jak spowiadacie się z seksu przedmałżeńskiego? - Netkobiety.pl

U protestantów małżeństwo nie jest po prostu  uważane za sakrament, co nie znaczy że mniej znaczy. Jest związkiem nierozerwalnym pobłogosławionym przez Boga i nie jest możliwe jego unieważnienie ani rozdzielenie przez człowieka. Niestety człowiek jako istota ułomna i grzeszna łamie tę zasadę i wówczas dochodzi do rozwodu, który jest grzechem. Jak każdy grzech może zostać przez Boga wybaczony. Człowiek ma również szansę się poprawić także w nowym, ponownym małżeństwie. Grzechem jest każdy rozwód, także taki po ślubie cywilnym, bo u protestantów forma zawarcia małżenstwa nie świadczy o jego ważności czy nie, dlatego śluby biblijne, które miały inna niż obecnie formę oczywiście też protestanci uznaliby za ważne i nierozerwalne.

heke - wydaje mi się, że masz zamiar nadal tak grzeszyć. Co Twoja religia mówi o grzechach popełnionych świadomie i celowo? Czy w ogóle żałujesz tego seksu?

Jeśli nie żałujesz, to spowiedź nieważna, a jeśli chcesz grzeszyć, to Bóg i tak o tym wie. Nie powoduje to żadnego problemu?

Niewiara księdza nie powinna mieć nic do rzeczy, nie on ma Cię w spowiedzi oceniać.

Do rozgrzeszenia i sakramentów podchodzisz bardzo konsekwentnie, jestem pod wrażeniem. Wydaje mi się, że twoje cudzołóstwo jest już grzechem ciężkim. Jest Ci z tym źle - czy myślisz o poprawie?

Ja sie nie spowiadam ze wspolzycia, bo i tak bym z niego nie zrezygnowala. To bez sensu isc do spowiedzi, a wieczorem już sie kochac. W sumie, idac do spowiedzi, to nawet nie mysle o tym, że wspolzyje i o tym, że musze sie z tego spowiadac, zapominam o tym po prostu.

To powinna być powszechna postawa katolików i nie powinna cię dziwić. W końcu Kościół Katolicki jednoznacznie wypowiada się w kwestii współżycia przed ślubem i nie ma tu miejsca na własną interpretację. Zatajenie tego grzechu (jak i np. stosowania antykoncepcji) przy spowiedzi powoduje nieważność tego sakramentu.
Zadziwia mnie niewiedza katolików w tej kwestii. Tyle lat edukacji religijnej od przedszkola, a podstawowych rzeczy nie rozumieją. A jeśli jednak wiedzą, tylko świadomie lekceważą nauczanie własnego Kościoła (co w Kościele Katolickim też jest grzechem) to po jaka cholerę są katolikami.

Jak współżyłam, byłam akurat w takim okresie kiedy omijałam Kościół.
Potem przyszło oświecenie, spowiedź (z kwestii seksu też).
I teraz jest spokój. Nie mieszkam z chłopakiem, jesteśmy ze sobą od ponad 1,5 roku i sprawa seksu jest jasna. Nie ma i już
Czasem śpimy razem w jednym łóżku. To była nasza wspólna decyzja. Mimo wszystko nie żałuję Choć jest ciężko, nie ukrywam. W naszym wypadku to działa tylko na plus. Seks nie jest dla nas najważniejszy, poznajemy się od innej strony no i jesteśmy w porządku z Bogiem, a to dla nas też bardzo ważna kwestia

"nikt nie załuje seksu przed małzenskiego" - nieprawda

Dlaczego "niewiele ma wspólnego z naukami Jezusa" jest argumentem przeciw Kościołowi, skoro Jezus Twoim zdaniem był zwykłym człowiekiem?

Czy ludzka natura nie jest związana z powstaniem człowieka? Czy skoro są różne koncepcje powstania człowieka, nie mówimy o różnych ludzkich naturach? Sugerujesz, że ludzką naturą jest to, co jest nią według popieranej przez ciebie koncepcji?

