mój mąż wszystkiego mi zabrania!!!

Nigdy nie ma dobrej pory na rozczulanie się nad sobą, bo to po prostu niczego nie rozwiązuje Dlatego warto pamiętać, że w każdym momencie możesz zrobić krok w kierunku zmiany - na to nigdy nie jest za późno. No, chyba że po śmierci

Piszesz dużo i chaotycznie. Nie mogę po prostu pomieścić w głowie, znasz człowieka ileś lat, coś Ci w nim nie pasuje, poznajesz jego rodzinę, która też nie bardzo Ci odpowiada i pakujesz się w związek, który jest spalony na starcie.
Nie napisałam , że nie wierzę w to że mąż skończył studia. Tylko po cholerę mu prawo w rolnictwie?
Są inne kierunki studiów i a Ci którzy chcą zostać na wsi, studiują jakieś kierunki rolnicze, bo to ma sens. Studiowanie dla samego dyplomu to starta czasu.
To, że powątpiewam, bo to co opisujesz to materiał na film grozy, a Ty piszesz, że to Twoje życie.

Nie rozumiem. Ma rodzeństwo i nie utrzymuje z nimi kontaktów? Nie odwiedzają się wcale? Jego rodzice też nie utrzymują kontaktu z dziećmi? Ile mąz ma rodzeństwa?

Mój teść byl odludkiem. Denerwowało go jak ich odwiedza rodzina, bo jak odwiedza to trzeba poczęstować a to kosztuje, też był egoistą on  najważniejszy i to co ma do powiedzenia, syna - czyli mojego męża nie odwiedzał bo trzeba spalić benzynę, ale mój teść był jedynakiem i wydawało mi się, że to brak rodzeństwa takim go ukształtował. Teściowa łatwo z nim nie miała, ale jak chciała postawiła na swoim.

Jeśłi to co piszesz jest prawdą. Co ty tam jeszcze robisz?

To że niektórzy powątpiewają, znaczy że myślą. Trudno uwierzyć, że w cywilizowanym kraju dzieją się takie historie, a kobieta ma tyle do powiedzenia co czwarta żona muzułmanina.
Dla mnie nie pojętym jest, żeby w Wielkanoc pracować w polu. W głowie mi się nie mieści, żeby zabraniać żonie kontaktów ze znajomymi. Gdyby mnie coś takiego spotkało, a mąż nawet na jotę nie zamierzał się zmienić, poszłabym nawet do domu samotnej matki, gdybym nie miała innej alternatywy.

No widzisz dla Ciebie niepojętym jest żeby w Wielkanoc pracować. Dla mnie też. Ale jak widać moi teście i mąż nie mają z tym problemu. Pracują w niedziele, świeta, Niedzielę Palmową ,nawet w Boże Ciało ( w tym roku też  pracowali w Boże Ciało), raz o mało co nie pracowali na 1 Listopada, ale jakoś zostali w domu. Jak widać są ludzie i ludziska.

Z reszta każdy ma inne priorytety, dla moich teściów i męża pieniądze są w życiu najważniejsze.Dla mnie nie.

Właśnie, moje koleżanki i siostra też mają mężów i dzieci, i wiadomo, nie zawsze jest różowo, człowiek czasami się kłuci, ale nie o takie podstawowe sprawy jak u nas i nie o wszystko, czyli pójście do pracy zawodowej, pojechanie do rodziny czy pojście do koleżanki na kawę. Ja rozumiem, że można mieć różne poglądy na różne sprawy ale nie jeśli chodzi o takie podstawowe, możemy mieć inne zdanie na temat tego co ma byc na obiad czy gdzie pojechac na wczasy(chociaz my nigdzie nie jeździmy) a nie klucić się ciągle o takie oczywiste sprawy. To przykre, bo wiem że on już się nie zmieni, za dużo razy już dawałam mu szanse, on obiecywał poprawę, i może przez tydzień, dwa było wmiarę ok ale później wszystko wraca do normy, i tym razem będzie tak samo, z tą różnicą, że ja już nie chcem słuchać jego obietnic bez pokrycia. Moja cierpliwośc się wyczerpała.

