Dlaczego mężczyźni mnie nie dostrzegają?

SzaraMelancholia a jaki jest Twój typ mężczyzny? Czy w tych czterech mezczyznach, w których podkochiwałaś był jakiś wspólny mianownik? Czy skaczesz od sasa do lasa?:P
W to, żeby nie było ani jednej sytuacji gdy mężczyzna starał się zwrócić na siebie Twoją uwagę w to po prostu nie wierzę..:) Musiały być może ich niezarejestrowałaś... bo to nie był typ mężczyzny który by ci zaimponował/zafascynował?

Nie chodzi o to, abyś się pupcią do niego odwróciła i seksualnie drażniła, ale o to, abyś była otwarta, nie pilnowała, czy czasem go udem nie dotkniesz, nie uciekała wzrokiem. Musisz się otworzyć. Prawdopodobnie wyglądasz i dajesz takie znaki, że jeśli ktoś Cię np. po boku w tańcu pogłaszcze, to będzie gwałt.

Napisałaś, że ten czwarty chłopak siadał do Ciebie bokiem. Może Ty tak robisz? Maluj się tak, aby facetom się podobało. Ubieraj się tak, aby facetom się podobało.

Tutaj jak piszesz na forum, to brzmi całkiem rozsądnie, więc na pewno mogłabyś się umówić z jakimś chłopakiem. Spróbuj. Wystaw też fotkę na portalu, napisz coś o sobie i nawiąż znajomości.

Nie szukaj dojrzałych emocjonalnie, odpowiedzialnych, o silnych osobowościach. Nie szukaj takich, przy których nie musisz się bać. Nie patrz na poczucie humoru. NIe patrz na samokontrolę. Najważniejsza jesteś Ty a nie takie cechy -- to jak się czujesz z facetem, a nie jaki on jest.

Gdzie napisałam: złapać za rękę, pocałować? Sama to sobie dopisałaś. Napisałam: patrzeć w oczy, uśmiechać się, nie bać się fizycznego kontaktu. Patrzenie w oczy = nie wgapianie się, ale utrzymywanie kontaktu wzrokowego. Uśmiech = nie nerwowe szczerzenie zębów, ale seksowne uniesienie kącików ust. Niebanie się fizycznego kontaktu = jeśli mężczyzna przypadkiem Cię dotknie, nie odsuwasz się, ale realizujesz 1/ kontakt wzrokowy, 2/ uśmiech.

W ogóle zauważyłam, że na każdą sugestię, że może coś robisz trochę nie tak, masz odpowiedź, że wszystko robisz OK. Chyba sensem tego tematu nie jest uznanie się za kobietę idealną? Hm, może po prostu jeszcze raz przeanalizuj uważnie wszystkie posty - jestem przekonana, że w którymś znajdziesz rady dla siebie (choć obecnie tak nie myślisz), co pomoże Ci w rozwiązaniu problemu. Powodzenia!

A tak z innej beczki... chętnie zobaczyłabym choć jedno Twoje prywatne, aktualne zdjęcie...

Jakby mnie pogłaskał, to właśnie byłoby bardzo miłe

Tylko, że właśnie ja się w takich zakochuję i nie kontroluję tego umysłem. Wiem, że gdyby ten czwarty facet (ten, który był wolny) odwzajemnił moje zainteresowanie, czułabym się przy nim bardzo szczęśliwa

Z neta

Dobrze, będę pamiętać o tym, by nie odsuwać się od nich. Tylko, że oni sami nie szukają ze mną tego kontaktu No i wcale nie jestem idealna, gdybym była, to nie pisałabym tutaj o moich problemach, tylko spędzała czas z ukochanym mężczyzną Przeczytam raz jeszcze posty i zapiszę sobie Wasze rady, choć z części już skorzystałam na ostatnich imprezach

Zdjęcia nie chcę pokazywać. Cenię sobie anonimowość tego typu forów, właśnie dlatego tak bez oporów piszę tutaj o moim problemie, o którym w realnym życiu wiedzą tylko 3 - 4 osoby, i przy nich nie jestem nawet w połowie tak wylewna, jak tutaj Kilka koleżanek powiedziało mi kiedyś, że jestem podobna do tej piosenkarki Adele (zanim zaszła w ciążę oczywiście ), i jest w tym może jakieś ziarno prawdy. Więcej o wyglądzie nie napiszę

Tylko właśnie jak się otworzyć? Jak im te sygnały wysyłać? Był taki czas, że przestałam myśleć o tym, próbowałam się skupić na sobie, na rozwoju itd. i nic się ze strony mężczyzn nie działo. Teraz przynajmniej mam poczucie, że staram się coś ze sobą zrobić...

Przy tamtym mężczyźnie byłam właśnie cały czas uśmiechnięta, miła, cały czas siadałam tak, żeby być do niego przodem, gdy o coś prosił ze stołu, to ja mu to podawałam z uśmiechem... może był nieśmiały, ale jeśli tak, to jednak do swojej obecnej dziewczyny nie miał takich uprzedzeń, jak do mnie... Niemniej zapamiętam te rady na przyszłość

Byłam kiedyś taka, ale zrozumiałam, że to jest złe i teraz jestem bardziej otwarta. Może przy pierwszym wrażeniu się jeszcze taka wydaję? Zastosuję się do powyższych rad i zobaczymy, czy mężczyźni zaczną mnie dostrzegać, czy będzie tak, jak dotąd...

Proszenie do tańca jest szukaniem kontaktu. Kwestią Twojej dostępności bądź nie jest dalsze toczenie się sprawy.

Adele... ech, chyba zbyt urodziwa nie jest. A mężczyźni co myślą?

