Dziewczyny wyjaśnijcie mi ten fenomen.....

Wiesz, znam wiele par w różnym wieu i żadna z nich nie jest szczególnie super szczęśliwa z tego rozwiązania, a przede wszystkim osoba, która jest spoza rodziny. To się wydaje spoko w teorii, ale tak naprawdę nigdy nie wiesz jak Ci się z teściami ułoży, jesli musisz z nimi pod jednym dachem. Poza tym to kreuje zobowiązania.
Co do chronienia przed teściami - to stawia się w sytuacji wyboru, po której stronie sie opowiedzieć: tatusia i mamusi czy żony/męża. Sytuacja nie do pozazdroszczenia moim zdaniem.

Dla mnie mieszkanie z teściami byłoby wyjściem ostatecznym. Też z nam wiele par, które tak mieszkają i chyba wszystkie przeżywały z tego powodu mniejszy lub większy kryzys. Bo nie wiadomo jak dzielić rachunki, bo się wtrącają w wychowywanie dziecka, bo za często gości przyjmujecie, bo jak ona dom prowadzi... powodów do zatargów znajdzie się multum. Jestem zdania, że jak się wchodzi z kimś w związek to nasze sprawy są nasze, a nie każdą kwestie omawia się dodatkowo z mamusią czy tatusiem. A tak to wyglądało u zaobserwowanych przeze mnie par i prowadziło do frustracji drugiej połówki.
Nie mówiąc o tym, że przy podziale majątku jedna ze stron zwykle zostaje z niczym. Znam sporo facetów, którzy oszczędności zainwestowali w urządzanie wspólnego piętra/pokojów w domu teściów i przy rozwodzie mogli się co najwyżej spakować do jednej walizki.

Jakbym miała wybór - albo pod most, albo z rodzicami- to może wtedy bym się zdecydowała na mieszkanie z rodzicami. Bardzo lubię rodziców mojego chłopaka, ale pewnie dlatego, że widzimy się raz w miesiącu Jeśli rzeczywiście czytałeś wątki na forum, to powinieneś wiedzieć, że mieszkanie z rodzicami to zawsze są problemy mniejsze lub większe.

Sugerujesz, że gdyby kuzynka zamieszkała z teściami to by się nie rozwiedli? Dlaczego? Może jej małżonek nie dorósł do samodzielności i go przerosła prawdziwa odpowiedzialność za rodzinę, za jej utrzymanie? Może był rozdarty pomiędzy życiem z nową rodziną a wygodnym życiem pod bokiem rodziców?
Pachnie mi tu właśnie żalem do małżonki, że nie chciała przyłączyć się do rodzinnego gniazdka tylko zapragnęła stworzyć nowe, własne... w którym to ona będzie gospodynią?

A gdyby się i tak rozwiedli to co? Jak zmieniłaby się jej sytuacja? Przecież mąż i jego rodzice i tak dążyliby, by opuściła ICH dom. Może od razu by jej nie wywalili, ale na pewno by się o to starali, tym szybciej gdyby synuś znalazł sobie nową kobietę.

Obiecywała? Cóż z tego? Może, gdy ten temat rozpatrywała mniej znała przyszłych teściów. Może w trakcie przygotowań do wesela przekonała się, że będzie jej trudno odnaleźć się z nimi pod wspólnym dachem. Przecież nawet gdyby się jednak przeprowadziła, miałaby prawo chyba jednak dojść do wniosku, że to nie dla niej.

Dążenie do pójścia "na swoje" to raczej jednak nie pójście na skróty, na łatwiznę. Przecież dla każdego jest oczywiste, że ze względów finansowych lepiej byłoby mieszkać z rodzicami. Tylko że pieniądze to nie wszystko, a kobieta potrzebuje czuć się panią we własnym domu. Często nie chce być zależna od rodziców męża. Poczucie, że ciągle powinniśmy być wdzięczni nie tworzy fajnych równorzędnych relacji.