Poza tym ja już za długo znosiłam jedo wyzwiska itp. jednak tym razem przesadził i tego mu nie podaruje, poza tym za daleko posunął się grożąc mi, że jesli pojade do siostry to mi zabierze dziecko. Wogule nie powinno coś takiego mu do głowy przyjść. Jeśli teraz tak mnie straszy to jak urodzi się dziecko to zamknie mnie w domu i zagrozi że jak wyjdę to mi dziecko zabierze. Znam go i wierzę, że byłby do tego zdolny, więc nie mogę do tego dopuścić.

Właściwie to ja już wiem co powinnam zrobić. Tylko boje się tego co mnie czeka w sytuacji, gdy powiem mu o rozwodzie. będą wyzwiska, groźby, szantaże, nachodzenie mnie i mojej rodziny w domu, dzwonienie, gadki typu "zmarnowałaś mi życie!" oraz " mogłem się domyśleć że biorąc dziewczynę z takiego domu tak to się skończy!On uważa że powinnam być mu wdzięczna że on ze mną jest, jakbym była jakaś gorsza!! " (z takiego domu czyli według niego gorszego, bo mieszkałam w kamienicy a nie w dużym domu jak jego rodzice, i to że moi rodzice się rozwiedli i nie mają tyle kasy na koncie). Ale z drugiej strony nie mogę ciągle myśleć o tym co on będzie wygadywał i że się wkurzy on i jego rodzice, muszę zacząć myśleć jak wyglądałoby dalej moje życie jeśli nic nie zmienie. w końcu życie jest tylko jedno i powinnam je przeżyć szczęśliwie, a przynajmniej bez stresu, organiczeń, wyzwisk i poniżania.

Niestety  na niego żadne wstrząsy nie działają, działają ale tylko chwilowo. Już przed ślubem mieliśmy taką sytuację, wyprowadziłam się z naszego mieszkania na przeszło tydzień. Oczywiście on ciągle dzwonił, płakał, prosił żebym wróciła, że już zrozumiał wszystko, że się zmieni, że będziemy normalnie żyć  i ja głupia mu uwierzyłam. Strasznie żałuje tej decyzji. Ale jak widac człowiek musi się porzadnie przejechać żeby zrozumiec.

Zrozumieć, że człowiek się nie zmienia, a jesli juz to nie cały, może pewne kwestie zmienić ale w naszym przypadku on musiałby sobie mózg wymienić i zacząć myśleć jak w XXI wieku a nie  w średniowieczu. a to raczej nierealne.po prostu od poczatku do siebie nie pasowaliśmy, jesteśmy z dwóch różnych światów i nigdy się nie dogadamy. on po prostu musi sobie znaleść jakąś kobietę, co będzie myslała tak jak on, a przynajmniej podobnie, miała podobne priorytety i system wartości, bo my za bardzo się we wszystkim różnimy.Mówi się, że przeciwieństwa się przyciagają, z doświadczenia wiem, że jeśli człowiek aż tak bardzo sie różni to nie ma prawa się udać.

Cynicznie? Ty kobieto chyba nie wiesz co mówisz, co Ty myślisz, że ja taka szczęśliwa jestem i cieszę się że będę rozwódką z dzieckiem? Czy według Ciebie powinnam zacisnąć zęby i dalej żyć jak w więzieniu bo jestem w ciąży?
Mówisz podział majatku? Akurat z tym problemu nie będzie bo mieszkanie z mężem kupiliśmy wspólnie jeszcze przed ślubem i każde ze swoich własnoręcznie zarobionych pieniędzy. garaż kupiony był po ślubie, ale również oboje na niego zapracowaliśmy. a więc jak nie znasz szczegółów to nie pisz takich bzdur.