"dała sobie Pani wmowic,ze seks przed slubem to zło? pozostaje miec nadzieje ,ze nie nabawi sie Pani nerwicy na tle relgiijno-seksualnym"

Po pierwsze: nikt mi nic nie wmawiał. Do kościoła chodzę, bo wierzę w BOGA, a nie w księży, a to duża różnica. Owszem, mogłabym sobie w ogóle do Kościoła nie chodzić, ale po wielu latach rozeznawania, uznaję, że jest to dla mnie najlepsze. Poza tym czuję potrzebę, żeby tam chodzić. Od dłuższego czasu nikt nie musi mnie do tego przymuszać.
Po drugie: Mój stan zdrowia jest bardzo dobry, nie musisz się o niego martwić, bo sama zrobię to najlepiej :]

odbicie23 - nie wierzysz, że można czymś w życiu zgrzeszyć? Nie wierzysz w Boga?

1. Są osoby, które żałują seksu przedmałżeńskiego. Każdy partner czynności, której się żałuje, jest z definicji nieodpowiedni.
2. Koncepcje powstania człowieka omawiane są w odpowiednim wątku. Wierzysz w taką, a nie inną naturę ludzką, masz prawo, ale będziesz się mylił zbyt intensywnie polegając na własnej wierze, a zbyt mało na logice.
3. Pojęcie grzechu istnieje nie tylko u chrześcijan.

4. Piszesz o sobie w trzeciej osobie. Czego to objaw?

Yarick:
Jan, rozdział 20
(21) A Jezus znowu rzekł do nich: Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam. (22) Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: Weźmijcie Ducha Świętego! (23) Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane.

Jak słusznie zauważyłeś Yarick uprościł sprawę spowiedzi, jednak ma rację co do zasady w odpuszczaniu grzechów. Nie można zbudować doktryny na jednym czy dwóch wersetach. Zastosuj dobrze Ci znane zasady dowodzenia. Przeczytaj pod kątem przebaczania grzechów Nowy Testament.
Weź pod uwagę kontekst. Zwróć uwagę na to jak odbywało się przebaczenie grzechów w przypadku Pawła, kobiety złapanej na cudzołóstwie, Szymona czarnoksiężnika, Piotra itp.. (napisałem z pamięci i nie chronologicznie przypadków jest więcej). Może jeszcze przeanalizuj historię kościoła.
Kluczem tutaj jest też temat powszechnego kapłaństwa w przeciwieństwie do kapłaństwa wybranych. Nie należy też mylić wyświęceń kapłańskich (które nie miały miejsca w pierwszym kościele to praktyki starotestamentowe) z obdarowaniem Duchem Świętym we fragmencie który podajesz.
Podsumowując uważam, że Nowy Testament pokazuje nam, że tylko Bóg wybacza grzechy. Odpuszczanie grzechów jest możliwe dzięki krwi Jezusa. Są grzechy które należy wyznawać publicznie lub w mniejszym gronie. Czasami Duch Święty pobudza ludzi nim obdarzonych do tego żeby ujawniać cudze grzechy, napiętnować lub przebaczać. Nikt nie ma monopolu w tym temacie, ludzie którzy to robią muszą przejść odpowiedni proces szkolenia przez Boga i mieć z Nim stałą relacje oraz być wypełnionym Duchem Świętym (nie odbywa się to automatycznie przez seminaria i wyświęcenia). Każdy wierzący ma obowiązek wzrastać i pomagać innym wychodzić z grzechów (zaczynając od siebie).

I tu jest pies pogrzebany.  Podobnie z innymi uczynkami, które "odgórnie" uznano za grzech i koniec kropka , np. antykoncepcja, masturbacja.

mtmtc - jest, jak mówisz. Oczywiście gdy Jezus sobie chodził, to nie powołał do życia kościelnej hierarchii i nie rzeźbił, jak sądzę, pięknych wielkich konfesjonałów z ciemnego drewna. Przypuszczenie jednak, że nie rzeźbił, bo spowiedź mu nie pasuje, jest dość daleko posunięte, znamy prostsze wyjaśnienia.
A dziś z kolei przypuszczamy, że Jezus sobie nie spaceruje gdzieś w pobliżu. Pewności nie ma, ale dużo osób przypuszcza. Spowiedź jest dla nich. Taka forma zorganizowania. W czasach Jezusa nie jeżdżono autokarem na pielgrzymkę. Prostszym wyjaśnieniem są po prostu czasy czy może dzisiejsi chrześcijanie błędnie odczytują Pismo (dopiero od niedawna pozwala się na wycieczki autokarowe )? Było inaczej i już. Jezus więcej zmian wprowadził w prawo mojżeszowe niż KRK w jezusowe, mimo wszystko.
Katolicy (sprawdzam teraz) mówią o Duchu Świętym obecnym przy/w sakramencie święceń. Oczywiście nie chodzi o automat, a o przeżycie prawdziwe.

