kiedy wyczuwała, że on się emocjonalnie oddala.
Zresztą, on nie oczekuje od niej żadnych zmian- to ona sobie to za cel postawiła, szuka winy w sobie usilnie..jak każdy porzucony z początku.
Z czasem dojdzie do tego, że facet, któremu zależy docenia chęć zmiany (jeśli to było powodem) i jest przy swojej kobiecie.

zmieniła w ciągu dwóch tygodni? wiesz ile pracy trzeba włożyć by móc zmienić w sobie pewne rzeczy?
To nie jest na pewno trwała zmiana, ale fajnie, że chociaz do niej dąży.
Sądzę, że facet gdyby miał wątpliwości w ogóle nie wchodziłby w związek bo i po co i na co komu taki związek i to jeszcze dla niego? Jest rozwalona emocjonalnie, ale im więcej będzie to jemu pokazywać tym większą przewagą on będzie siał.
Stąd uważam, że powinna uciąć z nim kontakt i skupić się na sobie.

Trochę mnie nie było, a tu już tyle wiadomości. Nawet nie wiem jak się do nich wszystkich odnieść.
Bliskie mi są zarówno wypowiedzi Elle88 i goshh jak i rockwoman7, chociaż zdania macie trochę inne.
Z jednej strony to co pisze rockwoman7 jest prawdziwe, on liczył na moją zmianę, powtarzał mi to wiele razy, nawet już po skończeniu związku, że przecież uprzedzał mnie i mówił co mu się nie podoba i co go denerwuje, więc powinnam być świadoma, że to sie zakończy, jeżeli nic z tym nie zrobię. Jednak ja nigdy nie czułam, że muszę to robić, bo przecież ciągle był ze mną, mówił, że kocha, że mu zależy, więc jakoś przetrwamy i może się wszystko samo ułoży. Owszem zmieniłam w sobie i tak sporo przez ten czas jak byliśmy razem, ale on tego nie doceniał.
Robiłam fochy, awantury tak jak piszesz, ale nie tylko ja. On też nie był bez winy, czasem też denerwował się za głupoty. Po prostu różniły nas podejścia do pewnych spraw i nie potrafiliśmy wzajemnie ich akceptować.
Wydaje mi się, że Tobie Elle88, chodzi tez o to, że nie warto się dla faceta zmieniać. I tutaj też prowadzę taką wewnętrzną rozterkę, bo sama nie wiem co o tym myśleć. Z jednej strony faktycznie należy dobierać partnera tak byśmy wzajemnie się w pełni akceptowali, nie zmieniać całego życia i podejścia, no bo może nie warto. Ale co jeśli pojawiła się miłość, w pewnym stopniu wzajemna akceptacja, ale jednak coś jest nie tak, coś sie sypie, więc jeżeli ludzie się kochają to mogą się dla siebie zmieniać.

I właśnie ta świadomość, że jemu obecny układ odpowiada jak pisze Elle88 i goshh, jest okropna i mnie rujnuje. On się leczy, a ja cierpię, eh. Z jednej strony chcę to wszystko skończyć, te rozterki, łzy, a z drugiej strony gdzieś w środku mam nadzieje, i nadal liczę się z jego zdaniem, i często robiąc jakąś rzecz zadaje sobie pytanie co on pomyśli. Nie chce go wymieniać na nowy, lepszy model, chce razem z nim wszystko przetrwać, to co jest złe naprawiać, a nie wyrzucać do kosza. Ale wiem, że w pojedynkę nic nie zrobię.

Dokładnie. Ale właśnie dlatego staram się już mu jak najmniej to pokazywać, jak najmniej rozmawiać na ten temat i robić coś dla siebie, chociaż jest to ciężkie.

Może i były między nami rozmowy na ten temat, wiele razy chcieliśmy zmienić to, aby się tyle nie kłócić, ale właśnie kończyło się tylko na słowach. Później to wszystko przerodziło się w jego "groźby", np. nie rób tego, bo z Tobą zerwę. Słysząc to parenaście razy przestało to na mnie robić wrażenie. I żałuję właśnie, że nie było między nami takiej poważnej rozmowy, poważnej motywacji do zmian. Wystarczyło, że byśmy usiedli i na prawdę szczerze o tym porozmawiali, żeby mną wstrząsnęło, no i żebym właśnie była świadoma, że wtedy będzie przy mnie, jeżeli razem na to zapracujemy. Ale nie stracił dla mnie głowy i to chyba też jest ten problem..

wszystko na ten temat...