Happy end to historia miałaby jakby mąż z żoną i dzieckiem żyli sobie długo i szczęśliwie. W przeciwnym wypadku to nie jest happy end tylko życiowa porażka.

Tobie ciężko uwierzyc, że ja nie wierzę? Wykształcona ponoc kobieta, w sumie nie jakaś siksa i zero przewidywania? Tyle lat znac faceta, życ w szczerej nadziei, że cudwnie mu się odmieni? To idealny temat do programu " Nie do wiary".

Skoro on tak się zachowywał, to czemu z nim dziecko zaplanowałaś? Co innego gdyby panu obiło z dnia na dzień, ale tak?

Nie współczuj. Mam koleżankę z roku, która żyje całkiem wygodnie z alimentów. Każde z dzieci ma innego ojca, oczywiście niebiednego. Widząc takie przypadki co można pomyślec.

Mając takiego męża kijem oganiamy się przed seksem. Po jednej takiej akcji instynkt samozachowawczy powinien sam zadziałac. Jeśli to jest prawda to zostanie moim obecnym hitem. Jest księga rekordów Darwina, tam generalnie mężczyźni pokazują co potrafią. Kobiece przypadki spaprania życia sobie i dziecku/dzieciom nie mają odpowiednika, a szkoda.

Szkoda czasu na dyskuje z kimś takim. Lepiej zostawię Twoją wypowiedź bez komentarza.

Dlatego wydają je na studia prawnicze dla rolnika. Pewnie żeby krety nakazem sądowym z pola swego skutecznie przeganiał. Wywłasza im nory.

?

Wychodząc za mąż dwa lata temu miałaś 25 lat czyli byłaś tuż po studiach, studiowałaś na dziennych? i uzbierałaś na połowę wartości mieszkania mając 25 lat, ciekawa jestem gdzie się tak dobrze zarabia, by studiować, żyć i jeszcze mieć pieniadze na mieszkanie w wieku 25 lat

Opowiedziałam wczoraj kuzynce o Twojej historii, pytając czy coś takiego może się wydarzyć?
Powiedziała mi że zna bardzo podobną historię prawie z sąsiedztwa.
Tam teść podobno gra główne skrzypce, do tego stopnia że gdy synowa była w ciąży, którą źle znosiła, wygonił ją na ten czas do rodziców, tak drażniło go jej "nieróbstwo". Swoją drogą jej mąż to troki od kaleson a nie facet.
Włos na głowie się jeży, że takie rzeczy się zdarzają.

N4VV, czasami (dość często) takie "niuanse" wychodzą po ślubie, kiedy to osoba "ukrywająca co nieco" czuje się już pewniej.

Zgadzam się. To niecodzienna sytuacja. Jednak powiem Ci...mnie już nic nie zaskoczy...
Ludzie robią tak dziwne i niezrozumiałe rzeczy, że i w historię autorki mogę uwierzyć.

Nie wiemy jacy są rodzice jej męża. Nie wiemy jakie relacje łączą go z rodzicami.
Znam sama takie przypadki, gdzie dorośli synowie robią wszystko "pod dyktando" mamy. Rzucają pracę, szkoły, dziewczyny, żony... Co więcej...mogę nawet wyobrazić sobie taką opcję, że mąż autorki czuje się "przywiązany" do rodziców, więc ją "przywiązał" do siebie... bo dlaczego miałaby mieć lepiej od niego... różne rzeczy się zdarzają...

