Dziewczyny wyjaśnijcie mi ten fenomen.....

To biedni nie jesteście, ale większość ludzi tak niema, no i jednak problemy są wiec po co mieszkacie u teściów jak sam piszesz macie jeszcze mieszkanie ratunkowe w większym mieście.?

Z tą głowa i szyją to już przesada, pd tego winno się odejść, mąż i żona powinni być równymi sobie partnerami.
Ani matriarchat ani patriarchat, to wszystko jest społecznie szkodliwe, a co meritum w zasadzie racja jeśli będzie obopólna zgoda ale problem hałasów pozostanie.

Wydaje mi się, że wiele osób widzi to tylko tak: młodzi ludzie, od niedawna w związku, zamieszkują w domu/ mieszkaniu wraz z rodzicami jednej z osób.

Większość osób zapomina, że mogą być inne opcje - mieszkamy z rodzicem (-ami) dlatego, że oni starzeją się i wymagają naszej pomocy.
I jeśli nawet taka syt. Was nie dotyczy, to jest ona całkiem prawdopodobna - zastanawialiście się kiedyś, co zrobicie w przypadku, gdy któreś z rodziców poważnie zachoruje/ zostanie unieruchomione itp. Lub po prostu będzie się czuło zbyt samotne, mieszkając samemu w dużym, pustym domu. Dom opieki? Czy jednak mieszkanie z Wami?

O tak, święta prawda.

Mieszkanie w bloku jest dobre jest chce się mieć publiczny seks, wszystko słyszą sąsiedzi, no ale żeby zaciągać kredyt po to na 30 lat to jednak przesada

jeden dom = jedna pani domu

koniec. kropka.

Pioruńska samo nakręcająca się - dosłownie - hybryda, znam to z autopsji

A Ty masz jeszcze wpasować się w ten "wirujący" układ z doskoku i najlepiej obu nie szkodzić... wtf???
Diagnoza:
Zapewne matka jest uzależniona (emocjonalnie) od córki/syna. I w pewnym stopniu na odwrót (również finansowo).
Zapewniają sobie wzajemnie poczucie bezpieczeństwa. A jeśli Ty stanowisz zagrożenie dla teściowej to ona odpowiednio indoktrynuje córkę/syna. Nic na to nie poradzisz co matka mówi córce/synowi gdy tego nie słyszysz.
A nawet jeśli słyszysz to zwracanie uwagi, żeby się nie wtrącała będzie tylko wywoływało niepotrzebne kłótnie.
U niej w domu jesteś tylko gościem. I musisz się w dużym stopniu podporządkować.
Więc albo mieszkanie u teściowej i podporządkowanie się jej, albo - własne mieszkanie. AMEN!

Szerek mylisz się nieco, dosyć każdy by miał; nawet szybciej i bardziej niż myślisz. Miałem przyjemność obcować na co dzień z takim wszechwiedzącym - od końca - Adamem Słodowym... w spódnicy. Klękajcie narody z wycieńczenia psychicznego

Niestety czasem to okoliczności zmuszają do bycia takim - jak to określiłaś - ,,jeleniem" i jest to wówczas najlepsze z możliwych rozwiązanie. Ja miałam jakiś tam wybór, Ty masz wybór, ale sytuacje są różne, dlatego daleka byłabym od ironizowania. Czasem nawet pałac nie zastąpi spokoju, który osiąga się w ciasnym, ale własnym mieszkanku. Inna rzecz, że są ludzie, którzy po prostu lubią mieszkać w bloku, choćby po to, aby żyć w centrum miasta, nie martwić się o opał, skopanie ogródka czy pomalowanie balustrad . Są mieszkania i mieszkania, bloki i bloki, w jednych żyje się jak na bombie zegarowej, a w innych swobodnie i wygodnie.

