Potrzebuję wsparcia :(

Wiesz, że są takie instytucje jak cik (centrum interwencji kryzysowej) i możesz się tak zgłosić z dziećmi jako ofiara przemocy. Możesz tam mieszkać przez pół roku. Za darmo. Mieć 3 posiłki dziennie. Między czasie zgłosisz o rozwód i alimenty. Znajdziesz pracę i się usamodzielnisz (tam pracują prawnicy, psycholodzy, pracownicy socjalni) i pomagają takim osobom. A syn zawsze będzie bronił ojca. U mnie jest to samo. Nasz syn jest już dorosły ale ojciec to dla niego nie wiem autorytet nie do podważenia. Też tak jak tata został marynarzem. I prawie we wszystkim się zgadzają. Tyle, że ja nie pozwolę sobie na złe traktowanie i mają  do mnie duży szacunek. Teraz jestem w ciąży z kolejnym dzieckiem tym razem będzie córka:). I mimo, że on zawiódł moje zaufanie to syn go usprawiedliwia. Może dlatego, że on był dla niego takim wymarzonym ojcem który na wszystko pozwalał, rzadko był w domu i każdy wybryk usprawiedliwiał. Ale ty musisz mieć na względzie swoje dobro i bezpieczeństwo także dzieci. Odejdź jak najszybciej nie pozwól zrobić z siebie służącą!!!!!!

Witajcie po przerwie

u mnie lekka stagnacja - nic się nie dzieje. Czekam na jakiś odzew z sądu, bo od złożenia pozwu minęło już ze dwa tygodnie, ale chyba muszę jeszcze poczekać.
Mój mąż mnie zadziwia - jest tak lekkomyślny, niedojrzały, że szlag mnie trafia że spędziłam z nim 13 lat!!On się dziwi, że ja chcę od niego jakieś pieniądze. No przecież on dopiero od tygodnia pracuje, no czy ja chcę żeby on robił nowe długi? Śmieszny jest, bo długi jak robił tak robi, wiem to dobrze. On się nie przejmuje z czego dzieci mają żyć. Skoro odeszłam muszę sobie radzić, przecież zrobiłam to żeby mieć lepiej i teraz co - okazuje się że zrobiłam źle, bo nie jest lepiej? Te jego teksty mnie rozwalają.. I jeszcze uparł się, że zabierze dzieci na weekend - ale że ja też mam jechać. Mówi to do mnie tonem rozkazującym, mam przyjechać i tyle. Ustala mi kiedy przyjadę i kiedy wrócę. Mówię mu że to moja decyzja, że nie przyjadę bo chcę odpocząć - "to odpoczniesz, ja się nimi zajmę".. od dwóch dni dzwoni i gada o tym, a ja nie chcę nigdzie jechać. Po całym tygodniu pracy mam ochotę leżeć na łóżku przez cały dzień. A on chyba nie pracował, bo dzwonił w dzień.

Doskwiera mi trochę samotność, ale powoli przyzwyczajam się do stanu rzeczy, póki co jest ok. Tylko wciąż myślę o dziecku, bardzo bym chciała mieć jeszcze jedno dziecko Ale póki co jakoś się trzymam. Za nim w ogóle nie tęsknię, dni kiedy nie dzwoni są najpiękniejszymi dniami w moim życiu..

Najbardziej wkurzają mnie ludzie, którzy nagle mają tyle do powiedzenia. Tyle wiedzieli o jego różnych głupotach, a nic nie mówili i jeszcze dziwili się mi, że tak długo z nim jestem - a teraz nagle mówią o tym wszystkim.. proponował seks mojej koleżance, chwalił się że miał romanse w pracy, w naszej miejscowości chwalił się kolegom że zalicza prostytutki.. a teraz mówi, że tylko tak gadał. I ja mam mu uwierzyć?? W sumie wszystko mi jedno, wolałabym żeby coś się potwierdziło, przynajmniej rozwód bym dostała od razu.. Przykre to, ale prawdziwe.

Zabko, myślę o dziecku na tej zasadzie, że zwyczajnie zawsze chciałam mieć dużą rodzinę. I po prostu chciałabym być jeszcze mamą, ale wiem że nie mam obecnie takiej możliwości i nie wiem, czy będę ją miała jeszcze kiedyś. To takie zwyczajne pragnienie, a raczej marzenie..
Do sądu się przejdę, bo trochę mnie martwi ich brak odzewu.
Co do plotek, coś w tym jest bo raz że słyszę je od różnych osób - i z jego otoczenia i z mojego, ludzi którzy się w ogóle nie znają, a dwa - on przyznał mi się że "gadał głupoty", ale przecież to były tylko żarty. Jako argument w sądzie tego nie użyję, bo nie mam jak - ale brak zaufania zostanie, bo jak mam mu uwierzyć w cokolwiek?
Jest winien pieniądze pewnym ludziom, dostałam od nich smsa z pytaniem czy to prawda że on wyjechał za granicę - okłamał ich, a więc wciąż kłamie - a mi wmawia że się zmienił..

Dziewczyny, jesteście niesamowicie mądre. Każdej z nas najbardziej chyba brak siły żeby marzyć i realizować te marzenia. Dla mnie taki wzorem siły i dążenia jest Ewa Błaszczyk. Wczoraj w Trójce słuchałam programu właśnie z nią. Jej nieszczęścia nie dotyczą rozwodu, ale tyle ją dotknęło a ona ciągle prze do przodu. Staram się odkładać ból na bok i działać, bo jak ona mam dla kogo. Zbieram informacje po znajomych i z netu. Zajrzyjcie na spam poświęcony rozwodom zobaczcie takie artykuły w poradach:
- o separacji: jaka jest różnica pomiędzy separacją a rozwodem która opcja jest korzystniejsza-finansowo.
- to o czym dyskutujecie: jak zebrać dowody i wygrać w sądzie.

