poradżcie jestem mamą 2 maluszków co robić..

gdybyś napisała to jakkolwiek czytelniej byłoby lepiej ci cokolwiek odpowiedzieć.

a tak w ogóle to nie wiem czego oczekujesz od czytelników swojego wpisu.

Facet kiedy chce kobietę, zdaje mu się że chce też cały jej bagaż, a przynajmniej go akceptuje.
To bardzo duże wyzwanie stać się rodzicem nie swojego dziecka. Widać, że Twój partner mu nie sprostał. Ciebie boli jego zachowanie wobec starszego dziecka, bo jesteś jego matką i cierpisz razem z nim. Taka sytuacja na pewno zdrowa nie była, mogła w późniejszym życiu doprowadzić do niezdrowej rywalizacji między Twoimi dziećmi, starszy syn czując odrzucenie ojca nie miał szans na zdrowy rozwój psychiczny. Dziecko to wrażliwa istota i nie jest w stanie pojąć dlaczego tata kocha go mniej niż ...
Twój partner wyjechał, posmakował lepszego życia, bez obowiązków, bez zrzędzenia i tak jest mu dobrze, więc was nie chce, bo mężczyźni lubią zrzucać z siebie odpowiedzialność, lubią być wygodniccy.
Nie dam Ci recepty na uleczenie sytuacji, bo nigdy w takiej nie byłam i nawet nie mam wyobrażenia, jak bym sobie starała się poradzić.
Wiem, że my kobiety w sytuacjach podbramkowych znajdujemy w sobie siłę by wziąć się z losem za bary. Twój mąż na pewno musi płacić Ci alimenty na młodszego syna, a jak się dobrze postarasz na ciebie też
Poszukaj w necie, są fundacje które pomagają samotnym matką znaleźć darmowego prawnika, który pomoże Ci wyskarżyć od partnera możliwie jak najwięcej. Nie może być tak, że ty wychowujesz jego dziecko, a on fruwa wolny jak ptak.
To że Cię opuścił to jeszcze nie koniec świata, kolorowo z nim Ci nie było.
Jedz, żeby mieć siłę, nie załamuj się bo jesteś potrzebna dzieciom.
Powodzenia

Wiedziałem, ze się nie zawiodę. Oby Cię było stać nie tylko na darmowego adwokata.

Zwłaszcza, że jak ktoś chce zniknąć, to zniknie. A Ty go możesz szukać.

Najpierw im trzeba dać sposobność.

I na razie nikt się nie zająknie o wyborach i ich konsekwencjach. To tylko patrzeć jak wykształcona Kobieta wpakuje się w następną relację. Może nie zajdzie kolejny raz w ciążę, ale czy odniesie sukces życiowy?

A może by tak determinacji używać do profilaktyki, a nie do poszukiwania miejsca zamieszkania Ojców swoich dzieci?

dziękuję za rady i wsparcie alimenty mam juz przyznane na strszego syna 300zl i na młodszego równiez zlożylam wniosek zaraz nim wyjechał tylko że wtedy był bezrobotny bez prawa do zasiłku teraz pracuje w Niemczech nasz synek właśnie od wrzesnia idzie do przedszkola nawet nie spytał czy ma coś kupić na wyprawkę...a i ja zawsze parcowałam prócz urlopu wychowawczego ale miałam stypendium na uczelni i sobie radziłam...jak przyjezdza i zabiera oczywiście tylko młodszego syna kupi mu jakas koszulke troszkę słodyczy..wsparcie mam w mamie bardzo duże ale sama pracuje więc mi pozostaje poszukac pracy jednozmainowej a i o taka trudno..ale już zaczęłam szukać.....jak powiedziałam żeby dołozył coś do alimentow 300zl bo koszt przedszkola to 350zl to mnie wysmiał i powiedzial radz sobie ..ojciec starszego syna ma odebrane parwa poniewąz i jemu zrobił krzywdę...serce pęka..dobrze jest usłyszeć Wasze rady..najgorsza ta bezradność i ta jego krytyka ehh