Dziś taki piękny dzień i od razu humor mam lepszy! Oby się to utrzymało jak najdłużej. Ten mój ostatni dół tłumaczę jako zrobienie kroku w tył, po to żeby zrobić ogromny krok do przodu, tak jak się stało dzisiaj. Pora się na prawdę wziąć za siebie i ogarnąć, ileż można czekać na powrót faceta... bezsens

Masz racje. Chociaż ostatnio własnie miałam wrażenie, że to ja robiłam coś źle, że może przy kolejnym związku też to będzie przeszkadzać, bo ze mną jest coś nie tak.

Czuję jakbym przeszła na kolejny etap świadomości na temat tej całej sytuacji. I chyba właśnie tym rozstaniem najbardziej pokazał jak mu nie zależało. Wolał odpuścić, bo tak było po prostu dla niego łatwiej, bo nie chciało mu się starać o nas, skoro może z kimś innym nie będzie się musiał starać w ogóle. To smutne, bo ja go na prawdę kochałam i wszystko bym dla niego oddała. Ale trzeba iść do przodu. Jakoś to będzie.

Bardzo mądra uwaga.
I też chyba każdy facet trochę szuka kobiety, która będzie jednak 'równorzędnym partnerem', a nie cierpiętnicą biorącą winę za wszystko, choćby w swoich manipulacjach (gierkach słownych) zapierali się, że jest inaczej

Co do tego co podałas mam przykłady ze swojego zycia.
Co do libido. Jeśli czegoś nie chciałem, jeśli mi nie było to potrzebne, to ona chciała bardziej i bardziej się starała. By uzyskać rozwiązanie na spełnienie swoich potrzeb starała się bardziej.
Co do manipulacji, to przecież osoba która pokazuje, że jej nie zalezy bedzie kontrolować związek. Jeśli ktoś jest mniej emocjonalny, to równa się z tym, że inaczej przeżywa zakochanie. I jeśli jest mu coś zabrane, to sie męczy. Dzięki temu chce to naprawiać nawet kosztem siebie, by wywołać taką samą miłość w partnerze. Najczęściej własnie są to kobiety i nie bardzo rozumieją czemu to sie dzieje i że nie POWINNY sobie pozwalać na takie zachowania, albo wybierać partnerów, którzy są jednak emocjonalnie na zbliżonym poziomie (przynajmniej na poziomie empatii, by przyszło zrozumienie). Niestety najczęściej kobiety szybko i mocno sie angażują, zakochują, kiedy jeszcze partnerzy tak do konca sie nie znają i ciężko sie im uwolnić. Akceptują to co mają, "bo widocznie tak musi byc" albo "widocznie cos jest ze mna nie w porządku".

Miałam na myśli równorzędność w dyskusji i odwagę w dochodzeniu swoich potrzeb - jeśli wystąpiła dysproporcja.

Jedno jest wynikiem drugiego. Wysokie ego stanowi rodzaj tarczy obronnej - przed światem i zranieniem, ale i przeżywaniem w pełni emocji, przed odczuwaniem empatii. Miecz obosieczny.

Zgadza się. Wprawdzie nie zawsze partnerzy z poziomem zaangażowania muszą iść łeb w łeb, ale kiedy zaczyna przytłaczać nas dojmujące wrażenie, że "same ciągniemy ten wózek" to już po ptakach..tzn. że po drodze gdzieś poniosłyśmy zbyt duże koszty i na zwrot nie mamy co liczyć. Na tym etapie partner już doskonale zdaje sobie sprawę jaka pozycję zajmuje w związku i tak chętnie z niej nie zrezygnuje.
a szkoda czasu na 'walki' o coś, co powinno być dawane dobrowolnie i z radością.