Ja znam masę sympatycznych ludzi. Tylko że matka zawsze będzie patrzyła na własne dziecko, na jego dobro. Kompletny brak obiektywizmu rodzi frustrację u partnera, który w momencie konfliktu, który przecież zdarza się w każdej rodzinie, pozostaje zawsze osamotniony.

Sama również nie zdecydowałabym się na życie z teściami. A facet, który nie rozumie tej potrzeby kobiecej, nie odciął pępowiny i najlepiej, by wcale się nie żenił.

Oczywiście to działa też w drugą stronę, gdy to dziewczyna koniecznie chce mieszkać z rodzicami. Choć chyba rzadziej.

w zyciu bym nie chciala z tesciami mieszkac, wyprowadzilam sie z domu majac 17 lat, sama jakos dawalam i daje rade, teraz juz z narzeczonym i nie wyobrazam sobie wiecej ludzi w domu poza nasza 2

Ekonomia ekonomią. Nie da się tego problemu sprowadzić tylko do pieniężnych kalkulacji.
Tak jak wyżej napisała Busiu do zamieszkania z teściami (z uwagi na mnie) czy też z moimi rodzicami (z uwagi na mojego męża) zmusiłaby mnie tylko groźba bycia bezdomną.
Od razu dodam, że relacje z teściami mam poprawne (choć bez entuzjazmu), a mojego męża z moimi rodzicami były wręcz świetne.
I tak nie chciałam z żadnym z nich mieszkać. Tak jak nie wyobrażam sobie mieszkania (w przyszłości) moich dzieci z małżonkami, z nami.
Zatem, tym bardziej należy takiego wspólnego zamieszkania unikać, jeżeli już widać, że istnieją potencjalne zarzewia konfliktów.

Przy dzisiejszych zarobkach w Polsce życie z teściami to standard. I to o wiele lepsza opcja żyć z nimi dobrze, bo zawsze mogą dziećmi się zająć niż uwikłać w gigantyczny kredyt na 30lat i rozejść po paru latach z powodu kłótni o kasę.

Bruderszaftu nie piłem z Tobą, byś mi tak zdrobniale pisał prosto z mostu "ad personam" Panie nobodyknowsme!
Próbujesz mi po literacku spod budki z piwem dowalić, czy przysłodzić jak nie obrażając wybitny prof. Miodek? Nit nie jest nieomylny i  idealny na każdym kroku, nie sądzisz?
Choć ortografia i gramatyka jest moją mocną stroną, to nie staram się robić za recenzenta czyichś a tym bardziej swoich wypowiedzi pod tym kątem, czego już po tym przytyku nie mogę powiedzieć o Tobie. "Errare humanum est" panimajesz tawarisz?

Po tym poście, to tak po sportowemu mogę Ci powiedzieć otwarcie, że kiepski zawodnik z Ciebie jest jak dla mnie. Opierać swoje wywody na tym co wyczytałeś i zaobserwowałeś na pobliskim podwórku, to możesz z powodzeniem czynić, ale tylko na płocie u sołtysa, a nie sadzić się do ludzi mających pojęcie i wiedzę "zaczerpniętą" z własnego życia. Tak zwanej autopsji, do której Tobie jak widzę i mniemam jest daleko. Popieram wypowiedzi innych podpisując się pod nimi, Twoją neguję od podszewki. Choć nie czytałem dokładnie wszystkich, to wiem i znam ten "schemat" zbyt dobitnie. Taka mała a zarazem wielka różnica między Nami.

Standardem jest to, że zarobki są słabe, że nie każdy ma bogatych rodziców lub był na Zachodzie zarobić. Czasem nie ma się wyjścia, a kredyt to nic dobrego.
Czy nie lepiej pożyć z teściami, odłożyć pieniądze i wziąść mniejszy kredyt? Przecież od małego każdy z nas znosi humory i rządy własnych rodziców.
Ja nie krytykuję, ale piszę, że lepiej żyć dobrze z ludźmi niż się stawiać i pokazywać co to nie ja!
Poza tym - dlaczego uznajesz teściów od razu za coś złego??