Jeśli on pracuje za granicą legalnie, z normalną umową na cały etat, nie ma problemu żeby przez polski sąd przyznano ci alimenty, i to na podstawie jego niemieckich dochodów, a nie polskie symboliczne 200 zł. Dobrze, żebyś znała jego adres albo chociaż miejsce pracy, bo sądy są nieco opieszałe w szukaniu. Nie trzeba czekać do rozwodu, same alimenty to inna sprawa, o wiele szybsza. Kiedyś tak nie było, ale teraz jest. Polski sąd nie jest drogi. Jesteśmy w UE i naprawdę nie ma problemu, by go pociągnąć do odpowiedzialności. Wiem to na 100 procent. Mieszkam w Niemczech i nie raz zetknęłam się z taką sytuacją. Wiele osób uważa, że jak wyjedzie za granicę, to nic im nie grozi. Gówno prawda. Ale ty musisz wziąć sprawy w swoje ręce, i niech ci nie przyjdzie do głowy korzystać z niemieckich prawników, to są powalające kwoty. Nie wiem, czy on ma niemieckie obywatelstwo, ale jeśli on ma i dzieci, zaś ty nie, to pilnuj się nieco, żeby ci nie narobił kłopotów, ot tak, na złość. Chociaż jeśli jesteś teraz w Polsce, to problemy ci raczej nie grożą.

Sam sobie przeczysz.

Przeczytaj jeszcze raz początek, bo autorką nie jest dziewczyną, która się "bawiła" życiowymi wyborami, ale pokochała i chciała stworzyć nową rodzinę.

Taka profilaktyką musiałoby być życie w celibacie.
A gdzie odpowiedzialność ojca? Coś Ci tu umknęło.

W jaki sposób Twój wpis miałby autorce pomóc?

kocham synów tak samo mocno są dla mnie całym światem...własnie cale moje nerwy na partnera wynikały z tego że w głębi serca ciagle sie łudziłam że zmieni stosunek do starszego syna..bolało mnie nawet to że na portalu społecznosciowym ciagle wystawia zdjęcia moje i młodszego syna ani jednego ze starszym..wiec czasem wpadalm w zlośc i zdarzyło sie nawyzywać...ślubu nie mamy bo ciągle obiecywał ze go wezmiemy on nie ma obywatelstwa niemieckiego tylko pracuje w Niemczech a od tygodnia juz mieszka na granicy w Polskim miescie...uciekł od długow ma ich juz  z 30tysiecy wiem  tez w jakim miescie przebywa...bo widze na portalu..ciagle gdzies imprezuje..bo go na to stac mi wysyła od 2 lat 300zl góra 400 i przyjezdza na 3 dni w miesiacu z drobnymi upominkami dla młodszego..bywało tak że łodszy synek dostal woreczek słodyczy..a młodszy nie zasluzył nawet na lizaka..a mi serce pęka..że nie moge dac synkom porówno..on nie ma obowiazków wiec ma możliwosc pracy..i sam mówi ze mam sie ruszyc do pracy bo on mi wystarczajaco pomaga..w czerwcu skonczył mi sie urlop kazał sie zwolnic z pracy bo mial nas zabrac do Niemiec ale wlasnie sie odmyślił..wie ze nasz wspólny synek czesto choruje raz nawet lezał w klinice 4 tygodnie przynajmniej raz w roku jest w szpiatlu...ma słaba odporność..serce pęka  a on sie bawi i się śmieje...ciężkie to ...dziękuje za te wszystkie posty daja mi wiare ze nie jest tak jak on mówi że jestem szurnieta...poprostu odebrało mi wiare w siebie..

wyzywalam jak traktuje strszego syna..i ja krzycze bardzo żadko....palił i pił od zawsze..ale to ukrywał ale ja sie łudziłam ze to minie...czuly był jak nie bylo kłopotów...a uciekł za granice bo ma długi i wyrzucili go z pracy za picie....za drugim razem nawyzywałam jak miał nas zabrać do Niemiec powiedział ze nie ma pieniedzy ja czekałam 2 lata z 2 dzieci na jednym pokoju z piecem...nie dlatego że nawyzywalam..bo krzyczę żadko i tylko bolał mnie stsunek do synów prosze czytac ze zrozumieniem..Animus...mam 29 lat i tylko 2 facetów w życiu...do Niemiec nie miał pieniedzy a za 4 dni wystawił zdjęcia z wielkiej imprezy...nawet o to nie mialam pretensji,,,tylko i wyłącznie stsunek do syna starszego!!

