Nasze gawędy o zwierzętach

Summerko dziękuję za piękne zdjęcie Nie spotkałem się z wyjaśnieniem długowieczności albatrosa królewskiego. Przypuszczam, że odpowiadają za nią geny.

Bry.
Wprawdzie reklama, ale jednak stworzona z "prawdziwych" ujęć.
Nietypowy dobór "par", a The Great Escape z 0:33 rulez!

Podziękowania dla Iceni za "reanimację" wątku
Delfiny sprawiają wrażenie wiecznie uśmiechniętych. Może powstać mylne przekonanie, że te niezwykłe ssaki morskie nie odczuwają bólu, cierpienia, smutku, złości. Tymczasem przyczyna tego stanu rzeczy jest jakże prozaiczna. Mianowicie nie posiadają one mięśni mimicznych.
Małpo, zazdroszczę Ci tej okazji

Wznawiam ponownie temat. W Polsce znaleziono szakala złocistego wcześniej  nie odnotowanego na naszych terenach. Pojawił się w zachodniopomorskich lasach. Wcześniej widywano go, między innymi, w zachodniej Białorusi, Niemczech i na Ukrainie. Z pewnością ich populacja może zagrozić  rodzimym gryzoniom. Lepiej nie spotkać się z nim oko w oko.

U mnie w okolicy jest coraz więcej lisów. Nikną natomiast zające.
Bo nikt nie poluje na lisy, nie ma zapotrzebowania na lisie futra, mięsa z lisa nikt nie jada. Do tego są "szczepione" przeciwko wściekliźnie, nie chorują i mają się dobrze. Niedługo zające będą gatunkiem wymarłym.
Jestem przeciwko zabijaniu bez potrzeby zwierząt ale w tym wypadku należałoby coś zrobić, może wyłapać trochę lisów  i wywieźć gdzieś?podrzucić do innych krajów?

Rozpanoszyły się też dziki, zaczynają podchodzić coraz bliżej domostw, robią szkody na polach.

Lepsze możliwości zdobycia pożywienia? Słabsza konkurencja międzygatunkowa ze strony innych drapieżników? Możemy tak sobie dywagować

Poluje się na dziki ale tylko w określonych miesiącach, gdy młode odkarmione.
Nie tak łatwo upolować dzika. W dzień to on leży gdzieś w lesie, w zaroślach. Wychodzi na żer gdy zapada zmrok. I trudno go zobaczyć z ambony, trudno w niego trafić.
Mój znajomy myśliwy razem z kilkoma kolegami długo czatowali na dzika, parę razy pojawił się w polu widzenia i zniknął, nie udało się ani jednego upolować.

Znów odświeżę temat. Czy widzieliście  takie rude "myszki" na drzewach? Są pod ochroną. Jest ich coraz mniej, dlatego w okolicy Krakowa specjalnie dla nich rozpięto liny, żeby mogły się swobodnie przemieszczać.

źródło: net

A tego gościa podobno można zobaczyć w lasach mazurskich:
źródło: net

Starałam się wybrać  najładniejsze:)
Taki zbyt wyrośnięty kotek? No nie wiem.
A na Sądecczyźnie podobne do szopów  jenoty. Nie rozumiem dlaczego zaliczane są  do rodziny psów. Bogata nasza leśna fauna.

źródło: net

W Europie występują 2 rysie : euroazjatycki i iberyjski. Ten pierwszy jest największy. Iberyjski jest mniejszy i jest go już niewiele.

Zaatakowanie człowieka przez pumę zdarza się niezwykle rzadko.

Super zdjęcia:) Nawet nie wiedziałam, a może wiedziała a nie zdawałam sobie sprawy z tego jak piękne zwierzaki mozna spotkać w Pl. No spotkania z tą myszką nie chciałabym przeżyć, ale zdjęcie jest super;)

Będąc w górach nasłuchałam się dziwnych opowieści o niedźwiedziach brunatnych, o tym jak bywają ośmielone, że potrafią wyszukiwać pożywienie ze śmietników i jak trzeba uważać, by się na nie  nie natknąć. Podobno niektóre mają chipy, żeby było wiadomo, gdzie aktualnie przebywają. Turyści są tak nastawieni na wszelkie atrakcje, że nieraz  zdają się  nie zauważać, czym się może zakończyć chęć  zrobienia  fotki temu drapieżnikowi. Nie spotkałam  na górskich szlakach niedźwiedzia, ale może ktoś z was przeżył bliskie spotkanie z niedźwiedziem brunatnym i chciałby się podzielić wrażeniami?