Witaj, CrazyChild
dzięki za wsparcie w moim poście,
natomiast co do twojego wątku,
uważam że tam gdzie nie ma szacunku do drugiego człowieka,
a ta granica została już przekroczona, pewnie znacznie wcześniej,
to to już nie wróci, on uważa że ma Cię w garści, bo wzięłaś ślub,
a gucio, może Cię w tyłek pocałować, ja sam dojrzewam już do decyzji o rozwodzie,
bo sam nie zasługiwałem na złe traktowanie,
jeśli w domu który sam stworzył nie ma szacunku to już na to nie licz,
może być nawet gorzej, może posunąć się do gorszych rzeczy,
czego nie życzę, bo wódka i koleżki zmiękczają mu mózg,
dlatego że nikt mu się nie postawił, w swojej rodzinie ma popleczników na takie zachowanie,
a już zaczynają być też i dzieci,
znam w rodzinie Kobitkę, 3 chłopaków, no już starszych, 18 lat, 20 lat
identyko, wszystko w tyle, chla od zarania dziejów, ona pracuje w szkole, dorabia jako fryzjerka,
i dużo jej rodzice pomagają,
ostatnio u nich byliśmy, i wracali zmęczeni ze zbierania drzewa na zimę, ona chłopaki,
a on pan, kręgosłup pana bolał, musiał odejść, bo nie dawał rady, i poszedł odpocząć
nie ma komu zrobić z nim porządek,
ale wreszcie złożyła pozew o rozwód, nie wytrzymała już, tyle lat
chłopaki już prawie odchowane
szkoda mi jej bo fajna Kobitka, nie jeden by pozazdrościł, bo w sumie
z takimi problemami, naprawdę dobrze się trzyma i fizycznie i psychicznie
nie dawaj się CrazyChild,
mąż zamieni Ci dom w chlew, w oborę,
dzieci mogą pójść jego drogą, jeśli dasz im na to przyzwolenie,
niestety widzę że nasze życie na tej ziemi to ciągła walka
inaczej kula by się nie kręciła,
nie pozwól zamienić dom w zwierzyniec
i ostatnie, on Cię już nie szanuje, i nigdy już nie będzie szanował, bo już tą granicę przekroczył
a między ludźmi oprócz miłości jest na drugim miejscu SZACUNEK
jeśli jego nie ma to i miłość zginie
Pzdr i trzymaj się

Witaj Crazy

Ja znowu zalatana, w dodatku dzieciaki jedno po drugim chorują, dziś to i mnie coś zaczęło brać

Tak Crazy - najpierw on dostanie kopię pozwu i będzie miał 2 tyg na to, by złożyć wyjaśnienia - o ile będzie uważał za stosowne. Lepiej go znasz, wiesz, co napisałaś w pozwie - nie wiem, czy on może się np. zawziąć i chcieć złożyć pisemne wyjasnienia, bo będzie chciał czemuś zaprzeczać? Czy to taki typ. że sądu się będzie bał, ale Tobie wygadywać może przez telefon czy osobiście? Nie wiem, tak mi się wydaje, że raczej to drugie, jak uważasz? Mam nadzieję, że nic nie będzie składał, choć w sądzie na rozprawie zapewne będzie miał sporo do powiedzenia - ale jakoś tego twojego nie podejrzewam o składanie pism... Obym miała rację

Rozumiem Cię Crazy... Rozumiem, ja przez blisko 9 miesięcy z nim (swoim  byłym obecnie) mieszkałam od momentu, kiedy rozpadł się nasz związek. Oj - starałam się trzymac nerwy na wodzy, ale z ulgą odetchnęłam, kiedy sprzedał mieszkanie w końcu i zaczął mi wypłacać alimenty - w tempie expressowym się z dziećmi przeniosłam do wynajętego. I na swoim własnym (choć wynajętym) naprawdę czuję się lepiej, choć niejednokrotnie różne tego typu zachowania byłego wyprowadzają mnie całkowicie z równowagi i zastanawiam się, na jakim to ja świecie żyję. Wiem, że muszę nauczyć się i wpoić sobie umiejętnośc właściwej reakcji wobec tych zachowań. Bo one stanowią jakby ukrytą złośliwość wobec mojej osoby. Inaczej już nie może mnie "dotknąć", jak uprzykrzając życie przez jakieś mało chlubne zachowania - w końcu wie, na czym mi zależy i jakie mam wartości, bo mnie zna, prawda?

Ale skoro on wie, jak mnie można zranić i jak uderzyć w czuły punkt, to... To ja muszę wiedzieć, jak się nie dać I jak krótko, stanowczo stopować takie zachowania Tak dokładnie jak Ty, kiedy określiłaś iż pora przyjazdu będzie zbyt późna Spróbuj kolejnym razem dodać, iż takie nieodpowiedzialne zachowanie, wymaganie, by małe dzieci oczekiwały na ojca do bardzo późnych godzin wieczornych jest ewidentnym przykładem braku należytej troski o dzieci oraz działania na ich niekorzyść, jak też wykorzystwania emocjonalnego, bo dzieci cieszą się na wizytę taty a on je zawodzi. I że może to stanowić powód do ograniczenia mu praw rodzicielskich a więc jeśli mu zależy na dzieciach, powinien zacząć zachowywać się wobec nich jak kochający, troskliwy, odpowiedzialny rodzic a nie rozkapryszone dziecko. To na jakiś czas powinno go zmobilizować. Ale zastrzegam Crazy - na jakiś czas. Nigdy nie będziesz miała gwarancji, że to działać będzie wiecznie. Ktoś, kto pewnych zachowań nie ma w naturze - nie zmieni się w ciągu sekundy, tym bardziej, że ja jakoś nie widzę, żeby on się zmieniał sam z własnej potrzeby.