Nie zamierzam wnikać czy historia jest prawdziwa czy zmyślona. Chcesz wiedzieć co w opisanej sytuacji dobrze byłoby zrobić? Proszę bardzo podaję algorytm:

1. Obdzwonić rodzinę i znajomych, w celu załatwienia sobie mieszkania na jakiś czas (może u siostry w Gdańsku, ona również jest w ciąży mogłybyście sobie pomagać nawzajem, mogłaby Ci pomóc z dzieckiem po rozwiazaniu, kiedy Ty musiałabyś szybko wrócić do pracy, a ona zapewne miałaby macierzyński).
2. Po załatwieniu mieszkania, pod nieobecność męża załatwić sobie transport (rodzina, znajomi taksówka) na konkretny dzień i godzinę.
3. Spakować rzeczy i wyprowadzić się w umówionym terminie (patrz punkt 2).
4. Po przeprowadzce (patrz punkt 1) instensywne szukanie pracy zarobkowej, dorywczej bądź stałej przynajmniej jakiekolwiek źródło finansowe do czasu rozwiązania.
5. Złożyć papiery o rozwód.
6. Urodzić dziecko, wrócić do formy
7. Znalezienie żłobka/niańki.
8. Pozew o alimenty.
9. SZYBKI powrót do pracy bądź znalezienie nowej pracy.
10. Wynajecie pokoju/mieszkania kiedy już staniesz finansowo na nogi
11. Przeprowadzka do nowego lokum.

... i cieszysz się wolnością.

Nigdy nie mówiłam że mój mąż nagle po ślubie się zmienił. On był taki od początku tylko ja głupia myślałm że dam radę go zmienić i że może dam radę się przyzwyczaić tak żyć. Ale jednak już nie daje rady, za dużo mnie to kosztuje i w sumie dlaczego miałabym rezygnować z życia żeby żyć pod jego dyktando i zgodnie z jego "nienormalnym" modelem rodziny?kiedy ja zupełnie inaczej chcem żyć i wychowywać dziecko, mam inne priorytety, inny sysyem wartości i inny obraz życia rodzinnego?

Jak juz pisałam miałam rentę, stypendium socjalne i naukowe i uwierz mi jedna osoba żyjąca oszczędnie mając tyle żródeł dochodu może dużo zaoszczędzić (bo mieszkałam sama na stancji, mąż, w tedy jeszcze chłopak mieszkał z rodzicami i tez w części odkładał swoje stypendium naukowe). Ale tak jak pisałam na mieszkanie zarobiliśmy głównie z wyjazdów za granicę w wakacje. Mieszkanie kosztowało nas 75 tys zł. czyli po 37.500 na osobę co nie było trudne do uzbierania, kiedy były czasy że ja przywoziłam przez dwa miesiace pracy 20 tys zł. (chociaż przeważnie było to ok 10 tys zł za wyjazd) A wyjeżdżałam 5 razy, nie licząc wyjazdów po studiach. Więc było z czego odłożyć.
Zgodzę się z Tobą że chcieliśmy dziecka i chcieliśmy żeby wychowywało się w pełnej rodzinie, ale niestety czasami życie układa się nie po naszej myśli i uwierz mi, że wcale nie jestem z tego dumna, ale naprawdę dalej tak żyć się nie da. Niestety.

Ludzie! co Wy macie z tymi alimentami? Czy Wam tak ciężko uwierzyć, że kobieta po prostu chce sie uwolnić od człowieka, który ciągle ją kontroluje, ogranicza, wyzywa? Przeciez ja nie chcę się rozwieść żeby alimenty dostać! tylko żeby zacząć normalnie żyć.Ludzie opamiętajcie się.

Przecież normale, że jesli mój mąż zachowywałby się tak jak należy, tym bardziej teraz gdy jestem w ciąży (gdyby mi nie ubliżał, nie wyzywał od najgorszych bez powodu, nie groził odebraniem dziecka, nie denerwował, bo przecież nie powinnam się teraz denerwować, ale on ma to głęboko w poważaniu) to ja nie miałabym myśli o rozwodzie. Ale w takiej sytuacji jaka ma miejsce teraz to ja nie mam innego wyjścia jak się rozwieść. Może jak sobie ułoży życie z inna kobietą, to dopiero zobaczy że drugiego człowieka należy szanować, ufać mu, nie narzucać swojej woli, nie kontrolować i ograniczać we wszystkim.