Nie to, że uznaje za coś złego, chodzi mi o to, że najwet najlepszy człowiek zawsze w coś się wtrąci, zawsze powie coś nie tak i zawsze będzie jednak jakaś niezgoda. Piszę zawsze, bo nie ludzi idealnych.
I chyba właśnie fakt, że od małego rodzice mówili nam "zrób to, zrób tamto. A bo to będzie lepsze itp itd..." wymieniać można w nieskończoność, daje dorosłemu człowiekowi chęć usamodzielnienia się, chęć posiadania czegoś swojego, chęć porządzenia sobie wreszcie po swojemu.

Tu wszystko zależy - chyba - od osobistego podejścia do życia i tym samym do ludzi, u każdego z osobna rzecz jasna.
Bo czy to z rodzicami czy z teściami zawsze można żyć po partnersku i nie wchodzić sobie w drogę. Traktować młodzież "na nowej drodze życia" jak przysłowiowych "samych swoich", tyle że na Ichnym swoim, bo na Ich "garnuszku" małżeńskim.
Jednak jak dobitnie pokazuje życie młodych ze starymi "w stadzie" - z partnerskiego życia na wspólnym froncie, powstaje gigantyczny afront, porównywalny do cb-radiowego, wzajemnego informowania się kierowców na drodze "jak tam mobilki droga od Bytowa?"
Jedni potrafią żyć w zgodzie i dołożyć się młodym do pójścia, wyfrunięcia z gniazda na swoje; inni wręcz odwrotnie - by Nasze pociechy zostały "na swoim", najlepiej jeszcze same
Z obserwacji i własnego doświadczenia znam oba te "światy". Pierwsze własne narzeczeńskie kroki stawiałem w tym pierwszym, pomałżeńskimi "kroczyłem" w tym drugim.

Z teściami jak z powiedzeniem o kobietach bywa... choć i młodzi też mają swoje "za pazuchą", niekiedy "zaprojektowane by cieszyć" partnera, poprzez wrogie nastawienie ich przeciwko sobie przez rodzinkę.

Remi, teściowie różnią się od kumpli. Z nimi trudniej zachować niezależność
Ja nie twierdzę, że absolutnie nikt, nigdy i pod żadnym pozorem nie może mieszkać z teściami. Są różne sytuacje i różni ludzie. Ale w zdecydowanej większości przypadków nie udaje się z teściami żyć w zgodzie przez długie lata. Wcześniej czy później pojawiają się konflikty. Szczególnie jeśli kobieta mieszka z rodzicami męża. W drugą stronę być może łatwiej o zgodne życie. Ale większość kobiet chce być paniami domowego ogniska. Jak to zrobić kiedy w domu jest już jedna pani?

A dlaczego każda chce być panią domowego ogniska?

Nie jestem ekshibicjonistą, co chodzi wszędzie nago, ale spokojnie sobie pochodzić można, a jak kompletnie nie, to pod prysznicem, w wannie albo we własnym łóżku można I nie ma poczucia skrępowania, raczej podnieca, jak ktoś może wejść i zobaczyć, ale to jego sprawa, trzeba pukać najpierw do drzwi
A jak się mieszka w bloku to się słyszy jak sąsiadka ma seks - to swoboda?

Chodzenie nago we WŁASNYM domu to nie ekshibicjonizm,  ekshibicjonizm to chodzenie nago w MIEJSCACH PUBLICZNYCH bądź po prostu PRZY OBCYCH LUDZIACH.
To już jest samoograniczenie ja mam dwie dziewczyny i z tego powodu od lat prowadzę wojnę z ojcem, bratem i resztą, jedynie siostra jest normalna.

Post edytowany z uwagi na off-top prowokujący do oddalenia dyskusji od właściwego tematu wątku. Mod. Vinnga

Ale czy zawsze kobiety-partnerki słabiej dbają o swojego ukochanego niż jego mama? Czy zawsze muszą rywalizować? Nie sądzę. Po prostu mają inne cechy i to się wie.