Ostatnio chyba z 3 m-ce się dopominałam o ustalenie kolejnej wizyty u logopedy dla jednej z bliźniaczek. Bo to miał być jego obowiązek. Ja zdążyłam zrobić dzieciom i bilans,  kilka razy być w przychodni - bo chore, załatwić wizytę u okulisty dla wszystkich 3, zamówić okularki dla starszej - a tu caaaaały czas problem był w umówieniu telefonicznie wizyty. Jak w końcu uzyskałam odpowiedź kiedy, to jeszcze mi napisał - "no, będę wtedy mógł, to pójdę z nią". Zagotowałam się Napisałam - "Musisz móc. Zgodnie z twoją pisemną deklaracją, wizyty u logopedy są twoim obowiązkiem. Nie ustalam wizyt u lekarza, na które nie mogę iść i nie zrzucam na kogoś odpowiedzialności. To nie jest łaska, to jest twój obowiązek rodzicielski." Z różnymi rzeczami tak czasem jest, że zwrotnie muszę stanowczo odpowiadać. Bo inaczej wykorzysta sytuację.

To ciężka sytuacja. I długo będziesz się stykać z różnymi tego typu zachowaniami, bo dzieci są jeszcze małe. Z różnymi sytuacjami będziesz musiała sobie radzić. Ja też czasem patrzę oniemiała - jakim cudem i jak można? Być takim głazem wyrachowanym? Ale chyba powinnam przestać się dziwić, człowieczeństwo nie każdemu jest dane w takim samym stopniu, a ja mam nauczkę, że to ja właśnie jestem odpowiedzialna za to, by na partnera dobierać osobę, która ma jak najbardziej podobny do mojego - zestaw wartości, którymi kieruje się w  życiu Prawda Crazy? Jest mi przykro, bo starszą córcię przez ponad rok wychowywała babcia - jego mama. Już nie żyje - zmarła niecałe 2 lata temu. Kochała córcię baaardzo mocno. Ten weekend, który minął, dzieci musiały być ze mną, bo chorują, nie mogły iść do taty (choć to była jego kolej, ale wiadomo, dziecko z wysoką temperaturą nie nadaje się do wycieczek, nawet krótkich). Starsza zadzwoniła poprosić więc tatę, żeby ją zabrał we Wszystkich Świętych do babci zapalić znicz. Wiesz co jej odpowiedział? Jedyny syn? Że on to był w środę a potem to wybiera się w niedzielę dopiero, to jej nie weźmie. Ręce opadają, nie dość że do własnej mamy w ten dzień nie zamierzał pójść, to jeszcze powiedział dziecku, że jej nie weźmie. Już pal licho piątek, przecież mógł w niedzielę? Taki to właśnie ktoś.... Ten nadchodzący weekend mam wolniejszy, dzieci do taty już powinny iść, jeśli mnie grypsko sprezentowane przez maluchy nie rozłoży - sama się ze starszą wybiorę, bo i ja w końcu mogę wyjśc z domu i córcia nie musi o to prosić, poza tym zależy mi bardzo, by babcię jedyną jaką znała, żeby pamiętała zawsze i szanowała tę pamięć. Jeśli ja moim dzieciom nie pokażę, jakie wartości sprawiają, że nie jesteśmy ni sami, ni samotni, czym jest szacunek i pamięć - no to skąd będą je znały?

Jak tam w pracy? Napisz, co dzieje się poza tym? Jak dzieciaczki - zdrowe? Jak sobie radzą z ta sytuacją, już sporo czasu minęło, prawda?

Ja wiem, że pytają... Na początku, kiedy zamieszkaliśmy osobno ileż to ja się nasłuchałam o tatusiu... Było trochę... sporo płaczu za starym domkiem... Ale ja nie przekonuję dzieci że tatuś jest inny, niż myślą. Bo on wcale nie musi być zły dla nich Zdaję sobie sprawę, jak bardzo dzieciom brakuje tego najważniejszego - pełnej rodziny i domu. Wiem, że miną pewnie lata, zanim one poczują się z tą sytuacją pewnie... Wiedzą, że są baaardzo kochane Tata ma z nimi kontakt bardzo bieżący. Nikt nikogo przeciwko nie nastawia. Ale same jakieś wnioski, nawet te moje 4 latki, miewają... Tata nie chciał się bawić, tata ciągle z kimś gadał przez telefon, tata to tylko laptopa czytał, tata mi nie pozwala pomóc rozłożyć prześcieradła, powiedział, że nie potrzebuje pomocy...

Nie musisz uczyć się żyć bez czułości, przytulenia Crazy - wszyscy mamy na to szansę i możliwość I nie musimy uważać, że ma nas raz na rok przytulić ktoś, kto na codzień rani. Wszystko powoli, powolutku, spokojnie
Najpierw poczuj własną wartość, zakończ jeden etap, zacznij żyć spokojnie i bezpiecznie, miej możliwość korzystać z bezpieczeństwa - a wszystko się ułoży tak jak sobie to wypracujesz

Jesteście dziewczyny już o wiele dalej , ja nie wiem kiedy wreszcie dojdzie do rozwodu,
Strasznie siada mi psychika, nie wiem czy dam radę funkcjonować na takich obrotach. Co jeśli depresja wciągnie mnie całkowicie. Strasznie mnie zatyka chwilami ledwie biorę oddech, wszystko jest takie płytkie tylko z wewnątrz chce się krzyczeć.
Boje się że nie uciągnę tego dalej, że mąż weźmie mi dzieci i obciąży kredytem. Nie mam siły się bronić.

