Dlaczego mężczyźni mnie nie dostrzegają?

To ze ktos patzry na wyglad i ktos sie komus nie podoba to nie znaczy ze komus innemu sie nie spodoba kazdy kiedys trafi na kogos a to ze jednym to sie szybciej trafi aniz innym to nie mamy wielkiego wplywu na to a udwanie kogos innego tez nie ma sensu.

baziula, jak twoi znajomi mowia ze masz przecietna urode czy jak to nie znaczy ze komus si enie spodobasz poprostu pewnie nie jestes w ich typie jezeli chodzi wlasnie o wyglad zwiazany z twarza anie calym cialem, ja bym chcetnie cie zobaczyl bo moze wcale tak zle nie jest

Oczywiscie, ze wyglad jest drugorzedny. Partnerka do zwiazku to nie obrazek na sciane, ale czlowiek z krwi i kosci.

Wasze posty są bardzo miłe i krzepiące Bądźmy dobrej myśli.

Najlepiej niech sie wypowie baziula czy ja w jakis sposob obrazilem a nie od razu na kogos nalatujesz

A`propos intryg miłosnych - znasz film "Niebezpieczne związki" z 1988 r.? Jeśli nie, to obejrzyj... a jeśli tak, to cały film odbierz jako karykaturę kokieterii i jeśli choć jedną milionową wyniesiesz z pożytkiem dla siebie, to już coś!

elfiona z pewnością obejrzę, czasu mam ostatnio w nadmiarze.

Do Mar3 pochlebia mi Twoje zainteresowanie moją osobą, ale wolałabym się na tym forum jednak nie ujawniać

Niestety , wielu z nich tego nie doczekało i umarło w nędzy i zapomnieniu.A zarobili marszandzi, którzy kupili obrazy za bezcen....To taka uwaga, o urodzie kobiecej - nic z zachwytu nad nią jeśli nie znajdzie się koneser w odpowiednim czasie.Ale dziewczyna jest nie tylko mądra i sympatyczna, ale zgrabna, wysportowana i ładna dość.Więc ma jakieś szanse.

Wiecie co, dziwny jest ten świat autorka ma problem ze znalezieniem kogoś, mimo, że ma dużo zalet, nie jest szpetna itp. Nie rozumiem tego. Może opiszę mój przykład dla kontrastu. Dodam tylko, że skromność przeciętnego jest zwykłą szczerością, a przy wielkich talentach-obłudą, parafrazując celną uwagę Schopenhauera, więc możecie mi wierzyć, że nie wyolbrzymiam- a obłudna raczej nie jestem

Zatem opis mnie: zawsze byłam mało kobieca, miałam bardzo mało znajomych z powodu chorobliwej nieśmiałości, ale jeśli miałam, to zawsze więcej kolegów, niż koleżanek. Ale oni widzieli we mnie... kumpla, a nie kumpelę. Mam poważne problemy z cerą mimo dermatologicznego leczenia, intelektualnie jestem mało rozgarnięta. Mam też trudny charakter. Nawet nie starałam się szukać nikogo, bo byłam przekonana, że nikt i tak się mną nie zainteresuje, choć bardzo mi było samotnie i po prostu chciałam mieć taką bliską osobę, co jest naturalne, ale nic w tym kierunku nie robiłam... A mimo to teraz jestem w związku. Z facetem naprawdę wyjątkowym, że dziwię się, że w ogóle na mnie spojrzał. Z tzw "wyższej półki" na którą nawet w marzeniach nie śmiałam sięgać. A jednak. Mimo tego, że nie miałam zbyt wielu okazji do poznawania ludzi i mimo tego, że nie zwracałam sobą uwagi jakiegokolwiek faceta, w tych ekstremalnie trudnych warunkach do znalezienia sobie choćby byle koleżanki, mi się udało znaleźć chłopaka. A właściwie "znaleźć" nie jest do końca adekwatne, bo jak mówiłam, nie było we mnie za grosz inicjatywy- po prostu trafiliśmy na siebie i fartownie się złożyło, że z obu stron akurat zaiskrzyło, a chłopak nie był bierny, jak ja.
Dlatego naprawdę się dziwię, jeśli wartościowa (przynajmniej tak o sobie pisze, to muszę wierzyć na słowo) dziewczyna ma takie problemy ze znalezieniem kogoś, chyba to jest wina tego, że nie wierząc w siebie buduje wokół siebie sama mur obojętności, by nie narażać się na ewentualne odrzucenie, myśląc, że i tak nie ma szans- to już zresztą poprzednicy omawiali. Znam to z autopsji więc chyba jedyne wyjście, to musi się trafić taki zawodnik, który będzie umiał, a przede wszystkim chciał się przebić przez ten mur no i rzecz jasna akurat musi się tak złożyć, że oboje będziecie sobie nawzajem pasować... aj, trudna to sztuka, ech ;d