A, i pisałam, że mogłabym MOŻE mieszkać z teściami, jakby góra np była dla nas domu dużego itp.No, ale chodziło mi, gdyby z teściami były dobre relacje, niestety nie jest.  Z tym, że teraz mówię jak to wygląda w praktyce: z rodzicami chłopaka niestety nie mam dobrych kontaktów, to różni ludzie, wiem, że nie dogadalibyśmy się, dlatego mimo że mieszkają w domu to nie zgodziłabym się (mój chłopak jeszcze z nimi mieszka, ale oczywiście planujemy zamieszkać razem, tylko ja jeszcze muszę pracę znaleźć, bo wiadomo, z jednej pensji, to ciężko). No więc on o tym wie i też rozumie to, szczerze mówiąc nie widziałabym tego związku, gdyby nie rozumiał tych argumentów. Jakiś czas pomieszkać z rodzicami czy teściami, gdy nie ma innego wyjścia, przyjechać do nich na urlop, OK, ale nie mieszkać non stop... Wolę małe ciasne dla nas niż duży dom z nimi Dlatego jak pisałam, jak już zamieszkamy razem, to oddzielnie Teraz tylko muszę znaleźć pracę

A z jego rodzicami nie zamieszkałabym też dlatego, że to no właśnie.. jest dom, ale nie taki duży. Musielibyśmy mieć obok praktycznie obok nich. A więc i na górze, i na dole- ciągle byśmy się widzieli. Uważam, że to niekomfortowe, a facet mój gdyby tego nie rozumiał, to w mojej opinii byłby mamisynkiem

Też nie wyobrażam sobie mieszkania z teściami/rodzicami pod jednym dachem. Przyszli teściowie mnie lubią z wzajemnością, ale mamy inne style życia, których nie da się jakoś łatwo ze sobą pogodzić. Przykład:Z narzeczonym uwielbiamy spacery. I taki spacer trwa u nas często kilka godzin. Teściowa już po półgodzinnej nieobecności wydzwania z pytaniem gdzie my się podziewamy. Dla niej spacer trwa 20 minut - na łąkę i z powrotem. Po tym czasie ona zaczyna podejrzewać, że coś nam się stało. Wiem, że robi to z dobrego serca, ale po którymś telefonie trafia mnie szlak. Z drugiej strony moja mama bardzo lubi mojego narzeczonego, również z wzajemnością. Niestety i tu niektóre sprawy się różnią. My chodzimy spać dość późno, a moją mamę denerwuje, jak po 22 jeszcze pali się światło. Tak więc gdybyśmy mieli zamieszkać w jednym, bądź drugim domu bardzo szybko doprowadziło by do problemów, bez względu na wzajemną życzliwość. I osobne mieszkanie w tym samym budynku wcale nie rozwiązuje problemów. Bo np. dlaczego wchodząc do mieszkania syna/córki mają pukać, albo o zgrozo wcześniej się zapowiadać? Wcześniej tego nie robili to dlaczego mają coś zmieniać? Albo skoro syn/córka do tej pory uwielbiał/a obiadki u mamusi to z jakiej racji ma ten obiadek robić mu ktoś inny?
Wizja przerażająca.
To już lepiej mieć choćby i kawalerkę, ale móc sobie w niej żyć tak jak się chce. Wychodzić na spacer choćby na cały dzień nie doprowadzając do czyichś ataków paniki i gasić światło po 1 w nocy nie musząc wysłuchiwać,  "że wypalamy prąd" - w końcu to my w całości za ten prąd płacimy.

I jeszcze jedno. Może jestem zbyt pruderyjna, ale nie wyobrażam sobie uprawiania seksu ze świadomością, że za ścianą/pod podłogą są rodzice/teściowie. Wspólne zamieszkanie oznaczało by dla mnie zero seksu (no może jakieś wyrwane chwile kiedy na 110% byli by gdzie indziej). Blokadę psychiczną mam i już.

Myślę, że nie ma o co tak naprawdę bić piany w kwestii, czy powinno się mieszkać z teściami/rodzicami. Jak widać, większość ludzi miałoby problem z akceptacją takiej sytuacji, jednak bez wątpienia są i tacy, którzy nie mieliby z tym większych problemów. To kwestia charakteru i tego mieszkającego i jego małżonka (bardzo wiele od niego zależy, jego postawa w stosunku do rodziców może wiele zdziałać dobrego i złego) oraz, rzecz jasna, teściów.
Jeśli ktoś lubi, niechże mieszka. Finansowo na pewno jest to opłacalne, a i na pewno pomoc (obiadki) i wyręka (przypilnowane dzieci) duża.

Osobiście znam jeden przypadek, który jest dobry, bo małżeństwo z dwudziestoletnim stażem, gdzie jest ok. Żona sobie chwali ten układ, ale właśnie mąż jest bardzo za nią i zawsze ją we wszystkim popierał.