Crazy
Witaj Raz nam się udało prawie jednocześnie zajrzeć

Wiesz, ja podchodzę do tego inaczej Nie "zostałam obarczona" obowiązkiem samodzielnego przedstawienia dzieciom norm - tylko takiego wyboru dokonałam, jako tego zdecydowanie lepszego, niż pozostanie w związku, w którym dwoje ludzi się mijało, nie okazywało żadnych uczuć ani szacunku, gdzie ktoś był oszukiwany i wykorzystywany. Dokonałam konkretnego wyboru mając na względzie to, że ja może ryzykuję, że nie uda mi się spotkać takiego partnera, który będzie szanował moje wartości a ja jego. Ale zdecydowałam, że zrobię wszystko, co mogę, by moje dzieci nie powtórzyły moich błędów - by one już napewno nie traciły poczucia własnej wartości tylko po to, by zyskać złudzenie posiadania rodziny. Rodzina, bliscy - ma dla mnie zdecydowanie większe znaczenie, niż sucha definicja w encyklopedii
Tak naprawdę to był w końcu mój wybór. Uważam, że dobry W końcu świadomy, choć niepopularny jeszcze jakby. Pewnie mocno odważny, ale ... ale chyba nie. Chyba po prostu rozsądny, bo pozostanie w takim związku, to ściągnięcie ogromnych problemów na dzieci także. I ciągnięcie w nieskończoność tej "rodzinnej przypowieści" o szukaniu szczęścia, partnerstwa i zrozumienia przez wiele, wiele pokoleń.
Wcale nie mówię, że jest to życie łatwe. Szczególnie finansowo i organizacyjnie. Ja nie mam bieżącego bezpośredniego wsparcia kogokolwiek, bo nie mam rodziny. Niby stać go na zasądzone alimenty, ale po 2 m-cach w miarę spokoju z płaceniem już zaczyna "kombinować". Nie dostałam jeszcze wyroku (ach te sądy) ale z góry zapowiedziałam, ze trudno, że sam doprowadza do tego, że wobec niego trzeba być bardzo stanowczym i że po prostu kiedy dostanę pismo do ręki, to skłądam wniosek w jego kadrach. Ja nie muszę wypraszać należnych kwot. One się dzieciom należą i dyskutować z nim nie zamierzam, jeśli to kolejny przejaw złośliwości. Coś się tam tłumaczył, że pożyczył komuś i ktoś mu nie oddał - ale mnie to Crazy nie interesuje. Kompletnie. Każdy najpierw winien załatwiać swoje zobowiązania - prawda? I zaciągać tylko takie, na jakie go stać - prawda? Nie jesteśmy wobec siebie bliscy, nie muszę wysłuchiwać miliona powodów i argumentów, bo one kompletnie nie mają znaczenia. Od roku zaczęłam mówić, że nie liczą się słowa, a jedynie czyny...

Rozumiem Crazy zgorzkniałe słowa... Ja też czasem czuję się wyprowadzona z równowagi i międli mi się w głowie - jakim cudem???? Jak można??? Budzę się rano, robię sobie kawkę i znowu mi te myśliw wracają, nakręcają mnie. Nie chcę ich. Po co mam myśleć o tym, co wcale nie daje mi pozytywnej energii? Przecież ja nie postępuję w ten sposób, więc wieczne myślenie o tym wcale nie popycha mnie do przodu, tak? Ja tego zrozumieć nie zamierzam, bo mój sposób zachowania, postępowania - jest inny. Tak, przemyśleć - ale rozsądnie przeanalizować, wyciągnąć wnioski i nie powątpiewać w siebie - to trzeba zrobić. Ale nakręcać się kimś i czymś, czego nie zmienię, bo nie mam na to żadnego wpływu - nie chcę... Dlatego, że onegdaj doprowadziło mnie to właśnie w ślepy zaułek. Nie wiedziałam już co jest dobre a co złe... Uważałam, że ja to napewno wydziwiam okrutnie, bo przecież on nie może być zły I tym podobne - oczywiście wszystko, co myślałam, to źle o sobie i o swoihc uczuciach, odczuciach. Nie, nie - już nie Mam swoje zdanie. Czasem, a nawet często - dosć stanowcze

Co do sądu i oszukiwania. Uratuje Cię: nie spodziewanie się, że będzie łatwo, nastawienie właśnie na to, że będzie próbował coś ukryć, lub też przeinaczyć, uważne słuchanie. Sąd będzie pytał, czy "to się zgadza" - bez nerwów, spokojnie należy odpowiadać co jest niezgodne z faktami, korygować. Jeśli się denerwujesz - poprosić o powtórzenie, powiedzieć wprost - nie zrozumiałam, proszę mi to wytłumaczyć. Na wszelki wypadek proszę - nie obawiaj się problemów i mów nawet jeśli wiesz, że pracuje na czarno - powiedz o tym. I oczywiście powinnaś powiedzieć o wszystkich tych przypadkach, które tu opisujesz. O telefonach i szantażu emocjonalnym, że coś sobie zrobi. O chęci zabrania dzieci o 21. Po prostu opowiedzieć o faktach - bez dodawania jakichkolwiek emocjonalnych ocen, jak sie z tym czujesz. Sąd ma własne zdanie Jeśli spokojnie wszystko opowiesz, jak było, sąd będzie wystarczająco zorientowany w sytuacji I świadomy, że ktoś próbuje jednak chybna nie być fair... Ja to łagodnie opisuję, ale wiesz, najlepiej sądowi nic nie sugerować, sam oceni Ty masz jedynie szczerze i bez własnej oceny zrelacjonować wszelkie sytuacje

