Jak o nim zapomnieć?

Dorotko co u Ciebie!!  jak minęły dni?

zacznij sie usmiechać... poczytaj to co tu pisza dziewczyny Dorotce... to samo napisały bysmy TOBIE... Usmiech, jakis fajny ciuszek, głowa do góry, pokaz wszystkim chociaz by na siłe że masz wszystko w d... nawet te przyjaciółki które pozamykały sie w swoim świecie...
a ty wyjdź do ludzi!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! małymi kroczkami dojdziesz do sibie... musisz w to tylko uwierzyć!!!

smutna777 to jest temat do przegadania, ale nie na tej stronce... to jest post Dorotki ,,,Jak o Nim zapomnieć... a Ty nie chcesz zapomnieć-prawda??? wejdź na inne forum np.MIŁOŚC,ZWIĄZKI lub TRUDNA MIŁOŚĆ... i tam wklej to, co napisałaś w poście Dorotki...Możesz sama załozyć swój post ...
a Tak krótko to ujmując, powinnaś mu powiedzieć co czujesz ,gdy tak do ciebie mówi... i nigdy nie siedź cicho tzn. reaguj zawsze, tylko spokojnie: że nie ma prawa tak mówić,a jak ciągnie dalej : ,,przestan w tej chwili tak sie odzywac do mnie'' i wyjdź...

Dorotko co u Ciebie???? nie ma cie tu ostatnio!? napisz co u Ciebie!!!!

Tak bardzo zazdroszczę ludziom miłości. Jedno wiem na pewno: życie bez miłości nie ma sensu. A ja poprostu wiem, że nigdy tej miłości nie spotkam. Czuję taką straszną pustkę, pewnie gdybym teraz zniknęła, to zainteresował by sie tym tylko mój szef. Czuję, że sprawiam taką pzrykrośc moim rodzicom, oni by już chcieli wnuki, zięcia, a aj wiem,  że nie mogę im tego dać. I te ciągłe pytania "życzliwych" osób, kiedy znajde chłopaka, dlaczego jestem sama, czy nie chcaiałabym w koncu wyjsc za mąż. To tak, jakby pytali osobę niewidomą, dlaczego nie zrobi prawa jazdy. Tak bardzo pragne milosci. Nie widze w tym wszystkim sensu.