Będziesz to przeżywac i będziesz miec różne chwile zawahania ale MUSISZ BYC KONSEKWENTA. Twoje emocje beda Twoim wrogiem, mozg bedzie podsuwał różne głupie myśli ale nie możesz się ugiąc. Miałam tyle lat co Ty (ciut więcej) i wkopałam się w takie wlasnie nie wiadomo co. Walkę o kogoś, komu nie zależało aż tak bardzo aby stworzyc udany zwiazek. Z perspektywy lat - załuję bo raz że zmarnowałam tyle czasu ( poszło w lata...) a dwa to siadło trochę na psychikę. Obecnie tez przeżywam rozstanie i wracaja mi tamte stare traumy ze starego zwiazku. Jak raz samej siebie nie uszanujesz to będziesz miec tendencję aby to powtarzac.
Przysięgnij sobie, że nie odezwiesz się do niego ani słowem przez 3 miesiące, potem wydłużaj termin. Aż Ci przejdzie. I gwarantuję że jak przejdzie to poczujesz taką ulgę, że bedziesz miała ochotę rozpłakac się ze szczęścia. CZAS NAPRAWDĘ LECZY RANY I Z KAŻDEGO MOŻNA SIĘ WYLECZYC.
A na miłosc, mam nadzieję, nigdy nie jest za późno ! Głowa do góry

Jednak okłamywałam samą siebie z tym, że dam rade, że urywam kontakt, i że to koniec.
Nie potrafię sobie z tym poradzić. Ja po prostu już nie wiem co mam robić. Znaczy wiem: olać go. Ale nie potrafię tego zrobić. Przez te półtora miesiąca od mojego ostatniego postu wiele się wydarzyło. Oczywiście zaczęłam z nim rozmawiać.. Nawet mieszkałam u niego przez tydzień. Było fajnie, chociaż kłóciliśmy się przez ostatnie dwa dni o totalne pierdoły. W końcu ja wróciłam do siebie do domu, ponieważ on też wracał do swojego rodzinnego domu, więc mieliśmy kontakt tylko przez internet. Wszystko zaczęło się nawarstwiać. Bolało mnie, że mu nie zależy na mnie, więc byłam ciągle poddenerwowana, nafochana, nie chciałam mu powiedzieć co we mnie siedzi. On naciskał, a gdy już o tym mieliśmy rozmawiać przez Skype ja miałam ściśnięte gardło. Więc napisałam mu list. Opisałam mu tam wszystko co czuje, powiedziałam, że nadal go kocham, że tylko powrót jest w stanie mnie w tym momencie uszczęśliwić, że sobie nie radzę, napisałam mu wszystko to czego do tej pory kazałam mu się domyślać, i nigdy się nie domyślał, otworzyłam się jak przed nikim. A co on na to odpowiedział? "Mdli mnie od tego co napisałaś. Zachowujesz się jak dziecko. Ciągle robisz sceny. Robisz z siebie ofiarę. Chcesz wzbudzić litość. Zrozum, że nie chce z Tobą być, nie zmuszaj mnie, bo mnie to nie uszczęśliwi. Nie pasujesz mi ani do łóżka, ani do mieszkania, ani do rozmowy. Nie potrafię nawet z Tobą normalnie rozmawiać, bo Ty nie rozumiesz co ja do Ciebie mówię. To nie ma sensu. Chce z Tobą zerwać kontakt, bo już nie dam rady dłużej". To było pare dni temu. Przez te pare dni jednak pisał, ale bardzo mało. Rozmawialiśmy może minute dziennie. Pytał co u mnie słychać, chciał się czymś tam pochwalić. Spotkaliśmy się też na chwile dwa dni temu, żeby oddał mu kubek, którego zapomniałam wziąć od niego gdy u niego mieszkałam. Podczas tego spotkania starałam się być oschła. I zapytałam go dlaczego potraktował mnie jak dziwke, wykorzystując mnie przez pół roku, kiedy nie byliśmy razem, a zachowywaliśmy się jak para. Czemu się ze mną kochał, skoro jak się okazało mu to nie odpowiadało? Powiedział, że po prostu z czasem stało to się monotonne, i zaczęło go denerwować. Długo by opowiadać. Stanęło na tym, że wczoraj napisał mi, że nie chce mieć ze mną kontaktu, że ja nie potrafię się normalnie zachowywać. I że on na pewno nie będzie za mną latał. Nie prosiłam go, nie błagałam. Ale boli. Jak ja mam się normalnie zachowywać skoro go kocham? Gdy się spotkaliśmy dwa dni temu, to wzbudziło we mnie takie silne emocje. A jeszcze on na pożegnanie spytał czy może mnie przytulić... Odmówiłam.
Minęło już pół roku. A ja nadal się męczę. I mimo wszystkich krzywd, które mi wyrządził, mimo, że w tylu sprawach mi on nie odpowiada ja i tak chce z nim być. Czemu? Może mi ktoś to wytłumaczyć dlaczego tak jest? Zastanawiam się już nawet czy nie iść do psychologa, bo nie wiem co robić. A może ja sobie tylko wmawiam tą miłość do niego? Nie wiem. Ale słowa, które mi powtarzał wiele razy, czyli: "nie chce z tobą być", za każdym razem bolą mnie tak samo. Za każdym razem automatycznie pojawiają mi się łzy w oczach. Ile to jeszcze będzie trwać? A od października uczelnia, więc będę go widywała prawie codziennie. Będzie chyba jeszcze gorzej. Jestem już tak strasznie wyniszczona psychicznie. Czemu nie może do mnie dojść, że on już mnie nie chce, że ma mnie w dupie i że nie ma sensu o to walczyć, albo mieć nadzieje, że on zawalczy, że może coś sie zmieni, że może jak nie będziemy rozmawiać to on zatęskni?