Crazy - nie szukam Ale to nie oznacza, że nigdy bym nie chciała być w związku. Chciałabym Tylko.... nie lubię szukania na siłę Bo to nigdy nie dało u mnie pozytywnych efektów. Moje marzenie - by mieć wielu znajomych, kilku przyjaciół i aby stworzyć partnerską relację z przyjacielem - czyli z kimś, z kim się zdążę sprawdzić w wieeeelu typowo życiowych sytuacjach Pewnie, że mi czasem tego męskiego ramienia brak Do przytulenia. Do pogadania. Do spaceru wieczorem. Do napicia się lampki winka. Do wspólnego zrobienia zakupów. Do pomocy w domowych sprawkach i sprawach. Do całusa na dobranoc i na dzień dobry. Do normalnego życia Ale nic na siłę. Poznaaaać, dobrze kogoś poznać - nie kierować się tylko "chemią", tylko czyimiś słowami, poznać rodzinę, otoczenie i człowieka w różnych sytuacjach.

Taka dewiza
"poznawać nowe, doceniać poznane"

Zabko,

widzę że jakoś sobie radzisz ze swoim życiem. Podziwiam Cię i jesteś moją inspiracją Dzięki Tobie między innymi mam siłę do walki, bo wiem że warto.

U mnie było tak, że mąż wartości jako takie ma ograniczone. We krwi ma kłamstwo i oszustwo. Wszystko odkładał na później, albo w ogóle miał gdzieś. A jak dzwonił ktoś do niego to mówił że żona się wszystkim zajmuje i podawał mój numer. Nie widział nic złego w leżeniu w łóżku cały dzień - zawsze miał wytłumaczenie. Nie przeszkadzało mu że ja musiałam nosić opał, palić w piecu, sprzatać, gotować, ogarniać trójkę, gdy on leżał. A jak usiadłam do komputera to zaraz było "ty tylko w to pudło patrzysz". Nie pomagały tłumaczenia, żeby dał wzór córce, że mąż pomaga w domu. Że kiedyś ona przyjdzie z płaczem, bo jej mąż będzie taki sam jak jej tatuś. Nie pomagały prośby żeby nauczył synów być facetami a nie dupkami. Generalnie ważne dla niego było to, żeby się najeść, móc spędzić ile czasu chce z kolegami czy na automatach, a po powrocie do domu móc tylko przelecieć żonę i iść spać. On nawet rozmawiać ze mną nie chciał. A teraz dzwoni co 10 minut "żeby cię usłyszeć" i nie rozumie co to znaczy że jego zachowanie jest żenujące...

Zapisałam córę do poradni psychologicznej - żeby pomogli ją wyciszyć i nauczyć radzić sobie z emocjami. Dzisiaj byłam z nią na badaniu - była zadowolona, podobało się jej, pytała nawet kiedy znów pójdzie. Ale wiesz co jest najgorsze? Że pani prosiła ją o narysowanie rodziny - jej rodziny. Wiesz co mi powiedziała wieczorem? Że narysowała rodzinę, ale tata się jej nie zmieścił Wiesz co, płakać mi się zachciało On zniszczył życie nie tylko mnie, ale też moim dzieciom - dzięki temu to zrozumiałam. Jakim on był/jest ojcem, powiedz sama!! Poproszę o opinię na piśmie, pokażę w sądzie. Zaczynam się poważnie zastanawiać nad ograniczeniem mu praw.

Mówił mi jakiś tydzień temu że dostał wypłatę. Że dostał ponad 2tys. I że da mi pieniądze na dzieci. Ale co przyjeżdżał, miał powód żeby nie mieć tych pieniędzy. Podobno ma konto w pocztowym banku, nie miał jak wypłacić. Poczta nieczynna, on nie ma gdzie wypłacić. Potem był weekend, znów miał problem. Potem zapłacił ratę kredytu i powiedział, że za dwa dni przywiezie mi coś na dzieci. Wczoraj też mówił, że dziś przywiezie. A dzisiaj dzwonił do mojej mamy, bo ja byłam zalatana i nie miałam czasu rozmawiać, że przywiezie coś po dziesiątym, bo teraz nie da rady. Ja prędzej osiwieję niż dostanę ten wyrok z sądu, a on mnie wykończy. I on się dziwi że mam go dość, że chciałabym żeby zniknął..

I dzięki za to co napisałaś o nowym związku. Ja chociaż strasznie chcę kogoś znaleźć, nie popełnię kolejny raz tego błędu i nie będę o nikogo zabiegać. Jak ktoś chce, niech próbuje mnie zdobyć - ja nie będę się prosić.

CrazyChild,

potraktuj to jako nagrodę ze strony córki. Spróbuj spojrzeć się na to pozytywnie. Zazwyczaj tak jest, że dziecko wybiera jednego z rodziców (nawet w pełnych rodzinach). Ty zostałaś tym zaszczycona:) To Ty masz więzi głębsze więzi z dzieckiem. Jego więzi (bądź ich brak), to jego problem. Nie zwracaj na to uwagi. Nie masz na to żadnego wpływu.

Trzymaj się cieplutko.

Eljola, dziękuję.. przyznam Ci, że bardzo długo dojrzewałam do decyzji o odejściu - zmagałam się z wątpliwościami ponad 2 lata. I prawda jest taka, że zdobyłam się na ten krok dla dzieci, ale też dzięki temu, że mam wokół siebie wspaniałych ludzi - rodzinę która mnie wspiera a także koleżanki z forum, które kupiły moim dzieciom wyprawkę szkolną bo tata nie poczuwał się..
Ale teraz wiem, że można, że trzeba walczyć o siebie - i to robię.