Szczerze - nie neguję prawdziwości, opisywanej przez Ciebie historii, czy to prowokacja, czy nie- nie wiem, niemniej jednak multum w niej niespójnych, niewiarygodnych szczegółów, w które jak widać, inni forumowicze również wątpią....
    Jesteś w ciąży, ważysz 50 kg, a nosisz miskę, ważącą 20 kg- toż to skrajna nieodpowiedzialność, 11 tydzień ciąży i targanie takich gabarytów. Wygląda na to,że Twój mąż to totalnie nieodpowiedzialny gość, pozwalając na takie czynności swojej żonie, nie wierzę, że nie zależy mu na dziecku, że świadomie dopuszcza do takich prac, wiedząc jednocześnie, jakie niesie to ze sobą zagrożenie! Wtf! Gość jest w końcu wykształcony, zna paragrafy. Kurde pomijam już tu nawet tą sferę "wykształciucha", ale gdzie tu jest jakiekolwiek empatyczne spojrzenie na swoją żonę, która przypuszczalnie pod serduchem nosi jego dziecko! O czym my w ogóle tutaj dyskutujemy??? Mega nieodpowiedzialne. I z Twojej strony i z jego również!
    Odkładaliście z mężem na mieszkanie, podczas wyjazdów za granicę na wakacje - ktoś tutaj wcześniej nadmienił,iż lato, to czas pracy na polu, ponadto zastanawia mnie fakt uzbierania na wasze mieszkanie, jak wspominałaś z renty i stypendiów. Przecież musieliście z czegoś żyć, skoro były to studia dzienne, przypuszczam nawet, że z tamtych zarobionych pieniędzy musieliście się utrzymywać. No i ten wiek 25 lat. Sama miałam dwa stypendia naukowe, studiowałam dziennie, więc również trzeba było z czegoś żyć i było ciężko, a gdzie tutaj dopiero mowa o odłożeniu czegokolwiek! Więc wiem o czym mowa doskonale! Dodam więcej wielu ludzi, których znam, którzy prowadzą własne działalności, branże, po dziś dzień zastanawiają się nad kupnem mieszkania, bo zwyczajnie brakuje kasy.
    Mówiłaś,że nie masz prawa głosu, ani kroku w czymkolwiek- mąż czy teściowie, nie mieli na przeciw nic, gdy zakładałaś działalność- czyt. paznokietki, przecież już wówczas wiadomym mógł być fakt, że z racji zajęcia klientkami, nie będziesz miała czasu, na pracę w polu. I co wówczas im to nie przeszkadzało? Te twoje "ubezwłasnowolnienie" przez męża, dopuściło granicę tolerancji w postaci minimalnej realizacji zawodowej swojej żony?  Nie do końca w to wierzę.
   Kolejna mała dygresja- masz skończone studia, a co jakiś czas napotykam się na błędy ortograficzne w Twoich wypowiedziach, to nie są literówki, czy jednokrotnie popełniony błąd, np. ciągłe "chcem", dość widoczna jest Twoja aktywność, którą wypisał N4VV, pomimo zapracowania w polu, jak również ciągła obecność ONLINE na forum, taki mały szczególik, na samym dole strony- wygląda na to, że non stop jesteś tutaj obecna - ale już dalej nie wnikam.
    Niezmiernie dziwne,że Twój mąż, absolwent prawa, zaprzepaścił lata nauki i możliwość pracy w swoim zawodzie, by przejąć rodzinną schedę, nieporównywalnie marną zarobkowo. Zastanawiające to wszystko, naprawdę.
    Dziwne,że nie masz nic do powiedzenia- albo grasz ofiarę, albo chcesz być widziana w tej roli- bo ja nie wyobrażam sobie sytuacji, gdzie świadoma, odpowiedzialna i wykształcona kobieta, która ukończyła studia, nie ma nic do powiedzenia. Nosz kurde, nie żyjemy w Iranie! Masz tkaninę na twarzy i brak prawa głosu? Nie ! Żyjesz w Polsce, kraju demokratycznym, gdzie każde nadużycie, nawet ze strony męża możesz zgłosić, właściwym ku temu organom! Każde najście Cię w domu przez mężusia ( piszesz,że się później tego boisz, w momencie, gdy już poczynisz jakiekolwiek kroki) możesz zgłosić, jako zakłócenie miru domowego!
   