Aha. Jeszcze nie dopisałam jednego. Mam pracę. Spędzam w niej całe dnie i myślałam, że mi to pomoże, że przestanę myśleć o nim. I owszem jak mam dużo zajęć, to nie mam czasu myśleć. Ale jednak to się zdarza. Do tego wychodzę do ludzi, spotykam się, gram w tenisa w weekendy, dbam o siebie. Ale to i tak nic nie daje..

Forum czytam codziennie. Większość wątków. Dużo widzę podobieństw w niektórych, wyciągam jakieś wnioski, ale co z tego, skoro w środku i tak go pragnę, skoro co noc płaczę za nim.

To co mam teraz robić? Jak uspokoić te ego, jak je uciszyć? Ja mam wrażenie, że tutaj czas wcale nie jest jakimś lekarstwem dla mnie. Ja z dnia na dzień przejmuję się tym jeszcze bardziej.
Uzależnił mnie od siebie. I totalnie nie potrafię z tego nałogu wyjść.

Nie ON ciebie, tylko TY się uzależniłaś - to zmienia perspektywę.
To tak jak alkohol nie uzależnia, tylko człowiek uzależnia się od alkoholu.
Czujesz różnicę?
Jest zasadnicza, pozwala przywrócić odpowiedzialność i siłę sprawczości we właściwe miejsce. Czyli z powrotem do Ciebie

To dobra wiadomość.

Jest w Tobie 'pustka', którą nim zapełniałaś, nie on Tobą.
Czyli w pewnym sensie Ty tez go wykorzystywałaś. Nie miałaś czystych intencji, nie chodziło o miłość. Miłość nie zawłaszcza, nie jest zaborcza- a Ty jesteś.
Odpychałaś go tym od siebie i każdego będziesz odpychać.

Zacznij od 'napełnienia' siebie tym wszystkim, czego szukałaś w relacji z nim.
Musisz to nazwać i po kolei szukać sposobu żeby to sobie SAMA dać.
Dopiero wtedy przestaniesz tak desperacko lgnąć do mężczyzn, dopiero wtedy będziesz mogła coś im tez z siebie dać, bo póki co osaczałaś i chciałaś brać. Ta pustka w Tobie krzyczała:"Żreć! Żreć!" i facet nie wytrzymał, bo tego nikt nie wytrzyma.

Musisz zacząć być uczciwa sama ze sobą. Facet nie jest tu winny, Ty też zresztą nie.
Jesteś po prostu "zagłodzona" brakami, które się powiększały przez lata.
Potraktuj tę relację jako cudowną sposobność do stanięcia na nogi.

To, że ja jestem z natury samotnym wilkiem na pewno jest pomocne o tyle, że ani przed ani w trakcie ani po związku - pozostawanie we własnym towarzystwie nie było dla mnie żadną "karą", tylko naturalnym, czasem wręcz pożądanym stanem.
Ale inni ludzie też tak maja, tylko w mniejszym stopniu.

To, że lubi się swoje towarzystwo (oczywiście nie mam tu na myśli rozpływania się, czy jakichś dziwnych odpałów ) oznacza, że człowiek nie ma w sobie jakiejś ogromnej pustki, że oswoił różne emocje i ma akceptację dla siebie w każdej chwili - nawet wtedy, kiedy nie ma przy nim nikogo na dany okres, bo nie uzależnia swojej atrakcyjności/wartości od czynnika zewnętrznego, jak aprobata drugiej osoby/partnera, itp.

Jak to zrobić.. To jest opisane 'między wierszami' w wątku Icemana, a w praktyce trzeba pracować nad poczuciem własnej wartości i miłości do siebie. To jest źródło dla całej reszty.

