Czy i kiedy powiedzieć mu o ciąży?

Z pewnością nie chodzi mu jedynie o dziecko, ale Ty zapewne chciałabyś, żeby się jasno zadeklarował Na to potrzeba trochę więcej czasu. Nie tylko Ty musisz poobserwować

Jasne, że można temat wyśmiać zamiast spróbować zrozumieć, ale ja podzieliłem się wnioskami wyciągniętymi z obserwacji kilku takich przypadków i widzę kolejną kalkę. Mógłbym napisać więcej, ale nie chcę mieszać @mirandam w głowie. Napisałem tylko to co jest potrzebne i pożyteczne w tej sytuacji.

P. S. Jak trochę zmienisz ton to chętnie wyjaśnię Twoje stwierdzenia

Bardzo proszę - poniżej wyjaśnienia

Nie teoria spiskowa, ale chęć zostania ojcem. Facet dojrzewa do tej roli właśnie około 40. Taki instynkt tacierzyński

Nie wiem czy pół życia. Może kilka, kilkanaście czy kilkadziesiąt ostatnich miesięcy. Chciał zostać ojcem, a kiedy pojawiła się możliwość, czyli spotkał odpowiednią kandydatkę na matkę to postanowił działać. Gdyby nie spotkał to skończyłoby się na myśleniu. Musiało być odpowiednie środowisko, żeby wdrożył plan.

Nie szukał kandydatki na siłę, a edukował się mimowolnie. Skoro widział się w roli ojca to takie informacje zwracały jego uwagę i dzięki temu je zapamiętywał. Co do przeprowadzki to plan, który powstał na bieżąco i jednocześnie na skutek jego priorytetów.

Raczej w rozmowie wyszło, że nie bierze. Jeżeli nie powiedziała tego wprost to wyczuł. Zresztą facet nie planuje intrygi od A do Z, ale pewne rzeczy wyszły same w trakcie. Co stałoby się gdyby nie zaszła w ciążę? Miałby prawdopodobnie najlepsze 2 tygodnie w życiu albo jeździłby do niej i dalej próbował o ile byłaby taka możliwość.

Nie, żyje sobie spokojnie z tą myślą w głowie, a działa, kiedy pojawia się możliwość. Nie każda wczasowiczka się nadawała. Musiał coś do niej poczuć i zobaczyć ją w roli matki swojego dziecka.

Nie, dopóki nie wyjaśni się sprawa z jedną nie próbuje z drugą. Zresztą pewnie dużo kandydatek nie ma. Moim zdaniem to prawo przyciągania zadziałało, ale to już tylko moja teoria.

@mileniutka, facet nigdy tak nie pomyśli. Gdyby było tak jak napisałaś to najpóźniej od drugiego razu zabezpieczałby się. Na dziecko zdecydowałby się dopiero będąc pewnym kobiety.

EDIT
Jeszcze uwierzę w taką dziką fascynację i zauroczenie u dwudziestolatka, ale nie u czterdziestolatka.

Ależ to wszystko jest dziwne i conajmniej podejrzane. Nawet jeśli delikwent faktycznie tak pragnął dziecka to jego postepowanie jest conajmniej głupie. Tak bardzo go pragnął że zaplodnil na dobrą sprawę jakąkolwiek kobietę? Bo co on wiedział o autorce? Nic.
Nie wiem czemu ale takie zachowanie w stylu namiętny romans przez 2 tygodnie bez żadnych zabezpieczeń a potem wielka radość na wiadomość o ciąży i prezenty od razu i dbanie i juz od startu mówienie w liczbie mnogiej , i już powiedział zonie, jeszcze zanim się spotkał z autorką, już ma plan na życie w mieście autorki.  To wszystko jest takie dziwne ze aż podejrzane.

Jozefina, my bardzo dużo rozmawialiśmy przez te dwa tygodnie, poznawaliśmy się cały czas, ludzie są ze sobą lata, widują się co dwa tygodnie, czasami rozmawiają przez telefon, różnie te rozmowy wyglądają (przerabiałam kiedyś i coś takiego) i w ciągu pół roku nie poznają się tak, jak ja poznałam się z nim i na nim. Kiedy zobaczyłam go w piątek poczułam, jakbym znała go od zawsze. Nie było zawstydzenia, było normalnie, tylko mój dystans, który nałożyłam na siebie, by go wczuć trącał troszkę chłodem z mojej strony.

Jego zachowaniem sama jestem zaskoczona. Nie napisałam o wielkiej radości, on się cieszy, ale wiem, że gdzieś w głębi ma też jakiś niepokój związany z całą tą sytuacją.

Dzisiaj odniosłam też wrażenie, że dba, ponieważ ma świadomość, ze wszystko to, co chciałby załatwić nie jest proste i zajmie mu na pewno dużo czasu. Poza tym ma też świadomość, że nie będzie przy mnie dzień w dzień.