  Przestrzega m.in. przed rozrzucaniem śmieci na terenie Parku, a także przed hałasowaniem i zbliżaniem się do dzikich zwierząt. Należy pamiętać o tym, aby nie dokarmiać dzikich zwierząt na terenie parków górsich ani nie wprowadzać psów, które niedźwiedzie mogą potraktować jako przekąskę.

W UK lisy czuja sie bezpieczne, poniewaz w zasadzie tu nie ma psow wolno biegajacych, wiec lisy nie maja naturalnych wrogów. A poniewaz jest to wyspa wolna od wscieklizny ludzie tez sie lisow nie obawiaja i dlatego tez lubia je dokarmiac. Co niekoniecznie jest rozsadne, ale ...

Z innych ciekawostek mozna by dodac papugi z parkow londyńskich.

W londynie mowi sie juz o pladze papaug - jest to potomstwo zrodzone przez uciekinierow z domowych hodowli. Rzecz bylaby zabawna gdyby nie fakt, ze tych ptakow sa tysiace, a poniewaz wiele srednich gatunkow papug nie ma naturalnych wrogow na wyspie - rozmnazaja sie bez problemu. Male gatunki, chociaz teoretycznie wrogow maja, to jednak ptaki drapiezne nie przyzwyczajone do ich widoku, krzykliwego ubarwienia, halasliwosci i latania w duzych stadach - tez je skezetnie omijaja.

W parku kolo Buckingham Palace jak sie pospaceruje w okolicy zachodu slonca to czasem mozna je uslyszec (i zobaczyc) jak sie nawoluja z czubkow drzew.

(Problem zdziczalych papug to nie jest jedynie problem Londynu, ale juz wielu miast europejskich o lagodnej zimie).

Odnawiam temat. Czy to możliwe, ze pies był taki mądry?
Kamerka samochodowa nagrała niecodzienną sytuację. Kierowca spostrzegł na przejściu dla pieszych w miejscowości Bilcza (woj. świętokrzyskie) stojącego psa, który chciał przejść na drugą stronę ulicy. Zatrzymał się, by przepuścić czworonoga. Nie zrobili tego jednak dwaj kierowcy jadący z naprzeciwka. Zwierzę przekroczyło krawędź jezdni dopiero, gdy droga była zupełnie wolna i bezpieczna. (WP TV)
https://www.youtube.com/watch?v=gTEOjA6Rt8E
Ciekawe czym się pies kierował, przechodząc przez jezdnię?

Wychodzi na to, ze najmądrzejsze są kundelki:D
Ciekawi mnie skąd wiedzą, że mogą przejść na drugą stronę. 

Kilka miesięcy temu pośrodku skrzyżowania spacerował sobie spory pies. Wszyscy kierowcy się zatrzymywali, choć mieli zielone światło. A on sobie powolutku przeszedł, nie spiesząc się. Och, gdyby tak piesi mogli wolniutko przechodzić na  przejściu!

Sprytny psiak i jaki pomocny.  Chyba nie wszystkie psy są takie mądre.
No, jeśli chodzi o husky, to chyba nie są takie mądre, jeśli do domu nie potrafią wrócić, a może lubią wędrować, kto ich wie.

To psy bardzo niezależne,to wszak rasa pierwotna.One nie chcą trafić do domu.
Są trudne do wychowania bo nie są wpatrzone w człowieka-nie bardzo zależy im by człowieka zadowolić.

A tak a propos rasowy a kundel. Ja miałem spanielo pudła. Moja kuzynka miała rodowodowego sznaucera olbrzyma. Pies kilkakrotnie wsiadł do autobusu, pojechał na drugi koniec miasta, tam pobył czas jakiś i wrócił na piechotę. Nigdy by się nie dowiedzieli gdzie pies znika na kilka dni, gdyby ich znajoma im nie powiedziała, że tam bywa i nie prześledzili jego drogi. Pies nie wybierał linii, bo spod domu miał tylko jedną, ale sama historia mnie zafascynowała. Ja tego psa znałem do mniej więcej dwóch lat. Potem, prawie dziesiec lat później, spotkałem go znów i witał mnie tak jakbym bywał u nich codziennie.
Inna historia. Mój kundel był agresywny w stosunku do psów. Kiedyś zaatakował owczarka niemieckiego. Że sznaucer kuzynki i mój kundel to byli kumple, to sznaucer okraczyl mojego i przycisnął go do ziemi, żeby już nie napadał biednego ONa.
Większość ludzi uważa psy za tępe maszynki do sztuczek, ale moje doświadczenia wskazują że są one bardzo inteligentne. Są posłuszne, bo lubią sprawiać przyjemność właścicielom, ale robią to tylko w takim zakresie w jakim chcą.