Nie szukaj 'technicznej instrukcji obsługi' dla Twojego problemu, bo on jest tylko zasłoną dymną dla czegoś o wiele ważniejszego.
Rozwijaj się duchowo, konfrontuj schematy myślowe, w które popadłaś i które stały się dla Ciebie nawykowe i naturalne.

Nie uciekaj od myśli i emocji, niech przez Ciebie przepływają, ale Ty rób swoje -czytaj i dowiaduj się coraz więcej

No, to już sobie odpowiedziałaś sama co to za "miłość"

Tym się różnisz od niego - bo dla niego to też żadna miłość (sorry, chłopak widocznie bardziej doświadczony i pomyślał rozsądnie) - że on dla chwilowej przyjemności łatania pustki nie widzi sensu wikłać się w związek. I to jest in plus.
A Ty stałaś się męcząca poprzez wieczne domaganie się uczucia i uwagi, których on zwyczajnie dla Ciebie nie ma i to jego święte prawo, które musisz uszanować i już.

Zamiast wkręcać się (bo się wkręcasz ) w wielką miłość i dramaty, które są dla Ciebie alternatywą dla nudy i braku celu w życiu poza byciem w związku (w roli bluszczu), wybacz szczerość zajmij się inwestowaniem w siebie.

Nie wiem czy powrót na studia, gdzie on będzie za miesiąc, o ile nie zaczniesz intensywnie nad sobą pracowaą nie będzie krokiem w tył..

Zacznij np. od. "kobiety kochające za bardzo" -wpisz w googlach i czytaj wszystko co znajdziesz n/t.. i tak po kolei, aż zaczniesz rozumieć pomału co Tobą kieruje.

powodzenia

On po prostu taki był, że nie było w nim woli walki, i powiedział mi kiedyś, że jak mu coś nie odpowiada to po co ma się męczyć, i że nawet jak już by był w związku małżeńskim to nie miałby problemu odejść od kobiety, jeżeli by mu coś nie pasowało. A ja jestem inna. Bo ja na prawde go kochałam, na prawde oddałam mu całą siebie, i tylko ja chyba chciałam walczyć o to by było lepiej. Wymyślałam dla nas jakieś metody, terapie, żeby tylko się polepszyło. Wystarczyłoby tylko żeby on chciał.
Teraz może faktycznie jest inaczej. Może faktycznie już go nie kocham, i walczę tylko o wypełnienie pustki, a nie o niego.

Ale z drugiej strony jak teraz nie mam te pare dni z nim kontaktu to dochodzę do wniosku, że może źle zrobiłam. Może dałabym radę się z niego wyleczyć wcześniej i mogliśmy jednak pozostać na stopie koleżeńskiej i już. Boję się, że jak już urwaliśmy teraz ze sobą kontakt, to on już nie powróci. I nie wiem czy to jest dobre.
Jak nie mam takiego dnia rozkmin, analizowania, płaczu, nudzenia się w domu, więc myślenia o tym to jest dobrze. Trzymam się, tak jak teraz. I nawet nie mam ochoty z nim pisać czy coś takiego. No ale czasem jak mam doła, czyli np. gdy pisałam wczoraj ten post, to wydaje mi się, że sobie nie radzę, że to wszystko mnie przerasta i nie wiem co robić.

Czytam też tutaj na forum wątek dla kobiet kochających za bardzo, ale w google tez coś poszukam, może wreszcie coś do mnie dojdzie..