Zagubiona, chciałabym tak to postrzegać i cieszyć się że córka "wybrała" mnie, ale zawsze uważałam że dziecko powinno kochać obu rodziców. Przykro mi, że przez 8 lat mój mąż nie potrafił być ojcem dla swoich dzieci

Alis, mam podobnie - pewnie długo będę odczuwać skutki mojego "małżeństwa" - dzieci rosną, razem z nimi wydatki, a tatuś ma gdzieś wszystko. Przykre jest to, że najbliższe nam osoby nas tak krzywdzą..

Hejka

Niech ja tam nie będę inspiracją, tylko jedną ze znajomych, dobrze?

A wiesz - dla mnie swoistą inspiracją były... koleżanki z forum bliźniaczego Bo tylko kilka z nich ma jedynie dwoje dzieci, większość więcej, jest koleżanka z dwoma parkami. I pewnie połowa kobietek ma mężów pracujących albo na delegacjach krajowych albo zagranicznych, jest sama, dzieciaki nawet i mniejsze - a radzić sobie trzeba z każdym dniem. Fakt, wsparcie emocjonalne i świadomość, że jest ktoś kto myśli o Tobie, i myśli ciepło... No wiele daje Ale skoro da się nie paść samemu na twarz, to znaczy że wiesz, że to nie wymówka

Myślę, że właśnie na owe wartości, jakie drugi człowiek ma we krwi, jakie wynosi z domu - warto patrzeć.... Wiadomo, brak odpowiedzialności znajomego, którego widujesz sporadycznie raz na pół roku - nie stanowi dla Ciebie problemu. Ale taka sama cecha u osoby najbliższej? Ktoś, kto nie chce sam na siebie spojrzeć krytycznie (bo wszyscy mamy jakieś minusy ), powiela w kolejnych pokoleniach tzw. rodzinne przekleństwa. Ja sama jestem świadoma, że ja takie wyniosłam, choć miałam do nich ograniczony "dostęp". Ale i nad własnymi niezbyt chwalebnymi cechami pracuję.

U mnie poradnia u starszej córci się sprawdza Więc trzymam kciuki by i u Ciebie To długofalowy krok - my spokojnie jeszcze będziemy jeździć przynajmniej pól roku na spotkania Ale jest progresja w nas obu i naszych stosunkach wzajemnych

Rysunek... Zabolał, rozumiem. Delikatnie zwrócę Ci uwagę, iż też i bieg zdarzeń może spowodować, iż dzieci mogą wracać marzeniami do przeszłości i je idealizować... Tak się będzie ewentualnie objawiać ich tęsknota za wspólnym domem, pełną rodziną. Za tatą. Nawet dorośli potrafią idealizować przeszłość, zapominać o różnych negatywnych zdarzeniach. A dzieci mają w sobie naturalną tęsknotę za obojgiem najważniejszych dla nich osób na świecie. Dla mnie było to baaaardzo ciężkie.... To nie są rzeczy, które dzieci mówią wprost, ale które widzisz, rozumiesz, docierają mocno i głęboko... Kochasz mocno dzieci, więc to też może być dla Ciebie trudne. Ja się kilka razy popłakałam, przyznaję.

O zachowaniach byłego, w tym w kwestii pieniędzy - żal gadać. Twój postępuje tak, jak postępował. Raczej z takim zachowaniem trudno Crazy liczyć, że będzie coś robił z własnej woli. Uratuje Cię dopiero postanowienie w sprawie zabezpieczenia na poczet alimentów, a jeśli pracuje na czarno, to od razu będziesz musiała zanieść do Funduszu Alimentacyjnego. Znaczy chyba najpierw zanosi się do komornika, potem dostaje decyzje, że nieściągalne i dopiero do FA. Naprawdę życzę Ci, żeby to się w końcu przyśpieszyło, ale ja sama czekałam na pierwszą ważną decyzję.... 4 miesiące. Wcześniej była papierkologia, na szczęście mój były nie składał też żadnych odwołań, sprostowań. Właśnie dostałam telefon z domku, że właśnie przyszedł listonosz z poleconym z sau - w końcu wydano mi wyrok! Uffff, na to też musiałam czekać 1,5 miesiąca od uprawomocnienia.... A chodziło mi tylko o tytuł i klauzulę natychmiastowej wykonalności do alimentów, żeby w końcu mieć to na papierze. Cały ten czas, kiedy czekasz na uregulowanie takich podstawowych kwestii jak finanse na zabezpieczenie podstawowych potrzeb dzieci jest okrutnie ciężki, rozumiem Cię. Przyznaję, skoro sama to przeszłam, to nie rozumiem sądów. Już nawet doszłam do wniosku, że tak jak i jest ustawowe minimalne wynagrodzenie, to powinna być odgórnie ustalana minimalna kwota alimentów, którą sąd w trybie natychmiastowym po wpłynięciu wniosku winien zatwierdzać i potwierdzać stosownym dokumentem.

Naprawdę życzę Ci, aby jak naszybciej te podstawowe kwestie zostały na Waszą rzecz uregulowane przez sąd, abyś mogła w końcu na tej podstawie troszeczkę się uspokoić, mniej bać i dręczyć myślami, jak dać radę z wszystkim a mogła spokojnie zając sobą i dziećmi i mieć więcej radości z każdego dnia

Czy Twoje dzieciaki jakoś się bawiły na Halloween?  Moja starsza stwierdziła, że już jest za stara i się jej nie chce ( ) a maluchom wystarczyły dynie Dziś namłodsze mają raj na ziemi, bo jeszcze dochodzą do siebie po wirusie i niania do nich przyszła Kochają się przeraźliwie mocno, w końcu opiekowała się nimi 3,5 roku zanim dziewczynki poszły do przedszkola. Więc dziś i jutro dni mega radochy i dzikich wariacji z ukochaną nianiusią

Pozdrawiam
Do następnego Crazy

Eeeee?