Nie czytałam już wszystkich wpisów tylko te z pierwszej strony.

Uważam, że autorka postu jest pewnie atrakcyjną kobietą. Te domysły, że nie jest ładna, ma defekty są śmieszne. Facetom się wydaje, że zawsze okażą zainteresowanie ładnej dziewczynie zatem skoro autorka nie wzbudza zainteresowania to od razu musi z jej wyglądem być coś nie tak... Tyle tylko, że faceci często też boją się atrakcyjnych kobiet, szczególnie kiedy taka kobieta jest inteligentna, niezależna, zaradna, pewna siebie.

Autorko Twoje problemy z facetami mogą wynikać z tego, że prawdopodobnie jesteś postrzegana jako pewna siebie, nieco wyniosła, seksualnie chłodna kobieta. Facet wie, że aby Ci zaimponować musi się wysilić, coś sobą reprezentować, być w ciągłej formie "umysłowej" aby Ci dorównać. Twoja inteligencja, swoboda rozmowy na interesujące tematy może powodować, że jesteś odbierana jako taka "poważna" - wszystko jest na serio, nie można przy Tobie gadać "głupot". Może nawet odbierają Cię jako tą co siię "wymądrza", co ich skrytykuje, oceni. Może tego się spodziewają.
Faceci wolą niekiedy "proste" w obsłudze kobiety co są milutkie i smieją się szczerze z ich żałosnych dowcipów. Może oni uważają, że Ty uważasz się za lepszą od nich. Stąd Twój podpity kolega  wyznał Ci swoje zdziwienie kiedy zauważył, że jesteś miła...itp. (nie wiemy co jeszcze chciał powiedzieć).

Czyli faceci się Ciebie boją... Zajeci faceci natomiast się Ciebie nie boją bo jakby nie muszą próbować Ci zaimponować. Wiedzą, że traktujesz ich jak kolegów i Ciebie też tak traktują.

Przyciągasz "ciepłe kluchy" bo tacy chcą się przy Tobie schronić. Potrzebują kogoś kto nimi pokieruje, kto im pomoże. Pozostali faceci obawiają się, że Ci nie sprostają - ich ego czuje się zagrożone. Może też facetów odstraszać to, że jesteś kobietą, którą trzeba zdobyć, której trzeba dać dużó czasu, dać coś od siebie aby móc z Tobą stworzyć coś bliskiego. Faceci czasem wolą dzewczyny, którym wystarczą trzy proste randki przy piwie aby stać się parą. Gdzie nie będą musieli za każdym razem prowadzić głębokich rozmów, używać szarych komórek. Czy spotyakć się z Tobą przez pół roku na stopie koleżeńskiej aby coś tam ewentualnie było.

Z pewnością poznasz też facetów silnych, świadomych siebie, którzy będą Tobą zachwyceni. Którym naprawdę bedzie zależeć aby Cię poznać zanim zacznie się coś bliższego.

Może czasem sama z siebie odzywaj się pierwsza do facetów, tych wolnych kolegów jakoś tak o wszystkim i niczym aby zobaczyli, że "nie gryziesz", że szukasz z nimi kontaktu, czyli, że są dla Ciebie jakkolwiek interesujący.

Edit:
Może się mylę ale z tego co napisała autorka postu to ona sama uważa się za przecietną, a nie inni jej tak powiedzieli.