No i niestety znam wiele przypadków, gdzie wspólne mieszkanie nie wyszło na dobre.

Chciałabym zwrócić jedynie uwagę na coś co mnie tu w kilku wypowiedziach ukłuło. Mianowicie osoby, które mają rodzinny dom i do tego niezłomny zamiar by w nim na wieki pozostać.
Uderzające jest to, że nawet nie macie (z tego co zrozumiałam) kandydata na partnera. Jednak wiecie, że ma on tam z wami zamieszkać.
Hmm... gdybym planowała życie w pojedynkę, to mogłabym powiedzieć, że w przyszłości będę mieszkać tu i tu - w tym domu, z tymi ludźmi, albo gdziekolwiek mi się spodoba.
Ale jeśli planuję się związać... planuję w przyszłości stworzyć partnerski związek, to jakim prawem decyduję za partnera (potencjalnego)już dziś. Wieje mi tu egoizmem na kilometr. Wręcz współczuję Waszym parterom, którzy na dzień dobry zostaną postawieni przed brakiem wyboru miejsca i osób z którymi będą mieszkać, boście zrobili to już za nich, dawno temu.

Nie rozumiecie jednej rzeczy. Dla partnera Wasi rodzice to obcy ludzie. Nawet z nowym parterem, z którym jakiś czas się spotykało, którego się kocha początki bywają trudne, wiele sytuacji rodzi skrępowanie. A Wy od razu (bez pardonu) żądacie, by dołączyli do tego zespołu nowe osoby.

Ja pamiętam, jak mi się głupio zrobiło, gdy teściowa zdjęła z suszarki moją bieliznę i ją poukładała w szufladach. Nie mam dziurawych gaci, żeby się wstydzić , ale jakoś niezręcznie się poczułam. Też wiele razy walczyłam o to, by przychodząc do nas pukali, bo nie odczuwali takiej potrzeby. Kiedyś bym się na teścia natknęła będąc półnaga. Nie słyszałam, że wszedł.
A nigdy nie mieszkałam z nimi, zajmowali się okresowo moim dzieckiem.

A to że, Raul, mama Cię wychowała i wyrosłeś, więc nie masz nic przeciwko, by wtrącała ciągle swoje trzy grosze w kwestii wychowania. Cóż. Po pierwsze, pamiętaj, że żona ma też swoje wzorce (z domu) i wizje (własne). Po drugie, nie sądź, że perspektywa "własne dziecko - wnuk" niczego nie zmienia. Bardzo zmienia. Dziadkowie są zupełnie inni dla swoich dzieci. Sama byłam świadkiem jaka to niesamowita przemiana. Ja miałam ostre wychowanie, ale ci sami ludzie mają zupełnie inne podejście do mojego dziecka.
Dziadkowie nie tylko mają tendencję do folgowania wnukom, wyręczaliby ich też (czego byłam świadkiem, gdy moje dziecko któregoś roku wróciło z wakacji z dziadkami i nagle się okazało, że zapomniało, jak się ściąga bluzkę, choć wcześniej to robiło), są nadopiekuńczy. Moja teściowa też wiecznie kazała mi cieplej ubierać dziecko. Ja głupia słuchałam (bo właśnie myślałam, że przecież jest bardziej doświadczona). No i tak moje przegrzane dziecko przechorowało całe przedszkole. Póki nie zrozumiałam, że teściowa, starszy człowiek, ma już zaburzoną tę czynność, jest jej ciągle zimno. A dziecko ciągle się rusza. Jest mu cieplej niż mnie, gdy siedzę... już nie mówiąc o teściowej.

Wierz mi, że inaczej byś reagował na wieczne "dobre rady" teściowej lub teścia. Do rad swoich rodziców jesteś przyzwyczajony, bo to Twoi rodzice. Dla Twojej małżonki to obcy ludzie. Można ich akceptować, nawet lubić i szanować, ale (dobra rada dla Ciebie) chroń przyszłą małżonkę, jeśli już zdecyduje się zamieszkać w Twoim rodzinnym domu, od nadmiaru ich uwag.

Każdy ma swoje racje.