Nie wiem, bardzo to wszystko dziwne i niespójne- jeżeli to prawda to udaj się po pomoc. Jakąkolwiek- działania prawne i instytucjonalne przede wszystkim, chociaż i tak trudno mi uwierzyć, w autentyczność opisywanej przez Ciebie sytuacji.....

Nie jestem tutaj od przekonywania nikogo że to co mówię to prawda.
Ważne jest dla mnie to, że są osoby na tym forum co mi uwierzyły i doradziły co powinnam zrobić, chociaż w głębi duszy wiedziałam co należy zrobić, jednak dobrze było się upewnić.
Dziękuje Wam za wszystkie rady, bardzo mi pomogliście uwierzyć że dam radę przez to przejść i zacząć nowe życie. Muszę tylko byc silna i wytrwała w swoim postanowieniu. Jeszcze raz wielkie dzięki. Obiecuję, że napisze Wam jak dalej potoczy się moje życie.

W sumie miałam nie pisac już ale tak sobie myślę, że tyle się napracowałaś nad napisaniem tego wszystkiego więc może i ja coś Ci napiszę.
1. Nigdy nie pisałam, że nawóz rozsiewałam będąc w ciąży. Jakbys chciała wiedzieć, to będąc w ciąży grodziłam działkę, czyli kopałam dziury i nosiłam i wkopywałam kołki, naciągałam siatkę itp. ale jeszcze w tedy nie wiedziałam, że jestem w ciąży. Dowiedziałam się że jestem w ciąży dzień po wyjeździe męża za granicę. I od tej pory nie pracowałam na polu.
2. Działalność rolnicza którą zajmują się moi teście i my z mężem to nie żadna uprawa pola, nie krowy, świnie, zboża ani żyto. To plantacja drzewek. Brzmi to może jak lekka działalość, ale w rzeczywistości to ciężka praca.
3. Dziwisz się, jak mogliśmy wyjeżdżać na wakację za granicę skoro w wakację pracuje się na polu. Otóż po pierwsze jeszcze na studiach teście nie mieli tylu hektarów ziemii co teraz i jakoś dawało się to ogarnąć. Dopiero od 2 lat mają więcej hektarów i teraz jest dużo więcej pracy i ciężko jest pogodzić wyjazdy z pracą w polu. Mój mąż wyjechał z ojcem, a tesciowa została w domu i jeździ na pole sama.
4. Nie wiem jak Ty rozrzutnie żyłaś, ale ja miesięcznie spokojnie odkładałam 500 zł mając dwa stypendia i rentę (fakt, że nie kupowałam firmowych ubrań, nie chodziałam do restauracji, robiłam zakupy w biedronce, nie imprezowałam zbyt często, nie chodziłam do kina ale jakoś żyłam).
5. Dziwisz się skąd mieliśmy na mieszkanie. Przeczytaj co wyżej pisałam na temat wyjazdów za granicę i zarobków a zobaczysz, że to wcale nie było takie trudne.
6. Zauważyłaś że dużo siedzę na forum. Zgadza się. Nie mam innego zajęcia siedząc całymi dniami sama w domu więc z nudów siedzę na necie, ale jutro jadę do rodziny więc już nie będę taka aktywna.
7. Nie możesz uwierzyć, że ktoś kto skończył prawo zostaje rolnikiem? Otóż uświadomię Cię, że mój mąż skończył prawo po to aby mieć papierek na wyższe wykształcenie, nic poza tym. Mój mąż nie nadaje się do takiego rodzaju pracy, właściwie do żadnej pracy się nie nadaję oprócz rolnictwa, gdyż mój mąż nie lubi ludzi (uważa, że każda kobieta to dziw....a każdy facet to cham), nie lubi kontaktu z drugim człowiekiem ( a w pracy zawodowej ma się kontakt z innymi ludźmi, często trzeba pracować w grupie, współpracować), źle się czuje w towarzystwie większej liczby osób, dlatego najlepiej czuje się na polu z rodzicami. Poza tym uważa że w pracy zawodowej ludzie tylko się puszcz.....ją całymi dniami, szkolenia zawodowe to jeden wielki bur...del, a kobiety które idą do policji to zwykłe kur....y, bo tylką jeżdżą nocami na patrole z mężczyznami i się w samochodach piep....ą. Jeśli uważasz, że ktoś kto ma takie podejście do pracy to normalny człowiek to wybacz.Wegdług mnie to chore podejście, tym bardziej, że mój mąż nigdy w życiu nie pracował i niewiadomo skąd ma takie wyobrażenie, chyba z filmów.