(Przy tym nie przepadam za interpretacją naiwną, że Bóg wysłuchuje, myśli, rozważa, decyduje i wydaje wyrok. Dla mnie to raczej działanie automatyczne, jak prawa fizyki. Warunki są spełnione, więc coś dzieje się. W takim kontekście stwierdzenie, że tylko Bóg odpuszcza, jest prawie bez treści, mówi banalną rzecz na temat praw, a omija to wszystko, co przy okazji może się dziać w świecie. Mecz piłkarski jest biochemią i fizyką, ale powiedzieć, że tylko biologia, chemia i fizyka - czyli reakcje na różnym poziomie - grają w piłkę...)

Kizia75 - Yarick pisał, że tylko Jezus i takie tam. Natomiast dość wyraźnie widać, że Jezus jednak pewne prawa ludziom dał.

Nie odwoływałem się tylko do tego co robił sam Jezus. Od kiedy stąpił Duch Święty na kościół powstały Dzieje Apostolskie i listy. Wyraźnie widać jak kościół radził sobie z grzechami i nie widzę powodu żeby to zmieniać. Jasno wynika nie tylko z ewangelii, że spowiedź jako sakrament nie istniała.
Pielgrzymka autokarem czy piechotą to trochę inny kaliber sprawy uważasz, że w przyszłości na pielgrzymkę będzie można wybrać się tylko autobusem? Zorganizowanie to ważna rzecz jednak nie można stracić z oczu czegoś co jest najważniejsze. W sakramencie spowiedzi kapłan jest decydentem (czy posiada Ducha Świętego rzecz niepewna) a tak na początku nie było bo nie było kapłanów. Napiszesz, że kapłan to taka nowa forma zorganizowania (nie nowa tylko stara nie aktualna od kiedy pojawił się Jezus).
Istotą wybaczania grzechów (w chrześcijaństwie) jest właśnie relacja z Bogiem, czy naiwna to już twoja ocena. W Starym Testamencie rzeczy odbywały się doraźnie przez różne obrzędy bo generalnie człowiek woli załatwianie spraw przez spełnienie warunków praw itp.. Wolimy ustalenia jasnych zasad bo Boga nie widzimy i pogadać z Nim nie umiemy. ?Idź Mojżesz i dogadaj się z Bogiem my ryzykować nie będziemy? taka postawę mieli Żydzi.
Duch Święty ma osobowość jego obecność w kimś objawia się darami i owocami i On "chodzi" po ziemi.
Czy Kościół (nie tylko KK) nie zamienił się w instytucje pod wpływem nacisku osób dla których możliwość kontaktu z Bogiem stała się czymś naiwnym?
Jeśli nie masz pewności, że Bóg przebacza to wystarczy Ci zapewnienie kapłana, że wybacza? Nie zakładam, że się spowiadasz ale pytam sam odpowiedz czy wszystko opiera się o wiarę? Jak pogodzić takie sytuacje kiedy jeden ksiądz przebacza a drugi z kościoła wygania, który miał rację?
Czy kościół ma wystarczający filtr żeby stwierdzić, że jego kapłani mają Ducha Świętego?

mtmtc - jeśli się spotyka Jezusa, można go po prostu nie rozumieć, jak to mieli w zwyczaju apostołowie. Jeśli się spotyka apostołów, czyli już tylko relacje ze spotkań z Jezusem, można zrozumieć jeszcze nieco mniej niż nic. Jeśli zrezygnuje się nawet z jako takiej ciągłości przekazu, zacznie się samemu porozumiewać z Bogiem - ja efektów oglądać nie chcę.

