poradżcie jestem mamą 2 maluszków co robić..

jak tu wchodze i czytam Wasze posty zaraz mi trochę lepiej...Modzia dzieki za kopniaki a co do ślubu to my go nie mamy!! bo tak ciagle obiecywał że ciężko z kasą itd. co do kolegi to on po prostu byl z nim na koncercie i powiedział mi co on wyprawia i też dal dobrą rade zeby się za niego wziąść  ..annosweet on jeszqcze nie ma tego rodzinnego z Niemiec przynajmniej tak twierdzil..a co do sądu to taki typ ze będzie sie bronil od każdej zlotowki dodatkowej już mnie wyśmial ze grosza nie da więcej mam sie ruszyć do pracy..jak już wspominalam caly czas pracowalam..mialam już nawet ostatnio propzycję pracy ale nocki i drugie zmiany a chlopcow pod mostem nie zostawie wiec szukam pierwszozmianowej..a z tym juz ciężej jest a taki bez obowiązków sam pracując na zmiany powie idz do pracy a nie na mojej kieszeni...tu nie chodzi przeciez o mnie bedzie możliwosć to pojde nie wydaję tych pieniedzy ani na kosmetyczkę ani na fryzjera bo do owych nawet nie chodze..porostu mam rachunki dzieci muszą jeść leki lekarze itd takze bez walki w sądzie mi nie odpuści..już to zaznaczył...a co do depresji to pewnie juz ja mam..mało jem mało śpię..

Serce29, przykro mi to pisać, ale jesteś uparta jak osioł. POWTARZAM CI PO RAZ KOLEJNY: PRZY SPRAWIE O ALIMENTY NIE MA CO SIĘ BRONIĆ, UDOWADNIAĆ, TRZEBA PRZEDSTAWIĆ ZAROBKI, A NA PODSTAWIE TEGO SĄ USTALANE ALIMENTY! A ty musisz najdokładniej opisać potrzeby dziecka, jeśli choruje ile kosztują leki, twoje opłaty, ja wiem, że alimenty są na dzieci a nie na opłaty, ale w pozwie musisz uzasadnić, że pewne warunki dla godnego życia dzieci muszą być zapewnione. Uzasadnić także, że w chwili obecnej praca zarobkowa w twoim przypadku jest właściwie niemożliwa. Zrozumiesz wreszcie? No bo z takim twoim podejściem to ty daleko nie zajdziesz.
Ja nie rozumiem, jak się można bać sądu. Przypuszczam, że to właściwie jest bardzo silny lęk przed twoim partnerem, a nie przed sprawą sądową. Nie piszesz o tym, ale ja czuję, że ty się go naprawdę boisz.
I zakoduj sobie: przy sprawie o alimenty nie ma przepychanek, pyskówek, nie będziesz z nim dyskutować. Ty dajesz pozew, on zarobki, sąd ustala. Jeśli on pracuje za granicą, podkreśl to mocno w pozwie, żeby on nie mógł mataczyć, że jest bezrobotny itp. Załącz wszelkie możliwe informacje, gdzie pracuje, gdzie mieszka, itp.
Spytaj radcy prawnego, jak załatwić sprawę Kindergeldu, czy to możliwe w waszej sytuacji. Dowiedz się dokładnie, jeśli on pracuje, to on musi o to wystąpić. Ale nie wiem dokładnie, musisz sama się dowiedzieć.
A tak na temat pracy: wiem, że to nie jest ciekawe, ale idź dowiedzieć się do jakiegoś supermarketu. Często praca nie jest na cały etat, możesz się dogadać co do godzin pracy, nawet jeśli pieniędzy nie będzie dużo, zawsze to wsparcie. Kiedy mieszkałam w Polsce i nie miałam pracy, to w markecie zawsze się coś znalazło i na ogół szli mi na rękę jeśli chodziło o godziny pracy. Próbuj, radzę ci szczerze. I to nie w jednym, ale w kilku złóż CV, jak w jednym nie wyjdzie, to może w drugim się uda.

Wiecie co? Mam wrażenie, że Serce29 chyba jeszcze liczy, że ex partner wróci i będą żyli długo i szczęśliwie. Wzbrania się przed pójściem do sądu, wzbrania się przed zrobieniem mu koło d#py...
Nie ma co jej tłumaczyć, bo przeczyta, podziękuje za wsparcie i rady a i tak zrobi swoje. Czyli będzie się płaszczyć przed kolesiem, jaka to jest biedna, nieszczęśliwa, bez perspektyw itd. A koleś z tego jej skomlenia czerpie mega satysfakcję, że jest wszechmogący i niezastąpiony, bo ona sobie bez niego nie jest w stanie poradzić!

Uważam, że masz rację. Trudno mi znaleźć inne wytłumaczenie do jej zachowania. Nie nastraja mnie to pozytywnie, bo dziewczyna miałaby szansę na inne życie, ale co robić...
A bać spotkania to się może dlatego, żeby uczucia nie wybuchły ze zdwojoną mocą... To się niestety zdarza...

Może w pierwszej kolejności udaj się do psychologa..
Wydaje mi się, że jest to rodzaj chorej miłości, która jaka zła by nie była to i tak nadal będziesz kochać. Zostawił Cię, zostawił dzieci (obydwoje, bo zapewniał, że obydwoje kocha), znalazł sobie inną a Ty nadal kochasz. Pewnie gdyby podniósł na Ciebie rękę też, byś w swojej głowie znalazła na to jakieś wytłumaczenie i kochała nadal. Albo jest to jakiś lęk przed samotnością, potrzeba akceptacji. Nie wiem, bo nie jestem psychologiem. Wydaje mi się, że gdybyś "wyszła do ludzi", zaczęła żyć swoim życiem, gdybyś pracowała, miała większy kontakt z ludźmi, miała okazję poznać nowych - to jego szybko by z Twojej głowy wywiało. Z prostej przyczyny - nie miałabyś czasu zaprzątać sobie głowy nim, jego życiem prywatnym i innymi rzeczami, które kompletnie nie powinny Cię interesować. Miałabyś napięty grafik - praca, szkoła, przedszkole, dzieci, obiad, plac zabaw, kolacja, bajka na dobranoc, spać i od nowa. Zdecydowanie za dużo masz wolnego czasu, skoro znajdujesz go by myśleć o pierdołach, i zastanawiasz się co by było gdyby.

Dobrze to ujęłaś! PRZYZWYCZAJENIE, a tego nie można mylić z miłością. Dobrze wiesz, że kochając dzieci nie możesz równocześnie kochać faceta, który je krzywdzi pośrednio lub bezpośrednio. Czyli jest to przyzwyczajenie, od którego najwyższy czas się odzwyczaić.