Mam nadzieję, że choć w części odpowiedziałam na Twoje pytania. Poza tym nie zależało mi na opisywaniu swojego życia jak na spowiedzi, opisania z czego i jak żyję, jak się dorobiłam mieszkania itd. bo to nie o to chodzi. Chodziło mi o to, aby przedstawić zachowanie mojego męża (pierwszy post)i opinię na temat tego, czy takie zachowanie jest powszechne i normalne. Moja sytuacja materialna nie ma tu nic do rzeczy. A praca w polu to nie jest najważniejszy mój problem,(a widzę że większość czepiła się tego jednego problemu). moim problemem jest zakaz pracy zawodowej i wiele innych, które opisałam w pierwszym poście.

Napisze jeszcze tak dla wyjaśnienia, że to, że niektórzy/niektóre z Was nie wierzą w moją historię to nie jest dla mnie ważne. Sama się zastanawiam jak mogłam do tego dopuścić i jaka głupia byłam!!! Ale najważniejsze dla mnie jest to, że moja najbliższa rodzina (ojciec, babcia, rodzony brat,ciocia, wujek i rodzeństwo cioteczne) oraz mała liczba znajomych widzi jak ja żyję, a raczej jak się męczę, bo normalnym życiem tego nazwać nie można (to jakieś niewolnictwo), i jesli tyle osób mi bliskich mówi, że jedynym słusznym wyjściem na zmianę swojego życia ( w końcu nie od dziś znają mojego męża)jest rozwód, a przecież kto jak kto, ale moja rodzina zna mnie nie od dziś, kocha mnie i chce dla mnie jak najlepiej więc jeśli wszyscy myślimy tak samo,to chyba jest to słuszna decyzja. Poza tym moja cała rodzina i znajomi byli przeciwni od poczatku temu małżeństwu, widzieli od początku, że do siebie nie pasujemy, że jesteśmy z innych światów, i czuli że wcześniej czy później tak to się skończy. I jak widać wszyscy mieli rację, żałuje tylko, że odrazu ich nie posłuchałam, ale człowiek widocznie musi sam się przejechać żeby zrozumieć swój błąd.