Lepiej może pod kopyta końskie się rzucać?

Faceci nie interesują się kompletnie kobietą tylko w jednym przypadku.

1. Jest niewiarygodnie brzydka.

W każdym innym, czy to nudna, pusta, wygórowane ambicje to zawsze amatorzy się znajdą.

Melancholia - a czy od mamy słyszy się, że się jest kimś nie takim, mało fajnym i be? Nie. Kobiety często mawiają do siebie tak, by podbudować kogoś, wcale nie wprost i nigdy dosłownie.

Dla mężczyzn nie do zniesienia jest wymagająca, nieatrakcyjna, egoistka Naprawdę.

Ja bym nie namyślał się co zmienić w sobie albo dlaczego, zmieniłbym otoczenie. Poszukałbym innych osób.

W obecnych czasach sztuką jest podjąć rzuconą w Nas rękawice, a umiejętnie nią pożąglować i odrzucić, niekiedy z dwuznaczną ripostą, to już w ogóle majstersztyk. Więc dlaczego faceci "single" uciekają "w popłochu" na widok Ciebie w towarzystwie mężczyzn "double"??? "Walka" dwóch facetów to nie lada wyzwanie a sparing z kobietą co "ląduje" na łóżku jak rękawiczka, to już coś, co "tygrysy lubią najbardziej". Za mocny z Ciebie "zawodnik" dla "singli". Remi ma racje mówiąc byś zmieniła "ligę" zamiast obniżać "klase wagi ciężkiej". Choć zrobić czasem wyjątek i pokazać kobiecą słabość nie zaszkodzi.

No dobrze, tylko gdzie szukać mężczyzny dla mnie, skoro Ci na uczelni, imprezach, w galeriach handlowych, w mieście nie chcą na mnie spojrzeć? Chyba, że chodzi Wam o zmianę ligi w wersji hard, czyli wyjazd do innego kraju...

Nie okazuję na siłę słabości, tylko właśnie wtedy, kiedy sama nie daję już rady, a i nie chcę nikogo zmuszać do przebywania ze mną, ani na siłę oswajać wystraszonych facetów. Tylko, że świata się raczej nie zmieni, choćbym nie wiem, co wymyśliła, muszę najpierw zacząć od siebie. Coraz bardziej mam wrażenie, że po prostu nie potrafię być kobietą, choć padaroksalnie jednocześnie nią jestem... Nie wiem już, co z tym zrobić

To znaczy? Zagaduję do nich, uśmiecham się, staram się być tam, gdzie oni...

Z tymi komplementami jest tak, np. jak stałam kiedyś w kolejce w sklepie, to poczułam, że ktoś dotyka pasma moich włosów. Mało co zawału nie dostałam, obracam się, a tam kobieta, lat ok. 30 uśmiecha się do mnie i mówi: "Przepraszam, ale musiałam sprawdzić, czy te włosy są prawdziwe, bo są takie ładne. Jak pani o nie dba?" - to biorę za komplement

Choć tak, jak napisałam, nie jestem olśniewającą pięknością, uważam się raczej za przeciętną (ale zadbaną) dziewczynę. Gdyby z urody wystawiali oceny w szkole, dałabym sobie 3+ A i jest wiele, wiele brzydszych dziewczyn ode mnie, no i są też takie z poobgryzanymi paznokciami, ubrane w porozciągany dres, z odrostem na włosach i ziemistą cerą. Myślę, że (obiektywnie patrząc) mam jednak większe szanse u mężczyzn, niż one. A jednak - nie. I to mnie zastanawia, dlaczego tak jest?