Serce29, ja Cię nie oskarżam, pokazuję tylko ciąg zdarzeń, który opisałaś i czynniki, które były istotne dla przebiegu zdarzeń. Nie kwestionuję Twojego prawa wyboru Partnerów, według własnego uznania, tylko pokazuje, że te wybory przyniosły Ci to, co masz.

Serdecznie Ci współczuję. To jak będzie zależy od Twojej zdolności zrozumienia swojej sytuacji. Ja nie będę Ci jej lukrował, bo to mieszanie smaków. Masz dwóch synów, to może żyj dla nich. Pokaż im, jak wygląda miłość, żeby potrafili by inni, jak ich Ojcowie. Wtedy doczekasz szczęścia w ich szczęściu.

Czasem tak jest: osiem lat i ma się wrażenie, że już po życiu, a potem nadchodzi piękna jesień i złoto we włosach, i uśmiech wnuków, i poczucie pełni i sensu trosk, zmagań, i pogodzenie.

Ja nie wiem, czy jesteś z winą, czy bez winy. To pojęcie konsekwentnie pomijam, bo mnie niczego wina nie uczy. Niech się jej orzekaniem zajmują sędziowie w procesach rozwodowych. Dla mnie to kategoria prawna i etyczna, ewentualnie penitencjarna. Zajmuję się praktyką, życiem. Mnie interesuje konstruktywne wyjście z sytuacji, zmniejszenie strat osobistych, zwiększenie satysfakcji z życia, subiektywne odczucie zadowolenia. Tyle. Bez poczucia winy można żyć. Bez poczucia sensu - niebardzo.  Bez radości - trudno.

Serce Ci pęka, bo czujesz zawiedzenie. Im większe oczekiwania, tym zawiedzenie większe. Dawno to odkryłem i dlatego zmniejszyłem oczekiwania. Odkrył to prawo pewien władca w VI w. p. n.e. i do dziś jego uśmiechnięte posążki zdobią domy wyznawców jego drogi.

powtazam juz kilka krotnie iż nie wydzierałam sie na partnera codziennie!!!MODZIA niech sobie pali ok ale niech ma również na szpital dla syna!całą uwagę kiedy kiedy mam ją skupiać jak on jest od 2 lat za granicą ........oj a nadużywał alkoholu w 2 tygodniowych delegacjach....dlatego stracił pracę..

Animus najwyraźniej dopiero za drugim razem przeczytałeś ze zrozumieniem (i w końcu łącznie z tematem), bo Twój pierwszy post nie wniósł kompletnie niczego (tak samo jak i drugi).

Twoje późniejsze odpowiedzi to już prawdziwa odpowiedź na post autorki. Nie można było tak od razu?
Ale przynajmniej Serce29 dzięki temu "wyrzuciła" sporo z siebie, a to też pomaga.

modzia też atakujesz autorkę, chaotyczne wpisy mogą być spowodowane tym, że za dużo ma na głowie, zbyt dużo myśli na raz...

I to nie Serce29 jest absorbująca, ale opieka nad dziećmi, do której ojciec również powinien się przykładać, a najwyraźniej żadnej pomocy autorka nie miała, stąd te nerwy, krzyki....
Pisała wyraźnie, że ojciec drugiego dziecka pokochał jej pierwszego syna, pozwolił jej uwierzyć, że stworzą rodzinę. To, że go odtrącił, bo urodził się JEGO syn, było z jego strony okrutne, chamskie i nieodpowiedzialne. Zranił nie tylko ją, ale i jej syna, do którego pozwolił mówić "tato".
Nie wyobrażam sobie, jak można być takim nieczułym ...................
Dziecko nie pyta o geny i DNA, po prostu kocha!