Mówimy o kilku aspektach. Jak powinno być, jak jest, co da się osiągnąć, jak było, jak powinno było być, co można było osiągnąć. Prosty wniosek, że byłoby fajnie tak sobie z Bogiem pogadać jest piękny, a przy tym doskonale bezużyteczny. To "jak powinno być" połączone z "licho wie, jak to osiągnąć". Zupełnie czym innym jest porównanie "jak było" z "jak jest" - to w ogromnej części sprawa kulturowa, całkiem niezależna od chrześcijaństwa (chyba że odrzucimy technologię całą i nową kulturę, niektórzy próbują). Kolejna sprawa to "co da się osiągnąć" i "jak to osiągnąć" i tym zajmuje się Kościół. Widzisz wady w sytuacji, gdy dwaj księża na jeden grzech różnie reagują, to zobacz wady w sytuacji, gdy każdy człowiek sam wierzy, że z Bogiem rozmawia, najpewniej przy tym słyszy, że jego czyny wcale nie są grzechem. Proponujesz mi historię chrześcijaństwa - mamy więc niezliczone herezje i ruchy religijne, w tym całkiem spektakularne przykłady przekonań, że dobro poznaje się przez grzech, że czyny ludzkie nie mają znaczenia dla zbawienia, że Bóg i tak wszystko (nam!) wybaczy. Kwestia - powtórzę - organizacji. Jeśli zatem omijamy już piękne, ale niewyobrażalne i nieosiągalne chyba wyście - rozmowę z Bogiem twarzą w twarz, to zajmujemy się rozwiązaniami, które są w zasięgu. Czy jeśli człowiek sobie wyobrazi Boga, który akurat jego winy przebacza, to zdobędzie w ten sposób życie wieczne? Czy jeśli dwaj ludzie tak samo zgrzeszą, ale "doświadczyli" swoim zdaniem rozmów z Bogiem - tylko diametralnie różnych, jednego Bóg wygonił a drugiemu przebaczył - to wszystko jest ok?

Tak więc widzę tu pomieszanie płaszczyzn.
Chcielibyśmy sobie z Jezusem porozmawiać. Chcielibyśmy ogników doświadczać i otrzymywać dary (rodem ze "Zmierzchu", spodziewam się). Chcielibyśmy jasnych sytuacji i niemożności popełnienia błędu. Nie da się, koniec na temat wyjścia idealnego opartego na tym "jak było" i co za tym idzie "co spisano o kontaktach z Synem i Ojcem".

Druga sprawa to organizacja rzeczywistości. Coś robimy. Albo nauczamy się wzajemnie, organizujemy wiedzę, system, przekazujemy informacje, zbieramy informacje, w grupie rozważamy, tworzymy system, albo też każdy sobie w lesie czy na basenie szuka własnych objawień, po swojemu myśli, ogranicza się do swoich refleksji, nikomu się nie daje uczyć, nikomu nie pozwala pośredniczyć, sam się spowiada, sam sobie odpuszcza. Jesteś pewien, że będzie w drugim przypadku mniej decyzji autorytarnych niż w przypadku włączenia pośredników - księży? Ja jestem przekonany, że będzie ich więcej. Lubię przykład matematyczny. Ludzie mi mówią, że mają swoje poglądy na Boga (co się zazwyczaj równa: "Bóg na pewno nie potępia tego, co ja robię"), ale zupełnie nikt nie szuka prawdy. Bóg jest dostosowany do potrzeb, nie zaś poglądy do prawdy - i gdy matematyki uczę strasznie mnie bawi, gdy uczniowie chcą poprawne rozwiązanie głosować (!) albo też relatywizować, dla różnych osób niech różne wyniki będą poprawne (!!!). Oczywiście wracając do wyjścia idealnego - świetnie by było, gdybyśmy tak mogli sobie obcować z czystą Matematyką w jakimś Ogrodzie, albo gdyby Duch Logiki w widoczny sposób nas nawiedzał. Ale tak dobrze nie ma. Cóż zatem? Niech go każdy odnajduje sam, bez pośredników, nauczycieli, wsparcia, nakierowania, pomocy, instrukcji, informacji?
Tak, jedna osoba na milion dzięki temu ominie tradycyjne, wydeptane ścieżki rozumowań, ale reszta nie będzie nawet mnożyć poprawnie. Jako rozwiązanie systemowe pozostawienie sprawy ludziom jest najgorszą możliwością. (z punktu widzenia agnostycyzmu - ale katolicy chyba nie są agnostykami - oczywiście nie ma poglądów lepszych, skoro poprawności żadnych nie dowiedziono. Ale z punktu widzenia katolicyzmu zbiorowa organizacja i włączanie się w świat już poukładany to jest wartość)