Być może jestem niedojrzała, ale z drugiej strony wszyscy znajomi w moim wieku są lub byli przynajmniej raz w związku, wiedzą, czym to pachnie, a przede mną mężczyźni uciekają Dlatego zaczęłam się nad tym zastanawiać, walczyć z kompleksami (któż ich nie ma? ), z tym właśnie, co inni o mnie pomyślą. Teraz już mnie to aż tak nie obchodzi, nie muszę się podobać każdemu przecież

W takim razie na następnej imprezie jeśli mnie ktoś poprosi, to zadbam o kontakt wzrokowy, bliskość i inne rzeczy, o których była mowa. Zobaczymy, czy coś z tego będzie

No cóż, nie pisałam, że jestem urodziwa. Sama oceniłam się na 3+ To, co mogłam zmienić ubiorem, makijażem, fryzurą - zmieniłam, a co do reszty, to zaakceptowałam to, jak wyglądam, bo w sumie na to nie ma się wpływu. Poza tym jest wiele brzydszych dziewczyn niż ja, które nie narzekają na brak zainteresowania

Jak tylko jakaś się trafi, bo ostatnio już były cztery, to teraz nie wiem, czy kolejna będzie tak szybko. Ale kto wie?

Nie no, jasne, że o subtelnych sygnałach była tu mowa.

To moze postaraj sie zaprzyjaznic z facetami. Nie patrz na nich jak na potencjalne obiekty tylko jako na interesujacych ludzi. Postaraj sie wylaczyc lampke facet, a wlaczyc fajny czlowiek. Moze wtedy sie lepiej uda, bo bedziesz bardziej zrelaksowana, bez presji, bez kontolowania sie. Rozmawiaj z nimi na tematy, ktore Cie pasjonuja, postaraj sie dowiedziec czy maja jakies hobby, do ktorego moglabys sie dolaczyc (znam pary, ktore sie poznaly przez skalke wspinaczkowa). Moim zdaniem w tych sprawach im wiecej sie mysli tym gorzej. Jesli facet Ci sie podoba, nie hamuj sie, ale tez nie rob sobie presji "och, czy on sie mna zainteresuje" - moze jesli nie zainteresuje sie jako mezczyzna to chociaz jako przyjaciel. A z mojego doswiadczenia wynika, ze kumple sie czesto zakochuja w kumpelach...

Uwierz!

Ale jednak coś powiedział. Biorąc poprawkę na Twój brak wiedzy o mężczyznach może jednak powiedział coś "konkretnego"? Albo i nie. Nie dowiemy się jeśli nie napiszesz.

... a Ty będziesz leżeć i pachnieć ... łaskawie akceptując jego starania i propozycje, od wielkigo dzwonu, aby się nie rozbestwił? ....
[qoute]
kimś w rodzaju opiekuna i przewodnika, który poprowadzi mnie bezpiecznie przez życie
[/qoute]
...bo sama nie wiesz czego chcesz? Potrzebujesz kogoś aby Cię ciągnął za sobą? Wiesz,kuli u nogi zawsze jest wszystko jedno ale temu do którego jest przytwierdzona już nie(dlatego to była kara). Bo potrzebujesz zwalić na kogoś winę za swoje porażki? Mam wrażenie, że tak nie jest ale tak to brzmi i nie jest zabawne!

... naprawdę? "Aktywny" i "flegmatyczny"? Toż to przeciwieństwo wcześniejszych cech! .... Biorąc pod uwagę Twój kompletny brak wiedzy o facetach jak mogłabyś interpretowała małomówność? Czy aby nie "nie kocha i nie zależy mu"? A podobno jesteśmy prości jak cep.

Takich to nikt nie znosi...

... chcesz brać ale nie dawać? Czy aby to nie cecha "uwodzicielki" lubiącej gdy się o nią starają ale nie lubiącej się starać? Czy on zniósłby kogoś o kogo trzeba ciągle zabiegać, wychodzić z inicjatywą i być tą aktywną stroną?

...  on też ale skończyłby sfrustrowany i zdezorientowany.

Tyle wykładu. Masz nad czym pracować albo się zgrywasz wypisując takie rzeczy:(.

Chyba sprawiasz wrażenie osoby, która chce czegoś odwrotnego niż napisałaś powyżej. Przy Twoich oczekiwaniach, spędzanie czasu w męskim towarzystwie jest niezwykle skutecznym marnowaniem czasu. Może sprawiasz wrażenie, że jesteś dobrym kumplem, masz pojęcie o facetach (o zgrozo, biorąc pod uwagę to co napisałś wcześniej)? Jeśli myślą, że "można z Tobą konie kraść" to jest jeszcze gorzej. Dużo lepiej byś wyszła spędzając czas z dziewczynami kolegów niż z nimi.

Ale spokojnie. Rozważ to, że jesteś jaka jesteś. Normalna, urodziwa, inteligentna i wykształcona. W Twoim wieku spotykasz ludzi, którzy są mniej rozwinięcii może dlatego nie ma porozumienia(to sugerują Twoje obserwacje wybitnie szczeniackich wyborów charakterów kobiet i męskich(?) oczekiwań(sugeruję, że nie każdy siurek to facet)). Próbowałaś w innej grupie wiekowej lub innym środowisku(to znaczy raczej opera niż klub)?  Może jeszcze dla Ciebie za wcześnie? Nie ma sensu wchodzić w związek dla samego "bycia",to jest jeden z najdurnijszych powodów jakie można wymyśleć. To częsty i bardzo poważny błąd. Dlatego istotne jest odpowiedzieć sobie na pytanie "do czego dążę, co chcę osiągnąc w życiu poza byciem z kimś" itp. Pośpiech nie jest wskazany, zbyt łatwo ucierpieć. 

Jak definiujesz dojrzałość i inne cechy jakie dostrzegłaś u czwartego faceta(tego wolnego)? Napisz ogólnie co go wyróżniało z pośród facetów, z którymi zadajesz się na codzień.
Obawiam się, że taki ktoś nie będzie spełniał Twoich oczekiwań, nie da się zmienić a Ty będziesz nieszczęśliwa, choć ze swoim "ideałem".

Co powiedział ten facet na imprezie?

??? "Ja po prostu jestem za słaba"????, "by podejmować ważne decyzje"??? Strasznie dziwnie to brzmi. Napiszesz kilka zdań wyjaśnienia? Czy aby nie przeczysz samej sobie?

Nie możesz z siebie robić ofiary. Żadne  "trudno"!. Myślisz, że jak znajdziesz chłopa to on zdejmie z Ciebie ciężar? Obawiam się, że jak świat światem taki cud jeszcze się nie zdarzył. Jest duże p-stwo, że to on będzie chciał zrzucić swój ciężar na Ciebie. Ta cała "zabawa" polega raczej na tym, że ciężary nosi się wspólnie i wspólnie trzyma ster, o którym wspominasz dalej. To o czym piszesz to przepis na katastrofę.