Może zrobię kurs prawa jazdy lub zapiszę się na kurs językowy... Bo na kursie tańca wszyscy byli sparowani, a na dodatkowych studiach zaocznych* tylko 1 facet

___________________
* Nie, nie szłam na te studia w celach matrymonialnych

Wiesz, jak czujesz się dobra z matmy to wybierz się na politechnikę Praca po niej dobra a i facetów pełny wybór

Wszędzie dobrze ale we własnych stronach najlepiej
A moze ci "kadrowi" faceci z Twoich kręgów, którymi Ty sie interesujesz sa "zastawieni" swoimi połowicami. Lub tez znając Cie z innego męskiego "swiata", maja "skrzywione" poglądy o Tobie, żeś w relacjach damsko-męskich za bardzo "męska" jest Taka nadmierna fascynacja Naszym światem moze powodować pewne "odchyłki" od normy

bags - moja fascynacja jest w normie Wcale nie chcę być jak facet, po prostu lubię Was obserwować

elfiona - jak tylko poznam jakiegoś nowego, postaram się i zobaczymy, co z tego wyjdzie

Fajnie, że ten wątek komuś pomógł Mnie też uzmysłowił kilka rzeczy, chociaż tak właściwie, to nadal nie wiem, co mam robić, jak się zachowywać, żeby faceci zaczęli mnie dostrzegać...
Do UK to też chętnie bym pojechała. Kilka dni temu na imprezie koleżanka, która tam była mówiła, że podczas przerwy na lunch ulice Londynu zapełniają się facetami tak wspaniałymi, że nie wiedziała, w którą stronę patrzeć

Próbowałam i żyłam tak chyba ze 2 lata. Stwierdziłam, że skoro miłość się mnie nie ima, będę żyć bez niej i nie myśleć o niej. Postawiłam na własny rozwój, ale niestety, po pewnym czasie (koniec studiów licencjackich, a więc dobry czas na podsumowania) doszło do mnie, że to był właściwie zmarnowany czas. Uczucie osamotnienia i pustki stało się nagle mocniejsze, niż wcześniej. Takie życie nie dla mnie, nie potrafię żyć bez miłości.

Tyle czasu nie pisałam, bo trafiły mi się 4 imprezy pod rząd! Na jednej z nich udało mi się w końcu skłonić do rozmowy młodego mężczyznę (po pewnej dawce % oczywiście) i dowiedziałam się, że:

1) Jestem ładna, szczególnie, gdy się uśmiechnę (choć nie wiem, czy tak do końca w to wierzyć, skoro był pijany) Ale i tak to pierwszy w życiu komplement otrzymany od faceta
2) W pierwszym wrażeniu wydaję się (z zachowania) wytworna i elegancka, a przez to niedostępna, więc faceci mogą się mnie bać. Gdy zapytałam go, co mam z tym zrobić (no bo ja się wcale tak nie czuję, w ogóle nie jestem wyniosła, mam właśnie wrażenie, że to mężczyźni ciągle trzymają mnie na dystans i robią wszystko, byle mnie do siebie nie dopuścić ), to nie powiedział nic konkretnego...

Dlatego pytam tutaj, co mam z tym zrobić? Jak ośmielić do siebie mężczyzn?

Nie mam pojęcia! Męska dusza (zastanawiałam się kiedyś nawet, czy coś takiego w ogóle istnieje...) jest dla mnie zupełnie nieprzenikniona. Nie potrafię jej objąć umysłem, nie rozumiem przyczyn wielu męskich zachowań, podejmowanych przez nich decyzji i sposobu, w jaki to robią, nie rozumiem ich upodobań i zainteresowań, czasem nawet nie rozumiem, dlaczego wybierają do związków takie a nie inne dziewczyny (chodzi mi tu o konkretne osoby, nie o charaktery).
Co do wartości, to myślę, że jak już facet jakieś ma, to bardzo mocno przy nich obstaje i nie da się nigdy nikomu przekonać do ich zmiany. Charakter u kobiet mężczyźni (według moich obserwacji) wolą albo uwodzicielski, albo jego zupełny brak (tzw. szare myszki), z czego ten pierwszy rodzaj kobiet jest przez nich kochany i wielbiony, a ten drugi służy jako materiał na żonę (= rodzicielkę dzieci, opiekunkę domu, sprzątaczkę, kucharkę, praczkę, pielęgniarkę w jednym). I tak też jest z ich oczekiwaniami wobec kobiet. Z tej ostatniej rozmowy wynikło, że mężczyźni nie chcą się starać, wolą, gdy kobieta sama się nimi zainteresuje i zakręci ich wokół siebie, a potem będzie robić wszystko, żeby temu mężczyźnie było z nią dobrze i żeby nie odszedł.