Ten na zdjęciu jest mały. Kuzynki pies jak mnie witał, to trzymajac mi łapy na ramionach patrzył na mnie (185 cm) z góry. Mój spanielo pudel był większy od spaniela, a ten go okraczyl jak ratlerka.
A na twoje pytanie odpowiem tak- spróbuj takiego potwora zatrzymać. Każdy się cieszył że pies od niego bezpośrednio nic nie chce. Jedyną osobą która miała nad nim pełną władzę był mój wujek, z którym pies chodził potulnie jak baranek. Dla reszty świata jedyna nadzieją było to że nie był zanadto agresywny, tzn. miał w życiu ze dwóch wrogow- doga który spacerował na "jego" terenie i jeszcze jakiegos psa którego uznał za uzurpatora.

Czasy były nieco inne. Czarnuchów jeszcze nie było, a milicja miała takie rzeczy w ... nosie. Pies miał swoje humory i nie humory. No, było jak było. Ja go wspominam bardzo dobrze. Był wspaniałym opiekunem dla nastolatki i jej, również wczesnonastoletniego, kuzyna. Przy nim jedynym zagrożeniem jakie mogło nas spotkać, była sprawa sądowa gdyby ktoś próbował nas ruszyć. Pływał jak ryba, potrafił wypłynąć kilkaset metrów w morze, czasem nawet w czasie mniejszych sztormów. Do wujostwa, jak przeprowadzili się do domku, jako do jedynych na ulicy, nikt nigdy się nie włamał. Jak pies swoim donośnym basem witał intruza, nikt by się nie odważył nawet próbować. Kilka razy jego mądrość powstrzymała nas od niebezpiecznych zabaw. Pies po prostu nam je uniemożliwił.

Chyba że to był rodowodowy sznaucer, któremu się za bardzo urosło. Był rodowodowym sznaucerem z pierwszego miotu. Czy naprawdę wierzysz, że życie jest pod sznurek? Nie wiem czy się orientujesz, ale na tym mniej więcej polega ewolucja. Przypadkowa zmienność w przyrodzie powoduje, że co jakiś czas pojawiają się inne osobniki i jeśli są lepiej przystosowane do panujących warunków, to one zostają, a te zgodne z dotychczasowym wzorcem, są recesywne. Na szczęście wujek nie był powalonym hodowcą i nie pozbył się psa ze względu na niezgodność z wzorcem.

Ten pies był moim kumplem jak byłem bardzo młody. Nie pamiętam kiedy to było dokładnie. Natomiast jak wujostwo przeprowadzili się do innego miasta spotkałem go ponownie po kilku latach, będąc już na studiach. Może mentalnie byłem jeszcze dzieckiem, ale fizycznie byłem już dużym chłopcem i pamiętam jak pies, witając mnie jakby mnie nie było zaledwie tydzień, skoczył na mnie, przyparł mnie do ściany i lizał po twarzy. Ja stałem wyprostowany, a  on miał łapy na moich ramionach. Jego następczyni tej samej rasy wydawała mi się miniaturową namiastką "prawdziwego" sznaucera.

PS. Sprawdziłem. Pies był z 1973-1974 roku, a ja miałem z nim kontakt mając 8-20 lat. Nb pozylo sobie psisko strasznie długo jak na takiego olbrzyma. Ale może pomógł mu fakt, że wuj czasem dawał mu koniak, który pies uwielbiał.

Femte, masz  trzy sznaucery?

Nie i to na pewno dlatego napisałem że żył strasznie długo jak na swój rozmiar.

Był reproduktorem, ale na własną, niepokorną, łapę.
Miał rodowodowych rodziców i udokumentowany rodowód bodajże na trzy pokolenia wstecz. Był z miotu alfa, tak przynajmniej mówiło się czterdzieści kilka lat temu i dlatego miał imię na A. Tak podobno jest (albo było) wśród psów rasowych. Zresztą z imienia wydedukowałem ile żył lat, bo imię było związane z wydarzeniem z 1973 roku, a wiem też na pewno że widziałem go jeszcze w 1986 roku. Ale nie istotne. Nie będę więcej udowadniał że nie jestem koniem. Historie są prawdziwe. Kto nie wierzy ma do tego prawo. Kto wierzy temu dziękuję za zaufanie.

Szkoda, że nie  masz fotki. Chętnie zobaczyłabym jak wyglądał.
Myślę, że wszystko możliwe, bo tak jak człowiek ma swój swój plan rozwoju w genach, tak samo i zwierzę.
Przykładem najmniejszy pies rasy Chihuahua z Wrocławia.

Gojka, dziękuję za odpowiedź.

Skarlałe pieski wymagają dodatkowej opieki. Wprawdzie ten jada drobinkę karmy, ale ile z takim maleństwem kłopotu, a ile wymaga troski, żeby nie stała mu się krzywda.