Serce29 podnieś wysoko głowę, nie daj sobie wmówić, że jesteś do niczego, pomyśl, że opinia człowieka jego pokroju nie powinna mieć żadnego znaczenia.
Spróbuj się wyciszyć, zdystansować mocno do niego i zredukuj granice zaufania, jakim obdarzasz osoby, które poznajesz.
I ciesz się, że nie zaczęliście "od nowa". Bo "nowe" byłoby tylko miejsce pobytu, a problemy te same, tylko byłoby jeszcze gorzej, bo byłabyś z nimi kompletnie sama.
Tu przynajmniej masz rodzinę, jesteś u siebie, nie jesteś uzależniona od niego. Tam (w Niemczech) byś była.

Tu pozwolę sobie jeszcze raz Animus Ciebie zacytować:

PYSKATA..czytam twój post aż łzy same cisną sie do oczuuu...tak dziękuję za wsparcie Wam wszystkim...koszmarnie to boli..dziś młodszy synek obudził sie z chorym gardełkiem..tak się tulił a mi serce pęka..mały chorusek....tak wiem musze być dzielna dla chłopców..staram się..tylko wszystko sama...juz dawno wmówił mi że jestem do niczego wariatka...ze to ja ciagle mam pretensje do niego o Wszystko i nie doceniam tego że on,,bywa,, bo przeciez powinnam być wdzieczna że mnie nie bije jak pierwszy..że choc potrafi przyjechac do syna..bo ojciec starszego był 2 razy w jego krótkim zyciu..ze już nie znajdę sobie lepszego niż on bo co mu powiem?że mam dzieci z dwoma facetami..więc czeka mnie samotność...on przecież nie bije kobiet nie wyzywa...nie  ma pretensji...bo o co ma mieć...śmieje sie nawet z tego ze on po podstawowce i zarabia pieniądze a ja po studiach bezrobotna bez perspektyw..bo ciężko o prace jednozmianową..tylko taką mogę podjąć przy chlopcach...wieć boli mnie to ze  jest tak cieżko i jeszcze ta krytyka nie potrafię uciec od tych myśli...

nie miałam pretensji..nie o takie rzeczy...czasem zostawiłam chłopców u babci i wyszłam z nim..lubię jego znajomych a oni mnie...to byli pierwsi ludzie ktorzy ostrzegali mnie przed nim...tylko ja zakochana zapatrzona!o delegacje nie robiłam jazd ale już o picie na delegacjach pewnie pretensje miałami tez bez przesady!o wyjazd za granice było mi z tym ciężko bo ja sama z chłopcami ale nadzieja byla ze ta praca zmieni nasz los więc nawet go tam odwiedziłam ze 3 razy bez dzieci bez obowiązków był taki jak kiedyś..

Nie rozumiem w jaki sposób jesteś uzależniona od Niego? Masz do siebie jakikolwiek szacunek? Masz dla kogo żyć? Dla kogo być szczęsliwa? To nie rozmieniaj się na drobne! Po co zaprzątasz sobie głowę tamtym facetem? Już nawet mało istotne, przez kogo związek się rozpadł. Rozpadł się i już. ŻYCIE! Weź się w garsć, pogadaj z rodziną - żeby zajęli się dziećmi jak pójdziesz do pracy. Żyj jak człowiek, jak człowiek na poziomie! Wstyd mi, że są takie kobiety jak Ty, bo sama jestem kobietą i nie zniżyłabym się do parteru, żeby żebrać o miłość.
Ps. to, że ktoś pije alkohol (sporadycznie!) nie robi z niego złego człowieka, facet - to też człowiek! Potrzebuje po pracy (oprócz ciepełka domowego, wrzasków dzieci, żony z wiecznym fochem) wyjść, spotkać się z kolegami, pogadać o samochodach, o panienkach, o gderliwej żonie. Związek to nie niewola!

To jest modzia Twoim zdaniem uzależnienie? Że chciała pełnej rodziny, zgodnie z jego obietnicami??