Chciałabym, żeby to jednak on wychodził z inicjatywą, żeby był tą aktywną stroną, kimś w rodzaju opiekuna i przewodnika, który poprowadzi mnie bezpiecznie przez życie Chciałabym, żeby był łagodny i dobry dla stworzeń słabszych od siebie (w tym dla mnie) i jednocześnie bezwzględny dla swoich przeciwników. Mogłabym zaakceptować małomówność, introwertyzm, flegmatyczność, ale nie zniosłabym faceta - maminsynka, albo takiego, który traktuje mnie jak przedmiot i w ogóle się ze mną nie liczy, nie zniosłabym też faceta, o którego cały czas muszę zabiegać, żeby nie odszedł do innej. Chciałabym, żeby był przy mnie szczęśliwy i spełniony

Ja nie szukam żadnego rycerza, tylko odpowiedzialnego mężczyzny, z którym będę mogła żyć. Nie czuję się na siłach, by być głową rodziny, zwyczajnie się do tego nie nadaję. Wolałabym, żeby to mężczyzna się tym zajął, ja mogę mieć inne obowiązki

O seksie nie było ani słowa, wmawiasz mi, że według mnie jest "be", a ja w ogóle nawet nie poruszyłam tego tematu

Tylko właśnie nikt się do mnie nie chce zbliżyć, żaden z nich nie chce ze mną nawet porozmawiać. Jeśli mężczyźni są trzeźwi, muszę wprost wychodzić z siebie, żeby ich w ogóle jakkolwiek zainteresować sobą i żeby chcieli zamienić ze mną chociaż kilka zdań. A przedmiotowo na szczęście nikt mnie jeszcze nie potraktował i mam nadzieję, że nie potraktuje...

Słowa szmata nie użyłam, znów wmawiasz we mnie to, czego nie napisałam i o czym nie myślałam. Pozostałe określenia pojawiały się w rozmowach mężczyzn, których obserwuję już jakiś czas. To Wasze słowa, panowie, więc nie wiem, skąd nagle to poczucie grozy

Ten facet, z którym gadałam ostatnio na imprezie poradził mi coś podobnego (wybrać 5 cech fizycznych i charakteru i się na nich skupić). Spróbuję i zobaczymy, czy to coś da

Na to wychodzi, że się mnie boją, skoro jeden z nich mi powiedział wprost, że tak może być Tylko, że oni właśnie nawet nie chcą podejść. Z facetami w związkach rozmawiam normalnie, najzwyczajniej w świecie. A nawet, jak już zaczynają żartować o seksie to śmieję się razem ze wszystkimi. Nie wiem, skąd pomysł, że jestem uprzedzona do jakichkolwiek wzmianek o seksie

Próbowałam. I o ile z koleżankami poznanymi przez internet dogadywałyśmy się świetnie, tak z facetem... nie bardzo.

Tańczę ze wszystkimi, rozmawiam w większych grupach, a czasem z pojedynczymi osobami, nie tworzę sobie muru z koleżanek... Nie wiem, dlaczego żaden nie podchodzi

I jak tańczysz z niektórymi facetami, obejmujecie się, dotykacie, nawiązujecie kontakt wzrokowy to nic się nie dzieje? Nie ma napięcia w powietrzu? Nie ma tej świadomości seksualności w powietrzu?

Jeżeli nie, to nie rozumiem wcale...

Chociaż zdaję sobie sprawę, że da się zupełnie zamknąć na tę sferę, nawet podczas tańca, bycia z kimś bardzo blisko. Można zanegować ten aspekt rzeczywistości.

To jest dopiero dziwne... Są dwa wyjaśnienia takiego stanu rzeczy:
1. Jesteś brzydka. (Co, zważywszy inne wypowiedzi, trudno uznać za prawdę).
2. Stwarzasz dystans.
Może warto popracować nad tym, by być bardziej dostępną? Patrzeć w oczy, uśmiechać się, nie bać się fizycznego kontaktu.