To prawda, gdyby kochał to by walczył. Szkoda tylko, że mówił, że kocha, jestem najważniejsza i nie da beze mnie rady, a jednak radzi sobie lepiej niż myślałam..
I właśnie ja myślałam, że między nami ta chemia jest, bo zostawił mnie, ale i tak coś go do mnie ciągnęło. Zawsze jak już się widzieliśmy to ja czułam, że między nami jest coś "magicznego". Jak np. nie widzieliśmy się jakiś czas i gadaliśmy tylko przez internet/telefon, to jemu tak powoli przechodziło, chociaż też często mówił, że tęskni i bardzo chce mnie zobaczyć, ale gdy się spotkaliśmy to ja widziałam jak on na mnie patrzył i zawsze wtedy chciał mnie mieć przy sobie jak najdłużej, i chciał mnie mieć "jak najwięcej" i w takich momentach nic innego się dla nas nie liczyło jak bycie razem. I mam nadzieję, że tej całej otoczki sobie nie wymyśliłam a między nami faktycznie coś takiego było. Jeżeli dobrze rozumiem pojęcie chemii
W każdym razie on często mi powtarzał jak jeszcze byliśmy razem, że on nie może mnie zostawić, że nie potrafi, że nie może beze mnie jakoś normalnie funkcjonować. A teraz nagle ma mnie serdecznie dość. Tak jak napisałaś pewnie tej mojej natarczywości. To prawda. Ja go osaczałam cały ten czas. Wymagałam od niego dużo, gdy już nie byliśmy razem. Tego, żeby mi powiedział gdzie idzie, co robił, z kim, albo coś więcej o czymś opowiedział, a on uważał, że skoro nie jesteśmy razem to nie musi mi się spowiadać. Więc znowu było to samo, bo znowu te słowa zabolały, znowu chodziłam nafochana, ze nie chce mi czegoś powiedzieć, ze ja mu wszystko mówie, no i że zachowujemy się jak para nadal, to dlaczego ma mi nie powiedzieć tego. I tak w kółko przez pół roku. Ale ja po prostu sobie z tym nie radziłam, dlatego go tak osaczałam. Czułam, że to jest jedyne dobre wyjście z tej sytuacji. Zresztą on sam tego chciał. Powiedziałam mu po jakimś czasie po zerwaniu, że chce zerwać kontakt, bo nie wyleczę się  z niego, a on wtedy odpowiadał, że nie ma mowy, on się będzie do mnie normalnie odzywać, a nie zachowywać jak dziecko, tylko dlatego, że ze sobą nie jesteśmy. No on ma zupełnie inne podejście i zupełnie inny charakter niż ja.
Przepraszam, że tyle pisze. Ale po prostu tak dużo siedzi w mojej głowie. I ja wiem, że wszystko co piszesz Elle88, to prawda. Że będę się starać do tego stosować, jakoś zadbać o siebie, i staram się uświadomić, że to koniec i nic z tego nie będzie, ale i tak mam dużo jeszcze myśli na ten temat.

Miłość czyni ślepym...

Daj sobie z nim spokój. Słusznie myślisz - jesteś młoda, masz dopiero lat 21, ten związek wzbogacił Cię zapewne o kilka doświadczeń. Wyciągnij wnioski, życie toczy się dalej. Pomyśl o tym, że niektórzy w ogóle nie byli w związkach i żyją. A tu co miałaś? Kłótnie, masę kłótni. A Ty jeszcze mówisz, że kochasz... Za kłótnie? Szkoda nerwów, psychiki, czasu... Życia, po prostu życia. Mając do wyboru: związek przepełniony kłótniami a życie bez dziewczyny ale za to spokojne - wybieram to drugie. I nie zgadzam się z tym, że człowiek najlepiej uczy się na własnych błędach. Uczymy (a przynajmniej powinniśmy) na swoich i cudzych błędach.

Pozdrawiam serdecznie!

Dokładnie tak samo jest u mnie.. Chociaż był pewien czas, że myślałam, że wszystko idzie w dobrym kierunku, a jednak nie.
Ja już żałuje straconego czasu, zdrowia, morza wylanych łez za nim. Żałuję, że wcześniej nie posłuchałam wszystkich ludzi radzących mi, żebym zerwała kontakt, odcięła się a mi to pomoże. Byłabym już z niego wyleczona pare miesięcy temu. Ale ja byłam pewna, że to co robie jest lepsze od tych wszystkich rad by go olać, bo nie chciałam żeby to się kończyło. Nie potrafiłam go olać, bo tego nie chciałam, bo dla mnie brak kontaktu z nim to katorga. I myślałam sobie: "co ci wszyscy ludzie mogą wiedzieć? że niby brak kontaktu ma pomóc? a może nawet sprawi, że on zatęskni? na pewno nie. muszę walczyć i tylko wtedy coś osiągnę" oh, jak ja bardzo się myliłam. Właśnie wtedy ten brak kontaktu mógł nie dość, że sprawić, że mi będzie lepiej, to i on by przemyślał, jestem tego pewna. I jestem pewna, że on by odezwał się pierwszy, bo jeszcze nie miał przed sobą mojego obrazu takiego jak teraz. A teraz? Teraz tego nie zrobi, bo już tak ma dosyć tego mojego osaczania, że chyba dziękuje bogu, że to już koniec.