Nie rób tego co napisałaś poprzednio.

Piszesz, że "miłość jest najgłębszym sensem życia każdego człowieka (jeśli jest inaczej, to dlaczego nie ma żadnej dziedziny życia nienaznaczonej miłością?). Mogę sobie żyć sama, rozwijać się, pracować, robić różne rzeczy, które sprawiają radość mnie i innym, ale bez miłości moje życie będzie tak na prawdę tylko szare i puste."
Co to oznacza? Czy możesz być całkowicie pewna miłości innego człowieka? Co jeśli on zrobi coś co Ty odbierzesz źle? Czy to oznacza, że "nie kocha" i sprawia, że wpadasz w jakąś depresję? Jak reagujesz? 
A propos Twoich oczekiwań: czy masz granice aktywności, starania się zapewniania poczucia bezpieczeństwa i całej reszty? Kiedy już "wystarczy" a kiedy jest "zbyt mało"? Uzależniając swoje poczucie bezpieczeństwa od drugiego człoweika nigdy nie będziesz w pełni bezpieczna bo on nie będzie w stanie spełniać Twoich kryteriów 24/7. Tak samo jest z całą resztą. Jeśli nie ma tego wszystkiego w Tobie, to na zewnątrz tego nie znajdziesz. 

Co do faceta ... Twoje zachowanie pewnie go wystraszyło. Mam kilka wymienionych cech i zachowuję się podobnie. Gdyby ktoś zachowywał się tak jak Ty(pisałaś w jednym wpisie), to uznałbym to za dziwaczne.  Twoje emocje, jakie ujawniłaś w kontakcie z nim nie szły w parze z jego spokojem i potrzebami. Możesz spróbować znim jeszcze raz?

Powiedział, że:
1) Jestem całkiem fajną osobą, tylko zbyt zamkniętą. Gdy zapytałam, co mam robić, żeby faceci zaczęli mnie dostrzegać, stwierdził, że to ja muszę wychodzić z inicjatywą Ale ja tak się bardzo boję podejść do faceta, który mi się podoba, że nawet sobie tego nie potrafię wyobrazić
2) Gdy zapytałam, dlaczego to oni tego nie zrobią, dlaczego nigdy żaden nawet nie spróbował, on odpowiedział: bo już tacy są.
3) Poradził mi podobnie, jak ZaubererDE, żeby znaleźć w sobie 5 cech charakteru i wyglądu, które są godne uwagi i się na nich skupić. Próbuję

No niestety, od osiągnięcia pełnoletności każda ważna życiowa decyzja podejmowana przeze mnie była porażką:
1) Dostałam się na dobrą uczelnię w innym województwie, ale nie poszłam tam, bo bałam się akademika (miałam 19 lat, więc jest to zrozumiałe ). To był błąd, bo wyrwałabym się spod czujnego oka rodziców, w akademiku jakieś imprezy zawsze są, więc pewnie bym kogoś poznała...
2) Wybrałam studia humanistyczne, po których nie ma pracy. Nie poszłam na żaden drugi kierunek, decyzje o pójściu na jakiś bezpłatny staż podczas studiów spychałam tak długo, jak mogłam i teraz czeka mnie bezrobocie mimo, iż wybrałam najbardziej wymagającą specjalność (tak, to też była zła decyzja, bo ta specjalność wcale nie daje pracy).
3) Miałam możliwość studiowania w innym mieście na studiach magisterskich, i tu znów powieliłam błędną decyzję sprzed 3 lat, nawet nie złożyłam tam papierów. Za to zaangażowałam się w coś, co okazało się porażką na całej linii. Te osoby tylko wykorzystały mnie, a potem, gdy nie byłam im już potrzebna, potraktowały jak śmiecia (nie chcę pisać konkretów na ten temat)
Te trzy przykłady błędnych decyzji chyba wystarczą. Gdy tylko zbliża się podjęcie jakiejkolwiek decyzji tego typu, ja po prostu panikuję i wolę nie robić nic, odkładać na potem, aż będzie za późno.

No dobrze, przekonałeś mnie

Myślę o tym dokładnie to, co napisał Kenobi powyżej.

Nie można być pewnym jakichkolwiek uczuć drugiego człowieka. Nie wiem, czy mam jakieś granice, bo nigdy nie byłam z nikim w związku, więc nie wiem, jak to jest. Myślę, że niejeden nastolatek jest w tych kwestiach bardziej doświadczony ode mnie. Poczucie bezpieczeństwa jako takie mam, przecież żyję normalnie, nie boję się wychodzić z domu Tak jak napisałam wcześniej, nie chodzi tu o żadne konkrety, a tylko samo odczucie jego obecności w moim życiu.

Nie mogę, bo on od kilku miesięcy jest w szczęśliwym związku. Widziałam ich razem na jednej z tych imprez, na których byłam. Ale skoro zachowałam się dziwacznie, to jaka powinnam być, żeby mnie ktoś taki zauważył?

Właśnie! Dokładnie to miałam na myśli, pisząc o tym, że chodzi mi tylko o obecność tej drugiej osoby w moim życiu

"Odniesie się ileś tam porażek, ale kto szuka ten znajdzie."
Pod tym wzgledem facetom jest latwiej. Facet ma przyzwolenie na wyjscie z inicjatywa, czasem nawet bardzo "znienacka" podczas gdy dziewczyna czesto bedzie postrzegana jako desperatka.

Świetnie napisane. Racja. Czasem związek jest do bani, ale samotność jeszcze gorsza.

To nieprawda. Mogą dziewczyny startować i podrywać. Nie ma problemu.

Ale możesz też dać sygnał -- np. popatrzeć na niego tak, aby on wiedział, że się popatrzyłaś. Jeśli on jest nieśmiały, to i tak nie podejdzie. A jak jest odważny i otwarty, to pewnie zaraz go będziesz mieć przy sobie.