Mogę zatem do pytań, jakie na końcu dałeś, dopisać kilka razy więcej innych, które podkreślą naszą niewiedzę i niepewność. Mamy ją. Zrozumienie boskich planów, zakazów, poleceń czy nauk nie przychodziło jednak łatwo nawet postaciom biblijnym. Same błędy, rozterki, grzechy, prośby o wyjaśnienia, orientowanie się za późno, opuszczanie Raju i takie tam. Mamy jeszcze mniej. Zajmiesz się raczej "tak byłoby super" czy "tak możemy sytuację poprawić"?

Gdybym sobie grzeszył i chciał tylko pomyśleć, że mi już przebaczono (sugestia może być niejasna - twierdzę stanowczo, że nie mniej niż 90% ludzi, którzy sobie w głowie wybaczają, nie wierzy nawet w Boga. Myślą do siebie, odbierają sami swe myśli, odsyłają przebaczenie i dobrze się czują), to nie mieszałbym do tego Boga.
Ryzyko przekłamań w pojedynczej ludzkiej psychice (błędy poznawcze, błędy oceny, myślenie życzeniowe, myślenie magiczne i przeróżne zjawiska badane przez psychologię) jest mimo wszystko o wiele większe, niż ryzyko podobnych zaburzeń myślenia wieloosobowego, będącego bardziej wypadkową różnych poglądów i myśli. Stąd moje poparcie dla organizacji. (Przy tym dwie rzeczy zaznaczę: katolikiem nie jestem, kościoły tylko zwiedzam, a błędów instytucji KK jestem świadomy, po prostu nie szukam ich przyczyny w ISTNIENIU samej instytucji, a tylko w skażeniu jej przez jednostki).

heathcliff, dlatego ufać możemy tylko Bożemu Miłosierdziu. Sami będąc omylnymi i niedoskonałymi nie możemy być nawet pewni tego czy nie jest grzechem coś co sądzimy, że nim nie jest. Tylko taki sposób myślenia doprowadza nas do sedna sprawy - mając świadomość naszej grzeszności i omylności (w tym także omylności naszych księży) żałujmy szczerze za grzechy (także te popełnione nieświadomie) i starajmy się naśladować Chrystusa. Ufajmy w to co napisane w Biblii - że nasza wiara zapewni nam zbawienie. Tylko tyle i aż tyle. Wbrew pozorom nie jest łatwo niezachwianie wierzyć.
Scholastyczne podejście do kwestii wiary, które stosuje Kościół Katolicki - czyli szukanie rozumowych uzasadnień wprowadza tylko zamęt i coraz bardziej komplikuje kwestie, które jak powiedział Chrystus - "nie są z tego świata", więc i tak ich naszym rozumem nie ogarniemy.  Moim zdaniem nie pojmiemy istoty Trójcy Świętej, nieskończoności, zbawienia, możemy sobie tylko gdybać, a tymczasem scholastyka usiłuje wywodami naukowymi znaleźć definicję na wszystko.
Chyba z tego pochodzi ta skłonność katechetów katolickich do wbijania młodym katolikom różnych regułek do głowy - typu: co to są aniołowie, albo siedem grzechów głównych . Rozumem Boga nie ogarniemy.

Co masz na myśli pisząc ?nie można dążyć do tego żeby Bóg przemówił?, czy modlitwa to gadanie bez sensu?. Co rozumiesz przez ?kiedyś nie wyszło dobrze??
Tak na chłopski rozum można gadać bez końca, potrzebny punkt odniesienia. Jeśli nie wierzysz w Biblię jako punkt odniesienia to ciężko się odnieść. Jeśli katolicy wierzą to muszą stosować w praktyce nie trzeba decydować za katolików czy odeszli czy nie, ale wypowiadając się zajmujemy stanowisko. Każdy się może mylić ale to nie znaczy, że zdania swojego mieć nie może.
Czasy są takie, że każdy wypowiada się i ma zdanie i nie twierdzę, że to źle. Lepiej samemu się przekonać i zdecydować co jest właściwe niż cudze opinie przyjmować bez zastanowienia.
Kościół Katolicki przywłaszcza sobie całą historię chrześcijaństwa i właściwe zrozumienie, siłą rozpędu kolejne pokolenia poddawały się tradycji (tej pisanej duża literą).
Ja wierzę, że jak człowiek szuka to da się Bogu znaleźć.
Jestem pastorem.