A moze wlasnie Ty facetow odstraszasz, bo jestes za bardzo... Zdarzalo mi sie poznac bardzo atrakcyjne kobiety, do tego wyksztalcone, inteligentne i w ogole och i ach, ktore mialy problem z tym, ze zaden facet na nie uwagi nie zwracal. Niektorzy po prostu sie boja kobiet tego typu, bo przeciez nawet nie ma po co sie zblizac do takiego idealu.
Szczegolnie, jesli nieswiadomie wysylasz im sygnaly, ze sie boisz, unikasz kontaktu wzrokowego itp.
Tak naprawde atrakcyjnosc jest w glowie. Nie mowie oczywiscie o skrajnych przypadkach, no i czego bys nie robila nie bedziesz pociagac kazdego, ale jesli jestes nawet przecietnie ladna dziewczyna to nie wierze, zebys sie tak calkiem nikomu nie podobala.
" Poprawiam moje samopoczucie, żeby nie było widać, że jestem smutna, ale może jednak, mimo starań przesyłam jakieś sygnały niewerbalne... Tylko jak to zmienić?"
No to jest problem niestety. U mnie tak jest - jak jestem sama i jest mi smutno to sie nikt na horyzoncie nie pojawia. A jak juz sie w koncu zakocham, to sie ustawia kolejka od razu, bo sie ponoc robie taka czarujaca...no i ten ukochany zwykle w niej nie stoi:/. Nawet jesli faceci sie za Toba uganiaja to nie daje gwarancji znalezienia drugiej polowki. Na to nie ma przepisu niestety:(.

"Dosiadłam się do niego i jak zobaczył, że to ja, to zaczął coś mówić, że ja to jednak całkiem miła jestem, bo na początku, jak mnie spotkał, to wydawało mu się, że jestem taka... no ale tutaj już przyszli inni ludzie, zaczęli się z niego nabijać, że się spił"
To akurat brzmi jak ja w czasach licealnych - faceci ode mnie wiali na kilometr i tez sie kiedys na imprezie dowiedzialam od podpitego kolegi, ze w zasadzie to nie jestem takim potworem, jakiego sobie wyobrazal. Wychodzilo na to, ze wysylalam sygnal "jestem dla Ciebie za dobra i nawet na Ciebie nie spojrze, a poza tym jestem zadufana w sobie sztywniara" czy cos w tym guscie. U mnie glownie poprzez to, ze bylam jedna z najlepszych uczennic w szkole i nie pilam alkoholu - kazdy mnie mial za sztywnego kujona, z ktorym na pewno sie nie da pogadac, wiec nikt nawet nie probowal. A samam bylam cholernie niesmiala. Kiedy bylam na wakacjach i poznawalam ludzi, ktorzy nie mieli o mnie pojecia i w luzniejszej atmosferze to nagle bylo ok.

"Możliwe też że jesteś za inteligentna dla wiekszości facetów i to ich deprymuje. To ze facet mówi że mu nie przeszkadza że partnerka jest bardziej rozwinięta mentalnie od niego....klamstwo."
Dokladnie, w to tez kopnelam 2 razy w zyciu. Raz mi facet wprost powiedzial, ze "moja dziewczyna musi byc glupsza ode mnie", jak sie tylko zorientowal, ze mam widocznie za dobre oceny i jestem ambitna. A drugi tego nie powiedzial wprost, ale mial takie kompleksy i fochy, po tym jak sie okazalam raz od niego w czyms lepsza, ze z nim nie wytrzymalam na koniec. Niestety pierwszy przypadek mial racje - moze niekoniecznie glupsza, to nie jest dobre, ale Twoj partner powinien byc na zblizonym poziomie intelektualnym.

"Nigdy w życiu nie zdarzyło mi się, żeby podczas tańca czuć cokolwiek"
Moze to jest problem - Ty bys chciala miec faceta, bo czujesz sie samotna i przykro ci, ze zaden sie za Toba nie ugania, ale tak naprawde rozgladasz sie dookola i nie widzisz nikogo. Nie ma osoby, na ktorej widok miekna ci nogi i robi sie cieplo w podbrzuszu. Zakochana kobieta jest piekniejsza i atrakcyjniejsza. Jesli Ty nie czujesz do nikogo chemii to moze jest problem. Moze Ty sie po prostu musisz zakochac...

