Jeszcze raz dziękuję wszystkim za odpowiedzi.
Rozmawialiśmy 6 godzin o przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Zdaje się, że sprawa się znacznie skomplikowała.
Przyjechał z małym bukiecikiem pudrowych róż i huśtawką-bujaczkiem dla maleństwa.
Kiedy wszedł chciał się przytulić, jednak odsunęłam się (zgodnie ze swoim postanowienie-utrzymania chłodu). Co mnie najbardziej zaskoczyło, miał dobry humor, choć był ostrożny. Ale w końcu nie wytrzymał i po tym, jak pokazałam mu jak mieszkam, podczas przygotowywania herbaty coś w nim pękło i powiedział, że ma świadomość, że krótko się znamy, nawet bardzo krótko, że niewiele o sobie wiemy, że wszystko się szybko potoczyło, ale może właśnie tak to miało być, bo czasem żyje się z kimś 20 lat w poczuciu, że to jednak nie to, a czasem poznaje się kogoś, w krótkim czasie dzieją się dziwne rzeczy, a wiadomo już, że chce się tę osobę mieć już zawsze przy sobie. Kiedy to piszę i jednocześnie wyrzucam z siebie dźwięczą mi jego słowa w głowie. Stwierdził, że chce się przenieść do mojego miasta, wynajmie mieszkanie, przeniesie firmę bądź stworzy filię (jak powiedział: musi jeszcze to przemyśleć i mądrze ułożyć), będziemy się spotykać, przebywać, poznawać i tak do narodzin, a potem postanowimy co dalej. Stwierdził, że nie odpuści, że niczego teraz nie pragnie bardziej, niż być tutaj "z nami", że czuje się przy mnie wspaniale, że nigdy czegoś takiego nie doświadczył. Podobno powiedział o mnie i o dziecku żonie i jak stwierdził, nie było kłótni. Po prostu postanowili, że się rozstaną. A i kolejny hit na dziś - O. jest córką z pierwszego małżeństwa jego żony (z żona byli razem 7 lat).
Kiedy mówił, patrzył to w moje oczy, to na brzuszek, chciał go głaskać, jednak powstrzymywał się, chyba bał się mojej reakcji.
Dla mnie to za wiele, jak na jeden wieczór i w ogóle jak na ostatni czas. Nie mam pojęcia jaką podjąć decyzję, miałam być sama, już sobie wszystko ułożyłam, chciałam być fair, aby wiedział o dziecku, a on odwala taki numer. Za dużo tego.
Na koniec zapytał czy chcę, aby zasnął dziś obok nas, odpowiedziałam, że chcę zostać sama, powiedział, że w takim razie pojedzie do hotelu, ale jutro zaprasza "nas" na obiad (ta cholerna liczba mnoga!).
A ja siedzę i płaczę, jak to Margolinka napisała "nad rozlanym mlekiem" i nie mam pojęcia co dalej.
Najgorsze jest to, że facet nadal na mnie działa, nadal jest tak niesamowity, jak wtedy, kiedy widziałam go po raz ostatni. Boje się jednak, że wdepnę w coś, czego będę żałować.
ps. oczywiście sam rozłożył bujaczek i na jednym tchu opowiedział ile ma funkcji, ile melodyjek i jaki jest super... ehh