Nie wiem jak będzie. Ja mamy już nie mam, więc raczej nie będzie tego problemu, a nawet gdy miałem, to nikt nie wtrącał się. Młodzi to młodzi i postępują jak chcą. I osoba ktora wychowała, wie jak wychowała, ja nie mam taryfy ulgowej, jestem facetem i moim obowiązkiem jest zadbać o kobietę swoją. Takie mam wychowanie.

Ja właśnie miałam do wyboru spory dom moich rodziców, czekało na nas całe wykończone piętro, a nawet dodatkowo użytkowe poddasze. Wybrałam kredyt na własne mieszkanie. Finansowo na początku bywało ciężko, czasem nawet bardzo, ale pieniądze to nie wszystko. Minęło kilkanaście lat i uważam, że to była jedna z najlepszych decyzji w moim życiu. Dom rodziców i tak kiedyś będzie mój, a ja zawsze byłam panią w swoim własnym, nie musząc nikogo o nic pytać czy też mogąc zachowywać się w pełni swobodnie. Tego nie da się przecenić.

Nie dramatyzowałabym, bo opisujesz jakieś skrajne, wręcz chore przypadki. 

Zgadzam się z Tobą. To nie jest kwestia dbania lub nie dbania, ale dojrzałości obu kobiet. Niestety teściowa od wielu lat już nie żyje, ale obeserwuję relacje mojej mamy z synową (żyją pod jednym dachem) - tam wygląda to bardzo poprawnie.

Nam moi rodzice wiele pomogli, bo mieszkalismy u rodzicow 6 lat zanim na dobre urzadzilismy sie. Nasza trojka dzieci przyszla w miedzyczasie na swiat i dla mnie mama byla ogromna pomoca, bo dzieci popilnowala, ani grosza od nas rodzice nie wzieli za rachunki, opal zima, za nic! Nawet jedzenie kupowali, choc nie powiem, ale to byla nasza domena. Ugotowany obiad, zwlaszcza po porodzie, to cos czego do konca konca zycia nie zapomne i bede wdzieczna. Moj maz duzo wyjezdza, czesto sa to cale tygodnie. Nie wyobrazam sobie przezyc bez "mamusi" moze to dlatego, ze to mama, a nie tesciowa (choc i ta cud nie kobieta). Teraz mamy wlasne mieszkanie, bo przy trojce dzieci 1 pokoj to za malo, a poza tym chcialam byc wlasnie "pania domu". To co sobie cenie w mieszkaniu razem to to, ze kladlismy maluchy spac i szlismy wieczorem na spotkanie ze znajomymi, pobawic sie, czy po prostu na spacer, pogadac, co nie ukrywam wiele nam dalo (zwrocilo wolnosc).
Teraz tez pomieszkuje u rodzicow, np kiedy maz jest sluzbowo poza domem. Dzieci sie bardzo przyzwyczaily do dziadkow z wzajemnoscia i nie moge ich rozdzielic z dnia na dzien, poza tym nie chce. Bardzo sie kochaja, a mnie to cieszy. Mama je rozpieszcza, ale tylko na tyle, ile pozwalamy
Wspomnienia dziadkow sa bezcenne i nie chce dzieci pozbawiac dobrych wspomnien, a moi rodzice sa juz w podeszlym wieku, ok 70ki, a badz co badz nigdy nic nie wiadomo.
Takze czy mieszkac z rodzicami, czy nie to sprawa indywidualna. Ja kocham swoich rodzicow, ale mam juz swoja rodzine i to jest najwazniejsze, trzeba znalezc "zloty srodek".
Ps. Konflikty tez sie zdarzaja, ale kto ich nie ma? Trzeba umiec sobie z nimi radzic i delikatnie rozwiazywac