"Dlaczego się nie zbliżysz? Dlaczego się nie oddasz, nie uwolnisz hamulców?"
Wlasnie, moze autorka ma problem z cyklu "i chcialabym, i boje sie". Z jednej strony chce byc podrywana, a z drugiej boi sie kontaktu wzrokowego, fizycznej bliskosci itp. Ludzie wysylaja mase podswiadomych i swiadomych sygnalow niewerbalnych.
A tak poza tym to ubranie nie zawsze ma az takie znaczenie. Tzn. moze stare bojowki i za duzy Tshirt niekoniecznie pociagaja na pierwszy rzut oka, ale mnie faceci bardzo czesto podrywali, kiedy moze nie wygladalam olsniewajaco, ale bylam rozluzniona i dobrze sie bawilam (np. po meczu w pilke nozna albo na stoku narciarskim nikt nie wyglada dobrze). Z drugiej strony miniowa i dekolt potrafia zrobic swoje, ale tylko jesli sie z tym dobrze czujesz. Jesli bedziesz spieta, bo czujesz sie ubrana zbyt wyzywajaco, to nie jest dobry pomysl. Przede wszystkim musisz sie czuc dobrze i atrakcyjnie.

To nie jest standardowa kobieta w każdym sensie.

Tak, powinnam nad tym popracować, tylko co mam robić? Mam nagle złapać za rękę, pocałować faceta, który mi się podoba? Przecież to go odstraszy i wygłupi mnie na oczach innych (nigdy nie mam możliwości być z facetem sam na sam, oni tego unikają)...

To raczej ja jestem często onieśmielona, nie mam na tyle odwagi, żeby np. tańczyć w taki sposób z mężczyzną. Mam wrażenie, że natychmiast zostałabym wyśmiana, że to w moim wydaniu byłoby raczej żałosne A choćbym nie wiem, jak się starała, nie mam żadnego wpływu, żadnego działania na mężczyzn...

Byłam zakochana w życiu 4 razy. Trzech mężczyzn było zupełnie niedostępnych, a więc była to tylko relacja jednostronna, miłość platoniczna, która bardziej mnie raniła, niż upiększała, a ten czwarty mężczyzna był nie dość, że z moich kręgów, to jeszcze wolny i oczywiście bardzo mi się podobał Starałam się jak mogłam, by zwrócić jego uwagę, inicjowałam rozmowy, starałam się znaleźć w zasięgu jego wzroku, ale on wtedy się obracał i siadał jakby bokiem, unikał mojego wzroku, i mnie w ogóle. Gdy poszłam poprawić makijaż i zobaczyłam swoje odbicie w lustrze, zdziwiłam się, że nagle w jego obecności tak wyładniałam, to było jak photoshop na żywo i to spowodowany samą świadomością, że on, ten mężczyzna jest tak blisko. No niestety nie zauważył mnie, robił wszystko, by mnie uniknąć. Jakiś czas później poznał dziewczynę i od kilku miesięcy są bardzo szczęśliwą parą. Koniec historii.

Właśnie nie wiem, dlaczego tego nie robię. Wiem, że powinnam przestać się bać i zbliżyć się do faceta, ale gdy tańczę, w ogóle o tym nie myślę, jestem trochę onieśmielona, nie wiem, jak to przezwyciężyć... następnym razem postaram się o tym pamiętać... Maluję się tak, jak mnie się podoba. Kiedyś bardzo mocno, intensywnie, a ostatnio delikatniej. Wolę eksponować moją młodość, zanim na dobre ucieknie

1. Robię tak
2. Tego sobie w moim wydaniu nie wyobrażam, u mnie musiałoby to strasznie sztucznie brzmieć...
3. Robię tak
4. Tego nie potrafię i nie wiem, jak się tego nauczyć