Wyjaśnię może jeszcze kwestię założenia działalności gospodarczej. Ale zacznę od początku. Tak jak wcześniej pisałam, przez 5 lat studiów i 2 lata po studiach wyjeżdżałam za granicę do pracy na wakacje. Może i niezłą kase przywoziłam, ale kosztem zdrowia psychicznego, aż do tego roku powiedziałam w końcu stop, że juz nie chcę wyjeżdżać. Zawsze wyjeżdżałam z teściami,(mąż w tedy zajmował się domem rodziców, a jak ja wracałam to on jechał i w tedy to ja zajmowałam się domem teściów) i praca z nimi 12 godzin dziennie przez miesiąc lub dwa bez dnia wolnego było strasznie męczące. Teściowie się wyżywali na mnie, męczyli mnie psychicznie strasznie, były ciągłe kłutnie i wyzwiska. W końcu powiedziałm że już nie jadę. Ale problem polegał na tym, że chcieliśmy starać się o dziecko i trzeba było zarobić żeby było z czego żyć.a ja powiedziałam że już w tym roku nie jadę. Mąż oczywiście uważał, że warto się poświęcić przez ten miesiąc, dwa bo kasa niezła jest. Jednak ja już nie chciałam znowu tego przechodzić, dla mnie pieniądze nie są najważniejsze,ważniejsze jest moje zdrowie psychiczne, które znowu bardzo by ucierpiało na tym wyjeździe. Dlatego mój mąż powiedział, że jesli chcemy mieć dziecko a ja nie chcę już wyjechać to muszę założyć działolność żeby później mieć jakiś macierzyński. I tak zrobiłam. Założyłam działalność i niedługo po tym okazało się, że jestem w ciąży,(w sumie byliśmy w szoku że za pierwszym razem nam się udało) a więc zapłacę jeszcze kilka składek i ide na chorobowe. Mój mąż nigdy nie pozwoliłby na to, abym sobie siedziała w domku i paznokcie robiła, kiedy on pracowałby w polu. Schody zaczęły się w monencie kiedy pojechałam powiedzieć rodzinie że w ciąży jestem. W tedy coś mu odbiło. Od tego momentu jest strasznie. Ciągłe pretensje, wyrzuty, wyzwiska, groźby itp. Nie będę czekać aż kiedys zechce spełnić swoje groźby. Nie dam się już więcej traktować jak szma....a. tylko dlatego, że nie mam bogatych rodziców i dużego domu. Nigdy nie oceniałam ludzi pod kątem majętności, w odróżnieniu od mojego męża i jego rodziców. Koniec z pozwalaniem sobie na takie traktowanie. Ale teraz będę już mądrzejsza. Jeśli jeszcze kiedys poznam kogoś to od poczatku postawię sprawę jasno, nikt nigdy więcej mnie nie poniży , nie wyzwie i nie będzie tak kontrolował. Przynajmniej to nieudane małżeństwo czegos mnie nauczyło. Trzeba szanować siebie i nie dać się stłamsić.

Ano mamy ten XXI wiek i tabuny podobnie zachowujących się kobiet, jak opisywany mężczyzna. Mało to takich synowych, które zakazują mężowi kontaktu z jego matką. Telefonowac nie może, wyjawic co u niego słychac też nie, z kolegami spotkac absolutnie, dziecka sam gdzieś zabrac ( a już do swojej marki z pewnością nie). Teściowa z usłyszanych wieści może zrobic użytek i je wykorzystac przeciwko synowej, koledzy odciągają męża od rodziny, koleżanki z pracy tylko czyhają żeby uwiesc JEJ męża. Krewnych faceta należy omijac z daleka, z załozenia są nieprzychylni kobiecie.

Ma żonę i dzieci, powinno mu wystarczyc. Oczywiście rodzina kobiety jest zawsze normalna, mężczyzny powalona. Amen.

Mam podobnie ,tylko gorzej.mieszkam na gospodarce od 15 lat z teściami dziadkiem .ma 3 dzieci .kredyt na 2 miliony na oborę,która stoji na na ziemi teściów.mam konto nawet z nimi,dziś kolejna kłótnia ,nie ma nikogo ,rano wstaję o 4.30,robię wszystko po prostu,nawet nie mam siły już pisać i płakać,nie mam szacunku a mój mąż mówi,a co ci źle,nie rozmawia ze mną,bo po co ,nie śpię z nim ,czasem jak on tego potrzebuję,za wszystko obwinia mnie ,co jest w tym nie są biedni jedni z najbogatszych gospodarzy w okolicy,chodzą do kościoła wiecznie   zawsze muszę być wdzięczna kończę bo mąż przyszedł.