Nie mieszkam jeszcze z chłopakiem, ale wydaje mi się, że dla wielu osób po prostu nawet wynajmowanie jest bardziej komfortowe niż mieszkanie z rodzicami. Ja też, gdy już zamieszkam z chłopakiem, to chciałabym bez rodziców, ani moich, ani jego. Wtedy możesz latać w samych bokserkach, majtkach i nikt Ci nic nie powie. Z rodzicami nigdy nie ma tyle swobody. Wiadomo, wynajmowanie to też nie jest super, ale z dwojga złego, też bym raczej wolała to
Ewentualnie mogłabym się zgodzić.. tak jak piszesz, że rodzice na piętrze, my na piętrze.
No, ale mimo wszystko wolę nawet wynająć i mieć je dla nas Może nawet nie na własność, ale jest to pewien komfort, poczucie usamodzielnienia się. Tyle lat mieszkam z rodzicami, to jak już zamieszkam z chłopakiem, to wolę bez nich, dla mnie to oczywiste, taki nowy etap

Mojej siostry chłopak też był przeciw wynajmowaniu.. co mojej siostrze było nie w smak, bo przecież nie mogli zamieszkać ani z nami (małe mieszkanie, 2 pokoje- ja, tata, mama) ani u niego. Jednak udało się i siostra dostała mieszkanie po ciotce, ciotka żyje, ale na jakiś tam zasadach mieszka tam z chłopakiem i powoli tej ciotce spłaca i są zadowoleni

Jak już ktoś wspomniał wyżej - mając do wyboru spanie pod mostem albo z rodzicami/teściami to wtedy bym wybrała opcję nr 2. W przeciwnym wypadku - nigdy! Nawet mając osobny dom na tym samym podwórku musiałabym się baaaaaardzo zastanowić - a raczej musiałabym być przyciśnięta finansowo do muru. Prywatność to prywatność. Rodzice ZAWSZE będą uważać, że potrzebujemy ich pomocy (nie mówię, że tak nie jest) i będą na siłę pomagać. To przy urządzaniu domu, "bo to jest bardziej praktyczne i u nas takie jest i się sprawdza", to przy wychowaniu dzieci, "załóż mu czapeczkę, bo wiatr wieje!". Nie mówiąc już o grilach (przecież młodzi ludzie nawet po ślubie lubią się spotykać ze znajomymi) i innych spotkaniach. A kłótnie, które zawsze występują? Zaraz by chcieli godzić. Rodzice nawet najukochańsi pod słońcem są najlepsi jak mają do nas minimum 15 minut drogi

Też wolałabym spłacać kredyt za mieszkanie (mając już stałą pracę i pewność, że zostanę dokładnie w tym miejscu) niż płacić czynsz całe życie. Ale nie ma co ukrywać, że to już decyzja "na całe życie"...

Tak samo jak slub czy dziecko

A tu nagle sie okazalo ze kredyt na 30 lat zlem wcielonym

Tak, mieszkanie z osobnym wejściem, jedynie korytarz(klatka schodowa) jest wspólny. Hmm, to chyba taka mała kamienica...Mniejsza z tym.

Nawet gdyby nie było osobnego wejścia, nie myślałabym o czymś swoim. Po prostu w moim przypadku byłoby to naprawdę głupotą. No chyba, że "coś swojego" miałoby oznaczać domek letniskowy na Mazurach, Podlasiu, we Włoszech, Hiszpanii, czy Karaibach .

Jak to netkobiety na nie ?
Ja zdecydowanie na "tak" .

Nie czytasz wszystkiego.

Autorze, zapewniam, że jestem kobietą pracującą, od 18 roku życia niezależną finansowo i mieszkaniowo.
Dorabiamy się wszystkiego sami i mam nadzieję w najbliższych miesiącach do tego dorobku dołączyć kredyt hipoteczny na lat 30. I nie mogę się tego momentu doczekać.

Albo udałoby Wam się dogadać, albo trzeba by się rozstać. Tak samo jak w przypadku wielu innych decyzji dotyczących wspólnego życia.

Raul, a co byś zrobił, gdyby okazało się, że Twoja wybranka godzi się na wspólne mieszkanie, ale po czasie okazuje się, że to jednak był zły pomysł, nie dogaduje się z teściami, ogólnie jest nieszczęśliwa i marzy jej się wyprowadzka na swoje?

