zakochałam się...

To już dzwonię do psychologa, zaraz przyjedzie, złapie moje uczucia w siatkę i gdzieś wywiezie. Albo da mi jakieś prochy, których nie będę brała, bo moja matka się od takich uzależniła i wolę się powiesić niż żyć jak ona.

Enkeli, to nie chodzi o to, że ma problemy z Twoją naturą - przecież chyba każdemu się zdarza zakochanie bez wzajemności. I chociaż to, co napiszę, to banał, to po jakimś czasie się zapomina i w końcu znajduje kogoś, kto uczucie odwzajemni. To nie jest koniec świata.

Chodziło mi o "moją naturę" w sensie, że moją skłonność do błyskawicznego przywiązywania się, dramatyzowania, wahań nastroju itp. Nie chodziło mi o moją orientację, bo sama nie wiem, jaka jest. Ale mniejsza z tym, chcę już ten etap zakończyć. Może jeszcze w życiu się zakocham i może ze wzajemnością, nie wiadomo. Chcę już zamknąć ten temat.

Ale mi chodziło dokładnie o to samo, nie miałam na myśli Twojej orientacji.

Jest, co oczywiste. Ale tworząc związek, każda z tychże osób przybiera pewną rolę - jedna rolę męską, taką za sprawy męskie odpowiedzialną, co poznać po stylu ubierania się, słowach czy gestach, a druga typowo kobiecą.
Dlatego zapytałem, bez urazy.

Sadyzm? Czyli to, że sama czułam się jak dziwoląg, że cierpiałam, bo ktoś nie mógł przy mnie wytrzymać kilku miesięcy bez spania ze mną się nie liczy? To ja nie powinnam mieć uczuć? Zrobiłabym wszystko, żeby uszczęśliwić swoje ukochane osoby, ale i tak wychodzi na to, że się nad nimi znęcam, bo mam inne pragnienia? I jeszcze robisz mi wyrzuty, że nie jestem w stanie określić swojej orientacji, bo do tej pory nie było to dla mnie ważne, bo chciałam być normalna, mieć normalnego chłopaka itp? Nie będę tu już przeklinać, ale wiedz, że nie mam najlepszego zdania o Tobie po tym Twoim jakże pomocnym komentarzu. Chociaż pewnie to Ciebie nie obejdzie bo co tam Ciebie obchodzą czyjeś uczucia.

Rozumiem, co chciałabyś przekazać, ale w tym moim poszukiwaniu nie było ani odrobiny złej woli, dlatego nie uważam, żeby można było mnie oskarżać o sadyzm. Jeszcze do niedawna byłam w fazie głębokiej religijności i starałam się żyć jak prawdziwa chrześcijanka, szczególnie w sferze miłości. Nauczyłam się hymnu do miłości na pamięć i zaczęłam praktykować ten typ miłości jako ten idealny. Sprawę swojej seksualności rzuciłam w kąt, bo przecież i tak miałam dopiero po ślubie zacząć z kimś sypiać. Nawet cieszyłam się, że nie kręcili mnie faceci, bo dzięki temu nie miałam problemów z utrzymaniem czystości do ślubu. Nie mogłam się nadziwić, jak to możliwe, że jesteśmy niby idealną parą z (teraz byłym) chłopakiem, a jemu i tak strasznie nie odpowiada, że nie spieszy mi się do łózka; uważałam, że to tylko świadczy o jego słabej woli i olewaniu zasad moralnych.

W końcu jednak coraz bardziej zaczęło mnie zastanawiać, czemu wszystkim tak strasznie podoba się seks, tylko mi nie; doszłam do wniosku, że widocznie coś ze mną nie tak, że widocznie jestem aseksualna. Czytałam o tym sporo, naczytałam się też bardzo przykrych komentarzy innych ludzi na temat braku popędu; naczytałam się, że seks w związku jest niezwykle ważny i jest dobrym powodem do rozwodu; przez to wszystko zaczęłam się czuć jak jakaś marsjanka, jakbym wylądowała na jakiejś dziwnej planecie, gdzie mieszkają jakieś zwierzątka podobne do mnie, ale mające zupełnie inną hierarchię wartości. Przez to poczułam jeszcze większą niechęć do seksualności. Ale mimo to miałam jeszcze nadzieję, że może jednak nie jestem aseksualna, tylko może nie dorosłam do tego albo nie znalazłam tego kogoś, albo że jak komuś w pełni zaufam, to się w nim jeszcze zakocham i będziemy razem szczęśliwi.

Nigdy się nie spodziewałam, że mogłabym się zakochać w dziewczynie. Nigdy nie miałam nic przeciwko LGBT, ale też nie sądziłam, że sama mogłabym mieć inną orientację. Ale kiedy po raz pierwszy zobaczyłam tą dziewczynę, nie miałam wątpliwości, co się stało. Zakochałam się romantycznie. Nie tylko chciałam ją kochać tą platoniczną miłością, chciałam też jej dotknąć, przytulić ją, pocałować. Jak teraz na to patrzę, to wcześniej tez podobały mi się w pewnym sensie niektóre dziewczyny, ale to nie było tak oczywiste; uważałam, że podziwiam to dziewczęce/kobiece piękno wyłącznie jako artysta.