Jak widać niektórym ludziom ciężko jest pojąć ten prosty fakt. Większość potwierdza tylko stare powiedzenie, że syty głodnego nie zrozumie Fajnie, że Melancholia spotkała się z takim wsparciem i wysypem dobrych rad, a wątek nie skończył się na stwierdzeniach "miłość sama przyjdzie, tylko musisz cierpliwie poczekać", "każdy kogoś w końcu znajdzie" itd. jak to zwykle dzieje tu na forum. I zazwyczaj mówią to osoby, które same są w szczęśliwych związkach Szlag człowieka trafia, jak się coś takiego czyta. Skoro do dwudziestego któregoś roku nic nie drgnęło, to można w ten sposób czekać i do usranej śmierci.

Nie zrozumiałaś krokodyl, co miał na myśli takijedenfacet. Chodziło o to, że trzeba najpierw nauczyć się żyć samemu ze sobą,  samemu dawać sobie poczucie bezpieczeństwa i dopiero wtedy można stworzyć udany związek. Bo w przeciwnym przypadku wymaga się od kogoś czegoś, czego ten ktoś nie jest Ci w stanie dać. Bo pewne rzeczy trzeba mieć w swoim wnętrzu, NIKT nie jest w stanie nam tego dać.

Co masz na myśli pisząc: bycie samemu jest wielkim obciążeniem?

"Chodziło o to, że trzeba najpierw nauczyć się żyć samemu ze sobą,  samemu dawać sobie poczucie bezpieczeństwa i dopiero wtedy można stworzyć udany związek."
Wiesz, w pewnym momenncie to przestaje dzialac. Mozesz byc osoba z sukcesami, z poczuciem wlasnej wartosci etc. i miec nadzieje, ze hej, wszystko jest ok, wiec ta osoba sie pewnie tez pojawi. A potem sie okazuje, ze wszyscy dookola sa w zwiazkach, a ty jedna ciagle jestes samotna i nie wiesz co robisz zle. A potem ludzie zaczynaja Ci mowic, ze musisz polubic siebie. A co jesli lubilas siebie i nagle zaczynasz w to watpic, bo niby jestes ta niezalezna, pozytywna osoba, ktora umie zadbac o siebie i innych i jakos ciagle jestes sama? To jest czesto skutek a nie przyczyna.
"Związek podszyty strachem przed samotnością, brakiem pewności siebie i problemami z wyborem drogi życiowej nie na raczej racji bytu."
Ty piszesz o zwiazku, ktory sie zaczal. Autorka ma inny problem - ona nie jest w stanie nawet zaczac zwiazku. Mowisz o konsensusach itp. - tak to jest wazne jak z kims jestes i chcesz zwiazek utrzymac, ale nie kiedy kogos poznajesz i sie zakochujesz. Jesli nie poznasz kogos, kto cie pokocha i kogo pokochasz z wzajemnoscia to nie masz nawet szansy przekonac sie czy jestes zdolny z ta osoba byc na dluzej.
"Co masz na myśli pisząc: bycie samemu jest wielkim obciążeniem?"
Wiesz, poczucie bliskosci, seks, bycie w zwiazku to sa naturalne potrzeby czlowieka. Zakladam, ze Ty w jakims zwiazku jestes albo przynajmniej masz doswiadcenia dluzszych zwiazkow - nie masz pojecia jak czuje sie osoba, ktora ich nie ma i nigdy nie miala i co gorsze nie moze miec pewnosci, ze kiedykolwiek miec bedzie.
"samotność gorsza niż związek do bani? Naprawdę?"
To akurat nieprawda. Mam za soba zwiazek z ciezka odmiana psychopaty i jak to jest alternatywa do bycia sama to raczej zalatwie sobie kota, chomika i 2 papuzki, zeby mi az tak smutno nie bylo;P.
"Bycie samemu jest obciążeniem? Chyba dla tych, którzy potrzebują od kogoś notorycznego poklepywania po plecach, zapewnień o swojej wartości i o tym , że podjęli właściwą decyzję."
Powiedz mi, jak dlugo w zyciu byles sam?

takijedenfacet820 - doskonale Cię rozumiem i w 100% popieram! Potrzeba związku bardzo często jest wymuszona przez społeczeństwo (skoro już wszyscy kogoś mają, też chcę mieć). Tylko trzeba sobie zdać sprawę, że te związki bardzo często są niedojrzałe, toksyczne (na tym forum jest multum dowodów na to). Jaka jest przyczyna niepowodzeń? Jak jest niedowartościowana dziewczyna z niskim poczuciem wartości i niedowartościowany chłopak z niskim poczuciem wartości to to nie może się udać... Ta sytuacja nie musi dotyczyć bohaterki tego wątku, i pewnie nie dotyczy, ale nie ma co zaprzeczać. Druga osoba nie może (!) sprawić, że zaczniesz kochać samego siebie. Prędzej wyniszczysz swojego partnera wysysając z niego wszystkie pozytywne emocje prosząc o ciągłe zapewnienia miłości, uzależniając się od drugiej osoby. Tylko... to na dłuższą metę się nie sprawdzi. Nawet jeżeli się zaangażujecie emocjonalnie, nawet jeżeli się pobierzecie to prędzej czy później trzeba będzie spojrzeć problemom prosto w twarz. A im dłużej w związku tym gorzej. A potem albo terapia, baaardzo ciężka, dokopywanie się do starych brudów, albo rozstanie. Wiem, trochę nie na temat I mój wywód nie dotyczy żadnej konkretnej osoby.
A co do chęci bycia z kimś aby ten ktoś pomógł w podejmowaniu decyzji nie brzmi dobrze. Decyzje trzeba nauczyć się podejmować samodzielnie, zwłaszcza te trudne, bo wiadomo, nawet jeżeli ta druga osoba będzie mieć szczere chęci to nigdy nie wie 100 % o Tobie. To trochę jakby zrzucać odpowiedzialność za swoje życie na kogoś innego. A to trochę jakby tracić wolność. Wiem, obecność drugiej osoby podczas podejmowania decyzji jest ważna, nie neguję wsparcia emocjonalnego bo to bardzo ważne i potrzebna sprawa każdy jej tego potrzebuje.
Przestrzega tylko przed dobrowolnym uzależnianiem się od partnera, kto nie widział problemu kobiet/mężczyzn się z tym zmagających i próbujących się uniezależnić ten nie zdaje sobie sprawy jakie to jest groźne.
Zasada jest taka: najpierw zajmujesz się sobą, potem budujesz związek. Nigdy odwrotnie. (wielu mądrych ludzi już o tym książki pisało, nie chcę się kłócić ale radzę przeczytać jakąś fachową literaturę )

Co do tematu, nie wiem czy jestem w stanie jakoś doradzić bo samemu zmagam się z podobnymi problemami
Polecam skupić się na facetach nie koniecznie z Twojego najbliższego otoczenia. Iść na imprezę, zapisać się na kurs karate, cokolwiek Nauczyć się flirtu.