U mnie także wchodzi inna kwestia- otóż mama samotnie mnie wychowywała i nie ma, jak na razie faceta, więc nie wyobrażam sobie, żeby zostawiać na jej głowie jeszcze wielki dom.

Poza tym mieszkamy z dziadkami, tzn. mamy rodzicami i bardzo mi się to podoba.

Po prostu kwestia wychowania. U nas się to sprawdziło i nie wyobrażam sobie inaczej. A jeżeli mój chłopak/narzeczony/ mąż będzie miał jakieś "ale", to albo się z tym pogodzi, albo się rozstanę.

Warto też pamiętać, że wspólne dorabianie się partnerów bardzo łączy i zwyczajnie cieszy. To co wyczekane, wypracowane jest cenniejsze stukrotnie bardziej niż to, co lekką ręką dostaliśmy na starcie. Podam przykład: kiedy na początku małżeństwa zamieszkałam we własnym mieszkanku (w połowie na kredyt), to mieliśmy odłożonych trochę pieniędzy na wyposażenie (meble i sprzęt AGD). Z tych pieniędzy kupiliśmy naprawdę sporo - ładną sypialnię, rogówkę, meble do salonu, do kuchni, ale na wszystko jednak nie wystarczyło, tym bardziej, że za jakiś czas na świat przyszło dziecko. Do dziś pamiętam ile radości w porównaniu z całą resztą sprawił nam stół (zwykły, sosnowy stół), który po jakichś dwóch, może nawet trzech, latach w końcu stanął w kuchni - cieszyliśmy się z niego jak dzieci, choć przecież mieliśmy już sporo wartościowszych i ładniejszych rzeczy. Jednak tamto przyszło nam łatwo i kupiliśmy wszystko naraz, a żeby kupić stół musieliśmy zaczekać, zrezygnować z czegoś innego i odłożyć.

Zgadzam się z tą wypowiedzią. Dla mnie to brzmi jak szantaż emocjonalny - albo bierzesz mnie z dobrodziejstwem inwentaża (czyli domem i rodziną za ścianą), albo niestety musimy się rozstać. A gdzie są uczucia i potrzeby tego drugiego człowieka? On się w tym wszystkim nie liczy? Jak to??? Nigdy w życiu nie chciałabym być postawiona przed takim wyborem, tym bardziej, że niewątpliwie dałoby mi to do myślenia, a i sama nie postawiłabym pod ścianą kogoś, kogo podobno kocham.

Był.

Jago Babo, jeśli o mnie chodzi, to nie pisałam personalnie do Ciebie .

Oczywiście, że nie wszyscy teściowie są wrogami dla zięcia (moi rodzice mojego męża uwielbiali od samego początku) czy synowej (zawsze okazywali mi sympatię i szacunek, nigdy też z ich ust nie usłyszałam pod swoim adresem złego słowa czy zarzutu), nie wszyscy są wścibscy (do nas nikt się nigdy nie wtrącał, ale też gdyby próbowano, to nie pozwoliłabym), a jednak choć mam cudowną mamę i zawsze byłam z rodzicami emocjonalnie bardzo związana, to mieszkania pod jednym dachem z nikim oprócz męża (i potem syna) nie potrafię sobie wyobrazić.
Ja jednak potrzebuję naprawdę dużej swobody, a nawet od czasu do czasu chwili zupełnej samotności, a przede wszystkim poczucia, że nie jestem od nikogo trzeciego w żaden sposób zależna. Jesteśmy różni, dlatego różnie patrzymy na ten sam temat.

Nikt nie jest idealny, a mieszkanie mlodego malzenstwa z tesciami to chyba najtrudniejsza proba . Sama mieszkalam z tesciami przez pierwszy rok i czulam sie jako mloda zona troche w gosciach, a troche intruzem. Tesciowa chciala dobrze, ale bylo jak bylo. Zwlaszcza na poczatku. Potem powoli sie dogadywalysmy, ale nawet teraz po latach, kiedy jestem panią u siebie w domu, samodzielna i niezalezna, jeszcze do konca sie nie dogadalysmy

Warto na poczatku ustalic zasady, na jakich sie w to wchodzi, ale to nie takie proste, bo kazdy u innych widzi wecej (wad) niz u siebie - i wydaje mu sie, ze to co dobre dla nas, dobre tez dla innych. Autor tego watku jest tego zywym przykladem

No i to właśnie nazwałam egoizmem i się z tego nie wycofuję. Warunkiem bycia Twoim mężem jest zgoda na mieszkanie nie tylko z Twoją mamą, ale i dziadkami.
Twój były już chłopak przyjął warunek, ale nie zmienia to faktu, że przyszły może mieć z tym problem.
Egoizmem dla mnie jest założenie,  że MUSI, bo to warunek Waszego bycia razem.