Wybaczcie, że znowu napisałam esej, którego nikomu nie chce się czytać, ale tak pomyślałam, że ciągle piszę tylko po angielsku, więc choć trochę mogłabym napisać po polsku zanim zupełnie zapomnę jak.

Nie lubiłam się przytulać, a tym bardziej być całowana (żebym to ja całowała w ogóle nie wchodziło w grę). Traktowałam to jako przykry obowiązek. Podobały mi się jego oczy, ale to tyle, nie chciałam nigdy żadnej bliskości z nim. No chyba, że było mi zimno, wtedy taki grzejnik się przydaje Raz kiedyś pomyślałam o przespaniu się z jednym chłopakiem, ale to było dla zrobienia czegoś szalonego i niemoralnego, nie dla przyjemności. Tak o, z nudów.
Poza tym przez jakiś okres lubiłam yaoi/boys love Ale nie pierwszym lepszym: para miała być niemal dziewczęca w wyglądzie, żadnych muskułów, ...żadnego zdejmowania gaci przy seksie. To by było obrzydliwe.

Ok, miałam zapomnieć o niej, ale nieee, nic z tego. Moje uczucia są chyba coraz silniejsze. Nadal się rumienię na jej widok, nie mogę oderwać od niej oczu i gdy mamy razem zajęcia tylko tak patrzę się na nią, podziwiam jej niesamowite piękno, myślę sobie, że musi być jakąś boginią i że nie mam po co starać się zapamiętać jej twarzy w celu narysowania jej, bo wystarczy, że sobie wyobrażę najpiękniejszą kobietę. Do tego w drodze na zajęcia minęłam się z nią i po drodze tak jakoś się zbliżyłyśmy, jakbyśmy miały się pocałować. Potem całe zajęcia czułam się tak zawstydzona, że nie wiem.

Jak tak teraz myślę to w sumie nie mam żadnych dowodów na to, że koleżanka miała kiedyś chłopaka albo się chłopakami interesuje. Mam teraz taką jakąś głupią nadzieję, że może... może nie przeszkadzałaby jej jakaś znajomość, tylko, że potajemnie. Chciałabym w końcu dowiedzieć się, co naprawdę myśli i czuje, ale nie mam pojęcia, jak się za to zabrać.

Ta kobieta doprowadzi mnie do grobu.

A co ja na nie poradzę? Po prostu czuję je, kiedy z nią jestem. To nie moja wina. To nie była moja decyzja D:

"cholera go wie jak to sie robi w homo ;d"
co

No właśnie o tym myślałam, tylko nie wiem, jak. Też nie wiem, 'jak to sie robi w homo' ;d

Chyba jest jedna taka koleżanka, która nieco lepiej ją zna, ale z nią mam nie więcej kontaktu. Moja ukochana zajmuje się głównie tym drugim kierunkiem studiów i tam pewniej ma więcej znajomych. Poza tym jak miałabym wybadać teren, podejść do jakiejś koleżanki, którą znam tylko ze studiów, i zapytać, 'hej, kojarzysz tą Laurę? nie wiesz przypadkiem, czy jest hetero? a nie mówiła ci przypadkiem, co do mnie czuje?"?

1. Jestem raczej nieśmiała 2. Ta koleżanka koleżanki musiała zauważyć, że coś się dzieje, bo to po mnie widać 3. Nie spotkałam się jeszcze z tym, żeby koleżanki rozmawiały ze sobą na temat czyichś preferencji seksualnych
Może przy następnej okazji spróbuję z nią jakoś bezpośrednio porozmawiać. Mogłabym jej napisać na karteczce coś w stylu "jesteś 100% hetero?" i dać po zajęciach Ale to tak bardzo nieromantyczne.

I tak by powiedziała, że nie ma czasu. Lepiej, jeśli na razie poczekam. Na razie będę musiała kochać z 'ukrycia' (jakkolwiek można ukryć nałogowe wgapianie się w kogoś) Może kiedyś coś się stanie albo coś wymyślę.

Nie wiem, czy czytałeś ten wątek (dużo tego, więc nie dziwiłabym się, gdybyś nie czytał ), ale trochę już próbowałam. Tyle, że bardzo niezdarnie. Może jak będziemy miały okazję, to spróbuję jeszcze porozmawiać, nie wiadomo, co wtedy będę miała ochotę powiedzieć, ale miejmy nadzieję, że nic, co by pogorszyło nasze relacje

Enkeli z brakiem romantyzmu jeszcze pół biedy. Ale tak postawione pytanie zbyt bardzo ingeruje w prywatność tej dziewczyny. Oczywiście jest to moja subiektywna i skromna opinia.