Witam serdecznie! Weszłam na to forum chociaż to co mnie spotkało nie wiem czy pasuje tutaj ale muszę się komuś wygadać, a podobno nieznajomym najlepiej. Moja historia zaczęła się we wrześniu 2003 roku (miała wtedy nie całe 18 lat) kiedy to zapoznałam pewnego faceta (miał prawie 23 lata).Wcześniej znałam go tylko z widzenia ale nigdy nie pomyślała bym, że taki facet chce znać taką dziewczynę jak ja. Zaczęliśmy się spotykać praktycznie od razu,godzinami rozmawialiśmy o wszystkim, dla mnie on był ideałem:nie palił, nie pił, wykształcony (studiował wtedy na 5 roku wychowanie fizyczne), przystojny, dobrze zbudowany itp. Mieszkamy praktycznie okno w okno wiec widywaliśmy się codziennie. Było wszystko "ładnie pięknie" przez dwa lata. Jak poszłam na studia i zamieszkałam na stancji zaczęło sie psuć miedzy nami. W sumie spotykaliśmy się do marca 2010 roku czyli 6 i pół roku ale teraz wiem, że tylko te pierwsze dwa lata były normalnym związkiem. Po tych dwóch latach poszłam na studia i zamieszkałam na stancji. Ja go kochałam całym sercem i może właśnie dlatego nie zauważyłam jak byłam wykorzystywana. Robiłam wszystko co tylko chciał, na każe jego zawołanie przyjeżdżałam do domu. W zamian za to mnie wyzywał, praktycznie nigdy nie mówił do mnie po imieniu, poniżał a pewnego dnia nawet uderzył. Zawsze najpierw mówił, że zasłużyłam a potem, że się zmieni ale tak się nie stało. Oczywiście prosiłam go żeby przestał to robić ale nic to nie dało, próbowałam nawet rozmawiać na ten temat z jego mamą ale bez skutecznie bo on sobie nic z tego nie robił. Ta cała sytuacja zaczęła sie odbijać na mojej psychice, chciałam od niego odejść ale nie potrafiłam -  może dlatego że ludzie postrzegali go jako wspaniałego miłego człowieka (obecnie jest nauczycielem) i może ja też sobie wmawiałam że on taki jest. Był nawet taki czas że przestał to robić i nawet zaczęło sie układać, było na prawdę dobrze. Wiem że kupił wtedy pierścionek ale jakoś postanowiliśmy się jeszcze z tym wstrzymać, aż ja skończę studia (obecnie jestem na V roku). Razem też postanowiliśmy że w ostatnim semestrze nie będę mieszkała na stancji tylko będę dojeżdżała. Ta miła atmosfera trwała do grudnia ubiegłego roku, wtedy to znowu zaczęliśmy sie nie dogadywać - długo zastanawiałam się dlaczego tak jest. 28 lutego tego roku (to była niedziela) przyszedł do mnie na śniadanie bo koniecznie chciał pogadać, mówił wtedy że jestem tylko jego i tak rozmawialiśmy jakby nigdy nic.W trakcie tego spotkania po jakiejś godzinie uderzył mnie kilka razy-strasznie płakałam (przez kilka dni miałam siniaki na całym ciele). Wychodząc powiedział, że musi już iść bo umówił sie z kolegą w sprawie samochodu. Dwa dni później dowiedziałam się że ten samochód o który mu chodziło nie jest kolegi a pewnej dziewczyny. Zapytany dlaczego mi skłamał odpowiedział że nie chciał mnie denerwować bo robiłabym mu nie potrzebne wyrzuty a to tylko jego koleżanka miała sprawę. Powiedziałam mu więc co o tym sądzę i jak to wygląda. Zarzekał się ze to nie prawda że mnie z nią zdradza i że zależny mu tylko na mnie i tak powtarzał to jeszcze w sobotę 6 marca. Dzień później była niedziela więc coś mnie tknęło żeby pójść wieczorem do kościoła, wyobraźcie sobie że on przyszedł z nią jakby nigdy nic. Jak ich zobaczyłam to mi jakby ktoś serce wyrwał, byłam w szoku - bardzo mnie to zabolało. Tego wieczoru wyszło na jaw jeszcze kilka ciekawych faktów, jak sie okazało spotykał się z nią już od kilku miesięcy - mówił dla niej że ze mną już od dawna się nie spotyka a dla mnie twierdził że ona jest tylko koleżanką. Pamiętając doskonale to co mi zrobił tydzień wcześniej i to co mi mówił jeszcze dzień wcześniej Tego wieczoru miałam ochotę pójść i sie zabić.Na domiar złego tego samego wieczoru jeszcze jego mama przyszła do mnie do domu i zaczęła mnie poniżać przed moja mamą - dokładnie to nazwała mnie psychicznie chorą bo nie daje spokoju dla jej syna i że nie mogę sie od niego odczepić, że go nękam itp. Powiedziałam jej co mi zrobił, pokazałam siniaki a ona tylko stwierdziła że jestem psychicznie chora i że pewnie sobie to sama zrobiłam. Byłam w szoku. Od tamtego dnia codziennie płaczę i nie wiedzę sensu życia. Jest mi ciężko bo mieszkam koło niego i każda rzecz w moim domu przypomina mi jego. Najbardziej boli to, że on nawet nie miał odwagi spojrzeć mi w oczy i chociaż cokolwiek wyjaśnić, chociaż przyznać się do tego.                                                                                               
Mam nadzieję że moja historia pokarze komuś że nie można patrzeć na kogoś jak w lusterko tylko dlatego, że inni widzą w nim ideał oraz że nie warto wybaczać wszystkiego a szczególnie bicia i poniżania mając nadzieję że to się zmieni.