Mamie można pomagać także nie mieszkając z nią.

A co jeśli kochający Cię chłopak zgodzi się na Twoje warunki, ale nie podoła? Okaże się po czasie, że nie jest szczęśliwy, że nie dogaduje się z Twoją mamą, męczy go mieszkanie z dziadkami? No np. macie już dzieci, a on nie wyobraża sobie dalszego mieszkania u Twojej rodziny? Też pokazujesz mu drzwi?

Zrozum. Nie chodzi mi o to, że uważam, że mieszkanie z rodzicami jest złe. Jest ok. Tylko że tworząc związek partnerski muszę i chcę brać pod uwagę szczęście i komfort partnera. Jeśli on nie ma nic przeciwko, to ok. Jednak zakładanie z góry, że nie ma wyboru, bo ja innej opcji sobie nie wyobrażam, jest chore. Jak dla mnie.

Mam taką koleżankę. Po ślubie zamieszkała w domu rodzinny swojego męża. Niby też osobno, na górze. Urodziło się dziecko. Jednak nie wytrzymała "dobrych rad" teściowej. Wróciła do rodzinnego miasta, w którym ma mieszkanie po babci. Od kilku już lat jej mąż jest weekendowym tatusiem, bo nie potrafi się wyprowadzić od mamusi.
Bo cóż. Pewnie sama jest sobie winna. Znała warunki, godziła się na nie... i to jej problem, że ich nie dotrzymała.
Patologia.
W dorosłym człowieku powinna być GOTOWOŚĆ opuszczenia rodzinnego gniazda. Inaczej nie powinien wcale się wiązać.Kropka.

Catwoman wszystko ładnie, pięknie i zawsze można porozmawiać, ale co zrobić jak standardy dwóch osób są całkowicie przeciwstawne. Przykład: Ja zostałam tak wychowana, że jak chce się do kogoś przyjść to należy tą osobę z wyprzedzeniem poinformować (chociaż tak z godzinkę wcześniej). Kiedy wyprowadziłam się z domu nawet z mamą muszę wcześniej ustalić wizytę. Natomiast moja teściowa i cała rodzina mojego jest przyzwyczajona, że po prostu się wpada jak jest się akurat blisko. I inne rozwiązanie jest nie do pomyślenia. Ze znajomymi można ustalać spotkanie, ale przecież nie z rodziną! Ostatnio była u nas taka sytuacja, że brat mojego ze swoją narzeczoną wpadli do nas bo akurat byli w pobliżu. A my akurat przy śniadaniu (późnym- mój wrócił o 3 w nocy z pracy i odsypiał), nie odkurzone (u nas trzeba to robić codziennie, bo inaczej wygląda jak tygodniowy kurz, a przecież nie będę jeździć odkurzaczem jak mój śpi), a ja w prześwitującej sukience bez stanika. I dzwonek do drzwi, cześć wpadliśmy was odwiedzić. Nie wiedziałam, czy mam się witać, ubierać, czy ogarniać mieszkanie na szybko. A potem dowiaduje się, że jestem niemiła, bo zamiast witać się z gośćmi schowałam się w łazience. Bo zdecydowałam się najpierw chociaż stanik założyć, bo paradowanie przed obcym facetem bez niego było dla mnie niesamowicie krępujące. Ja nigdy nie zaakceptuje wpadania bez zapowiedzi, a oni na takie żądanie poczują się urażeni i skrzywdzeni. I jak to pogodzić? Jaki kompromis?