No i to zdanie też idealnie obrazuje mnie..

Kerty, bo właśnie o to chodzi, że ja byłam taka, że zawsze doceniałam to co dobre. Owszem dużo się kłóciliśmy, dużo nerwów straciłam, ale ja potrafiłam o tym zapomnieć i mieć też jego dobry obraz, momenty kiedy dogadywaliśmy się idealnie, kiedy było nam ze sobą dobrze, kiedy w myślach miałam, że nie chce go stracić, że go kocham, i kiedy mówiłam koleżance, że jestem najszczęśliwsza na świecie mając go.
No ale szkoda życia to prawda..
I najbardziej boli teraz to, że nasz kontakt faktycznie został zerwany, że on się nie odzywa, że sie zawziął, i możliwe, że czuje się teraz świetnie. Ale nie boli mnie to dlatego, że jakby do mnie napisał, to ja od razu padłabym mu do stóp błagając o wybaczenie, boli dlatego, że znowu dochodzi do mnie, że on ma mnie gdzieś, więc dlatego nie walczy.

Nie walczy i nie będzie walczyć. On wie że ma Cie w garści i na pewno już po tym wszystkim wie ze nawet nie musi się starać bo zawsze mógłby wrócić. Niestety te błędy na początku przekreśliły Twój właściwy obraz ( wiem po sobie ) nie ma i nie będzie  z tej mąki chleba. Ciężko z tym się pogodzić ale trzeba. Czy szybciej tym lepiej bo tracimy czas, nerwy, zdrowie i to co byłow nas piękne, gdy oni się świetnie bawią.

Nie wiem, możesz mi to wyjaśnić?
I wiem, że nie powinnam już z nikim analizować tego wszystkiego, czy rozpisywać się na temat tego jak się czuję, ale to jest silniejsze ode mnie i czasem potrzebuję z kimś o tym pogadać. Nie chce ciągle tego w sobie dusić.

Ale on nawet nie traktuje mnie jak opcje. Bo on po prostu jest już święcie przekonany, że to koniec i nie chce ze mną być, i dla niego nie jest ważne czy ja mu zostawiam otwartą furtkę czy nie, bo i tak by z niej nie skorzystał.
Staram się zająć swoim życiem. Nie jest to wszystko już dla mnie aż tak bolesne. Nawet nie robi na mnie już tak dużego wrażenia to, że nie gadamy. Ale wydaje mi sie, że dopiero z czasem przestanę zwracać uwagę ile go nie było na fb, czy gdzies wyszedł, co robi, i takie tam. I ja już powoli oswajam się z myślą, że to koniec. Z dnia na dzień idzie mi coraz lepiej i niedługo to nawet może i ja nie bede chciała do niego wracać. Ale nie mam pojęcia czemu obchodzi mnie tak jego zdanie, i to żeby mieć z nim jakiś kontakt, który i tak by do niczego nie prowadził, bo kumplami to my już nie zostaniemy.

Im wiecej o tym myslisz, rozmawiasz, przypominasz tym trudniej to zostawić w tyle. To jest tylko ból ego, że coś sie traci, zajęcie czy to poczucie wyjątkowości i nie masz czym tego zastąpić. Stoisz w miejscu rozpatrując coś czego nie ma.

Tu nie ma co życzyć powodzenia, bo to brzmi wtedy tak, jakbyś dawała sobie z góry miejsce na to, że nie może się nie udać.
Ale jeśli Ty sama postanowisz, że się uda, bo Ty tego CHCESZ i tak jest dla Ciebie najlepiej i tak postanowiłaś  - wtedy uda się w 100%

Tylko trzeba ufać sobie, kochać siebie, być dla siebie najważniejszym, a nie kimś drugiej kategorii, komu przyszło spędzić życie w takiej a nie innej formie.

Multum kobiet potrzebuje mezczyzny który je "ogarnia" czyli w sytuacji takiego dramatycznego myslenia powie "babo ogarnij się, beze mnie zginiesz, robimy tak i tak".
I dlatego sobie mozesz wierzyc, ze Ci sie uda. Tak dla podbudowania samej siebie. Na razie nie chcesz i pewnie przydałby sie ktoś z zewnątrz.

No więc jeśli prawda to z czym problem?

Ale widzisz, przynajmniej masz cel wyższy: przestać być dzieckiem i szukać ojca w facecie.