A ona nie ma prawa?? A on po pracy to co? Nie ma obowiązków?? Skoro związek to nie niewola, to dlaczego Serce29 MUSI siedzieć w domu, a nie np. wyjść do kina, zakupy, pogadać z koleżankami??
Za sporadyczne! picie nie wyrzucają z pracy

A  mi wstyd za te wszystkie pseudofeministki, wyzwolone do bólu, zapominające, że feminizm kończy się, gdy trzeba szafę na 8. piętro wnieść.

modzia nie wszyscy tu mają takie szczęscie jak ty..nie chciałabyś sie zamienić za nic w świecie choćby na 1 dzień....posprzątać mogę nawet ulice...nie boję sie żadnej pracy...ty możesz sobie pozwolić na sprzątaczke..ja zyję na jednym pokoju w mieszkaniu bez łazienki z wc na korytarzu na 3 piętro wnoszę węgiel...I NIE NARZEKAM TU NA SWOJ LOS weszlam na netkobiety by pozrozmawiać z ludzmi bo jest mi zle a i dobrze poznać opinie innych nie twierdze tez że jestem święta...u Ciebie wszstkie dzieci są wspólne u mnie zaś nie to o tych problemach piszę miałaś szczęscie ze nie patrzysz jak twoje dziecko cierpi więc daruj sobie te pogardy i uwagi!co dzień ranowstaję i biorę sie w garść nie szukam tu sponsora ani też litosci a jedynie dobrych porad jak wyjść i włsnie stanąć na nogi bo jesli człowiek ma serce wychodzę z założenia iż przezywa ja wlaśnie taką osobą jestem przeżywam popłaczę ale nie ofarą losu poprostu kocham

Uważam podobnie jak Modzia. Powinnaś znaleźć pracę a nie liczyć na parę groszy z zachodu.

Pewnie dlatego, że Modzia pracuje.

Nie lepiej byłoby napisać, że codziennie rano wstajesz i idziesz do pracy? Po to, by dzieci Twoje miały zapewnioną jakąś przyszłość? Skoro oczekujesz dobrych rad, to ja Ci ją dam. Chociaż, pewnie uznasz to za atak czy pogardę. Weź się w garść raz a porządnie, przestań rozczulać się nad skończonym związkiem i idź do pracy. Odżyj po prostu.

Do pyskatej:
Przede wszystkim - nie wiesz dlaczego zostałam sama z synem, ale z góry zakładasz, że coś mi się w życiu nie udało. Nie bierzesz pod uwagę, że przyczyny mogą być różne - śmierć w następstwie choroby, śmierć w następstwie wypadku, gwałt.. Nawet jeśli facet by mnie zostawił, to mam swoją godność! Jeśli facet pokazałby mi jak głęboko w d#pie mnie ma, to nie żebrałabym o jego miłość, litość. Odeszłabym z PODNIESIONĄ GŁOWĄ.
Po drugie - miewam mopa, szmatę, ścierę, gąbkę w rękach. Co oznacza, że sprzątam na bieżąco Swoją drogą, bardzo ciekawe jak wygląda Twój dom skoro wychodzisz z założenia, że sprzątanie raz w tygodniu w zupełności wystarczy.
Po trzecie - mam kulturę, jeśli uważam, że ktoś pieprzy głupoty, to nazywam rzeczy po imieniu. Nie mam w zwyczaju kłamać.

Do Wiśniowa - cieszę się, że jest ktoś, kto równie trzeźwo jak jak patrzy na świat.

Nie dostarczałem bodźca, ale napisałem o przewidywalnych schematach odpowiedzi, obowiązujących na tym forum.

Zapewniam Cię, że nie muszę czytać dwa razy, żeby zrozumieć. Zrozumiałem nawet, że za chwilę pojawi się taki wpis, jak Twój i w drugim poście dałem wyraz radości, że się nie zawiodłem.

Zgodnie z tym, co powiedział Zając wchodząc do leśnego baru i krzycząc od drzwi:

- Setkę proszę, zanim się zacznie.

A potem znów:

- Drugą setkę, zanim się zacznie.

Kelner na to:

- Zając, a pieniądze masz?
- No to się zaczęło.