Jak zauważyłeś punktem odniesienia dla mnie jest Biblia. W Biblii wyczytałem, że można dążyć do spotkania z Bogiem.
Dążenie-modlitwa, post, czytanie, pytanie, rozmyślanie, słuchanie itp..
Brak dążenia-ignorancja.
W obu przypadkach Bóg sam decyduje kiedy i jak przemówić, stosownie do stanu dążenia.
Przekonanie ?nie można dążyć? chyba prędzej rodzi ignorancje niż poszukiwanie.
Wiara bez uczynków jest martwa a uczynki wiary to właśnie dążenie.
Zależy od nas niewiele ale bez tej odrobiny nie ma całej reszty.
Wracając do tematu jestem za samodzielnym szukaniem przebaczenia grzechów. Jeśli ktoś nie może sobie w ten sposób poradzić z grzechem, niech szuka odpowiedniego doradcy (w KK spowiednika) ale osobę zaufaną i kompetentną byle nie urzędnika.

co to za ojciec ,ktorego trzeba szukac?

A czy zdajesz sobie sprawę z tego, że to co ty uważasz na temat seksu przedmałżeńskiego (czy jakiegokolwiek innego czynu uważanego w KK za grzech) w konfesjonale nie ma żadnego znaczenia? Będąc Katoliczką od interpretacji grzechów masz Kościół i jego duchowych przywódców. Tak stanowi wasza Tradycja, która jest obok Pisma Świętego fundamentem waszej wiary. Lekceważąc to nauczanie i zatajając jakiś czyn, który wg. Kościoła Katolickiego jest grzechem sprawiasz, że twoja spowiedź jest nieważna. Oczywiście można odrzucić nauczanie swojego Kościoła, tylko po co z taką postawą być katolikiem i chodzić do konfesjonału?

"Kościół mówi" zdecydowanie wygrywa z "Mussuka mówi".
Jeśli kaaarolaaa należy do Kościoła i podziela poglądy na grzech, jakiego uzasadnienia jeszcze byś chciała?

Mussuka - można bronić i twierdzenia, że W PEWNYCH SYTUACJACH lepiej będzie człowiekowi okradzionemu a nawet zabitemu. Tak więc wątpię, byś umiała W OGÓLNOŚCI dowieść, że kogoś się krzywdzi okradając czy zabijając.

Po drugie zbliżasz się stanowiskiem to utylitaryzmu, do mierzenia subiektywnej krzywdy i cierpienia. Natomiast stanowisko religii jest skrajnie obiektywizujące.

Obiektywizm religijny polega nie tylko na "ale nam fajnie", ale także na "kim się stajemy działając". Nie od dziś wiadomo, że nasz język i nasze wybory KSZTAŁTUJĄ naszą osobowość (a nie tylko odwrotnie). W wielu religiach rytuał, wymóg, systematyczność, wszelkie NIEKONIECZNE z punktu widzenia przyjemności zachowania są drogą kształtowania jednostki (i można spojrzeć kulturowo - religia mogła wspierać społeczny porządek kształtując ludzi pokornych). Zatem nie tylko szczęście jednostek jest celem, ale i kształt, osobowość (tak w chrześcijaństwie jak np. w zen czy konfucjanizmie).
Gdyby akt płciowy BYŁ ROZUMIANY jako pewien sposób zawarcia małżeństwa, zapewne by nie było kłopotu z interpretacją podobną do Twojej ("kochamy się, JESZCZE nie wzięliśmy ślubu formalnie"), natomiast im dalej czynność jest od ślubu, im bardziej jest przyjemnością (czerpaną nie zawsze z drugą osobą, czasem tylko przy użyciu drugiej osoby), tym GORSZE są postawy kształtowane.

Oczywiście nie samym rytuałem żyje człowiek, od zawsze więc próbowano omijać, udawać, pozorować, a gdzieś tam w skrytości unikać, przeinaczać, zmieniać i dobrze się bawić. Nie zajmuję się tu praktyką, chciałaś tylko uzasadnienia.