Raul Edymion ładny masz nik. Jak się spało ? Czy przyszły już jakieś refleksje nowe? Szczerze powiedziawszy ja też nie mam nic przeciwko kredytom, ale moim zdaniem najpierw powinien być ślub , jakiś oficjalny układ a wtedy można o tym myśleć.

Wiesz, dla niektórych może być łatwiej chronić swoje kobiety przed krwiożerczą ekonomią, niż przed krwiożerczymi teściami. Tak po prostu.
Osobiście nie lubię tłumu i nawet z super teściami mieszkać zwyczajnie nie chcę.
Natomiast kasy mogę zarabiać proporcjonalnie do potrzeb, a odwrotnie proporcjonalnie do lenistwa.

Nie za bardzo chwytam o co autorowi wątku chodzi. Mam się teraz wyprowadzić ze swojego domu, na który mi raptem 2 lata spłaty kredytu zostało i wprowadzić się do teścia na 40 metrów kwadratowych? I jak bym ja się, nieboga, miała z mężem bzykać? Po cichu? Pod kołdrą? Tak się składa, że podstawą małżeństwa nie jest ekonomia, a wzajemne relacje. Swoboda, intymność, wzajemne adorowanie się i uwodzenie, co pod czujnym okiem osób trzecich, które te umiejętności dawno zatraciły - jest awykonalne. I nie jest to bynajmniej rzecz sprawnej kuśki, a swobodnych myśli i wolnego od upierdliwości rozumu.

Jako że autor najwyraźniej praktycznie nie dysponuje doświadczeniem własnym, a historiami zasłyszanymi i zawidzinymi, może najpierw warto wypróbować dowolną opcję (niekoniecznie musisz brać kredyt, możesz powiedzmy pół roku pomieszakć z wybranką u rodziców, a pół roku na wynajętym) i wtedy porównać efekty, zamiast głosić opinie wyssane, tego...no..., nie z dupy, a powiedzmy z palca.

Miałam ze dwa poważne związki w życiu zanim wyszłam za mąż, w każdym z "tamtych" przypadków "pomieszkiwałam" z chłopakiem u jego rodziców. Po początkowej sielance ZAWSZE były spięcia. Krzywe spojrzenia, dogadywanki, wywracania oczami, komentarze. Gdybym zdecydowała się na mieszkanie z którymikolwiek - byłabym już starą babą z nieodwracalnym zanikiem orgazmów wielokrotnych. Mamy swój dom - za swoje. Nikt nie pomagał, żadne z nas nic od rodziców nie dostało - dorabiamy się wspólnie.

Jeśli się boisz kredytu - to go nie bierz. Łomatko, co za problem. Jak się chce założyć rodzinę, to nie wytarczy być ogierem - trzeba mieć jeszcze za co. A jak się ma partnerkę z dwiema lewymi rączkami - no coż, niech se leży i pachnie. Widziały gały co brały.

Witajcie,
osobiście myślę, że wiele zależy od wielu zmiennych:
1. Jacy są rodzice/ teście? Czy się lubimy nawzajem? Czy rodzice/ teście są z tych "konfliktowych" i "wtrącających się"?
2. Jaka jest relacja rata potencjalnego kredytu do zarobków? Jaki mamy zawód? Czy nawet jak stracimy obecną pracę nie będzie problemów ze znalezieniem następnej pracy?
3. Czy chcemy mieć dzieci (dziadkowie zawsze mogą sporo przy dzieciach pomóc)?
Tych zmiennych jest sporo, na pewno więcej niż tu wymieniłem. Ja osobiście na razie mieszkanie wynajmuję z żoną, ale w przeciągu kilku lat zamieszkamy w jej rodzinnym domu (jej rodzice wybudują się na działce obok- mają działkę i środki na to), więc na kredyt się nie zanosi. Osobiście nie rozumiem bezmyślnego pakowania się w kredyt. To jest cyrograf na 15, 25, 30 lat. Oczywiście, jak są możliwości finansowe/ zawodowe to inna sprawa.