Jak to się nie da nic zrobić z tym, na co narzekamy?????
Da sie - tylko trzeba naprawdę chciec!
Poprawić i swoje i otrzymane w spadku - dzieci życie!\

Crazy - bo pogroże paluchem!

Alis, tak sobie myślę że i u nas by się tym wreszcie skończyło, bo jak się "kłóciliśmy", czyli on mnie wyzywał, córka zawsze mnie broniła. Niby on by dziecka nie uderzył, ale tyle się w nim zmieniło przez te lata, że nie jestem już pewna..

U mnie nadal nic Tzn on oczywiście nadal dzwoni i przeprasza, mówi że kocha i takie tam. Wiem, że wszedł mu komornik, albo ma zamiar wejść, na pensję. Kręcił coś w sprawie mieszkania - nie wiem czy komornik też się nim interesuje - raz twierdzi że już je zajął, innym razem mówi że jest ok. Proszę żebyśmy je przepisali na kogoś, ale on się nie zgadza - przepisze je na kogoś jeśli wrócę, inaczej niech je sobie komornik bierze!!!!! Nie umiem się z nim dogadać, on najchętniej mówi mi o tym, że go podniecam, że pokochałby się ze mną... jakie to jest żenujące!! Prosiłam o numer do komornika, żeby porozmawiać z kimś "normalnym", ale nie dał mi. Nie wiem już co robić.. Nie wrócę do tego mieszkania, ale chciałabym je mieć nadal, albo sprzedać, założyć dzieciom jakąś lokatę czy coś - ale on zrobi cokolwiek jeśli wrócę, inaczej nic nie zrobi. A mieszkanie jest nasze wspólne i bez niego nic nie zrobię.. Oczywiście pieniędzy żadnych, obiecuje ciągle że jutro, że po 10, że za parę dni.. a ja nie mam teraz pracy, szukam nowej.. wszystko zaczyna się sypać i jeszcze sąd nie daje znaku.. zwariuję chyba!

Witaj!

Crazy - Wy nie mieliście rozdzielności, więc za długi zaciągnięte w trakcie trwania małżeństwa jednak odpowiadacie oboje....? Tak w kwestii litery prawa i mieszkania. Nawet jeśli te zobowiązania były zaciągnięte poza Twoją wiedzą, to komornik i tak będzie chciał swoje ściągnać. Zależy ile tych długów - jaka kwota.
Obowiązywały rewiry, teraz już niekoniecznie. Jeśli Crazy wiesz z jakiego tytułu (z którego zobowiązania - gdzie zaciągniętego), to możesz skontaktować się z wierzycielem i zapytać przez którego komornika załatwia tę konkretną sprawę. Nie powinno być problemów z ustaleniem który to komornik i zgłoszeniem do niego w celu uzyskania informacji Tym bardziej, że skoro mieszkanie jest wspólne to masz prawo mieć wszelkie informacje na temat ewentualnego zajęcia... Skoro chwilowo bez pracy (życzę, żeby to było chwilowo), to spróbuj jak najszybciej się o to dowiedzieć - jeśli znasz wierzyciela.

O ile w pozwie napisałaś wniosek o ustalenie zabezpieczenia na poczet alimentów na czas trwania rozprawy (a nie tylko wniosek o ustalenie alimentów), to posiedzenie odbywa się niejawnie - więc najpierw dostaniesz postanowienie sądu.
Jeśli masz ustaloną sygnaturę akt (czyli Twój numer sprawy) swobodnie możesz zadzwonić do sekretariatu sądu, podac numer i zapytać, czy możesz uzyskać informację, kiedy odbędzie się posiedzenie w sprawie ustalenia owego zabezpieczenia - bo nie wiesz, kiedy się tego spodziewać. I najważniejsze, że alimenty mają pierwszeństwo przed wszelkimi innymi tytułami wykonawczymi, także, jak już dostaniesz zabezpieczenie czy decyzję w sprawie alimentów - wtedy nawet jeśli jego wynagrodzenie będzie zajęte przez komornika - Ty masz pierwszeństwo.

Inne pomijam Ja też bym nie słuchała

Crazy, czy Ty coś uzyskałaś od MOPS-u? Bo nie pamiętam czy Ty się tam zgłaszałaś po zasiłek, czy nie. Choć to żeby było....!

witaj;)
jak widzę to mąż znęca się nad tobą psychicznie. to sadystyczne podejście do kobiety.
chyba każdy łajdak ma to do siebie że lubi poniżać. mnie mój mąż próbował zaszczuć. gdy widział strach w moich oczach czuł się jak pan i władca.
kto tego nie przeżył na własnej skórze to nie wie jak czuje się osoba krzywdzona.

trzymam kciuki, u nas też skromny mikołaj albo jego brak ale cieszę się że nie ma przy mnie tego gadania, złości i alkoholu.