U mnie to też nie jest zła wola! Ja wiem, że oni tak mają. Jak mieszkamy osobno to możemy się zamknąć na klucz i udawać, że nas nie ma Gdybyśmy mieszkali u nich w domu to takiej możliwości by nie było. Mimo,ze dałoby się tam zrobić dwa mieszkania- jedno na górze drugie na dole nie wyobrażam sobie jak miałabym wyegzekwować od teściów zapowiadania, że wchodzą na górę swojego domu. Bo nawet gdyby ta górę nam przepisali to nadal byłby ich dom - w końcu sami w pocie czoła go wybudowali. Dla nich podstawą kontaktów w rodzinie jest wpadanie do siebie bez zapowiedzi. I próbując wprowadzić w tym zakresie swoje zasady zostałabym uznana za osobę próbującą odseparować mojego od rodziny. Mnie ciągłe pilnowanie, czy jestem odpowiednio ubrana, czy gdzieś nie leży jakiś pojedynczy paproszek i czy w zlewie nie stoi jeszcze nieumyty kubek doprowadziłoby do szaleństwa. A paradowania w obecności osób trzecich w czym popadnie po prostu sobie nie wyobrażam.

No niestety ja mam potrzebę bycia perfekcyjną. Boje się negatywnych ocen. 

Co do demonstracji to świetny sposób, ale dla mnie nie do przejścia- jednak jestem na to zbyt pruderyjna

Zazdroszczę...

Chociaż po dłuższym przemyśleniu to chyba najsurowiej oceniam siebie ja sama.

Dziękuję za aprobatę, nie mniej jednak chochliki coś tu nawywijały, bo jam nie kobieta, tym bardziej z córką

Zadna defensywa, stwierdzenie faktu.

Też tak kiedyś myślałam, ale sytuacja mnie zmusiła i życie z teściami okazało się być lepszym rozwiązaniem niż kredyt do końca życia.
I jestem przykładem na to, że bez problemu można się dogadać i normalnie żyć.

A ja zadam inne pytanie- a co by było gdyby okazało się, że wyprowadzka do wspólnego mieszkania zagroziłaby Waszemu związkowi?

Rozmawialiście z partnerem, ustaliliście, że bierzecie kredyt na 30 lat, ale wiecie, że wyprowadzka i kupno swojego mieszkania nie było marzeniem Waszego partnera. Po czasie jest on/ona nieszczęśliwy, męczy się, bo uległ Waszej perswazji mimo swoich przekonań. Związek się sypie. Co byście zrobili?

Przewiduję, jakie mogą być odpowiedzi.

Jak facet dupa to mieszkanie u teściów odpada, nie miałbym problemu żeby wulgaryzm przyszłą teściową czy zwrócić uwagę swojej matce.

Tak. Tylko pamiętaj, że tworząc związek, a przede wszystkim zakładając rodzinę, masz już nowe zobowiązania, wcale nie mniej ważne od tych wcześniejszych. Szczęście Twojej nowej rodziny mnie ważne nie jest. I byś tu przypadkiem nie wykazała się egoizmem jedynaczki, która nigdy nie odcięła pępowiny.

A poza tym, czy Twoja rodzina z chwilą Twojego ślubu ma zamiar uczynić Twojego męża współwłaścicielem mieszkania na poddaszu.
Jeśli tak, ok. Jest to do przyjęcia.

Jeśli nie, co w dzisiejszych niepewnych czasach bardziej prawdopodobne, to tak się składa, że on będzie inwestował w coś, co do niego należeć nie będzie i z chwilą (ewentualnego) rozwodu, zostanie mu walizka i wynajem mieszkania.

A czy choć zamierzają przepisać to mieszkania na Ciebie? Bo jeśli nie, jeśli Wy sobie będziecie tylko mieszkać we własności dziadków czy Twojej mamy, to nawet z chwilą (nie daj Boże) Twojej śmierci, on zostanie z niczym i będą mogli pokazać mu drzwi.

Także co dla Ciebie rajem, niekoniecznie musi być rajem dla Twojego męża. Dla niego to może być bardzo niepewna inwestycja na przyszłość, która uzależniłaby go od Ciebie.

Pisała tu na forum jedna kobieta, która mieszkała w domu rodziców swojego męża. Mąż chciał się jej pozbyć, zdradzał ją, przyprowadzał inną babę nawet, a ona nie miała się gdzie podziać z dzieckiem.