To nie jest wcale piękne, to jest cholernie trudne.

U Ciebie jest trudne, ale jego zachowanie, reakcje, reakcje jego rodziców. Za piękne. W którym miesiącu jesteś?

Nic, ja wcale nie twierdze ze Twoja sytuacja jest piękna. Tylko, że jego zachowanie jest tak piękne że aż podejrzane

Na razie masz tylko Jego słowa, których nikt potwierdzić nie może. Pięknie ułożone, ale jak będzie to czas pokaże.

Co nie zmienia faktu że tak na prawdę W OGÓLE się nie znacie
Ja z narzeczonym do póki nie zamieszkaliśmy razem widywaliśmy się dzień w dzień.Razem mieszkamy prawie 3 lata,wyprowadziliśmy się po ponad 2 latach(staż związku prawie 6 lat).Ja mogę powiedzieć że wiele wiem o moim facecie,a ty?NIC,a twoje teorie mnie bawią.

Ja nie wiem czemu czepiacie się postawy tego faceta.Czy facet który jest już w średnim wieku na wieść o ciąży nie cieszy się?Nawet jeżeli bardzo pragnął dziecka,a żona kolejnego nie chciała?
Bardzo prawdopodobna jest wizja marioosh666,ale również prawdą być nie musi.
Jak na razie się stara i chyba to jest najważniejsze,bo niektórzy faceci nawet nie potrafią dbać tak o własną żonę...

Z tym chłodem nie przesadzaj bo stworzysz wokół siebie mur,którym spowodujesz wycofanie się faceta.
Czy liczy się dla niego tylko dziecko?Nie powiedziałabym,wtedy ograniczyłby się do alimentów i odwiedzania malucha.Nie ukrywajmy,tak byłoby mu wygodniej.

Na razie to on jest żonaty .
Czy się rozwiedzie to się okaże. Podobnie jak okaże się czy ma zamiar odejść od żony.
Na razie to są słowa.

Prawda. Niemniej jednak, patrząc na całokształt okoliczności (2-tygodniowy romans i pół roku ciszy, przy braku próby nawiązania kontaktu) mam wątpliwości co do dobrego poznania się.
Przedobrzyć z poznaniem się nie można. Im lepiej znamy drugiego człowieka, tym lepszy prognostyk dla związku.

Nie można oczywiście wykluczyć teorii Marioosh666 , choć uważam ją za wielce nierealną i naciąganą.
Ale życie pisze różne scenariusze.

Podobnie jak Margolinka, zalecałabym dużą dawkę ostrożności.

A co tam słychać u mirandam, bo nie odzywała się kilka dni?

Ciekawa bardzo historia...

Witam ponownie, po długiej przerwie

Zgodnie z regulaminem forum jednen związek=jednen wątek, podbijam wątek.

Mam niemały dylemat. Otóż, jestem z facetem w związku od pół roku, mamy 5-miesięczną córeczkę. Niby jestem szczęśliwą matką i partnerką, jednak od jakiegoś czasu jest mi niewygodnie. Mój facet naprawdę się stara i jest cudowny w każdej materii. Problem polega na tym, że drażni mnie jego relacja z byłą żoną. Jest wobec niej naprawdę w porządku, podczas rozwodu zgodził się na wszystkie jej wymagania, a ona ciągnie to wszystko dalej. Dzwoni, ciągle potrzebuje pomocy, odnoszę wrażenie, że celowo go absorbuje swoimi sprawami. Tym bardziej, że mieszka trochę od nas, bo w zachodniopomorskiem (my w łódzkiem). Czasami mam wrażenie, że umyślnie odrywa go ode mnie i od małej. Dwa razy wymyśliła jakąś pilną sprawę, kiedy musiał do niej jechać. Zajęło mu to cały weekend. Nocował u rodziców. Wydaje mi się, że to, że tak gładko pozwoliła mu przejść przez rozwód było tylko grą wstępną. Pisze do niego smsy z pytaniem, dlaczego im nie wyszło, bądź, czy rozstanie było konieczne. Zastanawiam się, co powinnam zrobić w takiej sytuacji. Kobieta jest ode mnie 12 lat starsza, zachowuje się poniżej poziomu.
Może któraś z Was była w podobnej sytuacji, a może potrzebuję również świeżego spojrzenia na tę sprawę kogoś z zewnątrz

Dziękuję z góry za wszystkie odpowiedzi i pozdrawiam.

A co on na to? Na jej smsy i pytania dotyczące rozpadu małżeństwa? Skoro o nich wiesz, to rozumiem, że nie urywa ich przed Tobą, więc jaka jest jego reakcja?