Witajcie po przerwie..
U mnie wiele się nie zmieniło. Z sądu dostałam pismo o zwolnieniu z kosztów sądowych. Po Świętach dostałam informację od znajomej że znajoma siostry jej mamy pracuje w sądzie, podobno rozmawiała z moją sędziną. Przyspieszą moją sprawę. Mam nadzieję że się uda!! Na pierwszą rozprawę mam przynieść wniosek o zabezpieczenie alimentów. Postanowiłam także zmienić separację na rozwód, ta sędzina twierdziła że rozwód w moim przypadku pójdzie szybciej. Chcę też ograniczyć mężowi prawa.
Nie był u dzieci chyba ponad miesiąc. Święta były chyba najgorszymi w moim życiu - on olał dzieci a do mnie wydzwaniał że jest sam, płakał, że jest głodny, że nie ma pracy.. A przecież ma rodziców, mieszka 3km od nich, mógł do nich pójść - zresztą wczoraj się dowiedziałam, że podobno był u brata na wigilii, czyli mnie okłamał po raz kolejny, chciał żebym uległa. Zaczął mi opowiadać że w domu ma siekierę, że nie panuje nad sobą - w sylwestra natomiast groził mi, że mi urządzi takiego sylwestra że popamiętam, że najedzie mnie z jakimiś bandytami.. Próbowałam nagrać rozmowę, ale nie mam jak - mam stary telefon który nie ma takiej funkcji, a nagrać na dyktafon nie zawsze zdążę. Ale mam smsy, mam też maila od znajomej która mieszka koło niego, że pożycza po ludziach pieniądze - czyli wciąż robi długi.
Mam nadzieję że szybko sąd się odezwie.

Alis, mam nadzieję że wszystko jakoś łatwiej pójdzie. Dostałam telefon, podobno mam już termin - jakoś po 20 lutego!! Pisma jeszcze nie dostałam, więc czekam. Muszę zawieźć o rozwód i prawa rodzicielskie do rozprawy, żeby już na pierwszej o tym było. Mam jednak problem. On zaczął przebąkiwać że nie daje rady, że nie ma siły na życie bez nas więc wyjeżdża za granicę. Podejrzewam, że kłamie, ale zaczęłam się bać że sobie pojedzie, nie przyjedzie na rozprawę (wątpię żeby się zjawił) - co wtedy? Czy sąd w ogóle zacznie rozprawę jeśli go nie będzie? A co potem z alimentami? Jeśli sobie pojedzie i nie będzie mi płacił? Wątpię żeby w ogóle mi płacił, w piątek miał zapłacić kredyt, zarzekał się że zapłacił. Wczoraj już kręcił, że wpłacił połowę raty - czuję że znów kłamie!! Będę musiała sama to zapłacić, a żeby to zrobić wezmę pożyczkę, bo nie mam pieniędzy Jest coraz gorzej, jestem załamana tym wszystkim

Cóż.. u mnie niestety nie jest lepiej. Po 4 dniach okłamywania mnie przyznał, że nie zapłacił raty, będę to musiała sama zrobić tylko nie wiem jak Nie wiem czy on ma pracę, chyba nie. Długi rosną, a on ma gdzieś. Wczoraj powiedział, że ma wszystko w dupie, że skoro go olałam ja i moja rodzina to mamy sobie sami płacić kredyt, że skoro dzieci zabrałam to mam sobie sama radzić. On ma gdzieś. Dzisiaj znów chce się godzić, przeprasza, prosi żebym przyjechała do niego porozmawiać. Czemu ja mam jechać? Przecież to jemu powinno zależeć, a ja mam jeździć? Nie zrobił przez te pół roku nic-zupełnie nic żebym się chociaż zastanowiła nad powrotem. I powiedział, że się nie zmieni dopóki ja nie wrócę, bo on sam nie da rady i muszę mu pomóc.
Czy ja mogę zastrzec że on ma prawo spotykać się z dziećmi tylko w obecności osób trzecich? Nie chcę żeby sam się z nimi widywał, jest niestabilny emocjonalnie a to dobrze nie wróży.

Witajcie po przerwie..

czuję się w obowiązku niejako zakończyć moją historię - otóż od poniedziałku, 24 lutego, jestem szczęśliwą rozwódką!!
Dostałam rozwód na pierwszej sprawie. Mąż się nie stawił, nie zareagował na pismo z sądu. Moi świadkowie przyszli, ja złożyłam wszystkie dokumenty.. Było mi bardzo ciężko i płakałam na sprawie, sędzina i ławnicy byli zdumieni że wytrzymałam tyle czasu.. Nie mieli większych wątpliwości i ustalanie wyroku zajęło im ze 4 minuty. Dostałam rozwód zaoczny z całkowitym orzeczeniem winy męża. Alimenty po 400zł na dziecko, mimo że on nie pracuje. Ograniczono mu prawa, może widywać dzieci w parzyste soboty miesiąca od 10 do 18. Początkowo było mi przykro, że moje małżeństwo tak się skończyło, bo jestem przeciwniczką rozwodów - ale nie miałam wyjścia. Teraz cieszę się z tego że przerwałam swoje beznadziejne życie, że walczę o lepszą przyszłość.
Ja mam teraz pracę, w sklepie, ważne że można zarobić trochę grosza. Mąż wciąż męczy mnie telefonami, kocha mnie nadal i pyta nawet czy wyjdę za niego.. podpowiedziałam mu żeby skorzystał z pomocy specjalisty, bo ma jakieś problemy chyba.. Na dzieci cały czas nie łoży, nie płaci kredytu - ja to jakoś ogarniam.
Dziękuję wszystkim za wsparcie!!
Pozdrawiam

ja czekałam tylko dwa tygodnie i złożyłam papiery do komornika. po pewnym czasie komornik przysyła papiery z kwota którą będzie zabierał na koszt alimentów. czyli klauzurę wykonalności. gdy z jakiś względów nie może ściągnąć alimentów powiadamia ( ma na to 3 miesiące) można wcześniej się dowiadywać. wtedy wyrok i papiery o niewykonalności ściągnięcia alimentów ( orginały) składa się w Funduszu Alimentacyjnym.
pozdrawiam