Wybaczcie mi moje całopostowe nierozgarnięcie, sesja robi swoje

"Pojawienie się wątpliwości, o których piszesz jest czymś wywołane (tu jest to otoczenie)."
Pojawienie sie watpliwosci jest wywolane brakiem partnera i widokow na niego.
"Widzisz, albo potrafisz rozwiązywać problemy albo nie. Albo jesteś zdolna do wypracowania konsensusu albo nie. Gdy jesteś w emocjonalnym związku z drugą osoba  nauka tego jest 100 razy trudniejsza właśnie ze względu na emocje."
Kurde, jak masz wypracowac konsensus jak nawet nie jestes w zwiazku? Jak Ci facet powie: "wiesz, jestes fajna dziewczyna i ladna, ale to nie to, nie kocham Cie". I drugi i trzeci i dziesiaty. Albo nawet do tego nie dojdzie. A wszyscy dookola Ci mowia, ze nic nie jest z toba nie tak i ze po prostu masz pecha i "kiedys w koncu kogos spotkasz". Czlowiek moze byc bardzo dojrzaly i umiec budowac zwiazki z innymi ludzmi, chociazby przyjaciolmi czy rodzina, ale jak slusznie Zauberer zauwazyl:
"Każdy dojrzewa w swoim tempie, ty mogłeś mieć swój pierwszy nieodpowiedzialny "związek"/zauroczenie już za sobą w gimnazjum. Ona mogła tego jeszcze nie przeżyć. Ludzie uczą się na błędach."
Jej problemem nie jest jakos zwiazku albo mozliwosc utrzymania zwiazku tylko brak jakichkolwiek widokow na to czy jakis kiedys bedzie miala.

"Co to ma do rzeczy?"
Ma do rzeczy, bo calkowicie i kompletnie nie rozumiesz problemu, a wszystkie pytania pod tym je potwierdzaja. To nie o to chodzi...

"Zasada jest taka: najpierw zajmujesz się sobą, potem budujesz związek."
To akurat prawda. Co jednak nie chroni na 100% przed wkopaniem sie w toksyczny zwiazek, ale moze pomoc. No i nie pomaga znalezc milosci zycia, ale jak juz na taka wpadniesz to moze pomoc utrzymac.

"Bez względu na to, czy się jest w związku, czy ma się za sobą jakieś związki, to każdy był kiedyś sam,może nawet wielokrotnie."
Tak, kazdy mial tez np. stan depresyjny. Pytanie czy mial go przez miesiac, rok, czy 10 lat. Jak sie jest samym przez jakis czas, szczegolnie po nieudanym zwiazku to moze miec wrecz terapeutyczny wplyw, dac czas na rozwiazanie swoich problemow itp. Ale jak ktos jest chronicznie samotny to takie teksty ze strony ludzi, ktorzy sa w zwiazkach albo na stale albo z krotkimi przerwami tylko wkurza albo wpedza w jeszcze wiekszy dol.
Dlatego wlasnie pytam osoby piszace czy sa w zwiazku i ile najdluzej byly same, bo to jest znaczace.

Wróżka powiedziała, że nigdy, przenigdy nikogo nie znajdzie?

Konsensus i rozwiązywanie problemów to elementy codziennego życia w społeczeństwie.
Ludzie uczą się na błędach. Czyli człowiek dojrzały umie budować związek z rodziną ale nie potrafi zbudować związku z obcą osobą, którą sam świadomie wybiera i z którą chce żyć "w zdrowiu i chorbie"?

Z taki nastawieniem pewnie nie zauważy faceta nawet gdy się o niego potknie. 

Nie wystarczy tylko siedzieć i np płakać po starconej miłości przez 10 lat. Taka bezczynność jest całkowitą stratą czasu. Niestety, nie potrafię wczuć się w taką osobę gdyż dane mi było wychodzić z "dołów" w aktywny sposób. Kwestia okoliczności, właściwych ludzi i kilku innych czynników(może testosteronu?). Ubolewam nad tym, że ktoś może być w takim stanie. Dla osób, które są w takim położeniu powinna pomóc perspektywa innych ludzi i ich doświadczenia. Tylko trzeba mieć wolę aby coś z tym zrobić. Wyobrażam sobie, że to trudne, ale wiem, że możliwe.

Z tym się zgadzasz? To może wyjaśnij mi o czym piszę!?! Chcesz gwarancji? Kup toster!

Mała podpowiedź: kliknij "cytuj post"

Tamten facet mówił o 5, nic na to nie poradzę A potem Ty napisałeś tu o 1. Wybiorę 1 na dobry początek

Napiszesz o tym coś więcej?

I właśnie chodzi mi o tę obecność, o obecność tylko, a nie o to, by ktoś żył za mnie, jak myślą niektóre piszące tu osoby.

Też chciałam ten pierwszy, nastoletni związek przeżyć w gimnazjum/liceum. Moje koleżanki kochały, przeżywały, a na mnie nikt nie spojrzał nawet, więc zostały mi tylko wyobrażenia...

Ja tak właśnie wykorzystuję ten czas Na polu przyjaźni i hobby jestem bardzo aktywna, choć może na forum tego nie widać, bo tutaj skupiamy się tylko na jednym aspekcie życia. I tak, mimo 23 (właściwie to już 24) lat życia, inwestowania w siebie itp. miłość nie przyszła...