Wiesz, mnie bardziej chodzi o Twoją postawę, że ma być tak, koniec i basta. Nie widzę nic złego w tym, byś dążyła do mieszkania w domu rodzinnym po ślubie. Zwracam tylko uwagę, że Twoje podejście wygląda dość egoistycznie.
Szukaj po prostu faceta, któremu taki układa będzie pasować, dbaj o jego dobre relacje z rodziną (niech czuje, że zawsze jesteś po jego stronie i Twoja rodzina nie ma wpływu na Wasz związek)...  Może się to na pewno udać, bo ludzie są różni. Wymagać to będzie jednak od Ciebie dużej dojrzałości i braku postawy biegnącej ze wszystkim do mamy jedynaczki.

Temat pode mnie. Jeden z moich synów wyrażał  podobne zdanie jak autor tematu. Trochę wyprowadziliśmy go z mężem z błędu.
Właśnie po to tyle lat tyraliśmy, żeby byc panami na swoich włościach. Z radością powitamy ten dzień, w którym pójdą na swoje. Będziemy robic to na co mamy ochotę bez skrępowania i oglądania na godzinę. Wreszcie nikt nie będzie mówił mężowi, że hałasuje skoro świt w piwnicy ( jak się balowało całą noc i budziło nas o 2.00 to było w porządku).

Wiem, że są dzieci, które coś tam w dom inwestują. Tylko, że to często ułamek jego wartości, a decydowac by chciały co najmniej w połowie.

Owszem, synowie potrafią mi zwrócic uwagę i opierdzielic, ale to też działa w drugą stronę.

Jakie to milusie, uważac że nic się nie stanie gdy moja matka zwróci uwagę mojemu mężowi. Autorowi posta zrzedłaby mina gdyby to on zamieszkał pod teściów dachem i byłaby jemu zwracana uwaga. Daleko przykładu szukac nie muszę, mam taką sytuację za płotem.
Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia.

Ja też bym chętnie się nie wysilała i wbiła pod cudzy dach, a gdybym jeszcze mogła sobie tam porządzic?! Wymarzona sytuacja! Po co zaciskac pasa, pieniądze można wydac na przyjemności, a stawiającej się starej napyskowac albo obsmarowac na forum.

Netkobietki - dobrze prawicie, pan się znudzi połowicą albo mu się zemrze i co ma zrobic ta żona z dziecmi? Będzie jak w pewnym programie Jaworowicz: teściowa robi wszystko żeby wywalic na bruk synową ( łącznie z pobiciem); synek poszukał sobie inny egzemplarz; nawet sąsiedzi potwierdzali spory wkład owej synowej w budowę tego domu.

A  Bartek to chyba tylko w gębie mocny, już sobie wyobrażam jak pyskuje w  cudzym domu.

Sytuacja w Polsce jest stabilna, w świecie podobnie, to znaczy jest od pięciu lat stabilny kryzys. W takiej sytuacji nie zazdroszczę optymizmu, bo kredyt na 30 lat sięga dalej niż wszelkie możliwe prognozy rozwoju sytuacji.

Do ceny mieszkania kupowanego na kredyt trzeba doliczyć odsetki. Są to, zwłaszcza w pierwszych latach, sumy poważne, a ich wydawanie nie przybliża do własności. Własne mieszkanie jest tylko fikcją.

Kredyty są obecnie udoskonaloną formą niewolnictwa: bank ma pewność, że ktoś będzie żyły wypruwał, żeby spłacać.

Czym innym jest kupowanie mieszkania pod inwestycje, jako lokata kapitału, a czym innym kupowanie na kredyt.

Nie piszemy tu o rynku nieruchomości w hipotetycznym kraju, ale w Polsce, która jest krajem z ciągle zwiększającą się ilością emigrantów. Na przestrzeni ostatnim lat sytuacja się diametralnie zmieniła.

Obserwuję to na bieżąco, więc relacje podaży w pewnym mieście wojewódzkim zmieniły się w taki sposób:

rok 2008      równowaga w ilości osób szukających i osób wynajmujących

rok 2013      siedmiokrotnie mniej szukających do wynajmujących.

Kriss, nie opieraj się na doniesieniach specjalistów od ekonomii na portalach internetowych, bo oni próbują pobudzać popyt. Czytam te doniesienia o spodziewanym wzroście cen mieszkań od trzech lat. Nic tylko śmiać się.