Tak więc kształtowaniem własnej osobowości MOŻNA się krzywdzić. Zamiast tłumaczyć wpływ języka i zachowania na osobowość dzieciom (to jest poziom studiów psychologicznych, raczej nie dla dzieci), zabrania się pewnych zachowań. Reguła jest sposobem kształtowania OSOBOWOŚCI, dopiero w dalszej kolejności osobowość będzie kształtować reguły (w innej kolejności niewykształcona osobowość ustanawiałaby reguły niszczące, przypadkowe).

Jeśli zatem jest już takie pewne, że się kochacie i takie pewne, że weźmiecie ślub, to go po prostu weźcie. Im mniej pewności, tym bardziej gadanie "i tak się kochamy" jest usprawiedliwieniem seksu szukanego dla przyjemności. Oczywiście usprawiedliwieniem w katolickim rozumieniu grzechu, ja katolikiem czy w ogóle chrześcijaninem nie jestem.

Szukając jeszcze dalej - opowieść o pierwszym grzechu z powodzeniem może być tak właśnie interpretowana: grzech niszczy szczęście niszcząc osobowość grzesznika.

Grzechem jest zatem nie tylko to, co powoduje widoczne cierpienie czy ból, ani też nie dokładnie to, co jest złamaniem prawa. Grzechem jest także to, co powoduje niewłaściwe ukształtowanie osobowości, inaczej mówiąc to, co jest atakiem na czystość duszy, to, co jest zagłuszaniem w sobie boskiego pierwiastka (u gnostyków) czy psuciem karmy.

Mussuka - ja pisałem o uzasadnieniu reguł. Jeśli "mamusia" w Twoim przykładzie uzasadnia, to mówimy o czymś podobnym. Jeśli nie uzasadnia, to mówimy o różnych rzeczach. (nie trzeba cytować tekstu, który jest tuż powyżej, gdy jest długo i praktycznie się do niego nie odnosisz)

to poprosze o cytat z tym fragmentem:) mam wrazenie, ze Bogu to wisi z kim i gdzie i ile razy a najwiecej to sie tym panowie w sutannach ekscytuja.Ale to moje zdanie, bezboznicy;))

Proszę bardzo - ze Starego Testamentu : "nie będziesz cudzołożył"
albo z Nowego: "Dlatego opuści człowiek ojca i matkę, a połączy się z żoną swoją, i będą dwoje jednym ciałem."
Jest więcej przykładów, ale nie jestem wielkim znawcą Biblii, więc trudno mi tak na szybko znaleźć odpowiedni fragment.

No, mnie te fragmenty też nie przekonują, bo definicja cudzołóstwa jest jasna:

"Cudzołóstwo ? termin religijny, określający zdradę małżeńską. Oznacza stosunek płciowy z cudzą żoną lub z cudzym mężem. Niekiedy definicja jest rozszerzana na stosunek pomiędzy osobą pozostającą w związku małżeńskim, a kimkolwiek oprócz własnego męża lub żony.

Teologia katolicka wyróżnia cudzołóstwo zwykłe (gdy jedna z uczestniczących w nim osób pozostaje w związku małżeńskim) i podwójne (gdy obydwie osoby są związane małżeństwami)."

Czyli zdrada- co z seksem dwóch wolnych osób? To już się nie wlicza w cudzołóstwo.

Busiu , sex przedmalzenski to grzech i nieistotne w jakej formie czy z czyjas zona czy z kims stanu wolnego
Widze ze checie sobie skrocic ten krzyz ktory niesiecie na plecach na taki malutki by zyc w wolnosci i jeszcze do tego zostac zbawionym, a tak nie da rady . Jezus powiedzial kto bierze jarzmo moje a oglada sie wstecz nie jest mnie godzien ..