Eljola i Pyskata, macie punkty za wpisanie się w ten kawał o Żającu

Też spróbuję, przez analogię: jak mi cukru braknie, to będę mieszał, aż się herbata sama z siebie słodsza zrobi.

Obawiam się, iż samo "wygadanie się" niewiele pomaga. Osobiście się o tym przekonałam. To tylko "marnowanie śliny", jak to niektórzy nazywają. Szczególnie, iż wiele osób oznajmia, że pragną pomocy, a jednak z późniejszych wpisów wynika: chcą jedynie, by się nad nimi poużalać. Nie prowadzi to do żadnych działań. Np. dziewczyna pisze "facet mnie zdradził, pobił, okłamał, itp, pomóżcie...". Mnóstwo ludzi proponuje rozwiązania, rzeczowo i konkretnie, mówi o rozstaniu, odpowiednich instytucjach, działaniach prawnych, które należałoby podjąć, a tu wciąż " no nie wiem, nie wiem, nie mam odwagi, wciąż kocham, itp". Dopiero gdy ktoś inny pisze "wiem, co czujesz, ja też jestem nieszczęśliwa!", odzywa się pozytywna reakcja autorki jakiegoś postu. Proszę oczywiście nie odbierać tego personalnie, jednakowoż takie właśnie sytuacje często mają miejsce.

Co do możliwości samotnej kobiety z dziećmi, pracy, mieszkania, przedszkola... To często jest tak trudne, że wręcz irytujące. Kiedy mija młodsza córka miała rok, zapragnęłam powrócić do pracy zawodowej. Złożyłam więc podanie o przyjęcie dziecka do żłobka. Niestety, otrzymałam odpowiedź, iż musimy (ja i mąż) przedstawić zaświadczenia od pracodawców, gdyż ilość miejsc jest ograniczona i przyjmowane są tylko dzieci obojga pracujących rodziców. Na nic zdały się tłumaczenia, iż po to właśnie potrzebuję żłobka, by móc pracować... Jednym słowem, kwadratura koła... Oczywiście nie mogę wiedzieć, jak to bywa w innych żłobkach i przedszkolach. Ja muszę przyznać, że uciekłam się do małego oszustwa: namówiłam znajomego prowadzącego działalność gospodarczą, by wystawił mi fikcyjne zaświadczenie. Na szczęście nikt tego dokładnie nie sprawdza, a kopia umowy nie jest potrzebna Ale miejsce w żłobku się znalazło.

"Mowa jest srebrem, a milczenie... owiec"

Studia sprzątaczki zostały przytoczone w jednym celu - jeśli ktoś chce pracować to pracować będzie, bez względu na to czy ma magistra czy też podstawówkę.
Odnośnie pracy autorki i tego co napisałam wyżej, że czeka na grosze z zachodu - sama pisała, że ciężko wyżyć za te pieniądze. Jedynym wyjściem jest więc według mnie podjęcie pracy, dziecko idzie.do.przedszkola, drugie może iść do żłobka. I pieniądze można zarabiać, zamiast siedzieć w fotelu. Niestety ja nie będę pod Wasze dyktando słodzić dziewczynie, opowiadać o miłości aż po grób, czekaniu na wygraną w totolotka czy inne takie "podnoszące" na duchu bajeczki. Rzeczywistość jest inna niż w filmach romantycznych. Książe na białym rumaku nie będzie jej śpiewał serenady pod oknem. Dziewczyna kocha tego faceta i ma nadzieję, że się opamięta i wróci do Niej i do dzieci. Trzeba Jej porządnego kopa, niech zacznie myśleć trzeźwo! Niech pomyśli o przyszłości swoich dzieci i swojej. Facet odszedl, ppodobnie do innej i to jest koniec. Trzeba to przyjąć na klatę a nie skomleć. Pisze po to, żeby Jej współczuć? Ok, współczuję, ale niech wreszcie coś z tym zrobi. Kocha swoje dzieci więc zapewne wie, że musi coś zrobić, pytanie tylko co? Zapłakana, pogubiona i lekko sfrustrowana matka to jest dobry obrazek dla dzieciaków?  Radźcie po swojemu, niech siedzi w domu z dziećmi, niech żyje za 700 złotych, niech nadal narzeka i czeka na aż pieniądze z nieba polecą, albo lepiej niech znajdzie sobie trzeciego, żeby utrzymywał Jej dzieci i Ją.