Więc właśnie o to chodzi. Jeśli ktoś jest najedzony, nie zwraca uwagi na chleb, tylko interesuje się ciastkami. Ktoś, kto był głodny (miłości) przez całe życie, zadowoli się byle okruchem. Wiem, że to jest niebezpieczne, bo mogę przecież trafić na kogoś niewłaściwego, albo wyobrażać sobie nie wiadomo co o kimś, kto chciał tylko zwykłej znajomości i w ten sposób tylko się ranić, albo, wprost przeciwnie, to ja mogę zranić kogoś innego. Ten całkowity brak doświadczenia jest trochę jak niepełnosprawność, w moim wieku. Niepełnosprawność emocjonalna, którą chcę naprawić. A nie zrobię tego "na sucho", muszę wreszcie znaleźć się w związku i wtedy zobaczę, jak to wygląda od środka. Jeśli związek będzie zły, zawsze mogę wrócić do samotności. Jeśli będzie dobry - będę szczęśliwa

Święta racja, tak to właśnie odczuwam. Mam już dość samotności, bo nie zaznałam stanu bycia z kimś nigdy

No nie, tak nie jest. Napisałam, że miłość jest sensem życia, a nie "mężczyzna i związek z nim jest sensem życia"

Właśnie o to mi chodziło, gdy pisałam o obecności mężczyzny. Nie chcę, żeby ktoś żył za mnie i za mnie decydował. Wolność i niezależność to jedne z najważniejszych wartości, które wyznaję. Chcę po prostu, by ktoś w moim życiu był, bym mogła czasem oprzeć się na jego ramieniu i, jeśli on będzie przechodził trudne chwile, jemu służyć oparciem. Mam wrażenie, że piszę skrótowo i przez to niezrozumiale

Trudno, żeby było realne, skoro nigdy w żadnym nie byłam. Pytać mnie o związek to trochę, jak pytać przedszkolaka o rachunek różniczkowy i zżymać się, że plecie androny. A skąd ma mieć tę wiedzę, skoro nie nauczył się nawet liczyć do 10? Nie wiem, jak zachowywałabym się w związku, a to, co mogę o moim ewentualnym związku myśleć jest właśnie tylko wyobrażeniem i fantazją, bo nie dane mi było tego doświadczyć.

O nie, tak nie jest Byłam teraz na tych imprezach, poznałam nowe osoby, w tym mężczyzn i rozmawiałam z nimi normalnie, jakbyśmy się już znali. Znam swoją wartość i potrafię wycenić ją realnie, na tyle, aby nie popaść w narcyzm

Może tak być, dlatego właśnie założyłam ten wątek. Sama tego nie ogarnę. Jakie sygnały mogą wysyłać faceci? Co oni mogą takiego robić, czego ja mogłabym nie dostrzec?

Też z zaciekawieniem czytam toczącą się tu dyskusję

Sama mogłabym w sumie napisać taki post jakiś 10 lat temu, z tym że ja musiałam popracować nad wyglądem i nad różnymi dziwnymi przekonaniami w mojej głowie, np. bałam się zdominowania, zniszczenia siebie w związku, myślałam, że faceci myślą tylko o jednym i trzeba w ogóle być super laską, żeby rozpocząć związek.

Autorka pisze, że nie wie jak to być w związku. Na początku jest super chemia (lub trochę później - i może być trochę mniejsza - nie będę tu opisywac stanu zakochania, który oczywiście jest cudowny. Ale potem przychodzi normalne życie, motyle przysiadają i ja przynajmniej odkryłam, że mężczyźni to też ludzie naprawdę Więc przyjrzyj się Autorko swoim relacjom z bliskimi, relacjom rodziców, innym parom - związek, małżeństwo to nie jest jakiś kosmos, spotykają się i żyją ze sobą normalni ludzie. Ja patrzyłam na nich co prawda jak na kosmitów hahaha.... Autorka zupełnie niepotrzebnie ma jakies kompleksy na punkcie nie bycia w związku - choć ją rozumiem, bo sama takie miałam, to teraz widzę, że były zupełnie bezpodstawne.

Ja bym jednak zwróciła uwagę na wpisy enyi, czy takiego sobie faceta - może tu być ziarnko prawdy, choć niedostrzegalne na pierwszy rzut oka. A tak w ogóle to najbardziej patrzyłabym na feedback ze świata realnego, bo większa część komunikatu, tego jak odbierają nas ludzie to język ciała, podświadomie wysyłane sygnały.

Inna rada - na miesiąc, dwa, trzy - przestać myśleć o facetach, o tym - o Boże, jaki piękny dzień, a ja nie mam faceta. Skupić się jednak na sobie. Autorka pisze że jest optymistyczną, pozytywną towarzyską osobą, która zna swoją wartość, tylko tutaj nam ujawnia swój problem. Mi się jednak wydaje, że 'problem' może być jednak odczytywany przez mężczyzn, choćby nie wiem jak dziewczyna myślała, że jest pozytywna, radosna i nie zdesperowana, gdzieś ta prawda może przeciekać właśnie w sygnałach niewerbalnych. Stąd brak mężczyzn. to oczywiście tylko moja teoria.

I żeby nie było, że syty głodnego nie zrozumie - byłam sama przez ponad 10 lat, męża poznałam po 30, kiedy już odpuściłam istwierdziłam, że pewnie będę sama już zawsze. Nie był on w ogóle kandydatem na męża, niczego nie oczekiwałam po tej znajmości, nie krygowałam się, byłam sobą, nie starałam się specjalne nawet na początku.

Uważam, jednak  że prawdą jest, że dojrzali, zintegrowani, samodzielni ludzie takich przyciągają i tworzą zdrowy związek. Jeśli słaba kobietka pragnie poznać silnego mężczyznę, na początku może być fajnie, on może się wykazać, ona czuje się bezpieczna. Ale po czasie on może się wkurzać, że wszystko na jego głowie, a ona nagle odkrywa, ze on to despota, nie liczy się z jej zdaniem itp. A Szara Melancholia ma jednak ciągotki w stronę słabej kobietki, o małym poczuciu własnej wartości (zupełnie nie słusznie moim zdaniem)

Człowiek powinien być całością, czyli akceptować i swoją siłę i słabość, czasem być silnym ale pozwalać sobie na gorsze chwile. W idealnym świecie w naszej osobowości jak i w związku powinna panować względna równowaga.