Mussuko, jeszcze raz powtarzam - to nie księdza masz słuchać. Jeśli nie ufasz księdzu, to sama weź Biblię i poczytaj. Fakt, że jest napisana dawno temu i brak w niej współczesnych sformułowań typu -"sex przedmałżeński", ale jeśli uważnie poczytasz ten tekst jako całość, a nie tylko oderwane od kontekstu fragmenty, to wyłoni ci się obraz tego, co Bóg do nas mówi. Wbrew pozorom nie straszy on wcale ogniem piekielnym za ten czy inny grzech, bo w takim wypadku nikt nie dostąpiłby zbawienia. Wiesz, co robił apostoł Paweł zanim Jezus go wybrał? Prześladował chrześcijan i miał krew niewinnych na rękach. Żaden człowiek nie jest bez grzechu, ale te grzechy już zostały odkupione na Krzyżu. Zostaniemy zbawieni, musimy tylko tego chcieć i okazywać to starając się naśladować Jezusa i starać się postępować wg. Jego nauczania. Przypomnij sobie łotra, który wisiał na krzyżu obok Jezusa, który  jednym zdaniem świadczącym o tym, że uwierzył Jezusowi i autentycznie żałował za swe postępki sprawił, że Jezus obiecał mu zbawienie.  Ewangelie są wspaniałymi księgami niosącymi pociechę i radość a nie straszącymi ogniem i siarką. Jezus dożo mówił o tym jak należy postępować, ale mówił też że wiara nas wyzwoli.  Należy unikać grzechu, aby nasza wiara była szczera.
Pamiętaj też o jednym - to ty odpowiadasz za swoje zbawienie a nie ksiądz. Wiara to Łaska a nie żaden przymus.

Biblia nie naucza ze sluzac Bogu nie mozesz miec zony i dzieci Wiec u protestantow jest calkiem okay ta kwestia. Czy moze jest w Biblii jakis werset na to pokazujacy ze protestanci tym grzesza  ?

w takim razie wszyscy, którzy to robią przed ślubem mają grzech ciężki i pójdą do piekła albo w ogóle powinni zmienić wiarę? a jak się już w tego ktoś wyspowiada to w takim razie nie powinien tego robić znowu bo spowiedź to też mocne postanowienie poprawy...
ja wyraziłam tylko swoje zdanie. wiem, że kościół mówi, że seks przedmałżeński jest grzechem i sama jestem katoliczką (ale tego jeszcze nie robiłam) ale uważam, że jak się to robi z miłości to raczej nie ma się z czego spowiadać...

Aleś się uczepiła ludzie nie tylko ten grzech mają na sumieniu, nie wiem czemu katolicy mają jakąś obsesję na punkcie seksu i innych grzechów przeciw Bogu i bliźnim nie zauważają. Jeden grzeszy uprawiając seks przed ślubem, a drugi obmawia sąsiada, trzeci jest zawistny i zazdrosny a czwarty oszukuje i kradnie. Ludzie są grzeszni z natury i tylko Łaska Boża może nas od tego zbawić i zbawia o ile w to wierzymy i tego chcemy. Oczywiście grzechu unikać powinniśmy ze względu na miłość do Boga, ale nie jest tak, że komuś uda się uniknąć grzechu zawsze. Po drugie grzech to grzech i nie nam oceniać który jest cięższego kalibru, bo to sprawa Boga. Może być tak, że Bóg surowiej oceni zawistnego zazdrośnika, który źle życzy sąsiadowi niż złodzieja. Może być tez tak, że Bóg w ogóle nie rozróżnia kalibru grzechu: grzech to wystąpienie przeciw Bogu, tylko nasze ludzkie myślenie sprawia, że usiłujemy wszystko klasyfikować. Boska sprawiedliwość to nie to samo co ludzka i nie usiłujmy jej zrozumieć, bo jesteśmy na to za mali.
Kaaarolaaa, jeszcze raz ci powtarzam, że w katolicyzmie nie ma dowolności interpretacji grzechów. Twoje podejście do kwestii odpowiedzialności za czyny jest bardziej protestancki niż katolicki , ponieważ protestanci mają możliwość samodzielnie interpretować Słowo Boże i tylko to ich wiąże a nie nauczanie księży. Katolików wiąże nauczanie kleru i będąc katoliczką jeśli zataisz coś co nauczanie KK za grzech uważa sprawiasz, że twoja spowiedź jest nieważna. Możesz mieć inne zdanie, ale negując nauczanie swojego Kościoła w tak ważnej kwestii jak nieomylność w sprawach wiary po co uważasz się za katoliczkę? Nie można sobie wybierać z wyznania to co komu pasuje a co jest niewygodne albo z czym się nie zgadza, odrzucać.  To się nazywa hipokryzja i zakłamanie. Sorry, ale dla mnie tak to wygląda.