i jescze do Modzia absolutnie nie mam zamiaru szukac sobie kolejenego faceta!i nigdy nie  szukałam pisalam wcześniej iż żyłam sama z synkiem 2 lata poznałam jego on  zaakceptowal synka i wszystko było dobrze poty nie urodziło sie wspólne dziecko!ja mialam pretensje ze go odtącił itd w tym jest problem na marginesie jeszcze dodam iz jak poznalam ojca 2 synka a poznaliśmy się właśnie W PRACY...to zarabiałam wiecej niz on..nie ujął mnie zawartoscią portfela....jak tylko będę miała sposobność ruszę na podbój łaskawego dla samotnych mam RYNKU PRACY...

Tłumaczenie dokumentów urzędowych jest taryfikowane za stronę. Nie ma opcji, że tu taniej a tam drożej, wszędzie tyle samo. Jeśli dobrze pamiętam to angielski i niemiecki są najtańszymi z tlumaczeń przysięgłych. Oczywiście strona to konkretna ilość znaków. Nie jestem pewna co do zasiłku rodzinnego, moja znajoma pobiera w Czechach taki dodatek i pobiera w Polsce rodzinne. Z tym, że kwota tego czeskiego dodatku jest pomniejszona odpowiednio do wartości pobieranego zasiłku. W Czechach jest to kwota około 1000złotych do chyba 5 roku życia dziecka, a potem sporo mniejsza. Dowiedz się dokładnie jak to jest w Niemczech. I niebrażaj się na cały świat o to, że coś Ci się w życiu poknociło. Jeśli zaś chodzi o recepty i festiwale to właśnie Ci dziewczyno tłumaczyłam! Podnieś głowę i nie proś go o nic! Pokaż mu i przy okazji samej sobie udowodnij jak sobie świetnie radzisz bez jego nędznych trzech stówek! Skoro prosisz i nie daje to po co kolejny raz prosisz i kolejny? Bo taki Jego obowiązek? Nie zauważyłaś jeszcze, że On ma gdzieś te obowiązki?

aaa i już sobie załatwiam wizyte u radcy prawnego zobaczymy co powie a do MODNISIA nie proszę ciągle a jedynie jak juz wyzej pisałam w sytuacjach cieżkich typu szpital choroba itp.ja też czasem sobie dorobię nie czekam na alimenty powtarzam ze pracowalam zawsze ale z tak chorowitym dzieckiem to nie jest łatwe!!mam wrazenie że nie rozumiesz co pisze...w koncu obydwoje przyczyniliśmy sie do powstania nowego życia i tak samo powinniśmy o to życie zadbać!

Animusie, nie wiem czemu się mnie czepiasz. Może mnie oświeć.
Autorka potrzebowała wsparcia, dobrego słowa. Po cholerę miałam ją kopać, kopa dostała od życia i to mocnego. Nie moją rolą jest ją osądzać, ani umoralniać za co, za źle ulokowane uczucia? A kto nie chce kochać i być kochanym, a jeszcze żeby pokochał nieswoje dziecko, to niemal szczyt marzeń. I znalazł się jeden - tylko, że mu się tylko zdawało, bo egzaminu nie zdał.
Musiało jej być przede wszystkim źle, że zdecydowała się pisać na forum.
Kiedyś ja byłam w sytuacji nieciekawej, nie ważne jakiej i od większości słyszałam - yyyy ale teraz będzie, no jej ..... , zobaczysz ....., a we mnie serce mało klatki piersiowej nie rozwaliło.
Potrzebowałam zwykłego pogłaskania po głowie, poczucia że mam wsparcie.
Tylko jedna osoba powiedziała - nic nie będzie, gówno będzie - bardzo prosto i prostacko, to było jak balsam, tych słów się trzymałam. One dały mi motywację, przegoniły strach i dałam radę.
Na pewno swoim wpisem autorce krzywdy nie zrobiłam.
Cieszę się, że post autorki nie pozostał bez echa i są tacy,którzy konkretnych rad jej udzielają.