A branie kredytu jest najlepszą formą wykupu nieruchomości i przejmowania przez banki. Dlatego oferuje się emerytom sprzedaż mieszkań za dodatkowe opłaty. Gdyby tak było jak piszesz, to każdy emeryt z jednym wolnym pokojem mógłby się przenieść do samotnej sąsiadki i bez pomocy banku mogliby swobodnie sobie dorabiać do emerytury z wynajmu jednego wolnego mieszkania. Ale tak nie jest.

Nie dajcie się nabierać na opinie doradców finansowych. Zapłaciłem za tę naukę zbyt poważną kwotę kilka lat temu, żeby nie pamiętać prognoz tych specjalistów. Z daleka od sprzedawców polis na życie i z daleka od banków. Jak kupować mieszkanie to za gotówkę zarobioną i odłożoną.

Chyba, że ktoś ma taki pomysł, ciągle opłacalny, że kupuje tanie mieszkanie do remontu, inwestuje w jego remont, dodając własną pracę, potem sprzedaje i kupuje większe. W ten sposób ciągle można jeszcze wypracowywać zysk na kupnie mieszkań. Ale trzeba wiedzieć, jaki jest trend, bo rosną ceny domów z działkami, szeregówek oraz mieszkań budowanych w nowym systemie, a tanieją mieszkania w blokach wielopiętrowych. Trzeba odpowiednio wyczuć koniunkturę.

Merredithhh - dokładnie tak jak piszesz. I na koniec będziesz/cie właścicielami, a nie podnajemcami. Tylko, wiadomo, wszystko z głową. My na zakupie domu na kredyt zyskaliśmy co najmniej dwukrotnie - bo o tyle wzrosła przez ostatnie trzy lata cena nieruchomości w moim regionie - a jest to wieś. Dlatego pisałam jak ważne jest rozeznanie dotyczące zabudowy, zagospodarowania terenu. I - co najważniejsze - nie korzystalismy z żadnego doradztwa, sami zrobiliśmy rozeznanie, pojeździliśmy po okolicy, poszukaliśmy w necie, zrobiliśmy porównania wzrostu cen.

A ponieważ mój mąż ma dwie ręce do prac domowo-wykończeniowych - to już jest CZYSTY zysk, którego nie wliczam. Mam nadzieję, ze Twój partner też tak ma. Powodzenia

Mój mąż 20 lat mieszkał w Holandii, tam też "uraczył się" ichniejszym kredytem hipotecznym (i nie poleca), ja przez kilka lat w trakcie i po studiach - tułałam się po przeróżnych krajach europejskich i poznałam co nieco rynek nieruchomości (gdzieś musiałam mieszkać). Na dzień dzisiejszy połowa mojej rodziny mieszka na "zgniłym zachodzie" - tam ani rynek mieszkań, ani nieruchomości nie jest stabilny. Informacje mam z pierwszej ręki - moja kuzynka od czterech lat pracuje w biurze nieruchomości jako doradca. Powiedzmy wiec, że jakąś wiedzę i doświadczenie w temacie mam.

Na zachodzie ludzie raczej wynajmują - niż kupują, bo tam bardzo popularne jest "jeżdżenie za pracą" (czyli przeprowadzanie się), a ponieważ podatki dotyczące użytkowania samochodu są - i rosną, to nie opłaca się dojeżdżać kilkudziesięciu kilosów do roboty, bo i ceny za benzynę czy diesla są spore, poza tym w wielu krajacj istnieją opłaty za posiadanie np. diesla z określoneo rocznika - promuje się samochody nowe - bo ekologiczne. O cenach za nieruchomości nie wspomnę - byle klitka w byle pipidówie i człowiek jest lżejszy o 200 - 300 000 ojro. Co nawet w porównaniu z zarobkami - jest sporym wydatkiem.

Wzrost cen nieruchomości w mojej wschodnio-położonej wsi dotyczy i domów i mieszkań, a także ziemi rolnej. Moja miejscowość leży we wschodniej Polsce. Jest to teren bardzo opłacalny ze względu na inwestycje w nieruchomości, bo jest to teren wybitnie zielony z niedawno uchwalonymi i ciągle powiększającymi się strefami ekologicznymi. Wolny od fabryk, ciężkiego przemysłu - wschodnie płuca Polski.

PS. Tak jak wspomniałam - pracy własnej we wzroscie wartości mojej nieruchomosci NIE uwzględniam, tylko ekonomiczne podejście do wzrostu cen w moim, wschodnim regionie Polski.