Tak przypuszczam, że gdy się już z kimś zamieszka, to normalne życie zawsze jest silniejsze od nie wiadomo jakich miłosnych uniesień

Tak, te posty dały mi dużo do myślenia. Nie wszystko w nich jest prawdą, bo też te osoby nie znają mnie w rzeczywistości, ale jednak, jakieś ziarnko prawdy, jak pisałaś tam jednak jest.

Próbowałam przez dwa lata i jedynym efektem było poczucie zmarnowanego czasu. Teraz przynajmniej czuję, że coś w tym kierunku robię.

Mnie się też tak wydaje... Tylko jak to zrobić, jak głęboko mam ukryć moją samotność i smutek, żeby oni przestali to zauważać?

No, może i mam... ale staram się właśnie dążyć do równowagi, raz mi to wychodzi lepiej, raz gorzej, ale chyba takie jest już życie

SzaraMelancholia.
Pamiętaj, że my tu piszemy nie po to aby atakować ale po to aby zwrócić Twoją uwagę na pewne sprawy
Wiadomo, syty głodnego nie zrozumie. Ja jestem głodna chyba Cię rozumiem.
Wydaje mi się, że w Twoim przypadku należałoby popracować zarówno nad wyglądem jak i nad postawą.
Co do postawy, jeżeli chęć bycia w związku jest u Ciebie na pierwszym miejscu to zmień system wartości. Powinno to Ciebie dowartościować, z resztą możesz zmazać z siebie piętno desperatki. Po drugie -> pokochaj siebie. Ale tak na maksa. Nie wstydź się bycia sobą w towarzystwie, ale uwaga, staraj się pokazywać tą prawdziwą siebie a nie jakąś rolę, w którą możesz wchodzić. Czy to nie jest trochę tak, że dla Ciebie znalezienie kogoś jest prawie tak samo trudne jak wejście na Everest zimą bez tlenu ? Ja miałam z tym problem. Wiem, że w tej chwili może się Tobie wydawać to niemożliwe ale postaraj się wpoić sobie, że to jest dziecinnie proste. U mnie to mniej więcej zadziałało. Co więcej, NIGDY nie jest tak, że już jest koniec i czegoś się zmienić nie da. ZAWSZE jest możliwość zmiany danego biegu wypadków. Nie myśl, że skoro nie znalazłaś jeszcze faceta to już w ogóle nie znajdziesz bo to jest tylko to, co sobie wmówiłaś, a to niesamowicie osłabia i to naprawdę ludzie w sposób podświadomy wyczuwają. Uwierz mi, zmiana jest jak najbardziej możliwa . Ja mam 99% pewności, że w przeciągu pół roku kogoś znajdziesz jeżeli tylko spróbujesz dostosować się do tych rad. I uwaga, NIE rozczulaj się nad sobą, NIE zrzucaj odpowiedzialności za to, że jesteś sama na ludzi dookoła. Kto będzie Cię w tym utwierdzał ten tylko chce, aby Tobie było miło a w głębi duszy mu na Tobie nie zależy. Postaraj o sobie myśleć jak o obiekcie seksualnym. Pozwól sobie na flirt. Staraj się stać się szczęśliwą. Tylko nie pisz, że nie możesz bo nie masz faceta -> patrz punkt o zmianie systemu wartości. Naucz się być szczęśliwa teraz a zaraz będziesz przyciągać ludzi. Spróbuj zaobserwować o czym rozmawiasz z ludźmi a potem przeanalizuj, czy chciałabyś aby osoba, która porusza te tematy była moim partnerem. Tylko szczerze. Przyjrzyj się swoim relacją z rodzicami, to też jest ważne. Nie będę niczego sugerować bo nie znam sytuacji ale relacje kobiety z ojcem rzutują się na późniejsze relacje z facetami (pewnie to głupio brzmi, ok, ale warto się temu przyjrzeć).
Spróbuj zaobserwować jak się poruszasz, Twoje gesty, mimika mogą albo przyciągać albo odrzucać. Co do ubioru to jeżeli masz obfitsze kształty to skup się na tym, co dzięki nim zyskujesz - bardzo kobiecą sylwetkę Fałdki można ukryć a wyeksponować to, co będzie przyciągać męski wzrok i sprawiać, że staniesz się obiektem seksualnym (w pozytywnym tego słowa znaczeniu oczywiście).
Spróbuj trochę więcej o sobie napisać, ale szczerze, bez oszustw. Jak Ty uważasz, dlaczego nie zwracasz uwagi facetów. Na pewno masz jakieś podejrzenia. Napisz o tym a być może będziemy w stanie Tobie pomóc, nikt nie wyśmieje . Pamiętaj, że zmiana jest bolesna, tak samo jak prawda. Twoja decyzja czy chcesz się rozwinąć czy unikając bólu zaprzestać rozwoju.

Bardziej bym się skłaniał  ku temu - bez urazy oczywiście SzaraMelancholia - że zasklepiłaś się w kokonie epitetów i podsumowań odnośnie Twojej figury/osobowości i boisz sie wychylić poza "ramy" tego potłuczonego świata widzianego oczyma otoczenia.
Przydałoby Ci się popracować nieco nad asertywnością w tym wzgledzie i nauczyć się walczyć o siebie i swoje "jestestwo" w codziennym życiu. Ba, nawet tej asertywności okraszonej brutalnie w słowach. To jest jak kompleks i do zwalczenia