[emanuelle83]MILCZENIE JEST ZŁOTEM !!!

"Mowa jest srebrem, a milczenie... owiec"

Animusie - owce nie gęsi, tez swój język mają

To do mnie czy koło mnie? Moje rady od samego początku dotyczyły tego samego, żeby nie skomlała o jego miłość/kasę/zaintersowanie, żeby pokazała mu jak wiele może bez niego. Wystarczyło tylko czytać ze zrozumieniem.

Serce29, sprawa o pieniądze w sądzie to nie awantura, tylko formalność. To też wiem na pewno. Gorzej jest bezpośrednio przy rozwodzie, lub np. w sytuacji, gdy on chce spotykać się z dzieckiem a ty się nie zgadzasz... Odróżnij to. W kwestii płacenia na dziecko nie ma miejsca na niuanse, przepychanki, wzajemne oskarżanie się. Wszystko jest w Kodeksie Prawa. Dziecko jest z tobą, on ma płacić.
Wniosek o Kindergeld to twój facet może sobie składać do bólu i upojenia, jeśli nie ma tych dokumentów o których ci pisałam, nic z tego. Nie wiesz, czy on te dokumenty miał? Natomiast według niemieckiego prawa Kindergeld jest na dziecko, jeśli wykażesz, że on pobiera Kindergeld na swoje potrzeby (a to w twoim przypadku nie jest trudne), on będzie musiał wszystko oddać. I to nie będzie wtedy trzeba szaleć po sądach, bo mu to Familienkasse zabierze.
Kindergeld jest przyznawany do pełnoletności, jak już pisałam 184 euro miesięcznie. To się nie zmienia z wiekiem. Dwa lata temu za przetłumaczenie potwierdzenia z Urzędu zapłaciłam ok 150 złotych, To krótki dokument, ale rozbito go na dwie strony (na końcu musi być jeszcze nota od tłumacza). Cena tłumaczenia za stronę jest stała, jednakowoż w mieście, w którym mieszkałam było kilku tłumaczy przysięgłych i ceny różniły się od siebie, niewiele, ale do ok 10 złotych.
To tylko takie uboczne informacje, wszystko musisz wiedzieć od prawnika, z twoich wypowiedzi nie mogę przecież wiedzieś, jak z perspektywy prawa wygląda twoja sytuacja.
Cóż, nie ma co gadać, ruszaj dziewczyno do walki i wyciśnij go jak pryszcza!!!!!

serce29 bardzo ci współczuję. Niektórzy z was piszą o chaotycznym przekazie autorki, ale jaki ma być skoro jej życie tak wygląda ?
serce29 trudno to zrobić, ale postaraj się zacząć myśleć w kategoriach jestem ja i synowie, obawiam się że ilekroć będziesz próbowała angażować "pseudo-tatusia" odbijesz się od ściany, będzie rozczarowanie i cierpienie na nowo. Niech płaci alimenty i trzyma się z daleka - skoro tak wybrał. A Ty zacznij dostrzegać inne aspekty waszego rozstania:
1. Brak alkoholu = dzieci mają spokój, brak awantur
2. Brak ćpania = nie muszę tego komentować, chyba?
3. Stabilizacja emocjonalna - z czasem dostrzeżesz, że masz spokój psychiczny, może i finansowo ciężko, ale jak to dobrze nie czekać  w nieskończoność na coś co nigdy nie nastąpi.
4. Dajesz sobie szanse na nowe, lepsze życie.
5. Już wiesz ( a przynajmniej powinnaś wiedzieć ), że zanim się zdecydujesz na zaangażowanie w związek będziesz bardziej ostrożna.
6. Nikt cie więcej nie poniży
7. Szczęśliwa mama = szczęśliwe dzieci.

To wszystko bardzo trudne i wymaga czasu, determinacji, ciężkiej pracy, ale przecież tu chodzi o największą wartość jaką jest ŻYCIE !!! Życzę ci siły i powodzenia.