Tak dla przykladu
A teraz przejdźmy do meritum sprawy, brutalnie ale nie bierz tego SzaraMelancholio bezpośrednio do siebie:
Jeżeli ktoś się swoich niedociagniec/niedoskonalosci wstydzi i uwaza się za gorszego, to rzeczywiscie uzywa okreslenia PRZYZNAĆ SIĘ (do padaczki, etc). Jesli zas swoja niedoskonalosc uwaza za integralna czesc siebie - to nie ma sie do czego PRZYZNAWAĆ.
Po prostu "take it, or live it". Tak samo w przypadku wszelkiego rodzaju uzaleznien. Nikt mnie chyba nie bedzie zmuszal, powolujac sie na moje człowieczenstwo czy grajac na poczuciu winy, zebym sobie wyhaczyl koniecznie krzywa kostropata, bez urazy "panne tereske", narkomanke albo alkoholiczke. Bo krzywa, kulawa, kostropata, a ja takiej nie chce przez "chorobe", a to taka przenia laska jak z okladki "swierszczyka" jest. Na pierwszych trzech randkach się powstrzymywala, ale potem musiala sobie peruke poprawic, "tapete" poderperowac, działkę machnac czy kielicha wychylic  i masz ci babo placek...
"Brzydkie kaczatka" maja przechlapane gdy sugeruja sie opinia potluczonego otoczenia, biorac ich opinie sobie za bardzo do serca. Robia w ten sposob kopie siebie na wzor medialnej papki wtlaczanej im "pod cisnieniem" do procesorka pod czuprynka, zamiast za wszleka cene starac sie byc pierwszorzednym oryginalem siebie. A to co slysza do okola na swoj temat, wziac przefiltrowac i przyjac do siebie tylko to, co wedle wlasnego uznania im odpowiada i zostanie odpowiednio przez nie skorygowane.

Niektórzy nie mają 'tej' części natury. I co wtedy?
To trochę wszystko się kręci wokoło tego jakim być żeby faceta złapać. Nie wiem czy to dobrze.
Dla mnie uwodzenie, cała ta gra, jeśli trzeba się nad tym zastanawiać i to planować to nie ma sensu bo to udawanie czegoś.
Nie lubię tego wyglądania ładniej niż zwykle, zachowania ładniejszego niż zwykle żeby z kim się związać.
Tak właśnie ludzie to odczytują. Dostają rady i nie wczuwają się w siebie, nie godzą ze swoimi wadami tylko udają wedle schematu.

Melancholia uważam, że nie do końca kochasz siebie, nie czujesz się zintegrowaną całością jak zauważyły tu coniektóre osoby. Jesteś bardzo niepewna siebie. Nie akceptujesz swoich słabości, a jednocześnie nie do końca znasz swoje mocne strony.

Musisz przede wszystkim popracować nad sobą, nad swoim poczuciem wartości. Musisz zyskać świadomość siebie, poznać siebie i zaakceptować, polubić taką jaka jesteś. Gdy to nastąpi to już nie będziesz pytać nas  czy też innych osób jaka jesteś i co powinnaś zmienić. Nie możesz też próbować całe życie do kogoś się dostosować aby w końcu się Tobą zainteresował. Musisz być szczera sama ze sobą, prawdziwa, autentyczna w relacjach i tylko jeśli ktoś pokocha Ciebie taką jaką jesteś naprawdę to możesz uznać, że znalzalaś miłość.

Obecnie gdybyś poznała chłopaka to on np. gadałby Ci, że powinnaś zmienić to czy tamto w sobie. Mówiłby Ci, że coś tam robisz źle i musisz się zmieniać. A Ty to wszystko brałabyś za pewnik i zmieniałabyś się dla kogoś zatracając w tym siebie próbując zasłużyć sobie na czyjąś miłość, uwagę. Ty obecnie nie wiesz jaka jesteś, jaka powinnaś być. Co gorsze Ty uważasz, że powinnaś być jakaś tam, zamiast być po prostu sobą.  Póki co jesteś zbyt podatna na wpływy innych, nie masz pewności co do tego co robisz dobrze i jaka jesteś dlatego możesz łatwo zostać zmaniplowana. Owszem czasem musimy "dostać po dupie" aby się czegoś nauczyć. Dojrzewanie zazwyczaj nie jest przyjemną sprawą.

Otoczenie Twoje również może wyczuwać Twoją desperację, czy "nieporadność" choćby poprzez to, że pytasz się znajomych jaka jesteś, jak jesteś postrzegana itp. To zdradza Twój brak pewności siebie. Zbytnia otwartość, poufałość w stosunku do niewłaściwych osób rodzi często lekceważenie.

Kolejna sprawa musisz nauczyć się być szczęśliwa sama. Jest mnóstwo rzeczy, spraw w Twoim zyciu, które z pewnością mogą Cię uszczęśliwiać. Uczucie szczęścia to właściwe myślenie o sobie i swoim życiu. To nie jest tak, że to tylko facet może Cię uszczęśliwić, bądź całe Twoje szczęście w życiu zalezy tylko od faceta, od bycia z facetem. Nucz się być szczęśliwa sama ze sobą, a z pewnością szybko spotkasz świetnego faceta w swoim życiu. Zresztą tylko jako szczęśliwa osoba możesz wejśc w zdrową relację z facetem i wnieśc coś szczególnego w tą relację. Nie możesz swojego poczucia wartości, braku kompleksów, szczęścia uzależnaić od faceta to musi wynikać z Ciebie.

Możliwe, że nie jesteś gotowa aby z kimś być. Jeszcze nie, co nie oznacza, że wcale.

Może warto pójść na jakąś terapię nastawioną na poznanie siebie, budowanie poczucia wartości itp. Taka inwestycja w siebie i swój samorozwój emocjonalny itp.

Co do wyglądu to znajdź swój styl tak aby wygladać ładnie, interesująco uwydatniając swoje zalety ale pozostając w tym sobą, tak abyś w danym stylu ubierania czuła się dobrze, autentycznie. Nie maluj się tak, czy siak bo ktoś Ci powie, że taki własnie makijaż lubią faceci. Musisz dbać o siebie ale to musi być w zgodzie z Tobą i Tobie samej się podobać.

Hmmmm, to co Ty masz na myśli to nie jest stan depresyjny, tylko zwykłe ,,doły", który każdy miewa. Tylko dlaczego wrzucasz do jednego wora niepowodzenie, odrzucenie przez chłopaka i śmierć bliskiej osoby?! Mam wrażenie , że nie wiesz, o czym piszesz.

Poza tym wcale Cię nie atakuję, wyrażam swoje zdanie, Ty wyrażasz swoje, a że mamy odmienne doświadczenia życiowe to się nie rozumiemy. Zdarza się.

I chyba się już trochę pogubiłam: o jakich szybkich rozwiązaniach piszesz?